ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ / e-Books
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ-Πατήστε το Link
1. Η Μεγάλη Διαμάχη-www.sxolisavatou.news/index.html#μεγαλη διαμαχη
2. Βήματα προς τον Χριστό-www.sxolisavatou.news/index.html#βηματα προς τον χριστο
3. Χριστιανικό Πιστέυω βασισμένο στην Βίβλο-
www.sxolisavatou.news/index.html#χριστιανικο πιστευω
4. Οι Διδασκαλίες του Χριστού Μέσω Παραβολών. Ερχεται σύντομα
Η ΜΑΓΑΛΗ ΔΙΑΜΑΧΗ
Μεταξύ του Σατανά και του Χριστού
Η ΜΑΓΑΛΗ ΔΙΑΜΑΧΗ
Μεταξύ του Σατανά και του Χριστού
Συγγραφέας: Ελένη Γουάϊτ
Μετάφραση στην Δημοτική: Beyond The Harvest
Copyright: 2026
Aθήνα, Ελλάς 2026
Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΜΑΧΗ
Περιεχόμενα
Εισαγωγή του συγγραφέα
Τι είναι το Αγιαστήριο;
Στα Άγια των Αγίων
Ο Αμετάβλητος Νόμος του Θεού
Η Πηγή του κακού
Η εχθρότητα μεταξύ του ανθρώπου και του σατανά
Υπηρεσία κακών πνευμάτων
Οι παγίδες του Σατανά
Η ελευθερία της συνείδησης απειλείται
Η επικείμενη σύγκρουση
Οι Γραφές ως προφύλαξη
Η τελευταία προειδοποίηση
Ο καιρός της θλίψης
Ο λαός του Θεού απελευθερώνεται
Η ερήμωση της γής
Η διαμάχη έληξε
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Στη μεγάλη τελική σύγκρουση, ο Σατανάς θα ακολουθήσει την ίδια τακτική, θα επιδείξει το ίδιο πνεύμα και θα ενεργήσει με τον ίδιο σκοπό όπως σε όλες τις προηγούμενες εποχές. Ό,τι συνέβη στο παρελθόν, θα συμβεί και πάλι, με τη διαφορά ότι η επερχόμενη μάχη θα χαρακτηρίζεται από μια τρομερή ένταση, όπως ο κόσμος δεν έχει ξαναδεί. Οι παραπλανήσεις του Σατανά θα είναι πιο εύστοχες, οι επιθέσεις του πιο αποφασιστικές. Αν ήταν δυνατόν, θα παρέσυρε και τους εκλεκτούς. Μάρκος 13:22.
Σκοπός αυτού του βιβλίου δεν είναι τόσο να παρουσιάσει νέες αλήθειες σχετικά με τις μάχες των παλαιότερων εποχών, όσο να αναδείξει γεγονότα και αρχές που έχουν σχέση με τα επερχόμενα γεγονότα.
Ωστόσο, αν θεωρηθούν ως μέρος της διαμάχης μεταξύ των δυνάμεων του φωτός και του σκότους, όλες αυτές οι καταγραφές του παρελθόντος αποκτούν μια νέα σημασία· και μέσω αυτών ρίχνεται φως στο μέλλον, φωτίζοντας το μονοπάτι εκείνων που, όπως οι μεταρρυθμιστές των περασμένων αιώνων, θα κληθούν, ακόμη και με κίνδυνο όλων των γήινων αγαθών, να μαρτυρήσουν «για τον λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού». Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να ξεδιπλώσει τις σκηνές της μεγάλης διαμάχης μεταξύ αλήθειας και πλάνης, να αποκαλύψει τις πονηριές του Σατανά και τα μέσα με τα οποία μπορεί να αντισταθεί κανείς επιτυχώς σε αυτόν, να παρουσιάσει μια ικανοποιητική λύση στο μεγάλο πρόβλημα του κακού, ρίχνοντας τέτοιο φως στην προέλευση και την τελική κατάληξη της αμαρτίας, ώστε να καταστεί πλήρως εμφανής η δικαιοσύνη και η καλοσύνη του Θεού σε όλες τις σχέσεις Του με τα πλάσματά Του, και να δείξει την ιερή, αμετάβλητη φύση του νόμου Του. Η ειλικρινής προσευχή του συγγραφέα είναι, μέσω της επιρροής του βιβλίου, οι ψυχές να απελευθερωθούν από τη δύναμη του σκότους και να γίνουν «μέτοχοι της κληρονομιάς των αγίων στο φως», προς δόξα Εκείνου που μας αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για μας.-E.G.W.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ
Η βιβλική διακήρυξη «έως δύο χιλιάδες και τριακόσια ημερονύκτια, και τότε το αγιαστήριο θα καθαριστεί» (Δανιήλ 8:14), αποτέλεσε πάνω από κάθε τι άλλο το στήριγμα και το θεμέλιο της πίστης των Αντβεντιστών. Αυτό το εδάφιο είχε γίνει πασίγνωστο σε όλους όσοι προσέβλεπαν στην άμεση επιστροφή του Κυρίου. Χιλιάδες στόματα επαναλάμβαναν αυτή την προφητική περικοπή σαν σύνθημα της πίστης τους.
Όλοι περίμεναν ότι από τα γεγονότα που αναφέρονταν σε εκείνη την προφητική περίοδο —η οποία τελείωνε το φθινόπωρο του 1844— εξαρτιόνταν οι πιο λαμπρές προσδοκίες τους και οι πιο αγαπημένες τους ελπίδες. Αποδείχθηκε ότι αυτές οι προφητικές ημέρες τελείωναν το φθινόπωρο του 1844.
Μαζί με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, οι Αντβεντιστές πίστευαν και αυτοί ότι ολόκληρη η γη ή ένα μέρος της αποτελούσε το αγιαστήριο. Πίστευαν, λοιπόν, ότι ο καθαρισμός του αγιαστηρίου συμβόλιζε τον καθαρισμό της γης με την καταστροφική φωτιά κατά τη μεγάλη, τελική ημέρα, δηλαδή κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Αυτή η πεποίθηση οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο Χριστός θα επέστρεφε στη γη το 1844.
Αλλά ο καθορισμένος χρόνος πέρασε, και ο Κύριος δεν εμφανίστηκε. Οι πιστοί ήξεραν ότι ο Λόγος του Θεού δεν μπορεί να σφάλλει· επομένως, η δική τους ερμηνεία της προφητείας ήταν λανθασμένη. Πού όμως έπρεπε να αναζητηθεί το λάθος; Πολλοί έλυσαν το πρόβλημα καταλήγοντας στο βιαστικό συμπέρασμα ότι τα 2.300 ημερονύκτια δεν τελείωναν το 1844. Το συμπέρασμά τους αυτό δεν βασιζόταν σε καμία άλλη βάση, εκτός από το γεγονός ότι ο Χριστός δεν ήρθε τότε που Τον περίμεναν. Υποστήριζαν πως αν οι προφητικές ημέρες τελείωναν το 1844, ο Χριστός έπρεπε να είχε εμφανιστεί τότε για να καθαρίσει τη γη με φωτιά. Αφότου όμως δεν ήρθε, άρα η περίοδος εκείνων των ημερών δεν είχε τελειώσει ακόμη.
Η αποδοχή ενός τέτοιου συμπεράσματος σήμαινε την απόρριψη όλων των προηγούμενων προφητικών υπολογισμών. Ως αφετηρία των 2.300 ημερών είχε αναγνωριστεί το διάταγμα του Αρταξέρξη για την ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ, το οποίο τέθηκε σε ισχύ το φθινόπωρο του 457 π.Χ. Ξεκινώντας από αυτό το σημείο, είχαν ανακαλύψει ότι όλα τα γεγονότα που αναφέρονταν στην ερμηνεία της προφητείας του Δανιήλ (9:25-27) είχαν εκπληρωθεί με μαθηματική ακρίβεια. Αν αφαιρούνταν 69 εβδομάδες —δηλαδή τα πρώτα αντίστοιχα 483 χρόνια— από τον συνολικό αριθμό των 2.300 ετών, τότε θα έπρεπε να φτάσουν στην εποχή του Μεσσία, δηλαδή του «Κεχρισμένου». Η βάπτιση του Χριστού το 27 μ.Χ. με το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος που έλαβε τότε, εκπληρώνει κατά γράμμα αυτή τη διευκρίνιση.
Στα μέσα της 70ής εβδομάδας ο Μεσσίας, σύμφωνα με την προφητεία, έπρεπε να «εξολοθρευτεί» (να θανατωθεί). Τριάμισι ακριβώς χρόνια μετά τη βάπτισή Του, ο Χριστός υπέστη σταυρικό θάνατο, την άνοιξη του 31 μ.Χ. Οι εβδομήντα εβδομάδες, δηλαδή τα αντίστοιχα 490 χρόνια, αφορούσαν τον ιουδαϊκό λαό. Με τη λήξη αυτής της προθεσμίας, το ιουδαϊκό έθνος σφράγισε την απόρριψή του προς τον Χριστό με τον διωγμό που ξεσήκωσε εναντίον των οπαδών Του. Και τότε πια, το 34 μ.Χ., οι απόστολοι στράφηκαν προς τα έθνη. Αν αυτά τα πρώτα 490 χρόνια αφαιρεθούν από τον συνολικό αριθμό των 2.300, μένει ένα υπόλοιπο 1.810 χρόνων. Υπολογίζοντας τα 1.810 χρόνια από το 34 μ.Χ., καταλήγουμε στο 1844. Ο άγγελος είπε: «Τότε το αγιαστήριο θα καθαριστεί». Όλες λοιπόν οι προηγούμενες λεπτομέρειες της προφητείας είχαν εκπληρωθεί χωρίς καμία αμφιβολία και με απόλυτη ακρίβεια στον καθορισμένο χρόνο.
Όλα συμφωνούσαν απόλυτα με τους υπολογισμούς αυτούς, εκτός από ένα σημείο: ότι κανένα γεγονός που να ανταποκρίνεται στον καθαρισμό του αγιαστηρίου δεν συνέβη το 1844. Το να αρνηθεί κανείς ότι η προφητική περίοδος κατέληγε πραγματικά σε αυτή τη χρονολογία, σήμαινε ότι θα έφερνε σε πλήρη σύγχυση το θέμα εξαρχής και θα αγνοούσε όλα τα βασικά στοιχεία που είχαν κατοχυρωθεί με την αναντίρρητη εκπλήρωση της προφητείας.
Ο Θεός όμως είχε οδηγήσει τον λαό Του στο μεγάλο κίνημα του Αντβεντισμού. Εκείνος που με τη δόξα και τη δύναμή Του είχε περιβάλει αυτό το έργο, δεν θα επέτρεπε ούτε να καταλήξει στο σκοτάδι και στην απογοήτευση, ούτε να σημαδευτεί ως πλάνη και αποκύημα φανατισμού. Δεν θα εγκατέλειπε τον Λόγο Του εκτεθειμένο στην αμφιβολία και στην αστάθεια. Αν και πολλοί απέρριψαν τους τότε γνωστούς υπολογισμούς των προφητικών περιόδων και χαρακτήρισαν όλο το οικοδόμημα του κινήματος λανθασμένο, άλλοι όμως ήταν αποφασισμένοι να μην αρνηθούν εκείνα τα σημεία της πίστης και της εμπειρίας που είχαν την υποστήριξη τόσο της Αγίας Γραφής όσο και της μαρτυρίας του Αγίου Πνεύματος. Βέβαιοι ότι είχαν υιοθετήσει τη σωστή ερμηνευτική μέθοδο για τη μελέτη των προφητειών, θεώρησαν καθήκον τους να μείνουν πιστοί στις αλήθειες τις οποίες ήδη είχαν αποκτήσει, και να συνεχίσουν να ερευνούν τη Γραφή με τον ίδιο τρόπο. Με κατανυκτική προσευχή έκαναν μια αναθεώρηση των βασικών τους πεποιθήσεων και αφοσιώθηκαν στη μελέτη της Γραφής, με σκοπό να ανακαλύψουν το λάθος τους. Μην βρίσκοντας κανένα λάθος στον χρονικό υπολογισμό της προφητείας, τους ήρθε η έμπνευση ότι έπρεπε να στραφούν σε μια πιο προσεκτική εξέταση του θέματος του αγιαστηρίου.
Η έρευνα αυτή τους αποκάλυψε ότι δεν υπήρχε πουθενά βιβλική εκδοχή που να υποστηρίζει την επικρατούσα κοινή γνώμη ότι το αγιαστήριο συμβολίζει τη γη. Ανακάλυψαν όμως στη Γραφή μια λεπτομερή αποσαφήνιση για το θέμα του αγιαστηρίου, για τις ιδιότητές του, την τοποθεσία του και το λειτουργικό του σύστημα. Τόσο ξεκάθαρη και ευκολονόητη είναι πράγματι η περιγραφή των θεόπνευστων συγγραφέων, ώστε να μην αφήνει καμία απολύτως αμφιβολία. Ο απόστολος Παύλος γράφει: «Είχε, λοιπόν, και η πρώτη σκηνή κανόνες λατρείας, καθώς και το επίγειο άγιο αγιαστήριο. Διότι κατασκευάστηκε η πρώτη σκηνή, στην οποία υπήρχε η λυχνία, το τραπέζι και η πρόθεση των άρτων (τα ψωμιά της προσφοράς), η οποία λέγεται Άγια. Μετά δε από το δεύτερο καταπέτασμα ήταν η σκηνή που λεγόταν Άγια Αγίων, η οποία είχε το χρυσό θυμιατήρι και την κιβωτό της διαθήκης, ολόκληρη καλυμμένη με χρυσάφι· μέσα σε αυτήν βρισκόταν η χρυσή στάμνα με το μάννα, η ράβδος του Ααρών που είχε βλαστήσει και οι πλάκες της διαθήκης. Πάνω δε από αυτήν βρίσκονταν τα χερουβείμ της δόξας, που σκέπαζαν το ιλαστήριο» (Εβραίους 9:1-5).
Το αγιαστήριο, όπως το περιγράφει εδώ ο Παύλος, είναι εκείνο που κατασκεύασε ο Μωυσής σύμφωνα με την εντολή του Θεού, για να είναι η επίγεια κατοικία του Υψίστου. «Ας μου φτιάξουν ένα αγιαστήριο, για να κατοικώ ανάμεσά τους» (Έξοδος 25:8). Αυτή την εντολή έλαβε ο Μωυσής όταν βρισκόταν στο όρος Σινά μαζί με τον Θεό. Επειδή οι Εβραίοι πεζοπορούσαν στην έρημο, το αγιαστήριο είχε κατασκευαστεί με τρόπο που να επιτρέπει τη μεταφορά του από το ένα μέρος στο άλλο.
Αλλά ήταν ένα αφάνταστα μεγαλοπρεπές οικοδόμημα. Τα τοιχώματά του, που αποτελούνταν από κατακόρυφες σανίδες πλούσια επιχρυσωμένες, στηρίζονταν σε ασημένιες βάσεις, ενώ η οροφή σχηματιζόταν από διπλά καλύμματα (κουρτίνες). Τα εξωτερικά αποτελούσαν το πρώτο κάλυμμα, φτιαγμένο από δέρματα ζώων, και τα εσωτερικά από υφαντό λινό, με περίτεχνα κεντημένες αγγελικές μορφές. Εκτός από την εξωτερική αυλή, όπου ήταν τοποθετημένο το θυσιαστήριο των ολοκαυτωμάτων, το κυρίως αγιαστήριο αποτελούνταν από δύο διαμερίσματα: τα Άγια και τα Άγια των Αγίων, τα οποία χωρίζονταν μεταξύ τους με ένα ωραίο, πλούσιο καταπέτασμα (κουρτίνα). Ένα παρόμοιο καταπέτασμα έκλεινε και την είσοδο του πρώτου διαμερίσματος.
Στον χώρο των Αγίων, στο δυτικό μέρος, βρισκόταν η επτάφωτη λυχνία που φώτιζε το αγιαστήριο νύχτα και μέρα. Στο βόρειο μέρος ήταν τοποθετημένη «η τράπεζα των άρτων της προθέσεως» (το τραπέζι με τα ψωμιά της προσφοράς), και μπροστά από το καταπέτασμα που χώριζε τα Άγια από τα Άγια των Αγίων βρισκόταν ο βωμός του θυμιάματος ή «το χρυσό θυμιατήρι», από όπου ένα ευωδιαστό σύννεφο, ανακατεμένο με τις προσευχές του λαού Ισραήλ, ανέβαινε καθημερινά στην παρουσία του Θεού.
Μέσα στα Άγια των Αγίων βρισκόταν τοποθετημένη η κιβωτός, ένα κιβώτιο κατασκευασμένο από πολύτιμο ξύλο, καλυμμένο με χρυσάφι, το οποίο περιείχε δύο πέτρινες πλάκες επάνω στις οποίες ο Θεός είχε χαράξει τις εντολές του Δεκαλόγου. Επάνω από την κιβωτό ήταν τοποθετημένο το ιλαστήριο, που αποτελούσε το κάλυμμά της. Ήταν ένα αριστούργημα τέχνης που κατέληγε σε δύο χερουβείμ, ένα από κάθε πλευρά, και όλο το σύνολο ήταν κατασκευασμένο από καθαρό χρυσό. Στο διαμέρισμα αυτό, ανάμεσα από τα χερουβείμ, εμφανιζόταν η θεϊκή παρουσία μέσα σε ένα σύννεφο δόξας.
Μετά την εγκατάσταση των Εβραίων στη γη Χαναάν, το αγιαστήριο αντικαταστάθηκε από τον ναό του Σολομώντα. Ένα μόνιμο πλέον οικοδόμημα, που ως συγκρότημα έπιανε μεγαλύτερη έκταση, όμως ο ναός ακολουθούσε τις ίδιες αρχικές διαστάσεις και είχε την ίδια ακριβώς επίπλωση. Με αυτή τη μορφή ήταν πάντοτε το αγιαστήριο —εκτός από την περίοδο της ερήμωσής του στην εποχή του Δανιήλ— μέχρι την τελική καταστροφή του από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. Αυτό είναι το μοναδικό αγιαστήριο που υπήρξε ποτέ πάνω στη γη σύμφωνα με τις πληροφορίες της Αγίας Γραφής. Αυτό είναι που ο Παύλος αποκαλεί «το αγιαστήριο της πρώτης (Παλαιάς) διαθήκης». Αλλά γεννιέται το ερώτημα: η Νέα Διαθήκη δεν έχει αγιαστήριο;
Γυρίζοντας πάλι στην Επιστολή προς Εβραίους, εκείνοι οι ερευνητές της αλήθειας ανακάλυψαν ότι μέσα στα ίδια αυτά τα λόγια του αποστόλου Παύλου εννοείται η ύπαρξη ενός δεύτερου αγιαστηρίου, δηλαδή του αγιαστηρίου της Καινής Διαθήκης: «Είχε, λοιπόν, και η πρώτη σκηνή κανόνες λατρείας, καθώς και το επίγειο άγιο αγιαστήριο». Η λέξη «και» υποδηλώνει ότι ο Παύλος νωρίτερα είχε αναφέρει την ύπαρξη ενός άλλου αγιαστηρίου. Επιστρέφοντας στην αρχή του προηγούμενου κεφαλαίου, διάβασαν τα ακόλουθα: «Το κυριότερο δε από όσα λέμε είναι τούτο: Έχουμε τέτοιον αρχιερέα, ο οποίος κάθισε στα δεξιά του θρόνου της Μεγαλωσύνης στους ουρανούς, και είναι λειτουργός των Αγίων και της αληθινής σκηνής, την οποία κατασκεύασε ο Κύριος και όχι άνθρωπος» (Εβραίους 8:1-2).
Η περιγραφή αυτή αφορά το αγιαστήριο της πρώτης διαθήκης. Εκείνο που κατασκεύασε ο Μωυσής ήταν χειροποίητο, ενώ αυτό έχει θεϊκή προέλευση και όχι ανθρώπινη. Στο αγιαστήριο εκείνο ιεουργούσαν επίγειοι ιερείς. Σε αυτό λειτουργεί ο Χριστός, ο μεγάλος αρχιερέας μας, στα δεξιά του Πατέρα. Το ένα αγιαστήριο ήταν επίγειο, το άλλο είναι επουράνιο.
Βλέπουμε ακόμη ότι το αγιαστήριο που κατασκευάστηκε από τον Μωυσή ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Ο Κύριος του είχε δώσει οδηγίες: «Σύμφωνα με όλα όσα εγώ σου δείχνω, με βάση το υπόδειγμα της σκηνής και το υπόδειγμα όλων των σκευών της, έτσι θα το φτιάξετε» (Έξοδος 25:9). Και πάλι του εφιστά την προσοχή: «Πρόσεξε να τα φτιάξεις σύμφωνα με το πρότυπο που σου δείχτηκε πάνω στο όρος» (Έξοδος 25:40). Γι' αυτό και ο Παύλος αναφέρει ότι εκείνο το πρώτο αγιαστήριο «ήταν ένας συμβολισμός για την τότε παρούσα εποχή, κατά την οποία προσφέρονταν δώρα και θυσίες», ότι τα επίγεια άγια ήταν «τα αντίγραφα των επουράνιων», ότι οι ιερείς —οι οποίοι σύμφωνα με τον νόμο πρόσφεραν τα δώρα— «υπηρετούν σε ένα υποδεέστερο αντίγραφο και σκιά των επουράνιων», και ότι ο Χριστός «δεν μπήκε σε χειροποίητα Άγια, που είναι αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα ενώπιον του Θεού για χάρη μας» (Εβραίους 9:9, 23, 8:5, 9:24).
Το ουράνιο αγιαστήριο, όπου ο Χριστός ιεουργεί για εμάς, αποτέλεσε το μεγάλο πρότυπο για το αγιαστήριο το οποίο κατασκεύασε ο Μωυσής και το οποίο ήταν το αντίγραφο. Ο Θεός χορήγησε το Πνεύμα Του στους κατασκευαστές του επίγειου αγιαστηρίου. Η καλλιτεχνική ευφυΐα, όπως εκδηλώθηκε σε εκείνο το οικοδόμημα, ήταν ένδειξη θεϊκής σοφίας. Τα τοιχώματα, αντανακλώντας προς κάθε κατεύθυνση το φως της επτάφωτης λυχνίας, έδιναν την εντύπωση ότι ήταν φτιαγμένα από καθαρό χρυσό. Το τραπέζι των άρτων και το θυμιατήρι έλαμπαν και αυτά σαν γυαλισμένο χρυσάφι. Τα εντυπωσιακά καλύμματα της οροφής, περίτεχνα δουλεμένα με αγγελικές μορφές σε γαλάζιες, κόκκινες και πορφυρές αποχρώσεις, πρόσθεταν στη μαγεία της σκηνής. Και πίσω από το δεύτερο καταπέτασμα του ναού βρισκόταν το άγιο ιλαστήριο, η ορατή εκδήλωση της δόξας του Θεού, όπου κανένας άλλος εκτός από τον αρχιερέα δεν μπορούσε να μπει και να παραμείνει ζωντανός.
Η ασύγκριτη λαμπρότητα του επίγειου αγιαστηρίου αντανακλούσε στα μάτια των ανθρώπων τις λάμψεις του ουράνιου αγιαστηρίου, όπου ο Χριστός, ο πρόδρομός μας, υπηρετούσε ως ιερέας μπροστά στον θρόνο του Θεού. Η πραγματική κατοικία του «Βασιλιά των βασιλιάδων, όπου χίλιες χιλιάδες Τον υπηρετούν και μύριες μυριάδες στέκονται μπροστά Του» (Δανιήλ 7:10), εκείνος ο ναός ο γεμάτος με τη δόξα του αιώνιου θρόνου, όπου τα σεραφείμ —οι λαμπροί φρουροί του— καλύπτουν τα πρόσωπά τους καθώς προσκυνούν, ήταν αδύνατο να αποδοθεί ακριβώς όπως είναι, έστω και σε αυτό το μεγαλοπρεπές οικοδόμημα που κατασκεύασαν ποτέ ανθρώπινα χέρια. Αυτό δεν ήταν παρά μια αμυδρή μόνο αντανάκλαση της απεραντοσύνης και της δόξας του. Παρόλα αυτά, σπουδαίες αλήθειες σχετικές με το ουράνιο αγιαστήριο, καθώς και το σημαντικό έργο που γινόταν σε αυτό για τη σωτηρία του ανθρώπου, διδάσκονταν μέσα από το επίγειο αγιαστήριο και τη λειτουργία του.
Τα ιερά διαμερίσματα του ουράνιου αγιαστηρίου αντιστοιχούν στα δύο διαμερίσματα του επίγειου αγιαστηρίου. Όταν ο Ιωάννης είχε το προνόμιο να δει σε όραμα τον ουράνιο ναό του Θεού, αναφέρει ότι του παρουσιάστηκαν εκεί «επτά λαμπάδες φωτιάς που καίγονταν μπροστά από τον θρόνο». Εμφανίστηκε επίσης ένας άγγελος «κρατώντας χρυσό θυμιατήρι. Και του δόθηκαν πολλά θυμιάματα, για να τα προσφέρει μαζί με τις προσευχές όλων των αγίων πάνω στο χρυσό θυσιαστήριο που βρισκόταν μπροστά στον θρόνο» (Αποκάλυψη 8:3). Το μέρος που επιτράπηκε στον Ιωάννη να αντικρίσει, ήταν το πρώτο διαμέρισμα του ουράνιου αγιαστηρίου. Εκεί είδε «τις επτά λαμπάδες φωτιάς» και «το χρυσό θυμιατήρι», που αντιστοιχούν στην επτάφωτη λυχνία και στο θυσιαστήριο του θυμιάματος του επίγειου αγιαστηρίου. Πάλι λέει ότι «ανοίχτηκε ο ναός του Θεού στον ουρανό» (Αποκάλυψη 11:19), και τότε κοίταξε πέρα από το διαχωριστικό καταπέτασμα (την κουρτίνα), δηλαδή μέσα στα Άγια των Αγίων. Αυτό που αντίκρισε τώρα ήταν «η κιβωτός της διαθήκης Του», η οποία απεικόνιζε εκείνη που είχε κατασκευάσει ο Μωυσής για να περιέχει τον νόμο του Θεού.
Έτσι, για τους ερευνητές του θέματος, η μελέτη έδωσε αδιάψευστα στοιχεία σχετικά με την ύπαρξη ενός αγιαστηρίου στον ουρανό. Ο Μωυσής κατασκεύασε το αγιαστήριο σύμφωνα με το πρότυπο που του είχε υποδειχθεί. Ο Παύλος διδάσκει ότι το πρότυπο αυτό ήταν το πραγματικό αγιαστήριο του ουρανού. Και ο Ιωάννης διαπιστώνει ότι αυτό ακριβώς αντίκρισε στον ουρανό.
Σε αυτό λοιπόν το ουράνιο αγιαστήριο, την κατοικία του Θεού, ο θρόνος Του είναι θεμελιωμένος στη δικαιοσύνη και στην κρίση. Στα άγια των αγίων υπάρχει ο Νόμος Του, ο μεγάλος κανόνας του δικαίου, με βάση τον οποίο δικάζεται όλη η ανθρωπότητα. Μπροστά σε αυτή την κιβωτό, όπου φυλάσσονται οι πλάκες του Δεκαλόγου, σκεπασμένες με το ιλαστήριο, ο Χριστός παρακαλεί, παρουσιάζοντας το αίμα Του για χάρη των αμαρτωλών. Έτσι αναπαριστάνεται η ένωση της δικαιοσύνης και της ευσπλαχνίας στο σχέδιο για τη λύτρωση του ανθρώπου. Μια τέτοια ένωση μόνο η άπειρη σοφία μπορούσε να τη συλλάβει και μόνο η απεριόριστη δύναμη μπορούσε να την πραγματοποιήσει. Γεμίζει ολόκληρο τον ουρανό με θαυμασμό και λατρεία. Στο επίγειο αγιαστήριο, τα χερουβείμ που υποκλίνονται με ευλάβεια μπροστά στο ιλαστήριο, φανερώνουν το ενδιαφέρον που τρέφει η ουράνια στρατιά (οι άγγελοι) για το λυτρωτικό έργο. Αυτό είναι το μυστήριο της ευσπλαχνίας, «στο οποίο οι άγγελοι επιθυμούν να εμβαθύνουν»· ότι δηλαδή ο Θεός αποδεικνύεται δίκαιος, δικαιώνοντας ταυτόχρονα τον αμαρτωλό που μετανοεί, και αποκαθιστώντας τις σχέσεις Του με την αμαρτωλή ανθρωπότητα. Ο Χριστός ταπεινώθηκε για να ανασύρει από το βάραθρο της καταστροφικής αβύσσου εκείνα τα αμέτρητα πλήθη, και να τα ντύσει με το άσπιλο ένδυμα της δικαιοσύνης Του, ώστε να αποκατασταθούν στη συντροφιά των αναμάρτητων αγγέλων και να απολαύσουν την αιωνιότητα στην παρουσία του Θεού.
Το μεσιτικό έργο του Χριστού απεικονίζει ο Ζαχαρίας σε εκείνη την ωραία προφητεία, όπου γίνεται αναφορά σε Εκείνον «του οποίου το όνομα είναι Βλαστός». Ο προφήτης λέει: «Αυτός θα χτίσει τον ναό του Κυρίου. Και αυτός θα λάβει τη δόξα, και θα καθίσει και θα διοικήσει πάνω στον θρόνο του (του Πατρός). Και θα είναι ιερέας πάνω στον θρόνο αυτό. Και θα υπάρχει συμβούλιο ειρήνης μεταξύ των δύο αυτών». Ζαχαρίας 6:12,13.
«Θα χτίσει οίκο για τον Κύριο.» Με το εξιλαστήριο και μεσιτικό Του έργο, ο Χριστός γίνεται τόσο το θεμέλιο όσο και ο οικοδόμος της εκκλησίας του Θεού. Ο απόστολος Παύλος Τον αποκαλεί «ακρογωνιαίο λίθο, πάνω στον οποίο ολόκληρη η οικοδομή, καθώς συναρμολογείται, μεγαλώνει για να γίνει ένας άγιος ναός στον Κύριο... μέσα στον οποίο και εσείς χτίζεστε μαζί, για να γίνετε κατοικία του Θεού μέσω του Πνεύματος.» Εφεσίους 2:20-22.
«Θα λάβει τη δόξα.» Στον Χριστό ανήκει η δόξα για τη λύτρωση της αμαρτωλής ανθρωπότητας. Στους ατέλειωτους αιώνες, ο ύμνος των λυτρωμένων θα είναι: «Σε Εκείνον που μας αγάπησε και μας έπλυνε από τις αμαρτίες μας με το αίμα Του... σε Αυτόν ας είναι η δόξα και η εξουσία στους αιώνες των αιώνων.» Αποκάλυψη 1:5,6.
«Θα καθίσει και θα βασιλεύσει πάνω στον θρόνο του, και θα είναι ιερέας πάνω στον θρόνο αυτό.» Ο Χριστός δεν κάθεται τώρα «πάνω στον θρόνο της δόξας Του.» Η βασιλεία της δόξας δεν έχει έρθει ακόμη. Μόνο όταν τελειώσει το μεσιτικό Του έργο «θα του δώσει Κύριος ο Θεός τον θρόνο του Δαβίδ, του Πατέρα του», μια βασιλεία της οποίας «δεν θα υπάρχει τέλος.» Λουκάς 1:32,33. Ως ιερέας, ο Χριστός μοιράζεται τώρα τον θρόνο του Πατέρα. Δείτε Αποκάλυψη 3:21. Στον ίδιο θρόνο με τον αιώνιο, αυτοΰπαρκτο Θεό κάθεται Εκείνος ο οποίος «σήκωσε τις ασθένειές μας και φορτώθηκε τις θλίψεις μας.» Ησαΐας 53:4. Εκείνος ο οποίος πειράστηκε «σε όλα, καθ' όλα όμοια με εμάς, αλλά χωρίς αμαρτία» Εβραίους 4:15, ώστε να «μπορεί να βοηθήσει όσους δοκιμάζονται» Εβραίους 2:18. Εάν λοιπόν «κάποιος αμαρτήσει, έχουμε Παράκλητο (μεσολαβητή) προς τον Πατέρα.» Α' Ιωάννου 2:1. Η μεσιτεία Του έχει ως βάση το πληγωμένο Του σώμα και την άψογη ζωή Του. Τα πληγωμένα χέρια, το τρυπημένο πλευρό, τα τρυπημένα πόδια συνηγορούν για λογαριασμό του αμαρτωλού, του οποίου η λύτρωση εξαγοράστηκε με ανυπολόγιστο τίμημα.
«Και συμβούλιο ειρήνης θα υπάρχει μεταξύ των δύο αυτών.» Η αγάπη του Πατέρα, το ίδιο ακριβώς όπως και η αγάπη του Υιού, είναι πηγή της λυτρωτικής δύναμης για τη χαμένη ανθρωπότητα. Πριν αναληφθεί, ο Χριστός είπε στους μαθητές Του: «Δεν σας λέω ότι εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα για εσάς, διότι ο ίδιος ο Πατέρας σάς αγαπά.» Ιωάννης 16:26,27. «Ο Θεός ήταν μέσα στον Χριστό, συμφιλιώνοντας τον κόσμο με τον εαυτό Του.» Β' Κορινθίους 5:19. Κατά την άσκηση της διακονίας Του στο ουράνιο αγιαστήριο, «συμβούλιο ειρήνης θα υπάρχει μεταξύ των δύο αυτών.» «Διότι τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιό Του τον μονογενή, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή.» Ιωάννης 3:16.
Στην ερώτηση τι είναι το αγιαστήριο, την απάντηση τη δίνει με σαφήνεια η Αγία Γραφή. Ο ορισμός «αγιαστήριο», όπως αναφέρεται στην Αγία Γραφή, αποδίδεται πρώτα στη σκηνή του μαρτυρίου που κατασκεύασε ο Μωυσής, ως «πρότυπο των επουρανίων», και έπειτα σε αυτή την «αληθινή σκηνή» στον ουρανό, προς την οποία απέβλεπε το τελετουργικό σύστημα του επίγειου αγιαστηρίου. Με τον θάνατο του Χριστού, εκείνο το τελετουργικό σύστημα έληξε. Για την Καινή Διαθήκη, το αγιαστήριο αποτελεί τώρα «η αληθινή σκηνή» στον ουρανό. Και αφού η προφητεία του Δανιήλ 8:14 καταλήγει στα χρονολογικά πλαίσια της νέας εποχής (της Καινής Διαθήκης), τότε το αγιαστήριο για το οποίο γίνεται λόγος, πρέπει να είναι το αγιαστήριο της Καινής Διαθήκης. Όταν οι 2300 ημέρες έληξαν το 1844, την εποχή εκείνη το επίγειο αγιαστήριο δεν υπήρχε ήδη εδώ και πολλούς αιώνες. Ώστε η προφητεία «μέχρι δύο χιλιάδες τριακόσια ημερονύκτια, και τότε το αγιαστήριο θα καθαριστεί», εννοεί χωρίς καμία αμφιβολία το ουράνιο αγιαστήριο.
Αλλά εδώ γεννιέται το σπουδαιότερο ερώτημα: Τι εννοείται με τον καθαρισμό του αγιαστηρίου; Το ότι απαιτούνταν μια ιδιαίτερη ιεροτελεστία για τον καθαρισμό του επίγειου αγιαστηρίου, το αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη. Μπορεί όμως να υπάρχει κάτι στον ουρανό που να απαιτεί καθάρισμα; Στην επιστολή προς Εβραίους 9:23,24 γίνεται λόγος για τον καθαρισμό τόσο του ουράνιου όσο και του επίγειου αγιαστηρίου. «Σχεδόν με αίμα καθαρίζονται όλα σύμφωνα με τον νόμο, και χωρίς χύσιμο αίματος δεν γίνεται άφεση (συγχώρεση). Ήταν ανάγκη λοιπόν τα μεν αντίγραφα των επουρανίων να καθαρίζονται με αυτά (δηλαδή με το αίμα των ζώων), τα ίδια όμως τα επουράνια με θυσίες ανώτερες από αυτές», μάλιστα με το πολύτιμο αίμα του Χριστού.
Ο καθαρισμός, τόσο κατά την τυπική (συμβολική) όσο και κατά την πραγματική λατρεία, πραγματοποιείται με αίμα – με το αίμα των ζώων για την πρώτη, με το αίμα του Χριστού για τη δεύτερη. Ο απόστολος Παύλος εξηγεί τον λόγο για τον οποίο το αίμα είναι απαραίτητο για τον καθαρισμό: «Χωρίς χύσιμο αίματος δεν γίνεται άφεση.» Το έργο που επιτελείται έχει σκοπό την άφεση, την εξάλειψη της αμαρτίας. Πώς όμως εξηγείται η παρουσία της αμαρτίας στο αγιαστήριο, είτε το ουράνιο είτε το επίγειο; Και πάλι την απάντηση θα τη βρούμε ανατρέχοντας στη συμβολική υπηρεσία, επειδή οι επίγειοι ιερείς «υπηρετούν σύμφωνα με το υπόδειγμα και τη σκιά των επουρανίων.» Εβραίους 8:5.
Το τελετουργικό σύστημα του επίγειου αγιαστηρίου είχε δύο φάσεις: οι ιερείς υπηρετούσαν στα άγια καθημερινά, ενώ ο αρχιερέας μία φορά τον χρόνο, στα άγια των αγίων, επιτελούσε ένα ιδιαίτερο έργο εξιλασμού για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου. Ημέρα με την ημέρα, ο κάθε αμαρτωλός που μετανοούσε παρουσίαζε τη θυσία του στην είσοδο του αγιαστηρίου και, τοποθετώντας τα χέρια του στο κεφάλι του θύματος, εξομολογούνταν τις αμαρτίες του. Έτσι, μεταφέρονταν συμβολικά οι αμαρτίες από τον ίδιο στο αθώο θύμα. Τότε το ζώο σφαζόταν. Ο απόστολος λέει: «χωρίς χύσιμο αίματος δεν γίνεται άφεση.» «Η ζωή της σάρκας είναι μέσα στο αίμα.» Λευιτικόν 17:11. Ο παραβιασμένος Νόμος του Θεού απαιτούσε τη ζωή του παραβάτη. Το αίμα, συμβολίζοντας τη ζωή του αμαρτωλού, την ενοχή του οποίου έφερε τώρα το θύμα, ο ιερέας το μετέφερε στα άγια. Εκεί ράντιζε πάνω στο καταπέτασμα (το παραπέτασμα), πίσω από το οποίο βρισκόταν η κιβωτός που περιείχε τον Νόμο που είχε παραβιάσει ο αμαρτωλός. Με την τελετή αυτή, η αμαρτία μεταφερόταν συμβολικά μέσα στα άγια διαμερίσματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, το κρέας έπρεπε να φαγωθεί από τους ιερείς, σύμφωνα με την εντολή του Μωυσή στους γιους του Ααρών: «Το έδωσε αυτό σε εσάς ο Κύριος για να σηκώνετε την ανομία της συναγωγής.» Λευιτικόν 10:17. Και οι δύο αυτές τελετές το ίδιο πράγμα συμβόλιζαν: τη μεταβίβαση της αμαρτίας από τον αμαρτωλό στο αγιαστήριο.
Αυτό το έργο συνεχιζόταν ημέρα με την ημέρα ολόκληρο τον χρόνο. Οι αμαρτίες του λαού Ισραήλ μεταφέρονταν έτσι στο αγιαστήριο, και μια ειδική υπηρεσία απαιτούνταν για την εξάλειψή τους. Ο Θεός είχε διατάξει τον ιδιαίτερο καθαρισμό για το καθένα από τα δύο ιερά διαμερίσματα. «Θα κάνει εξιλασμό για το αγιαστήριο, εξαιτίας των ακαθαρσιών των γιων Ισραήλ και εξαιτίας των παραβάσεών τους, για όλες τις αμαρτίες τους. Και το ίδιο θα κάνει για τη σκηνή του μαρτυρίου, η οποία βρίσκεται ανάμεσά τους, στο μέσο των ακαθαρσιών τους.» Ακόμη έναν εξιλασμό έπρεπε να κάνει και για το θυσιαστήριο, για να «το καθαρίσει και να το αγιάσει από όλες τις ακαθαρσίες των γιων Ισραήλ.» Λευιτικόν 16:16,19.
Μία φορά τον χρόνο, τη μεγάλη Ημέρα του Εξιλασμού, ο αρχιερέας έμπαινε στα άγια των αγίων για να πραγματοποιήσει τον καθαρισμό του αγιαστηρίου. Με αυτό το έργο συμπληρωνόταν ο ετήσιος κύκλος των ιεροτελεστιών. Την Ημέρα εκείνη του Εξιλασμού, δύο τράγοι φέρονταν στην είσοδο του αγιαστηρίου. Έριχναν τότε πάνω τους κλήρους, «έναν κλήρο για τον Κύριο και έναν κλήρο για τον τράγο τον αποπομπαίο (που θα αφεθεί ελεύθερος).» Λευιτικόν 16:8. Ο τράγος που έφερνε τον κλήρο του Κυρίου έπρεπε να σφαγεί ως «προσφορά για την αμαρτία του λαού.» Το αίμα του έπρεπε να το φέρει ο αρχιερέας στο εσωτερικό του καταπετάσματος και να ραντίσει με αυτό απανωτά και μπροστά στο ιλαστήριο. Με το αίμα έπρεπε επίσης να ραντιστεί και το θυσιαστήριο του θυμιάματος, έξω από το καταπέτασμα.
«Και ο Ααρών θα ακουμπήσει και τα δύο του χέρια πάνω στο κεφάλι του ζωντανού τράγου, και θα εξομολογηθεί πάνω του όλες τις αμαρτίες των γιων Ισραήλ και όλες τις παραβάσεις τους, για όλες τις αμαρτίες τους. Και θα τις φορτώσει στο κεφάλι του τράγου. Και θα τον διώξει στην έρημο μέσω ενός ανθρώπου που έχει οριστεί γι' αυτό. Και ο τράγος θα σηκώσει πάνω του όλες τις ανομίες τους σε γη ακατοίκητη. Και θα αφήσει ελεύθερο τον τράγο στην έρημο.» Λευιτικόν 16:21,22. Ο αποδιοπομπαίος τράγος δεν ξαναγύριζε πια στο στρατόπεδο του Ισραήλ. Και ο άνθρωπος που είχε αναλάβει την απομάκρυνσή του όφειλε να πλυθεί ο ίδιος και να πλύνει και τα ρούχα του πριν επιστρέψει στο στρατόπεδο.
Ολόκληρη αυτή η ιεροτελεστία απέβλεπε στο να παρουσιάσει στους Ισραηλίτες τον άγιο χαρακτήρα του Θεού και την αποστροφή Του για την αμαρτία. Σκόπευε ακόμη να τους αποδείξει ότι δεν ήταν δυνατόν να έρθουν σε επαφή με την αμαρτία χωρίς να μολυνθούν από αυτήν. Όσο διαρκούσε εκείνη η τελετή του Εξιλασμού, ο καθένας ήταν υποχρεωμένος να ταπεινώσει την ψυχή του. Κάθε εργασία σταματούσε, και ολόκληρη η σύναξη του λαού όφειλε να περάσει την ημέρα βαθιά ταπεινωμένη στην παρουσία του Θεού με προσευχή, με νηστεία και με σχολαστικό αυτοέλεγχο.
Σπουδαίες αλήθειες σχετικά με το θέμα του Εξιλασμού δίδασκε η συμβολική ιερουργία. Τη θέση του αμαρτωλού έπαιρνε ένας αντικαταστάτης. Το αίμα όμως του θύματος δεν μπορούσε να εξαλείψει την αμαρτία. Αυτό ήταν ένα μέσο για να μεταφερθεί η αμαρτία στο αγιαστήριο. Παρουσιάζοντας το αίμα του θύματος, ο αμαρτωλός αναγνώριζε το κύρος του Νόμου, εξομολογούνταν την ενοχή της παράβασής του και φανέρωνε την επιθυμία του να αποκτήσει συγχώρεση με την πίστη που εξέφραζε στον αναμενόμενο (Σωτήρα). Αλλά και τότε ακόμη δεν μπορούσε να θεωρηθεί οριστικά απαλλαγμένος από την καταδίκη του νόμου. Την Ημέρα του Εξιλασμού, ο αρχιερέας, αφού δεχόταν τη θυσία της προσφοράς του λαού, εισερχόταν στα άγια των αγίων φέροντας το αίμα της προσφοράς αυτής. Εκεί ράντιζε το αίμα στο ιλαστήριο, κατευθείαν πάνω από τον Νόμο, για να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του. Έπειτα, με τη μεσιτική του ιδιότητα, ο αρχιερέας επωμιζόταν τις αμαρτίες και τις έφερνε έξω από το αγιαστήριο. Τοποθετώντας τότε τα χέρια του στο κεφάλι του ζωντανού τράγου, εξομολογούνταν όλες τις αμαρτίες που μετέφερε συμβολικά από τον εαυτό του στον τράγο. Τέλος, ο τράγος τις έπαιρνε μαζί του στην έρημο, και η απομάκρυνσή τους από τον λαό θεωρούνταν οριστική.
Αυτή ήταν η υπηρεσία που γινόταν ως «υπόδειγμα και σκιά των επουρανίων». Και όσα συμβολικά γίνονταν στην ιερουργία του επίγειου αγιαστηρίου, εκτελούνταν στην πραγματικότητα κατά την υπηρεσία του ουράνιου αγιαστηρίου. Μετά την ανάληψή Του, ο Σωτήρας μας ανέλαβε τα ιερατικά Του καθήκοντα. Αυτό λέει ο Παύλος: «Ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα άγια, που είναι αντίγραφα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα ενώπιον του Θεού για χάρη μας.» Εβραίους 9:24.
Η καθημερινή υπηρεσία των ιερέων, όπως συνεχιζόταν ολόκληρο τον χρόνο στο πρώτο διαμέρισμα του αγιαστηρίου, «μέσα από το καταπέτασμα» (το πρώτο παραπέτασμα) το οποίο χρησίμευε ως είσοδος και χώριζε τα άγια από την εξωτερική αυλή, αντιστοιχεί με το ιερατικό έργο του Χριστού μετά την ανάληψή Του. Έργο του ιερέα σε αυτή την καθημερινή ιερουργία ήταν να παρουσιάσει ενώπιον του Θεού το αίμα της «προσφοράς για την αμαρτία», καθώς και το θυμίαμα που υψωνόταν μαζί με τις προσευχές του λαού Ισραήλ. Κατά τον ίδιο τρόπο, ο Χριστός παρουσίαζε την αξία του αίματός Του μπροστά στον Πατέρα για χάρη των αμαρτωλών. Παρουσίαζε επίσης, ανακατεμένες με την πολύτιμη ευωδιά της δικαιοσύνης Του, τις προσευχές των πιστών που μετανοούν. Αυτή είναι λοιπόν η λειτουργία του πρώτου διαμερίσματος στο αγιαστήριο του ουρανού.
Εκεί μέσα ακολούθησαν τον Χριστό με τα μάτια της πίστης οι μαθητές Του, όταν Τον έχασαν από τα φυσικά τους μάτια. Εκεί συγκεντρώθηκαν όλες οι ελπίδες τους, όπως εκφράζεται ο Παύλος για την «προκειμένη ελπίδα, την οποία έχουμε σαν άγκυρα της ψυχής, ασφαλή και βέβαιη, η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου ο Ιησούς εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας, αφού έγινε αρχιερέας παντοτινά.» «Ούτε με αίμα τράγων και μοσχαριών, αλλά με το δικό Του αίμα εισήλθε μία για πάντα στα άγια, εξασφαλίζοντας αιώνια λύτρωση.» Εβραίους 6:19,20, 9:12.
Δεκαοκτώ αιώνες ο Χριστός έκανε αυτό το ιερατικό έργο στο πρώτο διαμέρισμα του αγιαστηρίου. Παρουσιάζοντας το αίμα Του για χάρη των αμαρτωλών που μετανοούν, εξασφάλιζε γι' αυτούς τη συγχώρεση και την αποδοχή τους από τον Πατέρα. Οι αμαρτίες τους όμως εξακολουθούσαν να παραμένουν στα κατάστιχα του ουρανού. Όπως ο ετήσιος κύκλος της συμβολικής ιεροτελεστίας συμπληρωνόταν με την τελετή του Εξιλασμού, το ίδιο και πριν λήξει το λυτρωτικό έργο του Χριστού για τον άνθρωπο, απομένει ένα εξιλαστήριο έργο για την απομάκρυνση των αμαρτιών από το αγιαστήριο. Το έργο αυτό άρχισε όταν έληξαν οι 2300 ημέρες. Την εποχή εκείνη, σύμφωνα με την προφητεία του Δανιήλ, ο Αρχιερέας μας εισήλθε στα άγια των αγίων, για να επιτελέσει την τελική φάση της θεϊκής αποστολής Του – τον καθαρισμό του αγιαστηρίου.
Όπως στην παλαιά εποχή οι αμαρτίες μεταβιβάζονταν μέσω της πίστης στο θύμα, και έπειτα με το αίμα του θύματος μεταφέρονταν συμβολικά στο επίγειο αγιαστήριο, έτσι και στην εποχή της Καινής Διαθήκης οι αμαρτίες των αμαρτωλών που μετανοούν, μεταβιβάζονται με την πίστη στον Χριστό και μεταφέρονται πραγματικά στο ουράνιο αγιαστήριο. Και όπως ο συμβολικός καθαρισμός του επίγειου αγιαστηρίου γινόταν με την απομάκρυνση των αμαρτιών που το μόλυναν, το ίδιο και ο πραγματικός καθαρισμός του ουράνιου αγιαστηρίου πρέπει να πραγματοποιηθεί με την εξάλειψη των αμαρτιών που βρίσκονται καταχωρημένες εκεί. Αυτό όμως μπορεί να γίνει αφού προηγηθεί η εξέταση των βιβλίων, ώστε να αποδειχθεί ποιοι είναι εκείνοι που, με τη μετάνοια για την αμαρτία και με την πίστη στον Χριστό, δικαιούνται να απολαύσουν τα προνόμια της λυτρωτικής θυσίας Του. Επομένως, ο καθαρισμός του αγιαστηρίου απαιτεί ανάκριση, μια δικαστική διαδικασία. Το έργο αυτό μεσολαβεί πριν από την επιστροφή του Χριστού στη γη για τη λύτρωση του λαού Του, αφού, όταν ο Κύριος έρθει, φέρνει μαζί Του την αμοιβή Του για να αποδώσει στον καθένα ανάλογα με τα έργα του. Αποκάλυψη 22:12.
Έτσι, αυτοί που ακολούθησαν το φως του προφητικού λόγου κατάλαβαν πως, αντί να επιστρέψει στη γη το 1844, στο τέλος των 2300 ημερών, ο Χριστός εισήλθε τότε στα άγια των αγίων του ουράνιου αγιαστηρίου για να αναλάβει την τελική φάση του εξιλαστήριου έργου, το οποίο προηγείται της Δευτέρας Παρουσίας Του.
Κατάλαβαν επίσης ότι, ενώ η θυσία του ζώου απεικόνιζε τη θυσία του Χριστού και ο αρχιερέας αντιπροσώπευε τον Χριστό ως μεσολαβητή, ο αποδιοπομπαίος τράγος συμβόλιζε τον Σατανά – τον εισηγητή της αμαρτίας, ο οποίος τελικά θα επωμιστεί τις αμαρτίες όλων όσων μετανόησαν ειλικρινά. Όταν, χάρη στο αίμα του θύματος, ο αρχιερέας εξάλειφε τις αμαρτίες από το αγιαστήριο, τις τοποθετούσε πάνω στον ζωντανό τράγο. Και ο Χριστός, όταν με την αξία του αίματός Του εξαλείψει τις αμαρτίες του λαού Του από το ουράνιο αγιαστήριο στο τέλος της ιερατικής διακονίας Του, θα τις τοποθετήσει πάνω στον Σατανά. Εκτελώντας τη δικαστική απόφαση, αυτός οφείλει να υποστεί την τελεσίδικη ποινή που του επιβάλλεται. Ο αποδιοπομπαίος τράγος στελνόταν μακριά σε ακατοίκητη γη, για να μην μπορέσει να επιστρέψει πια στη σύναξη του λαού Ισραήλ. Το ίδιο και ο Σατανάς θα εξαφανιστεί για πάντα από την παρουσία του Θεού και του λαού Του, και κατά την τελική καταστροφή της αμαρτίας και των αμαρτωλών, η εξόντωσή του θα είναι οριστική.
ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
Το θέμα του αγιαστηρίου αποτέλεσε το κλειδί που ξεκλείδωσε το μυστικό της απογοήτευσης του 1844. Αποκάλυψε ένα ολόκληρο αρμονικό σύστημα συγγενικών αληθειών, αποδεικνύοντας ότι το χέρι του Θεού είχε οδηγήσει το μεγάλο κίνημα των Αντβεντιστών και καθόριζε τη θέση και την αποστολή του λαού Του, δίνοντας φως για τη συνέχεια των νέων καθηκόντων τους. Όπως οι μαθητές του Ιησού, μετά από το φοβερό σκοτάδι και την αγωνία της απογοήτευσης που πέρασαν, «χάρηκαν όταν είδαν τον Κύριο», έτσι χάρηκαν και εκείνοι που περίμεναν με πίστη τη Δευτέρα Παρουσία Του. Τον περίμεναν να εμφανιστεί με δόξα για να δώσει την αμοιβή στους δούλους Του. Όταν οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν και έχασαν τον Χριστό από τα μάτια τους, έκλαψαν και αυτοί όπως η Μαρία δίπλα στο μνήμα: «Σήκωσαν τον Κύριό μου και δεν ξέρω πού τον έβαλαν». Αλλά τώρα είχαν ανακαλύψει τον πολυεύσπλαχνο Αρχιερέα τους μέσα στα άγια των αγίων, έτοιμο να εμφανιστεί σε λίγο ως Βασιλιάς και Λυτρωτής τους. Φως που προερχόταν από το αγιαστήριο φώτιζε τώρα το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Ήξεραν ότι για οδηγό τους είχαν ακολουθήσει την αλάθητη Πρόνοια του Θεού. Παρόλα αυτά, σαν τους πρώτους μαθητές, απέτυχαν και αυτοί να κατανοήσουν οι ίδιοι τη φύση του μηνύματος που έπρεπε να διαδώσουν, σε όλες του όμως τις λεπτομέρειες αυτό αποδείχθηκε σωστό. Μεταδίδοντάς το, είχαν εκπληρώσει τον σκοπό του Θεού. Δεν κοπίασαν «μάταια στον Κύριο». Αφού αναγεννήθηκαν «σε ζωντανή ελπίδα», γέμισαν αγαλλίαση «με χαρά ανεκλάλητη (ανείπωτη) και ένδοξη».
Τόσο η προφητεία του Δανιήλ 8:14 «έως δύο χιλιάδες και τριακόσια ημερονύκτια, τότε το αγιαστήριο θα καθαριστεί», όσο και το μήνυμα του πρώτου αγγέλου «φοβηθείτε τον Θεό και δώστε δόξα σε αυτόν, διότι ήρθε η ώρα της κρίσης του», δήλωναν την ιερατική διακονία του Χριστού στα άγια των αγίων για το έργο της ερευνητικής κρίσης, και όχι την επιστροφή του Χριστού για την απολύτρωση του λαού Του και την καταστροφή των αμαρτωλών. Το λάθος δεν οφειλόταν στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων, αλλά στη φύση του προσδιορισμένου γεγονότος που θα μεσολαβούσε στο τέλος των 2300 ημερών. Αν και το λάθος αυτό έγινε αφορμή να υποστούν οι πιστοί μεγάλη απογοήτευση, όλα όμως όσα προείπε η προφητεία, όλα όσα υποστήριξε η βιβλική τους έρευνα ότι έπρεπε να εκπληρωθούν, πραγματικά εκπληρώθηκαν. Ακριβώς τότε που αυτοί θρηνούσαν τις χαμένες τους ελπίδες, μεσολαβούσε το γεγονός εκείνο που η προφητεία ανέφερε ότι έπρεπε να εκπληρωθεί πριν από την επιστροφή του Κυρίου για την αμοιβή των δούλων Του.
Ο Χριστός είχε παρουσιαστεί, όχι όμως στη γη όπως περίμεναν, αλλά στα άγια των αγίων του ναού του Θεού στον ουρανό, όπως η τυπική λατρεία σκιαγραφούσε. Ο προφήτης Δανιήλ Τον απεικονίζει την ώρα που παρουσιάζεται μπροστά στον «Παλαιό των Ημερών». «Είδα σε νυχτερινά οράματα, και ιδού, σαν Υιός ανθρώπου ερχόταν μαζί με τα σύννεφα του ουρανού, και έφτασε (όχι στη γη, αλλά) έως τον Παλαιό των Ημερών, και τον οδήγησαν ενώπιόν του.» Δανιήλ 7:13.
Ο ερχομός αυτός σκιαγραφείται και από τον προφήτη Μαλαχία 3:1: «Ο Κύριος τον οποίον εσείς ζητάτε, ξαφνικά θα έρθει στον ναό του· ναι, ο άγγελος της διαθήκης τον οποίον θέλετε. Ιδού έρχεται, λέει ο Κύριος των δυνάμεων». Ο ερχομός του Κυρίου στο ναό Του υπήρξε ξαφνικός, αναπάντεχος, για τον λαό Του. Δεν περίμεναν να Τον δουν εκεί. Περίμεναν ότι θα παρουσιαζόταν στη γη «μέσα σε φλόγες φωτιάς, παίρνοντας εκδίκηση από όσους δεν γνωρίζουν τον Θεό και από όσους δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο». Β΄ Θεσσαλονικείς 1:8.
Ο λαός όμως δεν ήταν ακόμη έτοιμος να υποδεχθεί τον Κύριό του. Έπρεπε ακόμη να επιτελέσουν ένα έργο προετοιμασίας. Καινούργιο φως έμελλε να δοθεί, στρέφοντας την προσοχή τους στον επουράνιο ναό του Θεού. Και καθώς με τα μάτια της πίστης παρακολουθούσαν τον Αρχιερέα τους στην εκεί υπηρεσία Του, νέα καθήκοντα θα τους αποκαλύπτονταν. Μια άλλη αγγελία με ιδιαίτερη προειδοποίηση και οδηγία έμελλε να δοθεί στην εκκλησία.
Όπως αναφέρει ο προφήτης: «Ποιος μπορεί να υπομείνει την ημέρα του ερχομού του; Διότι αυτός είναι σαν φωτιά του χωνευτηρίου και σαν σαπούνι των λευκαντών. Και θα καθίσει σαν αυτόν που λιώνει και καθαρίζει το ασήμι, και θα καθαρίσει τους γιους του Λευί, και θα τους στραγγίξει (καθαρίσει) σαν το χρυσάφι και το ασήμι, και θα προσφέρουν στον Κύριο προσφορά με δικαιοσύνη». Μαλαχίας 3:2,3.
Όσοι θα ζουν στη γη τότε που το μεσιτικό έργο του Χριστού στο ουράνιο αγιαστήριο θα έχει λήξει, θα βρεθούν υποχρεωμένοι να σταθούν χωρίς Μεσίτη στην παρουσία του Άχραντου Θεού. Το ένδυμά τους πρέπει να είναι άψογο, ο χαρακτήρας τους άσπιλος, εξαγνισμένος από την αμαρτία με το αίμα του ραντίσματος. Με τη βοήθεια του Θεού και με τις δικές τους άοκνες (άκουραστες) προσπάθειες πρέπει να νικήσουν στον αγώνα τους εναντίον του κακού. Το διάστημα κατά το οποίο η ερευνητική διαδικασία μεσολαβεί στον ουρανό και οι αμαρτίες των μετανοημένων πιστών εξαλείφονται από το ουράνιο αγιαστήριο, ο λαός του Θεού πάνω στη γη πρέπει να επιδοθεί σε ένα ιδιαίτερο έργο εξαγνισμού και αποβολής της αμαρτίας. Το έργο αυτό πιο παραστατικά απεικονίζουν οι αγγελίες του 14ου κεφαλαίου της Αποκάλυψης.
Όταν αυτό το έργο θα έχει πραγματοποιηθεί, τότε πια οι οπαδοί του Χριστού γίνονται έτοιμοι για την Παρουσία Του. «Τότε η προσφορά του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ θα είναι αρεστή στον Κύριο, όπως κατά τις αρχαίες ημέρες, και όπως κατά τα περασμένα έτη». Μαλαχίας 3:4. Τότε ο Κύριός μας παραλαμβάνει κατά την Παρουσία Του την εκκλησία Του, «εκκλησία ένδοξη, που δεν έχει κηλίδα ή ρυτίδα ή κάτι παρόμοιο». Εφεσίους 5:27. Τότε αυτή παρουσιάζεται «σαν την αυγή, ωραία σαν τη σελήνη, λαμπερή σαν τον ήλιο, τρομερή σαν στράτευμα με σημαίες». Άσμα Ασμάτων 6:10.
Εκτός από τον ερχομό του Κυρίου στο ναό Του, ο Μαλαχίας προφητεύει με τα ακόλουθα λόγια και τη Δευτέρα Παρουσία Του, τον ερχομό Του στη γη για την εκτέλεση της θεϊκής κρίσης: «Θα πλησιάσω εσάς για κρίση. Και θα είμαι μάρτυρας που σπεύδει εναντίον των μάγων, και εναντίον των μοιχών, και εναντίον των επίορκων, των καταπιεστών του μισθού του εργάτη, και εκείνων που καταδυναστεύουν τη χήρα και τον ορφανό, και εκείνων που αδικούν τον ξένο, και όσων δεν με φοβούνται, λέει ο Κύριος των δυνάμεων». Μαλαχίας 3:5.
Στην ίδια σκηνή αναφέρεται και ο Ιούδας όταν λέει: «Ιδού, ήρθε ο Κύριος με μυριάδες αγίους του, για να κάνει κρίση εναντίον όλων, και να ελέγξει όλους τους ασεβείς ανάμεσά τους για τα έργα της ασέβειάς τους». Ιούδα εδάφια 14,15. Αυτός ο ερχομός από το ένα μέρος, και ο ερχομός του Κυρίου στο ναό Του από το άλλο, αναφέρονται σε δύο διαφορετικά και εντελώς ξεχωριστά γεγονότα.
Ο ερχομός του μεγάλου Αρχιερέα μας Χριστού στα άγια των αγίων για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, όπως απαντάται στο Δανιήλ 7:13, και η παρουσία του Κυρίου στο ναό Του, όπως προφητεύει ο Μαλαχίασ, περιγράφουν ένα και το αυτό γεγονός. Στο ίδιο αυτό γεγονός αναφέρεται και ο ερχομός του Νυμφίου, όπως περιγράφεται από τον Χριστό στην παραβολή των δέκα παρθένων, στον Ματθαίο 25.
Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1844 δόθηκε το μήνυμα: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», με αποτέλεσμα να σχηματιστούν τότε οι δύο κατηγορίες ανθρώπων που συμβολίζονται από τις φρόνιμες και τις μωρές παρθένες: Η μια τάξη που περίμενε με χαρά την Παρουσία του Κυρίου και κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια επιμελημένης προετοιμασίας για τη συνάντησή Του, και η άλλη τάξη, που ενεργούσε παρακινούμενη από φόβο και αυθορμητισμό, έμενε ικανοποιημένη μόνο με τη θεωρητική γνώση της αλήθειας, αλλά ήταν απογυμνωμένη από τη χάρη του Θεού. Στην παραβολή, όταν ο Νυμφίος παρουσιάστηκε, «όσες ήταν έτοιμες μπήκαν μαζί του στους γάμους». Ο ερχομός του Νυμφίου, όπως αναφέρει η περικοπή, μεσολαβεί πριν από το γάμο. Ο γάμος συμβολίζει την αποδοχή της βασιλείας Του από μέρους του Χριστού. Η αγία πόλη, η Νέα Ιερουσαλήμ, που είναι η αντιπροσωπευτική πρωτεύουσα του βασιλείου Του, ονομάζεται «η νύφη» και «η γυναίκα του Αρνίου». Ο άγγελος είπε στον Ιωάννη: «Έλα, και θα σου δείξω τη νύφη, τη γυναίκα του Αρνίου». «Και με μετέφερε με τη δύναμη του Πνεύματος πάνω σε όρος μεγάλο και υψηλό, και μου έδειξε τη μεγάλη πόλη, την αγία Ιερουσαλήμ, που κατέβαινε από τον ουρανό, από τον Θεό». Αποκάλυψη 21:9,10. Είναι λοιπόν φανερό ότι η «νύφη» αντιπροσωπεύει την αγία πόλη, και οι δέκα παρθένες που βγαίνουν να προϋπαντήσουν τον Νυμφίο, συμβολίζουν την εκκλησία. Στην Αποκάλυψη οι πιστοί του Θεού αναφέρονται ως «οι καλεσμένοι στο δείπνο του γάμου του Αρνίου». Αποκάλυψη 19:9. Αφού όμως είναι «οι καλεσμένοι», δεν μπορεί ταυτόχρονα να είναι και η «νύφη». Ο Χριστός, όπως περιγράφει ο προφήτης, θα παραλάβει από τον Παλαιό των Ημερών στον ουρανό την εξουσία, τη δόξα και τη βασιλεία. Δείτε Δανιήλ 7:14. Θα παραλάβει τη Νέα Ιερουσαλήμ, την πρωτεύουσα του βασιλείου Του, «ετοιμασμένη σαν νύφη στολισμένη για τον άνδρα της». Αποκάλυψη 21:2. Όταν η βασιλεία περιέλθει στην εξουσία Του, τότε ο Χριστός θα επιστρέψει με όλη Του τη δόξα ως «Βασιλιάς βασιλέων και Κύριος κυρίων» για την απολύτρωση του λαού Του, οι οποίοι «θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ» στο μεγάλο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών (Ματθαίον 8:11, Λουκάν 22:30), για να συμμετάσχουν στο δείπνο του γάμου του Αρνίου.
Το καλοκαίρι του 1844 το μήνυμα «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» έκανε χιλιάδες ανθρώπους να περιμένουν την άμεση επιστροφή του Κυρίου. Στον καθορισμένο καιρό ο Νυμφίος παρουσιάστηκε, όχι όμως στη γη όπως τα πλήθη περίμεναν, αλλά στον ουρανό στον «Παλαιό των Ημερών» για τους γάμους, δηλαδή για την παραλαβή της βασιλειας Του. «Όσες ήταν έτοιμες μπήκαν μαζί του στους γάμους, και έκλεισε η πόρτα». Δεν μπορούσαν να παρευρεθούν στους γάμους, αφού αυτοί γίνονται στον ουρανό, ενώ οι πιστοί βρίσκονται ακόμη στη γη. Οι οπαδοί του Χριστού «προσμένουν τον Κύριο τους, πότε θα επιστρέψει από τους γάμους». Λουκάν 12:36. Οφείλουν όμως να κατανοήσουν το έργο Του, και με την πίστη να Τον ακολουθήσουν εκεί όπου βρίσκεται στην παρουσία του Θεού. Αυτό εννοεί όταν λέει «μπήκαν μαζί του στους γάμους».
Στην παραβολή τα άτομα που είχαν εφοδιάσει τις λαμπάδες τους με λάδι, πήραν μέρος στη γαμήλια τελετή. Το 1844 όσοι, εκτός από τη βιβλική γνώση της αλήθειας, είχαν ακόμη και το Πνεύμα και τη χάρη του Θεού, και στο καταθλιπτικό σκοτάδι υπέμειναν καρτερικά ερευνώντας την Αγία Γραφή για περισσότερο φως, εκείνοι ήταν που ανακάλυψαν την πραγματικότητα σχετικά με το ουράνιο αγιαστήριο και την αλλαγή της ιερατικής υπηρεσίας του Σωτήρα. Με τα μάτια της πίστης Τον ακολούθησαν στην επίδοση του έργου Του στο ουράνιο αγιαστήριο. Και όσοι δέχονται τις ίδιες αλήθειες από τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής, και με την ίδια πίστη ακολουθούν τον Χριστό να εμφανίζεται ενώπιον του Θεού για να επιτελέσει την τελευταία φάση του μεσιτικού Του έργου πριν επιστρέψει να παραλάβει τη βασιλεία Του, όλοι αυτοί είναι που παριστάνονται ότι «μπαίνουν στους γάμους».
Επίσης στην παραβολή Ματθαίον 22 απαντάται η ίδια γαμήλια απεικόνιση, και η ερευνητική κρίση με σαφήνεια παριστάνεται να μεσολαβεί πριν από το γάμο. Πριν από την τελετή ο Βασιλιάς παρουσιάζεται στην αίθουσα και εξετάζει τους καλεσμένους για να διαπιστώσει αν όλοι είναι ντυμένοι με τα κατάλληλα γαμήλια ρούχα, δηλαδή το άσπιλο παραστατικό του χαρακτήρα ένδυμα, πλυμένο και λευκασμένο με το αίμα του Αρνίου. Δείτε Ματθαίον 22:11, Αποκάλυψη 7:14. Όποιος δεν φέρει το ένδυμα αυτό, πετιέται έξω. Αλλά εκείνοι που βρίσκονται ντυμένοι με το γαμήλιο ένδυμα, γίνονται δεκτοί από τον Θεό, και γίνονται άξιοι να μετέχουν στη βασιλεία Του και να καθίσουν μαζί Του στο θρόνο Του. Αυτό το έργο της εξέτασης του χαρακτήρα και της διαλογής των υποψηφίων για τη βασιλεία του Θεού απεικονίζεται με τη διερευνητική κρίση, την τελειωτική αυτή φάση της υπηρεσίας στο ουράνιο αγιαστήριο.
Όταν η ερευνητική αυτή διαδικασία λήξει, και οι ατομικές υποθέσεις όλων εκείνων που ανά τους αιώνες υποστήριζαν ότι ακολουθούσαν τον Χριστό εξεταστούν και οι αποφάσεις εκδοθούν, τότε και μόνο τότε λήγει η προθεσμία της θεϊκής χάρης και κλείνει πια η πόρτα του ελέους. Έτσι η μοναδική λακωνική αυτή φράση «όσες ήταν έτοιμες μπήκαν μαζί του στους γάμους και έκλεισε η πόρτα», μας μεταφέρει διάμέσου της τελικής φάσης της ιεροσύνης του Χριστού μέχρι την εποχή που το μεγάλο απολυτρωτικό έργο για τον άνθρωπο θα έχει ολοκληρωθεί.
Στην υπηρεσία του επίγειου αγιαστηρίου, που όπως είδαμε, είναι τύπος της υπηρεσίας του επουράνιου, όταν την ημέρα του εξιλασμού ο αρχιερέας εισερχόταν στα άγια των αγίων, η λειτουργία στο πρώτο διαμέρισμα σταματούσε. Ο Θεός είχε διατάξει: «Κανένας άνθρωπος δεν θα είναι στη σκηνή του μαρτυρίου, όταν αυτός εισέρχεται για να κάνει εξιλασμό στο αγιαστήριο, μέχρι να βγει». Λευιτικόν 16:17. Το ίδιο έγινε όταν ο Χριστός εισήλθε στα άγια των αγίων για να αποτελειώσει το εξιλαστήριο έργο Του. Έπαυσε τότε η υπηρεσία Του στο πρώτο διαμέρισμα του αγιαστηρίου. Αλλά ο τερματισμός της υπηρεσίας στο πρώτο διαμέρισμα σήμαινε την αφετηρία της υπηρεσίας στο δεύτερο διαμέρισμα. Όταν κατά την τυπική λατρεία την Ημέρα του Εξιλασμού ο ιερέας έβγαινε από τα άγια, εισερχόταν τότε στην παρουσία του Θεού για να προσφέρει το αίμα «της περί αμαρτίας προσφοράς» για ολόκληρο τον λαό Ισραήλ που είχε εκφράσει ειλικρινή μετάνοια για τις αμαρτίες του. Έτσι και ο Χριστός είχε τελειώσει με την πρώτη φάση του μεσιτικού Του έργου για μας όταν ανέλαβε τη δεύτερη φάση, εξακολουθώντας πάντοτε να παρουσιάζει την αξία του αίματός Του μπροστά στον Πατέρα υπέρ των αμαρτωλών.
Οι Αντβεντιστές του 1844 δεν είχαν κατανοήσει το θέμα αυτό. Όταν ο καθορισμένος καιρός της επιστροφής του Σωτήρα είχε περάσει, αυτοί πίστευαν ακόμη ότι ο ερχομός Του πλησίαζε. Είχαν την εντύπωση ότι είχαν φτάσει σε μια κρίσιμη καμπή, και ότι το μεσιτικό έργο του Χριστού στην παρουσία του Θεού είχε τερματιστεί. Πίστευαν ότι η Γραφή δίδασκε πως η προθεσμία της θεϊκής χάρης θα έληγε λίγο πριν επιστρέψει ο Χριστός μέσα στα σύννεφα του ουρανού. Αυτή η εκδοχή υποστηριζόταν από τις βιβλικές εκείνες περικοπές που αναφέρουν ότι αν και θα ζητούν, θα χτυπούν και θα παρακαλούν οι άνθρωποι μπροστά στην πόρτα του ελέους, αυτή θα παραμένει πάντοτε κλειστή. Και άρχισαν να αναρωτιούνται μήπως η χρονολογία της επιστροφής του Χριστού, όπως την είχαν προσδιορίσει, ήταν μάλλον η αρχή αυτής ακριβώς της περιόδου η οποία άμεσα θα προηγούνταν του ερχομού του. Αφού διέδωσαν το μήνυμα της επικείμενης κρίσης, πίστευαν ότι είχαν εκπληρώσει το καθήκον τους προς τον κόσμο, και δεν αισθάνονταν το ίδιο βάρος να πιέζει την ψυχή τους για την τύχη των αμαρτωλών. Εξάλλου, το θράσος και οι βλάσφημες ειρωνείες των ασεβών φαίνονταν σαν μια επιπλέον απόδειξη ότι το Πνεύμα του Θεού είχε αποσυρθεί από αυτούς που περιφρόνησαν την ευσπλαχνία Του. Όλα αυτά συνηγορούσαν με την αρχική τους πεποίθηση ότι ο καιρός της προθεσμίας είχε λήξει, ή όπως συνήθιζαν να λένε, «η πόρτα του ελέους είχε κλείσει».
Με την επιμελημένη όμως έρευνα του θέματος του αγιαστηρίου διαφωτίστηκαν περισσότερο, και τότε μπόρεσαν να καταλάβουν ότι πραγματικά είχαν δίκιο να πιστεύουν ότι η λήξη των 2300 ημερών το 1844 επισήμανε ένα κρισιμότατο γεγονός. Μολονότι αλήθευε ότι είχε κλείσει εκείνη η πόρτα της ελπίδας και του ελέους μέσω της οποίας οι άνθρωποι για δεκαοκτώ αιώνες επικοινωνούσαν με τον Θεό, τώρα όμως ανοιγόταν μια άλλη πόρτα, και άφεση των αμαρτιών προσφερόταν στους ανθρώπους με το μεσιτικό έργο του Χριστού στα άγια των αγίων. Το ένα μέρος της υπηρεσίας Του τελείωσε παραχωρώντας τη θέση του στο επόμενο. Εξακολουθούσε να υπάρχει μια «πόρτα ανοικτή» στο ουράνιο αγιαστήριο όπου ο Χριστός μεσίτευε ακόμη χάρη των αμαρτωλών.
Τότε εφαρμόστηκαν τα λόγια της Αποκάλυψης, τα οποία ο Χριστός απηύθυνε ακριβώς στην εκκλησία της εποχής εκείνης: «Αυτά λέει ο άγιος, ο αληθινός, αυτός που έχει το κλειδί του Δαβίδ, ο οποίος ανοίγει και κανείς δεν κλείνει, και κλείνει και κανείς δεν ανοίγει. Ξέρω τα έργα σου. Ιδού, έχω βάλει μπροστά σου μια πόρτα ανοιχτή και κανείς δεν μπορεί να την κλείσει». Αποκάλυψη 3:7,8.
Όσοι με πίστη παρακολουθούν τον Χριστό στο μεγάλο έργο του εξιλασμού, γίνονται δεκτοί για τα ευεργετικά αποτελέσματα της μεσιτείας που προσφέρει γι' αυτούς. Αντίθετα, όσοι απορρίπτουν το φως σχετικά με το λειτουργικό αυτό έργο, αποκλείονται από τα προνόμια που αυτό προσφέρει απλόχερα. Οι Εβραίοι, απορρίπτοντας το φως που χορηγήθηκε με την πρώτη έλευση του Χριστού και αρνούμενοι να Τον δεχθούν ως Σωτήρα του κόσμου, απέτυχαν να αποκτήσουν τη συγχώρηση που χορηγείται μέσω αυτού. Όταν μετά την ανάληψη ο Ιησούς εισήλθε με το αίμα Του στο ουράνιο αγιαστήριο για να χορηγήσει στους οπαδούς Του τις ευλογίες της μεσιτείας Του, οι Ιουδαίοι, εγκαταλειμμένοι εντελώς στο σκοτάδι, εξακολουθούσαν τις θυσίες και τις προσφορές χωρίς καμία σημασία πια. Ο καιρός της τυπικής λατρείας και των σκιών είχε περάσει. Η πόρτα που έφερνε πρωτύτερα τους ανθρώπους σε επαφή με τον Θεό, είχε κλείσει. Αρνούμενοι οι Ιουδαίοι να αναζητήσουν τον Θεό με τον αποκλειστικό τρόπο που θα μπορούσαν να Τον βρουν –μέσω της λειτουργίας του ουράνιου αγιαστηρίου– έχασαν κάθε επικοινωνία μαζί Του. Γι' αυτό η πόρτα έκλεισε. Δεν αναγνώρισαν τον Χριστό ως την πραγματική θυσία και τον μοναδικό Μεσίτη του Θεού. Γι' αυτό και δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από τα ευεργετικά αποτελέσματα του μεσιτικού έργου Του.
Η κατάσταση των άπιστων Ιουδαίων απεικονίζει την κατάσταση εκείνων μεταξύ των ονομαζόμενων χριστιανών που χαρακτηρίζονται από τέτοια αμέλεια και έλλειψη πίστης, ώστε θεληματικά προτιμούν να παραμείνουν σε άγνοια σχετικά με το έργο του σπλαχνικού Αρχιερέα μας. Στην τυπική λατρεία, όταν ο αρχιερέας εισερχόταν στα άγια των αγίων, όλος ο λαός Ισραήλ ήταν υποχρεωμένος να συγκεντρωθεί γύρω από το αγιαστήριο, και κατά τον πιο επίσημο τρόπο να ταπεινώσουν τις καρδιές τους ενώπιον του Θεού για να λάβουν άφεση των αμαρτιών τους, και να μην αποκοπούν από τη σύναξη του λαού. Πόσο λοιπόν ασύγκριτα σπουδαιότερο είναι για μας σε αυτήν την αντίστοιχη συμβολική Ημέρα του Εξιλασμού να καταλάβουμε τη φύση...του έργου του Αρχιερέα μας, και να γνωρίσουμε τι είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε.
Οι άνθρωποι δεν μπορούν να απορρίπτουν τις προειδοποιήσεις που τους στέλνει ο εύσπλαχνος Θεός χωρίς να υποστούν τις συνέπειες. Ένα ουράνιο μήνυμα στάλθηκε στον κόσμο την εποχή του Νώε, και η σωτηρία τους εξαρτιόταν από τη σημασία που θα έδιναν σε αυτό. Όταν περιφρόνησαν το μήνυμα, το Πνεύμα του Θεού απομακρύνθηκε από την αμαρτωλή γενιά, η οποία τελικά εξαφανίστηκε στα νερά του κατακλυσμού. Στον καιρό του Αβραάμ, η ευσπλαχνία του Θεού σταμάτησε να παρακαλά για τη σωτηρία των ασεβών κατοίκων των Σοδόμων, και το αποτέλεσμα ήταν να καταστραφούν όλοι από τη φωτιά που στάλθηκε από τον ουρανό, εκτός από τον Λωτ, τη γυναίκα του και τις δύο κόρες του. Το ίδιο έγινε και στις ημέρες του Χριστού. Ο Υιός του Θεού προειδοποίησε εκείνη την άπιστη ιουδαϊκή γενιά: «Δείτε, το σπίτι σας αφήνεται έρημο» (Ματθαίος 23:38).
Κοιτάζοντας προς το μέλλον, μέχρι τις έσχατες (τελευταίες) ημέρες, η Απέραντη Δύναμη αναφέρει για εκείνους που «δεν δέχτηκαν την αγάπη για την αλήθεια ώστε να σωθούν». «Γι' αυτόν τον λόγο ο Θεός θα τους αφήσει να παρασυρθούν από μια δύναμη πλάνης, ώστε να πιστέψουν στο ψέμα· έτσι θα καταδικαστούν όλοι όσοι δεν πίστεψαν στην αλήθεια, αλλά προτίμησαν την αδικία» (Β' Θεσσαλονικείς 2:10-12). Όταν οι άνθρωποι απορρίπτουν τις διδασκαλίες του Λόγου Του, ο Θεός αποσύρει το Πνεύμα Του και τους εγκαταλείπει στις πλάνες που οι ίδιοι προτιμούν.
Η λήξη της προθεσμίας το 1844 είχε ως αποτέλεσμα μια μεγάλη δοκιμασία για εκείνους που συνέχιζαν να μένουν σταθεροί στην αλήθεια του Αντβεντισμού. Η μοναδική απόδειξη που τους βεβαίωνε ότι η πορεία τους ήταν σωστή, ήταν το φως που έστρεψε τη σκέψη τους στο θέμα του ουράνιου αγιαστηρίου. Μερικοί, απαρνούμενοι την προηγούμενη πίστη τους στους μαθηματικούς υπολογισμούς των προφητικών περιόδων, απέδωσαν σε ανθρώπινους ή σατανικούς παράγοντες τη δυναμική επιρροή του Αγίου Πνεύματος που κατηύθυνε το κίνημα του Αντβεντισμού.
Μια άλλη ομάδα ανθρώπων όμως, συνέχιζε να πιστεύει ακράδαντα ότι ο Θεός τούς είχε οδηγήσει σε αυτή την εμπειρία. Καθώς περίμεναν με αγρύπνια και προσευχή, προσπαθώντας να γνωρίσουν το θέλημά Του, κατάλαβαν τότε ότι ο μεγάλος Αρχιερέας τους είχε μόλις μπει σε έναν καινούργιο τομέα του ιερατικού Του έργου. Και παρακολουθώντας Τον με τα μάτια της πίστης, μπόρεσαν να δουν ακόμα πιο μακριά, μέχρι την τελική φάση του έργου της εκκλησίας. Απέκτησαν μια πληρέστερη κατανόηση των μηνυμάτων του πρώτου και του δεύτερου αγγέλου, και ήταν πλέον έτοιμοι να δεχτούν, με σκοπό να μεταδώσουν στον κόσμο, το μήνυμα του τρίτου αγγέλου της Αποκάλυψης (Αποκάλυψη 14).
Ο ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
«Και άνοιξε ο ναός του Θεού στον ουρανό, και φάνηκε η κιβωτός της διαθήκης Του» (Αποκάλυψη 11:19). Η κιβωτός της διαθήκης του Θεού βρισκόταν στα Άγια των Αγίων, στο δεύτερο διαμέρισμα του αγιαστηρίου. Κατά τη λειτουργία του επίγειου αγιαστηρίου, το οποίο ήταν «υπόδειγμα και σκιά των επουρανίων», το διαμέρισμα αυτό δεν άνοιγε παρά μόνο μία φορά τον χρόνο για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου. Επομένως, συμπεραίνεται ότι η γνωστοποίηση του ανοίγματος του ναού του Θεού στον ουρανό και της εμφάνισης της κιβωτού της διαθήκης, αναφέρεται στα Άγια των Αγίων του ουράνιου αγιαστηρίου το 1844, τότε που ο Χριστός εισήλθε εκεί για να ασχοληθεί με την τελική φάση του μεσιτικού Του έργου.
Εκείνοι που μέσω της πίστης ακολούθησαν τον μεγάλο Αρχιερέα μας κατά την ανάληψη των καθηκόντων Του στα Άγια των Αγίων, διέκριναν εκεί την κιβωτό της διαθήκης Του. Αφού μελέτησαν το θέμα του αγιαστηρίου, κατάλαβαν το σημείο της αλλαγής στην ιερατική υπηρεσία του Σωτήρα, και Τον είδαν τώρα να εκτελεί τα υψηλά Του καθήκοντα μπροστά στην κιβωτό του Θεού, παρουσιάζοντας την αξία του αίματός Του υπέρ των αμαρτωλών.
Η κιβωτός του επίγειου αγιαστηρίου περιείχε τις δύο πέτρινες πλάκες πάνω στις οποίες ήταν χαραγμένες οι εντολές του νόμου του Θεού. Η κιβωτός χρησίμευε απλώς ως θήκη (κουτί) όπου ήταν τοποθετημένες οι πλάκες του Δεκαλόγου, και η παρουσία αυτών των θείων εντολών ήταν εκείνη που έδινε ιδιαίτερη αξία και ιερότητα στην κιβωτό. Όταν ο ναός του Θεού άνοιξε στον ουρανό, φανερώθηκε η κιβωτός της διαθήκης Του. Μέσα λοιπόν στα Άγια των Αγίων του ουράνιου αγιαστηρίου βρίσκεται φυλαγμένος με ιερό σεβασμό ο θεϊκός Νόμος, ο ίδιος εκείνος Νόμος που έγινε γνωστός με τη φωνή του Θεού μέσα από τις βροντές του Σινά και που χαράχτηκε με το ίδιο Του το χέρι πάνω στις πέτρινες πλάκες.
Ο νόμος του Θεού, όπως βρίσκεται στο ουράνιο αγιαστήριο, είναι το αυθεντικό πρωτότυπο των εντολών εκείνων που χαράχτηκαν στις πέτρινες πλάκες και αναφέρονται από τον Μωυσή στην Πεντάτευχο. Αυτές (οι πέτρινες πλάκες) αποτελούσαν το ακριβές αντίγραφο. Η κατανόηση αυτού του σημαντικού θέματος οδήγησε τους πιστούς να αντιληφθούν τον άγιο και αμετάβλητο χαρακτήρα του νόμου του Θεού. Κατάλαβαν τότε, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, τη βαρύτητα των λόγων του Σωτήρα: «Μέχρι να χαθούν ο ουρανός και η γη, ούτε ένα γιώτα ή μία κεραία δεν πρόκειται να χαθεί από τον νόμο» (Ματθαίος 5:18).
Επειδή ο Νόμος του Θεού αποτελεί την αποκάλυψη του θελήματός Του και το αντίγραφο του χαρακτήρα Του, ισχύει για πάντα ως «πιστός μάρτυρας στον ουρανό». Καμία από τις εντολές Του δεν ακυρώθηκε. Ούτε ένα γιώτα, ούτε μια λεπτομέρεια δεν αλλοιώθηκαν. Ο ψαλμωδός λέει: «Αληθινές είναι όλες οι εντολές Του, στερεωμένες στους αιώνες των αιώνων» (Ψαλμός 119:89, 111:7-8).
Για να προετοιμαστούν για την ημέρα της κρίσης, οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να τηρήσουν τον Νόμο του Θεού. Με βάση αυτόν τον Νόμο εξετάζεται ο χαρακτήρας του καθενός κατά την κρίση. Ο Απόστολος Παύλος δηλώνει: «Όσοι αμάρτησαν έχοντας τον νόμο, θα κριθούν με βάση τον νόμο... κατά την ημέρα που ο Θεός θα κρίνει τα κρυφά πράγματα των ανθρώπων μέσω του Ιησού Χριστού... Εκείνοι που εφαρμόζουν τον νόμο θα δικαιωθούν» (Ρωμαίους 2:12-16). Η πίστη είναι απαραίτητος παράγοντας για την τήρηση του Νόμου του Θεού, επειδή «χωρίς πίστη είναι αδύνατον να Του αρέσει κανείς» και «κάθε τι που δεν γίνεται με πίστη, είναι αμαρτία» (Εβραίους 11:6, Ρωμαίους 14:23).
Ο πρώτος άγγελος καλεί τους ανθρώπους να φοβηθούν τον Θεό, να δώσουν δόξα σε Αυτόν και να Τον προσκυνήσουν ως Δημιουργό του ουράνιου και της γης. Για να το κάνουν αυτό, οφείλουν να δείξουν υπακοή στον Νόμο Του. Ο σοφός Σολομώντας λέει: «Να φοβάσαι τον Θεό και να φυλάττεις τις εντολές Του, επειδή αυτό είναι το παν για τον άνθρωπο» (Εκκλησιαστής 12:13). Χωρίς την υπακοή στις εντολές Του, καμία λατρεία δεν είναι αρεστή στον Θεό. «Αυτή είναι η αγάπη για τον Θεό: το να τηρούμε τις εντολές Του» (Α' Ιωάννου 5:3). «Όποιος κλείνει τα αυτιά του για να μην ακούει τον νόμο, ακόμα και η προσευχή του θα είναι αποκρουστική» (Παροιμίαι 28:9).
Η υποχρέωση να προσκυνούμε τον Θεό πηγάζει από το γεγονός ότι Αυτός είναι ο Δημιουργός, και σε Αυτόν οφείλουν την ύπαρξή τους όλα τα πλάσματά Του. Κάθε φορά που η Αγία Γραφή αναφέρεται στην απαίτηση του Θεού για σεβασμό και λατρεία απέναντι στις ειδωλολατρικές θεότητες, παρουσιάζει πάντοτε ως αποδεικτικό στοιχείο τη δημιουργική Του ικανότητα. «Επειδή όλοι οι θεοί των εθνών είναι είδωλα, αλλά ο Κύριος δημιούργησε τους ουρανούς» (Ψαλμοί 96:5). «Με ποιον θέλετε να με εξομοιώσετε και με ποιον να με εξισώσετε; λέει ο Άγιος. Σηκώστε ψηλά τα μάτια σας και δείτε, ποιος τα δημιούργησε όλα αυτά;» (Ησαΐας 40:25,26). «Έτσι λέει ο Κύριος, που δημιούργησε τους ουρανούς, αυτός ο Θεός που έπλασε τη γη και την κατασκεύασε. Εγώ είμαι ο Κύριος και δεν υπάρχει άλλος» (Ησαΐας 45:18).
Ο ψαλμωδός λέει: «Μάθετε ότι ο Κύριος είναι ο Θεός... Αυτός μας έπλασε και όχι εμείς οι ίδιοι» (Ψαλμοί 100:3). «Ελάτε να προσκυνήσουμε και να γονατίσουμε, ας γονατίσουμε ενώπιον του Κυρίου που μας δημιούργησε» (Ψαλμοί 95:6). Και αυτές οι άγιες υπάρξεις που λατρεύουν τον Θεό στον ουρανό, βασίζουν την εκδήλωση του σεβασμού τους στην ομολογία: «Άξιος είσαι, Κύριε, να λάβεις τη δόξα, την τιμή και τη δύναμη, διότι εσύ δημιούργησες τα πάντα» (Αποκάλυψη 4:11).
Στην Αποκάλυψη 14, οι άνθρωποι καλούνται να λατρεύουν τον Δημιουργό. Ως αποτέλεσμα της διάδοσης του τριπλού αυτού μηνύματος, η προφητεία παρουσιάζει μια ομάδα ανθρώπων που φυλάττουν τις εντολές του Θεού. Ανάμεσα στις εντολές αυτές είναι μία που αποδεικνύει άμεσα τον Θεό ως Δημιουργό. Η τέταρτη Εντολή διακηρύττει: «Η έβδομη ημέρα όμως είναι Σάββατο αφιερωμένο στον Κύριο τον Θεό σου... διότι σε έξι ημέρες δημιούργησε ο Κύριος τον ουρανό, τη γη, τη θάλασσα και όλα όσα βρίσκονται σε αυτά, και την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε. Γι' αυτόν τον λόγο ευλόγησε ο Κύριος την ημέρα του Σαββάτου και την αγίασε» (Έξοδος 20:10,11).
Αναφερόμενος στο Σάββατο, ο Κύριος λέει: «Ας είναι ένα σημάδι ανάμεσα σε εμένα και σε εσάς, ώστε να γνωρίζετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας» (Ιεζεκιήλ 20:20). Και ο λόγος που δίνεται ως εξήγηση είναι: «Διότι σε έξι ημέρες δημιούργησε ο Κύριος τον ουρανό και τη γη, και την έβδομη ημέρα σταμάτησε και αναπαύθηκε» (Έξοδος 31:17).
«Η σπουδαιότητα του Σαββάτου ως υπενθύμιση της δημιουργίας έγκειται στο ότι παρουσιάζει μια μόνιμη απόδειξη για την οφειλόμενη λατρεία προς τον Θεό — επειδή Αυτός είναι ο Δημιουργός και εμείς τα δημιουργήματά Του. Επομένως, το Σάββατο αποτελεί το θεμέλιο της θεϊκής λατρείας, αφού διδάσκει αυτή τη σημαντική αλήθεια με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Αυτό δεν συμβαίνει με καμία άλλη εντολή. Η πραγματική βάση για τη θεϊκή προσκύνηση, όχι μόνο στην περίπτωση του Σαββάτου αλλά και κατά γενικό κανόνα στη λατρεία, βρίσκεται στη διάκριση που υπάρχει ανάμεσα στον Ποιητή και στα πλάσματά Του. Η μεγάλη αυτή αλήθεια δεν μπορεί ποτέ να αχρηστευθεί ούτε πρέπει ποτέ να ξεχαστεί» (J. N. Andrews, History of the Sabbath, κεφάλαιο 27).
Ο σκοπός του Θεού όταν θέσπισε το Σάββατο στην Εδέμ ήταν να διατηρηθεί ανεξίτηλα χαραγμένη αυτή η αλήθεια στον νου του ανθρώπου. Και όσο παραμένει γεγονός ότι η δημιουργική ιδιότητα του Θεού συνεπάγεται έγκυρη απαίτηση για τη λατρεία Του, άλλο τόσο το Σάββατο θα συνεχίσει να είναι το σημείο και η υπενθύμιση αυτού του γεγονότος. Αν το Σάββατο είχε βρει παγκόσμια απήχηση, οι καρδιές και οι σκέψεις των ανθρώπων θα είχαν στραφεί στον Δημιουργό ως αντικείμενο του σεβασμού και της λατρείας τους, και δεν θα υπήρχαν στον κόσμο ειδωλολάτρες, άθεοι ή άπιστοι. Η τήρηση του Σαββάτου είναι ένδειξη αφοσίωσης προς τον πραγματικό Θεό, «Εκείνον που δημιούργησε τον ουρανό, τη γη, τη θάλασσα και τις πηγές των υδάτων». Συμπεραίνεται επομένως ότι το μήνυμα που προστάζει τους ανθρώπους να λατρεύουν τον Θεό και να τηρούν τις εντολές Του, στρέφει την προσοχή τους ιδιαίτερα στην τήρηση της τέταρτης Εντολής.
Σε αντίθεση με εκείνους που τηρούν τις εντολές του Θεού και έχουν την πίστη του Ιησού, ο τρίτος άγγελος αναφέρεται σε μια άλλη κατηγορία ανθρώπων, των οποίων οι πλάνες καταδικάζονται με μια επίσημη και τρομακτική προειδοποίηση: «Όποιος προσκυνά το θηρίο και την εικόνα του, και δέχεται το χάραγμά του στο μέτωπό του ή στο χέρι του, αυτός θα πιει από το κρασί του θυμού του Θεού» (Αποκάλυψη 14:9,10). Η κατανόηση αυτού του μηνύματος απαιτεί τη σωστή ερμηνεία των συμβόλων που αναφέρονται. Τι παριστάνει το θηρίο, η εικόνα και το χάραγμα;
Η προφητική συνοχή στην οποία συναντώνται αυτά τα σύμβολα αρχίζει με την Αποκάλυψη 12. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στον δράκοντα που επιδίωξε να εξοντώσει τον Χριστό κατά τη γέννησή Του. Ο δράκοντας είναι ο Σατανάς (δείτε Αποκάλυψη 12:9). Αυτός ήταν ο ηθικός αυτουργός που ώθησε τον Ηρώδη να θανατώσει τον Σωτήρα. Αλλά ο κύριος συνεργάτης του Σατανά στον πόλεμο εναντίον του Χριστού και του λαού Του κατά τα πρώτα χρόνια της χριστιανικής εποχής ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με κυρίαρχη θρησκεία της την ειδωλολατρία. Ενώ λοιπόν ο δράκοντας σε πρώτο ρόλο παριστάνει τον Σατανά, με μια δεύτερη έννοια συμβολίζει την ειδωλολατρική Ρώμη.
Στην Αποκάλυψη 13:1-10 παρουσιάζεται ένα άλλο θηρίο «όμοιο με λεοπάρδαλη», στο οποίο ο δράκοντας έδωσε «τη δύναμή του, τον θρόνο του και μεγάλη εξουσία». Το σύμβολο αυτό, όπως δέχεται η πλειονότητα των Διαμαρτυρομένων, παριστάνει την παπική εξουσία, η οποία διαδέχθηκε την αρχαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στη δύναμη, στον θρόνο και στην κυριαρχία. Για το θηρίο που μοιάζει με λεοπάρδαλη λέγεται ότι «του δόθηκε στόμα που πρόφερε λόγια μεγάλα και βλαστήμιες... και άνοιξε το στόμα του σε βλασφημία εναντίον του Θεού, για να βλασφημήσει το όνομά Του, τη σκηνή Του και όσους κατοικούν στον ουρανό. Και του δόθηκε η άδεια να κάνει πόλεμο με τους αγίους και να τους νικήσει. Και του δόθηκε εξουσία πάνω σε κάθε φυλή, γλώσσα και έθνος». Αυτή η προφητεία, που είναι σχεδόν πανομοιότυπη με την περιγραφή του μικρού κέρατος στο κεφάλαιο 7 του Δανιήλ, αποδίδεται αναμφισβήτητα στον παπισμό.
Ο προφήτης αναφέρει: «Του δόθηκε εξουσία να κάνει πόλεμο για σαράντα δύο μήνες». Σε ένα άλλο σημείο πάλι λέει: «Είδα ένα από τα κεφάλια του σαν να είχε πληγωθεί θανάσιμα». Και συνεχίζει: «Όποιος οδηγεί στην αιχμαλωσία, στην αιχμαλωσία θα καταλήξει. Όποιος σκοτώσει με μαχαίρι, πρέπει και ο ίδιος να σκοτωθεί με μαχαίρι».
Οι σαράντα δύο μήνες είναι ίσοι με το χρονικό διάστημα «καιρού, καιρών και μισού καιρού», δηλαδή τριάμισι χρόνια, ή με τις 1260 ημέρες του Δανιήλ (Δανιήλ 7)· διάστημα κατά το οποίο η παπική εξουσία θα καταπίεζε τον λαό του Θεού. Η χρονική αυτή περίοδος, όπως είδαμε σε προηγούμενα κεφάλαια, άρχισε με την επικράτηση της παπικής υπεροχής το 538 και έληξε το 1798. Εκείνη τη χρονιά ο πάπας αιχμαλωτίστηκε από τα γαλλικά στρατεύματα, η παπική δύναμη δέχτηκε το θανάσιμο πλήγμα και η προφητεία «όποιος οδηγεί στην αιχμαλωσία, στην αιχμαλωσία θα καταλήξει» βρήκε την εκπλήρωσή της.
Στο σημείο αυτό εμφανίζεται ένα καινούργιο σύμβολο. Ο προφήτης λέει: «Είδα ένα άλλο θηρίο να ανεβαίνει από τη γη, και είχε δύο κέρατα όμοια με αρνιού» (Αποκάλυψη 13:11). Τόσο η όψη αυτού του θηρίου όσο και ο τρόπος της ανόδου του στην εξουσία, δείχνουν ότι το έθνος που συμβολίζεται εδώ είναι διαφορετικό από τα έθνη που περιγράφονται με τα προηγούμενα σύμβολα. Οι μεγάλες παγκόσμιες αυτοκρατορίες που κυριάρχησαν στη γη παρουσιάστηκαν στον Δανιήλ σαν αρπακτικά θηρία που ανέβαιναν από τα νερά «όταν οι τέσσερις άνεμοι του ουρανού ξεσπούσαν ορμητικά πάνω στη μεγάλη θάλασσα» (Δανιήλ 7:2). Στην Αποκάλυψη 17:15 δίνεται η εξήγηση ότι τα νερά συμβολίζουν «λαούς, όχλους, έθνη και γλώσσες».
Οι άνεμοι εξάλλου υποδηλώνουν πολέμους. Οι τέσσερις άνεμοι του ουρανού που «ξεσπούσαν ορμητικά πάνω στη μεγάλη θάλασσα» απεικονίζουν τις τρομερές σκηνές των κατακτήσεων και των επαναστάσεων που εξασφάλισαν την επικράτηση στα βασίλεια αυτά.
Το θηρίο όμως με τα δύο κέρατα που μοιάζει με αρνί, παρουσιάζεται να «ανεβαίνει από τη γη». Αντί να εγκαθιδρυθεί ανατρέποντας άλλες δυνάμεις, το έθνος αυτό ιδρύεται πάνω σε εδάφη που δεν είχαν ακόμα κατακτηθεί και εξελίσσεται σιγά-σιγά και με τρόπο ειρηνικό. Δεν μπορούσε λοιπόν να εμφανιστεί ανάμεσα στα πυκνοκατοικημένα και εμπλεκόμενα κράτη της Γηραιάς Ευρώπης — την πολυτάραχη αυτή θάλασσα λαών, εθνών και γλωσσών. Έπρεπε να αναζητηθεί στο Δυτικό Ημισφαίριο.
Ποιο έθνος στον Νέο Κόσμο γύρω στο 1798 ανέβαινε όλο και ψηλότερα σε δύναμη, με προοπτική κύρους και μεγαλείου, τραβώντας την παγκόσμια προσοχή; Η εφαρμογή του συμβόλου δεν αφήνει καμία αμφιβολία. Ένα και μόνο έθνος ανταποκρίνεται στα χαρακτηριστικά αυτής της προφητείας: Αναμφισβήτητα οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Πολλές φορές την ίδια αυτή ιδέα, κάποτε μάλιστα σχεδόν με τα ίδια λόγια, χρησιμοποίησαν διάφοροι ιστορικοί και ρήτορες για να περιγράψουν την εμφάνιση και την ανάπτυξη αυτού του έθνους. Το θηρίο παρουσιάστηκε να «ανεβαίνει από τη γη». Σύμφωνα με τους σχολιαστές, η λέξη «ανεβαίνω» που αναφέρεται εδώ, αποδίδεται στην κυριολεξία σε κάτι που «μεγαλώνει ή φυτρώνει όπως το φυτό». Επιπλέον, όπως είδαμε, το έθνος αυτό έμελλε να εμφανιστεί σε εδάφη που δεν είχαν ακόμα κατακτηθεί. Ένας διάσημος συγγραφέας, περιγράφοντας την ανάπτυξη των Ηνωμένων Πολιτειών, μιλάει για «το μυστήριο της εμφάνισής τους από το πουθενά» και λέει ότι «αυξηθήκαμε σε αυτοκρατορία σαν αθόρυβο φυτό» (G. A. Townsend, The New World Compared with the Old, σελ. 462).
Το 1850, μια ευρωπαϊκή εφημερίδα περιέγραφε χαρακτηριστικά τις Ηνωμένες Πολιτείες σαν μια καταπληκτική, «αναδυόμενη» πολιτική δύναμη, «που καθημερινά αυξάνεται σε δύναμη και υπεροχή μέσα στην ησυχία της γης» (The Dublin Nation). Ο Εδουάρδος Έβερτ, σε μια αγόρευσή του με θέμα τους Πρωτοπόρους ιδρυτές του κράτους αυτού, ανέφερε: «Αναζητούσαν να βρουν ένα απόμακρο μέρος, ακίνδυνο μέσα στην αφάνεια και βέβαιο μέσα στην απομόνωσή του, όπου η μικρή εκκλησία του Λάιντεν να μπορεί να απολαμβάνει τη θρησκευτική ελευθερία. Δείτε σε τι πανίσχυρα εδάφη έφτασαν να υψώσουν τη σημαία του σταυρού, με ειρηνικές κατακτήσεις!» (Ομιλία της 22ας Δεκεμβρίου 1824 στο Πλύμουθ της Μασαχουσέτης, σελ. 11).
«Και είχε δύο κέρατα όμοια με αρνιού». Τα κέρατα του αρνιού συμβολίζουν νεαρή ηλικία, αθωότητα και ήπιο χαρακτήρα, στοιχεία που αποτελούν πιστή σκιαγράφηση του χαρακτήρα των Ηνωμένων Πολιτειών την εποχή που ο προφήτης τις οραματίστηκε να ανεβαίνουν, το 1798. Ανάμεσα στους χριστιανούς εξόριστους που ζήτησαν άσυλο στην Αμερική για να αποφύγουν την καταπιεστική στάση των βασιλιάδων και την αδιαλλαξία των κληρικών, υπήρχαν πολλοί αποφασισμένοι να ιδρύσουν ένα κράτος πάνω σε στέρεες βάσεις πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας.
Οι απόψεις τους αυτές εκφράζονται στο Διάγγελμα της Ανεξαρτησίας, όπου διακηρύσσεται η μεγάλη αλήθεια ότι «όλοι οι άνθρωποι είναι γεννημένοι ίσοι» και έχουν αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα «στη ζωή, στην ελευθερία και στην επιδίωξη της ευτυχίας». Το Αμερικανικό Σύνταγμα εγγυάται στον λαό το δικαίωμα της αυτοδιοίκησης και την εκλογή αντιπροσώπων, οι οποίοι εκλέγονται με λαϊκή ψηφοφορία για τη θέσπιση και την εφαρμογή των νόμων. Επιπλέον, εξασφαλίζει την ανεξιθρησκία, επιτρέποντας στο κάθε άτομο να λατρεύει τον Θεό σύμφωνα με τις υπαγορεύσεις της συνείδησής του.
Η Δημοκρατία και ο Προτεσταντισμός έγιναν οι θεμελιώδεις αρχές του έθνους, αποτελώντας το μυστικό της δύναμης και της ευημερίας του. Οι καταπιεζόμενοι και καταδιωκόμενοι ολόκληρου του χριστιανικού κόσμου απέβλεπαν σε αυτή τη χώρα με ενδιαφέρον και ελπίδα. Εκατομμύρια άνθρωποι αναζήτησαν τις ακτές της, με αποτέλεσμα οι Ηνωμένες Πολιτείες να εξελιχθούν σε ένα από τα ισχυρότερα κράτη της γης.
Το θηρίο όμως με τα κέρατα αρνιού «μιλούσε σαν δράκοντας. Και ασκούσε όλη την εξουσία του πρώτου θηρίου ενώπιόν του, και έκανε τη γη και όσους κατοικούν σε αυτή να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο, του οποίου η θανάσιμη πληγή είχε θεραπευτεί... λέγοντας προς τους κατοίκους της γης να κάνουν μια εικόνα για το θηρίο, το οποίο είχε την πληγή του μαχαιριού και έζησε» (Αποκάλυψη 13:11-14).
Τα αρνίσια κέρατα και η δρακοντική φωνή παρουσιάζουν μια καταπληκτική αντίφαση ανάμεσα στις διακηρύξεις και στις πράξεις του έθνους που σκιαγραφείται με αυτόν τον τρόπο. Το έθνος «μιλάει» με την εφαρμογή των νομοθετικών και δικαστικών του θεσπισμάτων. Αυτή η εφαρμογή θα αποτελέσει τη διάψευση των φιλελεύθερων και ειρηνικών αρχών που αποτέλεσαν τα θεμέλια της πολιτικής του.
Η πρόρρηση ότι θα μιλήσει «ως δράκοντας» και θα ασκήσει «όλη την εξουσία του πρώτου θηρίου» προμηνύει ξεκάθαρα τη σταδιακή επικράτηση ενός πνεύματος αδιαλλαξίας και διωγμού, που εκδηλώθηκε από τα έθνη εκείνα τα οποία συμβολίζονται με τον δράκοντα και τη λεοπάρδαλη. Και η δήλωση ότι το δικέρατο θηρίο «έκανε τη γη και όσους κατοικούν σε αυτή να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο» υπονοεί ότι το έθνος αυτό θα κάνει χρήση της εξουσίας του για την επιβολή μιας θρησκευτικής πρακτικής, ως εκδήλωση τιμής προς τον παπισμό.
Μια τέτοια στάση θα ήταν εντελώς αντίθετη προς τις αρχές αυτού του κράτους, προς το μεγαλειώδες πνεύμα των φιλελεύθερων θεσπισμάτων του, προς τις σαφείς και επίσημες διακηρύξεις του Διαγγέλματος της Ανεξαρτησίας και προς το Σύνταγμά του. Οι ιδρυτές του έθνους, ενεργώντας με μεγάλη σύνεση, προσπάθησαν να διαχωρίσουν την εκκλησία από την πολιτική εξουσία, με σκοπό να αποφευχθούν τα αναπόφευκτα αποτελέσματα της αδιαλλαξίας και του θρησκευτικού διωγμού.
Το Σύνταγμα καθορίζει ότι «το Νομοθετικό Σώμα δεν έχει το δικαίωμα να θεσπίζει νόμους για την επιβολή μιας θρησκείας, ούτε για την απαγόρευση της ελεύθερης άσκησής της». Επίσης, ορίζει ότι «η πίστη σε κάποιο συγκεκριμένο θρήσκευμα δεν μπορεί να τεθεί ως απαραίτητος όρος για την κατάληψη οποιασδήποτε δημόσιας θέσης ή θέσης εμπιστοσύνης στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Ηνωμένων Πολιτειών». Μόνο με μια προκλητική παραβίαση αυτών των προστατευτικών νόμων της εθνικής ελευθερίας θα μπορούσε οποιοσδήποτε θρησκευτικός νόμος να επιβληθεί από την κρατική εξουσία. Μια τέτοια πολιτική κίνηση φαίνεται εντελώς ασυμβίβαστη, όπως ακριβώς και το σύμβολο που την αντιπροσωπεύει: το θηρίο με τα αρνίσια κέρατα — που φαινομενικά είναι αγνό, ήρεμο και άκακο, αλλά μιλάει σαν δράκοντας.
«Λέγοντας προς τους κατοίκους της γης να κάνουν μια εικόνα για το θηρίο». Εδώ απεικονίζεται καθαρά ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο η νομοθετική δύναμη βρίσκεται στα χέρια του λαού. Αυτή είναι άλλη μια περίτρανη απόδειξη ότι το έθνος που υποδεικνύει η προφητεία είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Τι είναι όμως η εικόνα του θηρίου και πώς μπορεί να σχηματιστεί; Η εικόνα διαμορφώνεται από το δικέρατο θηρίο και αναφέρεται ως «εικόνα για το θηρίο» ή «εικόνα του θηρίου». Για να μάθουμε τι είναι η εικόνα αυτή και με ποιον τρόπο μπορεί να σχηματιστεί, πρέπει να μελετήσουμε τα χαρακτηριστικά του ίδιου του θηρίου, δηλαδή του παπισμού.
Όταν η αρχέγονη εκκλησία διαφθάρηκε, απομακρυνόμενη από τις απλές ευαγγελικές αρχές και αποδεχόμενη ειδωλολατρικά ήθη και έθιμα, έχασε τότε το Πνεύμα και τη δύναμη του Θεού. Για να ασκεί έλεγχο στις συνειδήσεις των ανθρώπων, ζήτησε την υποστήριξη του κράτους. Έτσι γεννήθηκε ο παπισμός, δηλαδή μια εκκλησία που εξουσίαζε το κράτος και το χρησιμοποιούσε για την υποστήριξη των συμφερόντων της, ιδιαίτερα για την τιμωρία της «αίρεσης».
Για να φτάσουν μια μέρα οι Ηνωμένες Πολιτείες να διαμορφώσουν μια εικόνα για το θηρίο, θα πρέπει ο θρησκευτικός παράγοντας να κυριαρχήσει στην πολιτική εξουσία με τέτοιον τρόπο, ώστε η κρατική εξουσία να χρησιμοποιηθεί επίσης από την εκκλησία για την επίτευξη των επιδιώξεών της.
Όσες φορές η εκκλησία απέκτησε πολιτική δύναμη, τη χρησιμοποίησε πάντοτε για να τιμωρήσει τις διαφωνίες προς τα δόγματά της. Όσες από τις Προτεσταντικές εκκλησίες ακολούθησαν το παράδειγμα της Ρώμης και συμμάχησαν με τις πολιτικές δυνάμεις, εξέφρασαν την ίδια επιθυμία για τον περιορισμό της ελευθερίας της συνείδησης. Ένα σχετικό παράδειγμα είναι οι μακροχρόνιοι διωγμοί εναντίον όσων διαφωνούσαν με τις αρχές της Αγγλικανικής εκκλησίας. Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, χιλιάδες ιεροκήρυκες που δεν υποτάσσονταν στην επίσημη θρησκεία του κράτους αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εκκλησίες τους, ενώ πολυάριθμοι κληρικοί και λαϊκοί υποβλήθηκαν σε πρόστιμα, φυλάκιση, βασανιστήρια και μαρτυρικό θάνατο.
Η αποστασία οδήγησε την αρχαία εκκλησία να ζητήσει τη συνδρομή της πολιτικής εξουσίας. Και αυτό προετοίμασε τον δρόμο για την άνοδο του παπισμού, δηλαδή του θηρίου. Ο Απόστολος Παύλος είπε ότι έπρεπε πρώτα να «έρθει η αποστασία και να αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας» (Β' Θεσσαλονικείς 2:3). Έτσι και η αποστασία της σύγχρονης εκκλησίας θα προετοιμάσει πάλι τον δρόμο για την εικόνα του θηρίου.
Η Αγία Γραφή δηλώνει ότι πριν από την Έλευση του Κυρίου θα κυριαρχήσει μια κατάσταση πνευματικής κατάπτωσης, παρόμοια με εκείνη των πρώτων χριστιανικών αιώνων. «Στις έσχατες ημέρες θα έρθουν καιροί δύσκολοι. Διότι οι άνθρωποι θα είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς στους γονείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άσπλαχνοι, αδιάλλακτοι, συκοφάντες, ακρατείς, ανήμεροι, εχθροί του καλού, προδότες, προπετείς, τυφλωμένοι από εγωισμό, λάτρεις των ηδονών μάλλον παρά λάτρεις του Θεού· θα έχουν εξωτερικά τη μορφή της ευσέβειας, αλλά θα έχουν αρνηθεί τη δύναμή της» (Β' Τιμόθεον 3:1-5). «Το δε Πνεύμα λέει ρητά ότι στους ύστερους καιρούς μερικοί θα αποστατήσουν από την πίστη, δίνοντας προσοχή σε πνεύματα πλάνης και σε διδασκαλίες δαιμονίων» (Α' Τιμόθεον 4:1).
Ο Σατανάς θα εργαστεί «με κάθε είδους δύναμη, με ψεύτικα σημάδια και τέρατα, και με κάθε είδους απάτη της αδικίας». Και όσοι «δεν δέχτηκαν την αγάπη για την αλήθεια ώστε να σωθούν», θα καταλήξουν να αποδεχτούν «μια δύναμη πλάνης, ώστε να πιστέψουν στο ψέμα» (Β' Θεσσαλονικείς 2:9-11). Όταν η ασέβεια προχωρήσει σε αυτό το σημείο, θα ακολουθήσουν τα ίδια αποτελέσματα με εκείνα των πρώτων χριστιανικών αιώνων.
Η μεγάλη δογματική ανομοιογένεια που παρουσιάζουν οι Προτεσταντικές εκκλησίες θεωρείται από πολλούς ως κατηγορηματική απόδειξη ότι καμία ανθρώπινη προσπάθεια δεν μπορεί ποτέ να επιτύχει την επιβολή μιας αναγκαστικής δογματικής ομοιομορφίας. Αλλά εδώ και χρόνια παρατηρείται στις εκκλησίες της Διαμαρτυρόμενης πίστης μια συνεχώς αυξανόμενη, διακαής επιθυμία για την εκκλησιαστική ένωση με βάση τα κοινά δογματικά δεδομένα. Προκειμένου να επιτευχθεί μια τέτοια ένωση, η συζήτηση των αμφιλεγόμενων θεμάτων —όσο σοβαρά και αν θεωρούνται αυτά από την άποψη του Λόγου του Θεού— πρέπει αναγκαστικά να αποφευχθεί.
Ο Κάρολος Μπήτσερ, σε ένα κήρυγμά του το 1846, ανέφερε: «Ο κλήρος των ευαγγελικών Προτεσταντικών εκκλησιών όχι μόνο είναι διαποτισμένος από την αρχή μέχρι το τέλος από μια τρομερή πίεση, η οποία προκαλείται αποκλειστικά από ανθρώπινο φόβο, αλλά ζει, κινείται και υπάρχει σε μια κατάσταση πραγμάτων ριζικής διαφθοράς· κάνει διαρκώς έκκληση στα κατώτερα στοιχεία της φύσης των ανθρώπων για να αποσιωπήσουν την αλήθεια και να γονατίσουν μπροστά στη δύναμη της αποστασίας. Αυτό δεν έκανε και η Ρώμη; Μήπως δεν επαναλαμβάνουμε και εμείς τα ίδια; Τι περιμένουμε σε λίγο; Μια καινούργια γενική σύνοδο; Μια παγκόσμια συνέλευση; Μια ευαγγελική συμμαχία, ένα οικουμενικό σύμβολο πίστης;» (Κήρυγμα της 22ας Φεβρουαρίου 1846 στο Φορτ Γουέιν της Ιντιάνα με θέμα The Bible a Sufficient Creed). Όταν αυτό επιτευχθεί, δεν θα απομένει παρά ένα μόνο βήμα για την εξασφάλιση της ολοκληρωτικής ένωσης: η προσφυγή στη βία.
Όταν οι σημαντικότερες εκκλησίες των Ηνωμένων Πολιτειών συσπειρωθούν γύρω από τα κοινά δογματικά τους στοιχεία και ασκήσουν την επιρροή τους στο κράτος για την επιβολή των διαταγμάτων τους και την υποστήριξη των ιδρυμάτων τους, τότε η Προτεσταντική Αμερική θα σχηματίσει μια εικόνα της ρωμαϊκής ιεραρχίας. Ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα, θα ακολουθήσει η επιβολή κυβερνητικών κυρώσεων.
Το δικέρατο θηρίο ανάγκασε όλους τους ανθρώπους —μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους— να δεχτούν ένα χάραγμα στο δεξί τους χέρι ή στο μέτωπό τους. Έτσι, κανένας δεν θα μπορούσε να αγοράσει ή να πουλήσει, εκτός αν είχε το χάραγμα, δηλαδή το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του (Αποκάλυψη 13:16,17).
Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου λέει: «Όποιος προσκυνά το θηρίο και την εικόνα του, και δέχεται το χάραγμά του στο μέτωπό του ή στο χέρι του, αυτός θα πιει από το κρασί του θυμού του Θεού». Το «θηρίο» αυτής της περικοπής, του οποίου η λατρεία επιβάλλεται από το δικέρατο θηρίο, είναι το πρώτο, το όμοιο με λεοπάρδαλη θηρίο της Αποκάλυψης 13, δηλαδή ο παπισμός. Η «εικόνα του θηρίου» αντιπροσωπεύει εκείνη την ιδιαίτερη μορφή που θα πάρει ο αποστάτης Προτεσταντισμός, όταν οι Προτεσταντικές εκκλησίες αναζητήσουν τη συνδρομή της κρατικής εξουσίας για την επιβολή των δογμάτων τους. Απομένει όμως να διευκρινιστεί τι ακριβώς είναι το «χάραγμα του θηρίου».
Αμέσως μετά την προειδοποίηση για τη λατρεία του θηρίου και της εικόνας του, η προφητεία διακηρύττει: «Εδώ είναι η υπομονή των αγίων, εκείνων που φυλάττουν τις εντολές του Θεού και κρατούν την πίστη του Ιησού». Καθώς εκείνοι που τηρούν τις εντολές του Θεού παρουσιάζονται σε πλήρη αντίθεση με τους προσκυνητές του θηρίου και της εικόνας του που δέχονται το χάραγμα, γίνεται φανερό ότι η τήρηση του Νόμου του Θεού από τη μία πλευρά, και η παραβίασή του από την άλλη, αποτελούν τα διακριτικά γνωρίσματα ανάμεσα στους πιστούς και στους προσκυνητές του θηρίου.
Το κύριο χαρακτηριστικό του θηρίου —και κατά συνέπεια και της εικόνας του— είναι η παραβίαση των εντολών του Θεού. Σχετικά με το μικρό κέρας (τον παπισμό), ο προφήτης λέει: «Θα διανοηθεί να αλλάξει καιρούς και νόμους» (Δανιήλ 7:25). Και ο Απόστολος Παύλος αποδίδει στην ίδια αυτή δύναμη τους τίτλους: «Ο άνθρωπος της αμαρτίας» και «εκείνος που παρουσιάζει τον εαυτό του ως Θεό». Η μία προφητεία συμπληρώνει την άλλη. Μόνο με την αλλαγή του Νόμου του Θεού θα μπορούσε ο παπισμός να υψωθεί πάνω από τον Θεό. Όσοι συνειδητά τηρούν αυτόν τον αλλοιωμένο Νόμο, αποδίδουν τιμή στη δύναμη εκείνη που είναι υπεύθυνη για την αλλοίωση. Μια τέτοια στάση υπακοής στους παπικούς νόμους ισοδυναμεί με το χάραγμα — το σημείο υποταγής στον πάπα αντί για τον Θεό.
Ο παπισμός πράγματι επιχείρησε να αλλάξει τον Νόμο του Θεού. Η δεύτερη εντολή, που απαγορεύει τη λατρεία των εικόνων, αφαιρέθηκε από τον Δεκάλογο, ενώ η τέταρτη εντολή τροποποιήθηκε έτσι ώστε να απαιτεί την τήρηση της πρώτης ημέρας της εβδομάδας (της Κυριακής) αντί για το Σάββατο του Κυρίου. Οι Καθολικοί θεολόγοι προβάλλουν ως δικαιολογία ότι η παράλειψη της δεύτερης εντολής έγινε επειδή αυτή ήταν περιττή, καθώς περιλαμβάνεται ήδη στην πρώτη, και ισχυρίζονται ότι ο νόμος αποδίδεται με την ίδια ακριβώς έννοια που του έδωσε αρχικά ο Θεός.
Επομένως, αυτή δεν μπορεί να είναι η αλλαγή που αναφέρει ο προφήτης. Εδώ γίνεται λόγος για μια εσκεμμένη, σκόπιμη αλλαγή: «Θα διανοηθεί να αλλάξει καιρούς και νόμους». Η προφητεία αυτή εκπληρώνεται με απόλυτη ακρίβεια στη μετατροπή της τέταρτης Εντολής, επειδή η μόνη αυθεντία που προβάλλεται για αυτή την αλλαγή είναι η εξουσία της εκκλησίας. Εδώ, με απόλυτα ξεκάθαρο τρόπο, η παπική εξουσία τοποθετείται πάνω από τον Θεό.
Ενώ τους προσκυνητές του Θεού τους χαρακτηρίζει ιδιαίτερα ο σεβασμός προς την τέταρτη Εντολή —αφού αυτή αποτελεί το σημείο της δημιουργικής Του δύναμης και την απόδειξη της θεϊκής Του απαίτησης για την απόδοση ανθρώπινης τιμής και ευλάβειας— οι προσκυνητές του θηρίου χαρακτηρίζονται από τις προσπάθειές τους να γκρεμίσουν την αναμνηστική ημέρα του Δημιουργού, υψώνοντας στη θέση της τον θεσμό του παπισμού. Το ζήτημα της Κυριακής σημειώνει την αφετηρία των αλαζονικών παπικών απαιτήσεων. Και η παπική προσφυγή στην κρατική συνδρομή εγκαινιάστηκε με την επιβολή της αναγκαστικής τήρησης της πρώτης ημέρας της εβδομάδας ως «ημέρας του Κυρίου». Ο Χριστός όμως είπε: «Ο Υιός του ανθρώπου είναι Κύριος και του Σαββάτου» (Μάρκον 2:28). Η τέταρτη Εντολή διακηρύττει: «Η έβδομη ημέρα είναι Σάββατο Κυρίου». Και μέσω του προφήτη Ησαΐα, ο Κύριος την καθορίζει με τον τίτλο: «Αγία μου ημέρα» (Ησαΐας 58:13).
Ο ισχυρισμός ότι ο Χριστός άλλαξε την ημέρα του Σαββάτου διαψεύδεται από τα ίδια τα λόγια του Χριστού: «Μην νομίσετε ότι ήρθα για να καταργήσω τον νόμο ή τους προφήτες. Δεν ήρθα να καταργήσω, αλλά να εκπληρώσω. Διότι αληθινά σας λέω, μέχρι να χαθεί ο ουρανός και η γη, ούτε ένα γιώτα ή μία κεραία δεν θα χαθεί από τον νόμο, έως ότου εκπληρωθούν όλα. Όποιος λοιπόν αθετήσει μία από τις πιο ελάχιστες εντολές αυτές και διδάξει έτσι τους ανθρώπους, ελάχιστος θα ονομαστεί στη βασιλεία των ουρανών. Όποιος όμως τις εφαρμόσει και τις διδάξει, αυτός μέγας θα ονομαστεί στη βασιλεία των ουρανών» (Ματθαίον 5:17-19).
Κατά γενική ομολογία, οι Προτεστάντες παραδέχονται ότι η Αγία Γραφή δεν παρέχει καμία εξουσιοδότηση για την αλλαγή του Σαββάτου. Το γεγονός αυτό αναφέρεται ξεκάθαρα στις δημοσιεύσεις της Αμερικανικής Ένωσης Κυριακών Σχολείων. Ένα από τα έργα αυτά ομολογεί την «απόλυτη σιωπή της Καινής Διαθήκης αναφορικά με οποιαδήποτε εντολή για το Σάββατο (είτε πρόκειται για την αλλαγή του στην Κυριακή, είτε για την πρώτη ημέρα της εβδομάδας) ή για ορισμένους κανόνες σχετικά με την τήρησή του κατά την πρώτη ημέρα της εβδομάδας» (A. E. Waffle, The Lord's Day, σελ. 186-188).
Οι Ρωμαιοκαθολικοί παραδέχονται ότι η αλλαγή του Σαββάτου είναι έργο της εκκλησίας τους, και ισχυρίζονται ότι οι Προτεστάντες αναγνωρίζουν τη δύναμη της εκκλησίας αυτής τηρώντας την Κυριακή αργία. Στο εγχειρίδιο Catholic Catechism of Christian Religion αναφέρεται η ακόλουθη δήλωση ως απάντηση σε ερώτημα σχετικά με την ημέρα αργίας που πρέπει να τηρείται κατά τον ορισμό της τέταρτης εντολής: «Σύμφωνα με την παλαιά νομοθεσία, το Σάββατο ήταν η αγιασμένη ημέρα. Η εκκλησία όμως, διδαγμένη από τον Ιησού Χριστό και οδηγούμενη από το Πνεύμα του Θεού, αντικατέστησε το Σάββατο με την Κυριακή. Τώρα αγιάζουμε την πρώτη ημέρα, όχι την έβδομη. Κυριακή σημαίνει, και έγινε πλέον, η ημέρα του Κυρίου».
Ως ένδειξη του κύρους της Καθολικής εκκλησίας, οι θεολόγοι συγγραφείς αναφέρουν «αυτό ακριβώς το γεγονός της αλλαγής του Σαββάτου στην Κυριακή, το οποίο παραδέχονται και οι Προτεστάντες... επειδή τηρώντας την Κυριακή αναγνωρίζουν την εξουσία της εκκλησίας στο να θεσπίζει τελετές και να τις επιβάλλει με την ποινή της αμαρτίας» (Henry Tuberville, An Abridgment of the Christian Doctrine, σελ. 58). Τι άλλο λοιπόν μπορεί να είναι η αλλαγή του Σαββάτου εκτός από το σημείο ή το χάραγμα της αυθεντίας της Καθολικής εκκλησίας — με άλλα λόγια, «το χάραγμα του θηρίου»;
Η Ρωμαϊκή εκκλησία δεν παραιτήθηκε ποτέ από τις αξιώσεις της για υπεροχή. Και όταν ο κόσμος και οι Προτεσταντικές εκκλησίες αποδέχονται ένα Σάββατο δικής τους επινόησης, απορρίπτοντας το Σάββατο της Αγίας Γραφής, τότε στην πραγματικότητα δηλώνουν υποταγή σε αυτές ακριβώς τις αξιώσεις. Μπορεί να επικαλούνται το κύρος των παραδόσεων και των πατέρων της εκκλησίας για αυτή τη μεταβολή, με τον τρόπο αυτό όμως παραβλέπουν εκείνες ακριβώς τις αρχές που τους ξεχωρίζουν από τη Ρώμη — ότι δηλαδή «η Αγία Γραφή, και μόνο η Αγία Γραφή, αποτελεί τη θρησκεία των Προτεσταντών».
Οι Καθολικοί βλέπουν ότι οι Προτεστάντες αυταπατώνται, κλείνοντας εσκεμμένα τα μάτια τους μπροστά στα αδιάσειστα δεδομένα αυτού του θέματος. Καθώς η κίνηση για την αναγκαστική τήρηση της Κυριακής αργίας κερδίζει διαρκώς έδαφος, εκείνοι χαίρονται με τη σκέψη ότι αργά ή γρήγορα ολόκληρος ο Προτεσταντικός κόσμος θα τεθεί υπό τη σημαία της Ρώμης.
Οι Ρωμαιοκαθολικοί δηλώνουν ανοιχτά ότι «η τήρηση της Κυριακής από μέρους των Προτεσταντών αποτελεί, παρά τη θέλησή τους, μια εκδήλωση τιμής προς την εξουσία της Καθολικής εκκλησίας» (Monsignor Segur, Plain Talk about Protestantism, σελ. 213). Η αναγκαστική επιβολή της Κυριακής αργίας από τις Προτεσταντικές εκκλησίες αποτελεί ουσιαστικά την υποχρεωτική επιβολή της λατρείας του παπισμού, δηλαδή του θηρίου. Όσοι, αν και κατανοούν τις απαιτήσεις της τέταρτης Εντολής, προτιμούν να τηρούν το κίβδηλο αντί για το πραγματικό Σάββατο, δηλώνουν με αυτόν τον τρόπο υποταγή στην εξουσία εκείνη που αυθαίρετα το θέσπισε.
Όταν όμως οι εκκλησίες χρησιμοποιούν βία για την εκτέλεση ενός θρησκευτικού καθήκοντος μέσω της πολιτικής δύναμης, σχηματίζουν οι ίδιες την εικόνα του θηρίου. Επομένως, η αναγκαστική επιβολή της Κυριακής αργίας ισοδυναμεί με την υποχρεωτική λατρεία του θηρίου και της εικόνας του.
Οι χριστιανοί βέβαια των περασμένων γενεών τήρησαν την Κυριακή έχοντας την εντύπωση ότι τηρούσαν το Σάββατο της Αγίας Γραφής. Αλλά και σήμερα υπάρχουν πραγματικοί χριστιανοί μέσα σε όλες τις εκκλησίες —μη εξαιρουμένης και της Ρωμαιοκαθολικής— οι οποίοι ειλικρινά πιστεύουν ότι η Κυριακή είναι η καθιερωμένη από τον Θεό ημέρα αργίας. Ο Θεός αποδέχεται τις ειλικρινείς προθέσεις τους και την αφοσίωσή τους προς Αυτόν.
Όταν όμως η Κυριακή αργία θα επιβληθεί με νόμο και ο κόσμος θα ενημερωθεί σχετικά με την υποχρέωσή του απέναντι στο πραγματικό Σάββατο, τότε όσοι εξακολουθούν να παραβαίνουν την εντολή του Θεού για να υπακούσουν σε μια διάταξη που δεν έχει καμία άλλη εγκυρότητα εκτός από το κύρος της Ρώμης, θα αποδίδουν πλέον τιμή στον παπισμό και όχι στον Θεό. Θα δείχνουν σεβασμό στη Ρώμη και στη δύναμη εκείνη που επιβάλλει με τη βία το διάταγμα που εκείνη εξέδωσε. Θα προσκυνούν, δηλαδή, το θηρίο και την εικόνα του.
Απορρίπτοντας τότε οι άνθρωποι το διάταγμα που ο Θεός αποκαλεί σημείο της εξουσίας Του, για να τιμήσουν στη θέση του εκείνο που η Ρώμη επέλεξε ως τεκμήριο της δικής της υπεροχής, θα δεχτούν με αυτόν τον τρόπο το σημείο υποταγής τους στη Ρώμη, δηλαδή το «χάραγμα του θηρίου». Μόνο όμως όταν το ζήτημα αυτό παρουσιαστεί ξεκάθαρα στα μάτια του κόσμου, και οι άνθρωποι βρεθούν στη θέση να επιλέξουν ανάμεσα στις εντολές του Θεού και στις εντολές των ανθρώπων, όσοι εξακολουθήσουν να ζουν στην παράβαση θα λάβουν τελικά το «χάραγμα του θηρίου».
Η πιο τρομακτική απειλή που απευθύνθηκε ποτέ σε θνητούς ανθρώπους, περιέχεται στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Αυτή η αμαρτία πρέπει να είναι υπερβολικά τρομερή, ώστε να προκαλέσει την οργή του Θεού, χωρίς κανένα ίχνος ευσπλαχνίας. Οι άνθρωποι δεν πρόκειται να αφεθούν στο σκοτάδι (στην άγνοια) σχετικά με αυτό το τόσο σπουδαίο ζήτημα. Η προειδοποίηση εναντίον αυτής της αμαρτίας θα δοθεί πριν οι τιμωρίες του Θεού πλήξουν τον κόσμο, ώστε όλοι να έχουν την ευκαιρία να τις αποφύγουν. Σύμφωνα με την προφητεία, ο πρώτος άγγελος φέρνει την προειδοποίηση του μηνύματος «σε κάθε έθνος, φυλή, γλώσσα και λαό». Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, επειδή αποτελεί μέρος αυτής της τριπλής αγγελίας, διαδίδεται και αυτό σε εξίσου μεγάλη έκταση. Η προφητεία το παρουσιάζει να μεταδίδεται με δυνατή φωνή από έναν άγγελο που πετάει στο μέσο του ουρανού, και αυτό θα τραβήξει την παγκόσμια προσοχή.
Σε αυτή τη φάση του αγώνα, ολόκληρος ο χριστιανικός κόσμος θα χωριστεί σε δύο παρατάξεις: σε αυτούς που τηρούν τις εντολές του Θεού και έχουν την πίστη του Ιησού, και σε αυτούς που προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του, και δέχονται το χάραγμά του. Παρόλο που η εκκλησία και το κράτος θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αναγκάσουν «όλους, τους μικρούς και τους μεγάλους, τους πλούσιους και τους φτωχούς, τους ελεύθερους και τους δούλους» να λάβουν «το χάραγμα του θηρίου» (Αποκάλυψη 13, 16-17), ο λαός του Θεού όμως δεν θα το δεχτεί. Ο προφήτης της Πάτμου (ο Ιωάννης) βλέπει σε όραμα «εκείνους που νίκησαν το θηρίο, την εικόνα του, το χάραγμά του και τον αριθμό του ονόματός του, να στέκονται πάνω στη γυάλινη θάλασσα κρατώντας τις κιθάρες του Θεού. Και έψαλλαν τον ύμνο του Μωυσή, του δούλου του Θεού, και τον ύμνο του Αρνίου» (Αποκάλυψη 15, 2-3).
Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
Για πολλούς ανθρώπους, η προέλευση της αμαρτίας και ο λόγος που αυτή υπάρχει αποτελούν πηγή μεγάλης αμηχανίας. Βλέπουν τις τρομερές συνέπειες του κακού, τη συμφορά και τη θλίψη, και αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά υπό την εξουσία Εκείνου, που η σοφία, η δύναμη και η αγάπη Του είναι απεριόριστες.
Αυτό παραμένει γι' αυτούς ένα ανεξήγητο μυστήριο. Η αβεβαιότητα και οι αμφιβολίες τους πάνω σε αυτό το ζήτημα τους εμποδίζουν να δουν καθαρά, σε σημείο που να μην μπορούν να διακρίνουν ούτε τις ξεκάθαρες αποκαλύψεις του Θεού, οι οποίες είναι τόσο σημαντικές για τη σωτηρία της ψυχής.
Υπάρχουν πολλοί που, στην προσπάθειά τους να εξιχνιάσουν την αιτία της αμαρτίας, προχωρούν σε ανεξερεύνητα πεδία που ο Θεός δεν αποκάλυψε ποτέ. Όπως είναι φυσικό, δεν βρίσκουν λύση σε αυτό το δύσκολο πρόβλημα και, έχοντας ήδη μια τάση προς την αμφιβολία και την κριτική, το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για να απορρίψουν τα λόγια του Αγίου Πνεύματος.
Άλλοι πάλι, δεν μπορούν να κατανοήσουν ικανοποιητικά το σοβαρό θέμα του κακού, επειδή οι παραδόσεις και οι παρερμηνείες έχουν συσκοτίσει τη βιβλική διδασκαλία για τον χαρακτήρα του Θεού, τον τρόπο που διοικεί τον κόσμο και τη στάση Του απέναντι στην αμαρτία.
Δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί η προέλευση της αμαρτίας με τρόπο που να δικαιολογεί την ύπαρξή της. Ωστόσο, μπορούμε να κατανοήσουμε αρκετά δεδομένα τόσο για την αρχή της όσο και για την τελική της διευθέτηση, ώστε να αποδειχθεί πλήρως η δικαιοσύνη και η αγαθότητα του Θεού στον τρόπο που χειρίζεται το κακό. Τίποτα δεν διδάσκει η Αγία Γραφή με μεγαλύτερη σαφήνεια από την αλήθεια ότι ο Θεός δεν ευθύνεται καθόλου για την είσοδο της αμαρτίας στον κόσμο· ότι η έκρηξη της ανταρσίας δεν οφείλεται σε κάποια αυθαίρετη απόσυρση της θεϊκής προστασίας ούτε σε κάποια ατέλεια του συστήματος της θείας διακυβέρνησης.
Η αμαρτία είναι ένας "εισβολέας" και δεν μπορεί να βρεθεί καμία δικαιολογία για την εμφάνισή της. Είναι μυστηριώδης και ακατανόητη. Το να προσπαθεί κανείς να τη δικαιολογήσει είναι σαν να την υποστηρίζει. Αν μπορούσε να βρεθεί μια αιτία ή ένας λόγος που να δικαιολογεί την ύπαρξή της, τότε θα έπαυε να είναι αμαρτία. Ο μοναδικός ορισμός της αμαρτίας που έχουμε στη διάθεσή μας δίνεται μέσα από τον Λόγο του Θεού: Αμαρτία είναι η παράβαση του Νόμου. Είναι η εξωτερίκευση μιας αρχής που εναντιώνεται στον μεγάλο Νόμο της αγάπης, ο οποίος αποτελεί το θεμέλιο της θείας διακυβέρνησης.
Πριν εμφανιστεί η αμαρτία, η ειρήνη και η χαρά κυριαρχούσαν σε ολόκληρη την πλάση. Όλα βρίσκονταν σε τέλεια αρμονία με το θέλημα του Δημιουργού. Η αγάπη για τον Θεό ήταν πάνω από όλα και η αγάπη για τον πλησίον δίκαιη και ανιδιοτελής. Ο Χριστός —ο Λόγος, ο μονογενής Υιός του Θεού— ήταν ένα με τον αιώνιο Θεό: ένα στη φύση, στον χαρακτήρα και στις προθέσεις. Ήταν η μοναδική ύπαρξη στο σύμπαν που μπορούσε να συμμετέχει σε όλα τα σχέδια και τις αποφάσεις του Θεού. Μέσω του Χριστού, ο Θεός δημιούργησε όλες τις ουράνιες υπάρξεις. επειδή, “διαμέσου αυτού κτίστηκαν τα πάντα, αυτά που είναι μέσα στους ουρανούς … είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχές είτε εξουσίες,” Κολοσσαείς 1:16
Ολόκληρος ο ουρανός ήταν αφοσιωμένος εξίσου στον Χριστό και στον Πατέρα.
Επειδή ο Νόμος της αγάπης αποτελούσε το θεμέλιο του καθεστώτος του Θεού, η ευτυχία όλων των πλασμάτων εξαρτιόταν από την πλήρη εναρμόνισή τους με τις μεγάλες αρχές της δικαιοσύνης. Ο Θεός επιθυμεί από όλα τα πλάσματά Του μια υπηρεσία που πηγάζει από αγάπη — μια αφοσίωση που να προέρχεται από τη λογική εκτίμηση του χαρακτήρα Του. Δεν ευχαριστιέται με μια αναγκαστική υποταγή, αλλά δίνει σε όλους την ελεύθερη βούληση, ώστε να Τον υπηρετούν με τη θέλησή τους.
Βρέθηκε όμως κάποιος που θέλησε να διαστρεβλώσει αυτή την ελευθερία. Η αμαρτία πηγάζει από εκείνον που, μετά τον Χριστό, είχε τιμηθεί περισσότερο από τον Θεό και στεκόταν ψηλότερα σε δύναμη και δόξα από όλους τους κατοίκους του ουρανού. Πριν από την πτώση του, ο Εωσφόρος ήταν ο κορυφαίος από τα "επισκιάζοντα χερουβείμ", αγνός και αμόλυντος. Ο Κύριος λέει γι' αυτόν: «Eσύ επισφράγισες τα πάντα, είσαι γεμάτος σοφία, και τέλειος σε ωραιότητα.Στάθηκες στην Eδέμ, στον παράδεισο του Θεού· Ήσουν περισκεπασμένος από κάθε πολύτιμη πέτρα, Aπό σάρδιο, τοπάζιο, και διαμάντι, βηρύλλιο, όνυχα, και ίασπη, σάπφειρο, σμάραγδο και άνθρακα, και χρυσάφι· H υπηρεσία των τυμπάνων σου και των αυλών σου ήταν ετοιμασμένη για σένα, κατά την ημέρα που κτίστηκες. Ήσουν χρισμένο χερούβ, για να επισκιάζεις· και εγώ σε έστησα. Ήσουν στο άγιο βουνό τού Θεού· περπατούσες ανάμεσα σε πύρινες πέτρες. Ήσουν τέλειος στους δρόμους σου, από την ημέρα που κτίστηκες, μέχρις ότου βρέθηκε μέσα σε σένα αδικία.» (Ιεζεκιήλ 28:12-15).
Ο Εωσφόρος θα μπορούσε να συνεχίσει να απολαμβάνει την εύνοια του Θεού, αγαπητός και τιμώμενος από τα πλήθη των αγγέλων, χρησιμοποιώντας τα χαρίσματά του για το καλό των άλλων και για τη δόξα του Δημιουργού του. Αλλά ο προφήτης λέει: « H καρδιά σου υψώθηκε, εξαιτίας τής ωραιότητάς σου· έφθειρες τη σοφία σου, εξαιτίας τής λαμπρότητάς σου·» (εδάφιο 17). Σιγά-σιγά, ο Εωσφόρος άρχισε να καλλιεργεί μέσα του ένα πνεύμα ανωτερότητας. «θα υψώσω τoν θρόνo μoυ πιo πάνω από τα αστέρια τoύ Θεoύ·θα ανέβω επάνω στα ύψη των σύννεφων· θα είμαι όμoιoς με τoν Ύψιστo» (Ησαΐας 14:13-14). Αντί να παρουσιάζει τον Θεό ως το επίκεντρο της αγάπης των πλασμάτων Του, ο Εωσφόρος επιδίωξε να κερδίσει την αφοσίωση και την υπηρεσία τους για τον εαυτό του. Επιθύμησε την τιμή και την εξουσία που ο Πατέρας είχε απονείμει στον Υιό Του, μια εξουσία που ανήκε αποκλειστικά στον Χριστό.
Η αντανάκλαση της δόξας του Δημιουργού και ο ύμνος προς Αυτόν αποτελούσε τη χαρά ολόκληρου του ουρανού. Όσο ο Θεός τιμώταν με αυτόν τον τρόπο, παντού επικρατούσε ειρήνη. Αλλά τώρα εισχώρησε μια νότα δυσαρμονίας, αλλοιώνοντας την ουράνια γαλήνη. Το πνεύμα της αυτοπροβολής, αντίθετο προς τα σχέδια του Δημιουργού, ξύπνησε κακά προαισθήματα σε μυαλά όπου μέχρι τότε η δόξα του Θεού ήταν η κυρίαρχη ενασχόληση. Τα ουράνια συμβούλια έκαναν έκκληση στον Εωσφόρο. Ο Υιός του Θεού τού παρουσίασε το μεγαλείο και την αγαθότητα του Δημιουργού, καθώς και την ιερή φύση του Νόμου Του. Ο Εωσφόρος, παραβιάζοντας αυτόν τον Νόμο, θα πρόσβαλλε τον Πλάστη του και θα προκαλούσε τη δική του καταστροφή. Όμως, αυτή η προειδοποίηση, δοσμένη με τόση αγάπη, το μόνο που κατάφερε ήταν να αφυπνίσει ένα πνεύμα αντίδρασης. Η ζήλια κατά του Χριστού κυριάρχησε μέσα του και ο Εωσφόρος έγινε ακόμη πιο αποφασιστικός.
Η περηφάνια για τη δόξα του γέμισε μέσα του την επιθυμία για την ανώτατη εξουσία. Δεν εκτίμησε τα υψηλά αξιώματα που απολάμβανε ως δώρα του Θεού, ούτε έδειξε ευγνωμοσύνη. Πόθησε να γίνει ίσος με τον Θεό. Οι άγγελοι εκτελούσαν με χαρά τις εντολές του, όμως ο Χριστός ήταν ο αναγνωρισμένος Κυρίαρχος του ουρανού, ισότιμος με τον Πατέρα. Ο Χριστός συμμετείχε σε όλα τα συμβούλια του Θεού, ενώ ο Εωσφόρος δεν είχε αυτό το δικαίωμα. Και ο πανίσχυρος αυτός άγγελος αναρωτιόταν: «Γιατί ο Χριστός να έχει την υπεροχή; Γιατί να τιμάται περισσότερο από εμένα;»
Εγκαταλείποντας τη θέση του δίπλα στην άμεση παρουσία του Θεού, ο Εωσφόρος απομακρύνθηκε με σκοπό να σπείρει το πνεύμα της δυσαρέσκειας ανάμεσα στους αγγέλους. Εργαζόμενος με απόλυτη μυστικότητα και κρύβοντας για ένα διάστημα τον πραγματικό του σκοπό πίσω από ένα κάλυμμα σεβασμού προς τον Θεό, προσπάθησε να προκαλέσει δυσφορία για τους νόμους που διεύθυναν τις ουράνιες υπάρξεις. Ισχυριζόταν ότι αυτοί οι νόμοι έθεταν περιττούς περιορισμούς. Υποστήριζε ότι, εφόσον οι άγγελοι είχαν άγια φύση, θα έπρεπε να υπακούουν μόνο στις επιταγές της δικής τους θέλησης.
Επιδίωξε να κερδίσει τη συμπάθειά τους, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αδικημένο από τον Θεό, ο οποίος είχε δώσει την ανώτατη τιμή στον Χριστό. Ισχυριζόταν ότι, ζητώντας περισσότερη δύναμη και τιμή, δεν απέβλεπε στην αυτοπροβολή του, αλλά ήθελε να εξασφαλίσει για όλους τους κατοίκους του ουρανού μια ελευθερία που θα τους επέτρεπε να φτάσουν σε ανώτερα επίπεδα τελειότητας.
Για πολύ καιρό, ο πολυεύσπλαχνος Θεός ανεχόταν τον Εωσφόρο. Δεν τον υποβίβασε από την τιμητική του θέση μόλις άρχισε να καλλιεργεί τη δυσαρέσκεια, ούτε καν όταν άρχισε να παρουσιάζει τις ψεύτικες αξιώσεις του στους πιστούς αγγέλους. Για μεγάλο χρονικό διάστημα του επιτράπηκε να παραμείνει στον ουρανό. Επανειλημμένα του προσφέρθηκε συγχώρηση, αρκεί να έδειχνε μετάνοια και υποταγή. Για να πειστεί για το λάθος του, καταβλήθηκαν προσπάθειες που μόνο η άπειρη αγάπη και σοφία θα μπορούσαν να σκεφτούν. Το πνεύμα της εχθρότητας ήταν άγνωστο μέχρι τότε στον ουρανό. Ούτε ο ίδιος ο Εωσφόρος μπορούσε στην αρχή να καταλάβει πού θα τον οδηγούσε όλο αυτό· δεν μπορούσε να καταλάβει την πραγματική φύση των συναισθημάτων του.
Όταν όμως αποδείχθηκε ότι η δυσαρέσκειά του δεν είχε βάση, ο Εωσφόρος πείστηκε ότι είχε άδικο και ότι οι θεϊκές απαιτήσεις ήταν δίκαιες. Αν το αναγνώριζε αυτό δημόσια, θα είχε σώσει τον εαυτό του και πολλούς άλλους αγγέλους. Εκείνη την εποχή δεν είχε αποστατήσει οριστικά. Αν και είχε εγκαταλείψει τη θέση του ως "προστατευτικό χερουβείμ", αν ήθελε να επιστρέψει στον Θεό, αναγνωρίζοντας τη σοφία Του και μένοντας ικανοποιημένος με τη θέση του στο θείο σχέδιο, θα μπορούσε να αποκατασταθεί στο αξίωμά του. Αλλά η περηφάνια του δεν τον άφησε να υποχωρήσει. Τότε υποστήριξε πεισματικά τη στάση του, ισχυρίστηκε ότι δεν χρειαζόταν καμία μετάνοια και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά σε έναν ανελέητο αγώνα εναντίον του Δημιουργού.
Από εκείνη τη στιγμή, όλες οι μεγάλες του ικανότητες επιστρατεύτηκαν στο έργο της εξαπάτησης, με στόχο να κερδίσει τη συμπάθεια των αγγέλων που ήταν υπό την ηγεσία του. Για να πετύχει τα προδοτικά του σχέδια, δεν δίστασε να διαστρεβλώσει ακόμα και την προειδοποίηση και τις συμβουλές του Χριστού. Σε εκείνους που ήταν στενά συνδεδεμένοι μαζί του, ο Σατανάς παρουσίασε ότι κατηγορήθηκε άδικα, ότι δεν τον σέβονταν όσο έπρεπε και ότι κινδύνευε η ελευθερία του. Ξεκινώντας από την παραποίηση των λόγων του Χριστού, πέρασε σε πονηριές και ξεκάθαρα ψέματα, κατηγορώντας τον Υιό του Θεού ότι ήθελε να τον ταπεινώσει στα μάτια των κατοίκων του ουρανού.
Προσπάθησε επίσης να δημιουργήσει σκόπιμες παρεξηγήσεις ανάμεσα στον ίδιο και τους πιστούς αγγέλους. Όσους δεν κατάφερε να πάρει με το μέρος του, τους κατηγόρησε ότι αδιαφορούσαν για το καλό του ουρανού. Απέδιδε δηλαδή το δικό του έργο σε εκείνους που έμειναν πιστοί. Για να στηρίξει την κατηγορία του για την υποτιθέμενη αδικία του Θεού, παραποίησε τα λόγια και τις πράξεις του Δημιουργού. Η τακτική του είχε στόχο να προκαλέσει σύγχυση στους αγγέλους με επιδέξια επιχειρήματα. Κάλυπτε τα απλά πράγματα με μυστήριο και, με πονηρή διαστρέβλωση, έσπερνε αμφιβολίες ακόμα και για τις πιο καθαρές δηλώσεις του Κυρίου. Η υψηλή του θέση, που του επέτρεπε να έχει στενή επαφή με τη θεϊκή διοίκηση, έδινε μεγαλύτερο κύρος στις κινήσεις του, και πολλοί παρασύρθηκαν να συμμαχήσουν μαζί του στην ανταρσία κατά του Ουρανού.
Μέσα στη μεγάλη Του σοφία, ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά να συνεχίσει το έργο του μέχρι το πνεύμα της δυσαρέσκειας να ωριμάσει και να καταλήξει σε φανερή επανάσταση. Ήταν απαραίτητο τα σχέδιά του να εξελιχθούν πλήρως, ώστε όλοι να μπορέσουν να καταλάβουν την πραγματική τους φύση και τον σκοπό που επιδίωκαν. Ως «χρισμένο χερουβείμ», ο Εωσφόρος είχε τιμηθεί πολύ. Οι ουράνιες υπάρξεις τον αγαπούσαν εξαιρετικά και ασκούσε πάνω τους μεγάλη επιρροή. Η διακυβέρνηση του Θεού δεν περιλάμβανε μόνο τους κατοίκους του ουρανού, αλλά επεκτεινόταν και σε όλους τους άλλους κόσμους της δημιουργίας. Ο Σατανάς σκέφτηκε πως, αν κατάφερνε να παρασύρει τους αγγέλους στην ανταρσία, θα μπορούσε να παρασύρει και τους άλλους κόσμους. Με έξυπνο τρόπο είχε παρουσιάσει το ζήτημα από τη δική του πλευρά, χρησιμοποιώντας σοφιστείες και δόλο. Διέθετε τεράστια δύναμη στην εξαπάτηση και, κρυμμένος πίσω από ένα προπέτασμα ψεύδους, βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση. Ακόμα και οι πιστοί άγγελοι δεν μπορούσαν να δουν καθαρά τον χαρακτήρα του, ούτε να καταλάβουν πού θα οδηγούσε το έργο του.
Ο Σατανάς είχε τιμηθεί τόσο πολύ και οι πράξεις του καλύπτονταν από τέτοιο μυστήριο, που ήταν δύσκολο για τους αγγέλους να διακρίνουν την πραγματική φύση της δράσης του. Αν η αμαρτία δεν έφτανε στην πλήρη ωρίμανσή της, δεν θα φαινόταν πόσο πονηρό στοιχείο ήταν. Μέχρι τότε δεν είχε υπάρξει αμαρτία μέσα στην πλάση του Θεού και οι άγγελοι δεν είχαν ιδέα για τη φύση και την κακία της. Δεν μπορούσαν να συλλάβουν το μέγεθος των τρομακτικών συνεπειών που θα προέκυπταν από την παραμέληση του θείου Νόμου. Στην αρχή, ο Σατανάς κάλυψε το έργο του με μια επίπλαστη αφοσίωση στον Θεό. Ισχυριζόταν ότι επιδίωκε να εξυψώσει το όνομα του Θεού, να σταθεροποιήσει τη διακυβέρνησή Του και να προστατεύσει τα συμφέροντα των ουράνιων πλασμάτων. Ενώ έσπερνε τη δυσαρέσκεια στους αγγέλους που ήταν υπό την ηγεσία του με κρυφή δεξιοτεχνία, έδινε την εντύπωση ότι οι ενέργειές του είχαν στόχο να προλάβουν τη δυσαρέσκεια. Όταν πρότεινε αλλαγές στους νόμους του πολιτεύματος του Θεού, το έκανε με τη δικαιολογία ότι αυτές ήταν απαραίτητες για να διατηρηθεί η αρμονία του ουρανού.
Για την αντιμετώπιση της αμαρτίας, ο Θεός χρησιμοποιούσε αποκλειστικά τη δικαιοσύνη και την αλήθεια. Ο Σατανάς χρησιμοποιούσε ό,τι ακριβώς ο Θεός δεν μπορούσε: την κολακεία και την απάτη. Επιχείρησε να διαστρεβλώσει τα λόγια του Θεού και να παρουσιάσει λάθος το διοικητικό Του σύστημα στους αγγέλους. Ισχυριζόταν ότι ο Θεός δεν ήταν δίκαιος όταν επέβαλλε νόμους και κανόνες στους κατοίκους του ουρανού, και ότι ζητώντας την υποταγή και την υπακοή των πλασμάτων Του, ο Θεός απλώς ήθελε να δοξάσει τον Εαυτό Του. Έπρεπε, λοιπόν, να αποδειχθεί στους κατοίκους του ουρανού και των άλλων κόσμων ότι η διοίκηση του Θεού ήταν δίκαιη και η νομοθεσία Του τέλεια. Ο Σατανάς έδινε την εντύπωση ότι ο ίδιος ήθελε το καλό του σύμπαντος. Γι' αυτό ήταν απαραίτητο να καταλάβουν όλοι τον χαρακτήρα και τον πραγματικό σκοπό του σφετεριστή. Έπρεπε να του δοθεί χρόνος για να αποκαλυφθεί από τα ίδια του τα πονηρά έργα.
Τη δυσαρμονία που προκάλεσε στον ουρανό με τη στάση του, ο Σατανάς την απέδωσε στον νόμο και στη διακυβέρνηση του Θεού. Δήλωνε ότι όλο το κακό ήταν αποτέλεσμα του τρόπου που ο Θεός ασκούσε την εξουσία Του. Υποστήριζε ότι ο δικός του στόχος ήταν να βελτιώσει τους θεσμούς του Κυρίου. Γι' αυτό ήταν απαραίτητο να αποδειχθεί αν ίσχυαν οι ισχυρισμοί του και να φανεί πού θα οδηγούσε η εφαρμογή των αλλαγών που πρότεινε στον θείο νόμο. Έπρεπε να καταδικαστεί από τις ίδιες του τις πράξεις. Από την αρχή ο Σατανάς αρνήθηκε ότι βρισκόταν σε κατάσταση ανταρσίας, ώστε ολόκληρο το σύμπαν να δει τελικά τον απατεώνα χωρίς τη μάσκα του.
Ο πάνσοφος Θεός δεν επέτρεψε την καταστροφή του Σατανά, ούτε καν όταν αποφασίστηκε ότι η παραμονή του στον ουρανό δεν ήταν πλέον ανεκτή. Επειδή η μόνη αποδεκτή υπηρεσία προς τον Θεό είναι η υπηρεσία της αγάπης, η αφοσίωση των πλασμάτων Του πρέπει να βασίζεται στην αναγνώριση της δικαιοσύνης και της αγαθότητάς Του. Αν ο Σατανάς εξοντωνόταν αμέσως, οι κάτοικοι του ουρανού και των άλλων κόσμων —μη μπορώντας να καταλάβουν ακόμα τη φύση και τις συνέπειες της αμαρτίας— δεν θα έβλεπαν στην πράξη αυτή τη δικαιοσύνη και την ευσπλαχνία του Θεού. Αν εξολοθρευόταν από την αρχή, τότε θα υπηρετούσαν τον Θεό από φόβο και όχι από αγάπη. Η επιρροή του απατεώνα δεν θα είχε εξαλειφθεί αποτελεσματικά, ούτε το πνεύμα της ανταρσίας θα είχε ξεριζωθεί οριστικά.
Το κακό χρειαζόταν χρόνο για να ωριμάσει. Για το αιώνιο συμφέρον του σύμπαντος, έπρεπε να επιτραπεί στον Σατανά να αναπτύξει πλήρως τις αρχές του. Έτσι, οι κατηγορίες του κατά της θεϊκής διακυβέρνησης θα παρουσιάζονταν σε όλα τα δημιουργημένα όντα στην πραγματική τους διάσταση, και η δικαιοσύνη, η ευσπλαχνία του Θεού και το αμετάβλητο του νόμου Του θα έμεναν για πάντα πάνω από κάθε αμφιβολία.
Η ανταρσία του Σατανά θα χρησίμευε ως μάθημα για το σύμπαν στους επόμενους αιώνες — μια διαρκής μαρτυρία για τη φύση και τα τρομερά αποτελέσματα της αμαρτίας. Η πρακτική εφαρμογή της ηγεσίας του Σατανά και οι επιπτώσεις της σε ανθρώπους και αγγέλους θα φανέρωναν τους καρπούς που φέρνει ο παραμερισμός της θείας εξουσίας. Θα αποδείκνυαν ότι η ευτυχία όλων των πλασμάτων εξαρτάται από τη διακυβέρνηση του Θεού και τους νόμους Του. Έτσι, το ιστορικό αυτού του φοβερού "πειράματος" της ανταρσίας θα αποτελούσε μια αιώνια προστασία για όλες τις άγιες υπάρξεις. Θα τις εμπόδιζε να εξαπατηθούν σχετικά με τη φύση της παρανομίας και θα τις προφύλασσε από το να πέσουν στην αμαρτία και να υποστούν τις συνέπειες της τιμωρίας της.
Ο μεγάλος σφετεριστής συνέχιζε να δικαιολογεί τη στάση του μέχρι την ώρα που η σύγκρουση στον ουρανό έφτασε στο απροχώρητο. Όταν ανακοινώθηκε η απόφαση ότι αυτός και όλοι οι άγγελοι που τον ακολουθούσαν θα εκδιώκονταν από την ουράνια ευτυχία, τότε ο επαναστάτης ομολόγησε με θράσος την περιφρόνησή του για τον Νόμο του Δημιουργού. Επανέλαβε τον ισχυρισμό ότι οι άγγελοι δεν χρειάζονται έλεγχο, αλλά πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι να ακολουθήσουν τη δική τους θέληση, η οποία —κατά τον ίδιο— μόνο στο σωστό θα μπορούσε να τους οδηγήσει. Κατέκρινε με δριμύτητα τα θεϊκά διατάγματα επειδή περιόριζαν την ελευθερία των αγγέλων και δήλωσε ότι σκοπός του ήταν η κατάργηση του νόμου. Υποστήριζε ότι, χωρίς αυτόν τον περιορισμό, οι ουράνιες υπάρξεις θα μπορούσαν να ανυψωθούν σε μια ανώτερη και πιο ένδοξη σφαίρα ύπαρξης.
Ο Σατανάς και οι οπαδοί του έριξαν όλο το φταίξιμο για την ανταρσία τους στον Χριστό, δηλώνοντας προκλητικά πως αν δεν τους είχε επιπλήξει, δεν θα είχαν αποστατήσει ποτέ. Έτσι, επιμένοντας στην παράνομη στάση τους και προσπαθώντας άδικα να ανατρέψουν το θεϊκό καθεστώς —ισχυριζόμενοι με κυνισμό ότι ήταν αθώα θύματα μιας καταπιεστικής εξουσίας— ο στασιαστής και όλοι οι υποστηρικτές του αποβλήθηκαν τελικά από τον ουρανό.
Το ίδιο πνεύμα που προκάλεσε την ανταρσία στον ουρανό, συνεχίζει να εμπνέει την ανταρσία και στη γη. Ο Σατανάς εφαρμόζει στους ανθρώπους την ίδια τακτική που ακολούθησε με τους αγγέλους. Το πνεύμα του εξουσιάζει τώρα τους «γιούς της απείθειας». Όπως εκείνος, έτσι και αυτοί προσπαθούν να αποτινάξουν τους περιορισμούς του νόμου του Θεού και υπόσχονται στους ανθρώπους μια ελευθερία που δήθεν προέρχεται από την παραβίαση των Εντολών Του. Ο έλεγχος της αμαρτίας προκαλεί και σήμερα πνεύμα έχθρας και αντίστασης. Όταν ο Θεός μιλάει στις συνειδήσεις των ανθρώπων μέσα από τα προειδοποιητικά Του μηνύματα, ο Σατανάς τους επηρεάζει ώστε να προβάλλουν δικαιολογίες και να ζητούν τη συμπαράσταση των άλλων στην αμαρτωλή τους πορεία. Αντί να διορθώσουν τα σφάλματά τους, αγανακτούν και δυσανασχετούν εναντίον εκείνων που τους ελέγχουν, σαν να φταίνε εκείνοι για τις δυσκολίες τους. Από την εποχή του δίκαιου Άβελ μέχρι τις μέρες μας, το ίδιο πνεύμα εκδηλώνεται εναντίον εκείνων που τολμούν να καταδικάσουν την αμαρτία.
Χρησιμοποιώντας την ίδια διαστρέβλωση που χρησιμοποίησε και στον ουρανό για να παρουσιάσει τον Θεό ως τύραννο, ο διάβολος κατάφερε να παρασύρει και τον άνθρωπο στην αμαρτία. Αφού το πέτυχε, υποστήριξε στη συνέχεια ότι οι άδικοι περιορισμοί του Θεού οδήγησαν τον άνθρωπο στην πτώση, όπως ακριβώς οδήγησαν και τον ίδιο στην αποστασία.
Όμως ο αιώνιος Θεός φανερώνει τον χαρακτήρα Του με αυτά τα λόγια: « ο Kύριος ο Θεός είναι οικτίρμονας και ελεήμονας, μακρόθυμος, και πολυέλεος, και αληθινός, ο οποίος φυλάττει έλεος σε χιλιάδες, συγχωρεί ανομία και παράβαση και αμαρτία, και καθόλου δεν αθωώνει τον ένοχο·» (Έξοδος 34:6-7).
Με την απόφαση να αποβληθεί ο Σατανάς από τον ουρανό, ο Θεός διακήρυξε τη δικαιοσύνη Του και υπερασπίστηκε την τιμή του θρόνου Του. Όταν όμως ο άνθρωπος αμάρτησε, υποκύπτοντας στις δολοπλοκίες του πνεύματος της αποστασίας, ο Θεός απέδειξε την αγάπη Του προσφέροντας τον Υιό Του για να πεθάνει για χάρη της αμαρτωλής ανθρωπότητας. Μέσα από τη θυσία αυτή φανερώνεται ο πραγματικός χαρακτήρας του Θεού. Το ακλόνητο επιχείρημα του σταυρού αποδεικνύει σε ολόκληρο το σύμπαν ότι για την πορεία της αμαρτίας που επέλεξε ο Εωσφόρος, το καθεστώς του Θεού δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη.
Κατά τη διάρκεια της επίγειας δράσης του Σωτήρα, ο ανταγωνισμός μεταξύ Χριστού και Σατανά έβγαλε τη μάσκα που κάλυπτε τον χαρακτήρα του μεγάλου διαφθορέα. Τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να κάνει τον Σατανά τόσο μισητό στα μάτια των αγγέλων και ολόκληρου του πιστού σύμπαντος, όσο ο σκληρός αγώνας του ενάντια στον Λυτρωτή του κόσμου. Η βλάσφημη απαίτησή του να Τον προσκυνήσει ο Χριστός, η αλαζονική του κακία να Τον μεταφέρει στην κορυφή του βουνού και στο πτερύγιο του ιερού, ο σκοτεινός του σκοπός να Τον κάνει να πέσει στο κενό και η ασταμάτητη κακία με την οποία Τον κυνηγούσε από τόπο σε τόπο —επηρεάζοντας τις καρδιές του λαού και των ιερέων μέχρι να απορρίψουν την αγάπη Του και τελικά να φωνάξουν «σταύρωσέ Τον»— όλα αυτά προκάλεσαν την κατάπληξη και τον αποτροπιασμό του σύμπαντος.
Ο Σατανάς παρακίνησε τον κόσμο να απορρίψει τον Χριστό. Ο αρχηγός του κακού χρησιμοποίησε όλη του τη δύναμη και την πανουργία για να καταστρέψει τον Ιησού, επειδή αναγνώρισε ότι η αγάπη, η ευσπλαχνία και η τρυφερή στοργή του Σωτήρα αποκάλυπταν στον κόσμο τον χαρακτήρα του Θεού. Ο Σατανάς ανταγωνιζόταν κάθε ισχυρισμό του Υιού του Θεού και χρησιμοποιούσε τους ανθρώπους ως όργανά του για να γεμίσει τη ζωή του Σωτήρα με πόνο. Οι σοφιστείες και τα ψέματα που χρησιμοποίησε για να εμποδίσει το έργο του Ιησού, το μίσος που εκδηλώθηκε από τους «γιούς της απείθειας» και οι σκληρές κατηγορίες εναντίον Εκείνου που η ζωή Του ήταν γεμάτη καλοσύνη, όλα πήγαζαν από μια βαθιά ριζωμένη εκδίκηση. Η θύελλα της ζήλιας, του μίσους και της εκδίκησης ξέσπασε τελικά στον Γολγοθά εναντίον του Υιού του Θεού, ενώ ολόκληρος ο ουρανός παρακολουθούσε τη σκηνή με φρίκη και απόλυτη σιωπή.
Όταν ολοκληρώθηκε η μεγάλη θυσία και ο Χριστός ανέβηκε στον ουρανό, δεν δέχθηκε τη λατρεία των αγγέλων παρά μόνο αφού υπέβαλε το αίτημά Του: «Πατέρα, εκείνους που μου έδωσες, θέλω, όπου είμαι εγώ, να είναι και εκείνοι μαζί μου·» (Ιωάννη 17:24). Τότε, από τον πατρικό θρόνο ακούστηκε η απάντηση με αγάπη και ισχύ: «Kαι ας προσκυνήσουν σ’ αυτόν όλοι οι άγγελοι του Θεού» (Εβραίους 1:6). Ο Χριστός ανακηρύχθηκε άσπιλος. Μετά την απόλυτη ταπείνωσή Του και την ολοκλήρωση της θυσίας Του, Του δόθηκε ένα όνομα που είναι ανώτερο από κάθε άλλο όνομα.
Τώρα η ενοχή του Σατανά αποδείχθηκε χωρίς καμία δικαιολογία. Ο εχθρός αποκαλύφθηκε με τον πραγματικό του χαρακτήρα: ένας ψεύτης και δολοφόνος. Έγινε φανερό σε όλους ότι το ίδιο ακριβώς πνεύμα που χρησιμοποίησε για να παρασύρει και να υποτάξει τους ανθρώπους, θα το χρησιμοποιούσε —αν του επιτρεπόταν— για να κατευθύνει και τις τύχες των κατοίκων του ουρανού. Υποστήριζε ότι η παραβίαση του Νόμου του Θεού θα έφερνε ελευθερία και εξύψωση, αλλά αποδείχθηκε ότι κατέληξε στη δουλεία και την εξαχρείωση.
Οι ψεύτικες κατηγορίες του Σατανά για τον χαρακτήρα και την ηγεσία του Θεού παρουσιάστηκαν πλέον στο πραγματικό τους φως. Είχε κατηγορήσει τον Θεό ότι, ζητώντας υπακοή από τα πλάσματά Του, επιδίωκε μόνο τη δική Του δόξα. Ισχυριζόταν ότι ενώ ο Δημιουργός ζητούσε αυτοθυσία από όλους τους άλλους, ο Ίδιος δεν έκανε καμία θυσία. Τώρα όμως αποδείχθηκε ότι για τη σωτηρία της αμαρτωλής ανθρωπότητας, ο Άρχοντας του σύμπαντος πρόσφερε τη μεγαλύτερη θυσία που θα μπορούσε ποτέ να εμπνεύσει η αγάπη: «δηλαδή, ότι ο Θεός ήταν που συμφιλίωνε τον κόσμο με τον εαυτό του, στο πρόσωπο του Xριστού» (Β' Κορινθίους 5:19). Αποκαλύφθηκε επίσης ότι ενώ ο Εωσφόρος, από τον ακατανίκητο πόθο του για δόξα, άνοιξε διάπλατα τις πύλες για την είσοδο της αμαρτίας, αντίθετα ο Χριστός —για να εξαλείψει την αμαρτία— ταπεινώθηκε και «έγινε υπάκουος μέχρι θανάτου».
Ο Θεός φανέρωσε την απέχθειά Του για τις αρχές της ανταρσίας. Ολόκληρος ο ουρανός διαπίστωσε τη δικαιοσύνη Του, όπως αυτή εκδηλώθηκε τόσο στην καταδίκη του Σατανά όσο και στη λύτρωση του ανθρώπου. Ο Εωσφόρος είχε διακηρύξει ότι αν ο νόμος του Θεού ήταν αμετάβλητος και η ποινή του οριστική, τότε κάθε παραβάτης θα έπρεπε να χάσει για πάντα την εύνοια του Δημιουργού. Ισχυριζόταν ότι για την αμαρτωλή ανθρωπότητα δεν υπήρχε σωτηρία και, επομένως, οι άνθρωποι ήταν η νόμιμη λεία του. Ο θάνατος όμως του Χριστού αποτέλεσε αδιάψευστο επιχείρημα για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η τιμωρία του νόμου έπεσε πάνω σε Εκείνον που ήταν ισότιμος με τον Θεό, ώστε ο άνθρωπος να είναι ελεύθερος να δεχθεί τη δικαιοσύνη του Χριστού και, με μια ζωή μετάνοιας και ταπείνωσης, να θριαμβεύσει και αυτός ενάντια στον Σατανά, όπως θριάμβευσε ο Υιός του Θεού. Έτσι αποδεικνύεται ότι ο Θεός είναι δίκαιος και δικαιώνει όσους πιστεύουν στον Ιησού.
Αλλά ο Χριστός δεν ήρθε στη γη για να γευτεί τα πάθη και τον θάνατο μόνο για τη λύτρωση του ανθρώπου. Ήρθε για να «τιμήσει τον νόμο και να τον κάνει σεβαστό». Όχι μόνο για να μπορέσουν οι κάτοικοι αυτού του κόσμου να εκτιμήσουν τον νόμο στην πραγματική του αξία, αλλά και για να αποδειχθεί σε όλους τους κόσμους του σύμπαντος ότι ο νόμος του Θεού είναι αμετάβλητος. Αν ήταν δυνατόν να αγνοηθούν οι απαιτήσεις του, τότε δεν θα χρειαζόταν ο Υιός του Θεού να προσφέρει τη ζωή Του ως θυσία εξιλέωσης για την παραβίασή του. Ο θάνατος του Χριστού αποδεικνύει ότι ο νόμος δεν αλλάζει. Και η θυσία στην οποία οδήγησε τον Πατέρα και τον Υιό η άπειρη αγάπη τους για τη σωτηρία των αμαρτωλών, δείχνει σε όλο το σύμπαν ότι τίποτα λιγότερο από το σχέδιο της λύτρωσης δεν θα μπορούσε να αποδείξει πως ο νόμος και η διακυβέρνηση του Θεού βασίζονται στη δικαιοσύνη και την ευσπλαχνία.
Κατά την τελική κρίση του Θεού, θα φανεί ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την ύπαρξη της αμαρτίας. Όταν ο Σατανάς ερωτηθεί από τον Κριτή της οικουμένης: «Γιατί επαναστάτησες εναντίον Μου και έκλεψες τους υπηκόους Μου;», ο υπαίτιος του κακού δεν θα μπορεί να προβάλει καμία δικαιολογία. Όλα τα στόματα θα κλείσουν και όλα τα πλήθη των επαναστατών θα μείνουν άφωνα.
Ενώ ο σταυρός του Γολγοθά διακηρύσσει ότι ο Νόμος είναι αμετάβλητος, αναγγέλλει ταυτόχρονα σε όλη την κτίση ότι ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος. Τη στιγμή της κραυγής του Σωτήρα «τετέλεσται», σήμανε το τέλος για τον Σατανά. Η μεγάλη διαμάχη που συνεχιζόταν για τόσο καιρό είχε πλέον κριθεί και η τελική εξάλειψη της αμαρτίας ήταν βέβαιη. Ο Υιός του Θεού πέρασε το κατώφλι του τάφου, ώστε « για να καταργήσει, διαμέσου τού θανάτου, αυτόν που έχει το κράτος τού θανάτου, δηλαδή, τον διάβολο,» (Εβραίους 2:14). Η μεγάλη επιθυμία του Εωσφόρου για αυτοπροβολή τον έφερε στο σημείο να πει: « θα υψώσω τoν θρόνo μoυ πιo πάνω από τα αστέρια τoύ Θεoύ·... θα είμαι όμoιoς με τoν Ύψιστo».». Ο Θεός όμως δηλώνει: « Kαι θα σε κάνω στάχτη επάνω στη γη, και δεν θα υπάρξεις μέχρι τον αιώνα.» (Ησαΐας 14:13,14, Ιεζεκιήλ 28:18,19). Τότε « έρχεται ημέρα, η οποία θα καίει σαν κλίβανος· και όλοι οι υπερήφανοι, και όλοι αυτοί που πράττουν ασέβεια, θα είναι άχυρο· και η ημέρα που έρχεται θα τους κατακάψει, λέει ο Kύριος των δυνάμεων, ώστε δεν θα τους αφήσει ρίζα και κλαδί.» (Μαλαχίας 4:1).
Ολόκληρο το σύμπαν θα γίνει μάρτυρας στην αποκάλυψη της φύσης και των αποτελεσμάτων της αμαρτίας. Η ολοκληρωτική εξάλειψή της, η οποία αν είχε γίνει από την αρχή θα προκαλούσε φόβο στους αγγέλους και θα άφηνε σκιές για την αμεροληψία του Θεού, τώρα θα δικαιώσει την αγάπη Του. Θα εδραιώσει την ακεραιότητά Του μπροστά σε όλα τα πλάσματα της οικουμένης, που χαίρονται να εκτελούν το θέλημά Του και έχουν τον νόμο Του στην καρδιά τους. Ποτέ πια το κακό δεν θα ξαναεμφανιστεί. Ο Λόγος του Θεού λέει: «θλίψη δεν θα έρθει για δεύτερη φορά» (Ναούμ 1:9). Ο Νόμος του Θεού, τον οποίο ο Σατανάς κατηγόρησε ως ζυγό δουλείας, θα τιμηθεί ως Νόμος ελευθερίας. Έχοντας περάσει από τη δοκιμασία και έχοντας αποκτήσει την εμπειρία, η κτίση δεν θα απομακρυνθεί ποτέ ξανά από την αφοσίωσή της προς Εκείνον, του οποίου ο χαρακτήρας αποκαλύφθηκε πλήρως ως πηγή ανεξάντλητης αγάπης και απέραντης σοφίας.
Η ΕΧΘΡΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ
«θα στήσω έχθρα ανάμεσα σε σένα και στη γυναίκα, και ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της· αυτό θα σου συντρίψει το κεφάλι, και εσύ θα του λογχίσεις τη φτέρνα του.» (Γένεση 3:15). Η ανακοίνωση αυτή του Θεού μετά την πτώση του ανθρώπου δεν ήταν μόνο μια καταδίκη για τον Σατανά, αλλά και μια προφητεία που αγκάλιαζε όλους τους αιώνες μέχρι το τέλος του κόσμου, περιγράφοντας τη μεγάλη μάχη στην οποία θα εμπλεκόταν όλη η ανθρωπότητα.
Ο Θεός δήλωσε: «Θα στήσω έχθρα». Αυτή η έχθρα δεν είναι κάτι το φυσιολογικό. Όταν ο άνθρωπος παραβίασε τον θεϊκό Νόμο, η φύση του διαφθάρθηκε και τότε βρέθηκε σε αρμονία με τον Σατανά, όχι σε αντιπαράθεση. Η αποστασία ένωσε τους δύο αμαρτωλούς (άνθρωπο και διάβολο), οπότε δεν θα μπορούσε να υπάρχει φυσική έχθρα ανάμεσα στον αμαρτωλό άνθρωπο και τον εμπνευστή της αμαρτίας. Ο αποστάτης δεν βρίσκει πουθενά ανάπαυση, παρά μόνο στην προσπάθειά του να παρασύρει και άλλους στο παράδειγμά του. Αυτός είναι ο λόγος που οι αμαρτωλοί άγγελοι και οι ασεβείς άνθρωποι ενώνονται σε μια απελπισμένη συμμαχία. Αν δεν παρενέβαινε ο Θεός με έναν εντελώς ιδιαίτερο τρόπο, οι άνθρωποι και ο Σατανάς θα είχαν συμμαχήσει εναντίον του Ουρανού. Αντί να νιώθει έχθρα για τον Σατανά, ολόκληρη η ανθρώπινη οικογένεια θα είχε ενωθεί σε μια κοινή αντίδραση κατά του Θεού.
Αφού παρέσυρε τους αγγέλους στην ανταρσία, ο Σατανάς προκάλεσε και την πτώση του ανθρώπου, ώστε να εξασφαλίσει τη συνεργασία του στον αγώνα κατά του Θεού. Αν και ο διάβολος και οι εκπεσόντες άγγελοι μπορεί να έχουν διαφορές μεταξύ τους σε άλλα σημεία, το κοινό τους μίσος κατά του Χριστού τους ενώνει σε μια αδιάσπαστη συμμαχία. Ακούγοντας όμως ο Σατανάς τη διακήρυξη της έχθρας που θα έμπαινε ανάμεσα σε αυτόν και τη γυναίκα, κατάλαβε ότι οι προσπάθειές του για τη διαφθορά της ανθρώπινης φύσης θα αναχαιτίζονταν και ότι ο άνθρωπος θα αποκτούσε τη δύναμη να του αντισταθεί.
Αυτό που πυροδοτεί το μίσος του Σατανά για το ανθρώπινο γένος είναι ότι ο άνθρωπος, μέσω του Ιησού Χριστού, αποτελεί το αντικείμενο της αγάπης και της ευσπλαχνίας του Θεού. Επιδιώκει λοιπόν να τορπιλίσει το θεϊκό σχέδιο για τη σωτηρία του ανθρώπου και να διασύρει την ακεραιότητα του Θεού, διαφθείροντας το έργο των χεριών Του. Αυτό θα προκαλούσε θλίψη στον ουρανό και θα γέμιζε τη γη με συμφορά. Τότε θα μπορούσε να ισχυριστεί σε όλους ότι για το γενικό κακό την ευθύνη φέρει ο Θεός που δημιούργησε τον άνθρωπο.
Η χάρη του Χριστού, όταν φυτευτεί στην ανθρώπινη καρδιά, είναι εκείνη που γεννά την έχθρα κατά του Σατανά. Χωρίς αυτή τη μεταμορφωτική δύναμη, ο άνθρωπος θα παρέμενε για πάντα αιχμάλωτος του διαβόλου, ένα πειθήνιο όργανο στις διαταγές του. Το καινούργιο όμως αυτό χαρακτηριστικό στην ψυχή γεννά την αντίσταση εκεί που μέχρι πριν υπήρχε συμβιβασμός. Η δύναμη που δίνει ο Χριστός καθιστά τον άνθρωπο ικανό να αντισταθεί στον τύραννο. Οποιοσδήποτε φτάνει στο σημείο να μισεί την αμαρτία αντί να την καλλιεργεί, και οποιοσδήποτε καταφέρνει να ελέγχει τα πάθη που κυριαρχούσαν μέσα του, αποδεικνύει ότι στην καρδιά του ενεργεί μια πραγματική θεϊκή δύναμη.
Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στο πνεύμα του Χριστού και στο πνεύμα του Σατανά εκδηλώθηκε ξεκάθαρα με την υποδοχή που επιφύλαξε ο κόσμος στον Σωτήρα του. Αυτό δεν έγινε τόσο επειδή εμφανίστηκε χωρίς πλούτη, μεγαλεία και τις τιμές αυτού του κόσμου, τα οποία οι Ιουδαίοι απέρριψαν. Είδαν καθαρά ότι ο Χριστός είχε τέτοια δύναμη που θα μπορούσε να αναπληρώσει με το παραπάνω την έλλειψη αυτών των εξωτερικών προνομίων. Όμως, ήταν η αγνότητα και η αγιότητα του Χριστού εκείνη που προκάλεσε το μίσος των ασεβών εναντίον Του. Η αυταπάρνηση και η ευλαβική ζωή Του αποτελούσαν διαρκή αποδοκιμασία για έναν περήφανο και φιλήδονο λαό. Αυτό ακριβώς προκάλεσε την έχθρα κατά του Υιού του Θεού. Ο Σατανάς και οι πονηροί άγγελοι ενώθηκαν με τους πονηρούς ανθρώπους. Όλα τα αντιδραστικά στοιχεία συνωμότησαν εναντίον του Υπερασπιστή της αλήθειας.
Η ίδια έχθρα που εκδηλώθηκε κατά του Δασκάλου, θα εκδηλωθεί και κατά των οπαδών Του. Οποιοσδήποτε αντιλαμβάνεται τον αποκρουστικό χαρακτήρα της αμαρτίας και, με τη δύναμη που δίνεται από ψηλά, αντιμετωπίζει τον πειρασμό, θα διεγείρει χωρίς αμφιβολία την οργή του Σατανά και των οπαδών του. Το μίσος για τις αγνές αλήθειες, καθώς και η επίκριση και ο κατατρεγμός εναντίον των υπερασπιστών τους, θα διαρκέσουν όσο συνεχίζουν να υπάρχουν η αμαρτία και οι αμαρτωλοί. Οι οπαδοί του Χριστού και οι υποτακτικοί του Σατανά δεν είναι δυνατόν να βρίσκονται σε αρμονικές σχέσεις. Το σκάνδαλο του σταυρού δεν σταμάτησε. « όλοι όσοι θέλουν να ζουν με τρόπο ευσεβή εν Xριστώ Iησού, θα διωχθούν.» (Β' Τιμόθεον 3:12).
Οι πράκτορες του Σατανά εργάζονται συνεχώς, ακολουθώντας την οδηγία του για την εγκαθίδρυση της εξουσίας του και τη σταθεροποίηση του βασιλείου του, το οποίο αντιδρά στο βασίλειο του Θεού. Για να το πετύχουν αυτό, προσπαθούν να αποπλανήσουν τους οπαδούς του Χριστού και να τους σαγηνεύσουν, ώστε να απομακρυνθούν από την αφοσίωσή τους. Παρερμηνεύουν και αυτοί, όπως ο αρχηγός τους, την Αγία Γραφή και τη διαστρεβλώνουν για να πετύχουν τον σκοπό τους. Όπως ο Σατανάς επιδίωξε να κατηγορήσει τον Θεό, έτσι και οι υποστηρικτές του επιδιώκουν να δυσφημήσουν τον λαό του Θεού. Το ίδιο πνεύμα που προκάλεσε τον θάνατο του Χριστού, παρακινεί τους ασεβείς να εξοντώσουν τους οπαδούς Του. Όλα αυτά περιγράφονταν στην πρώτη εκείνη προφητεία: «Θα βάλω έχθρα ανάμεσα σε σένα και τη γυναίκα, και ανάμεσα στο σπέρμα σου και το δικό της». Και αυτά συνεχίζουν να συμβαίνουν μέχρι το τέλος του κόσμου.
Πώς εξηγείται όμως ότι, ενώ ο Σατανάς συγκεντρώνει και ρίχνει όλες τις δυνάμεις του σε αυτή τη μάχη, δεν συναντά σφοδρότερη αντίσταση; Γιατί οι στρατιώτες του Χριστού φαίνονται τόσο νυσταγμένοι και αδιάφοροι; Ο λόγος είναι ότι ελάχιστοι έχουν πραγματική επαφή με τον Χριστό και ότι τους λείπει σε μεγάλο βαθμό το Πνεύμα Του. Η αμαρτία δεν είναι γι’ αυτούς το ίδιο αποκρουστική και δυσάρεστη όσο ήταν για τον Δάσκαλό τους. Δεν την αντιμετωπίζουν με την ίδια αποφασιστική και επίμονη αντίσταση όπως ο Χριστός. Αγνοούν την τεράστια βλαπτικότητα και καταστρεπτικότητα της αμαρτίας και έχουν τυφλωθεί τόσο σχετικά με τον χαρακτήρα όσο και με τη δύναμη του άρχοντα του σκότους. Το περιορισμένο αίσθημα έχθρας κατά του διαβόλου και της δράσης του εξηγείται μόνο από τη μεγάλη άγνοια για την κακία και τη δύναμή του, καθώς και για τις διαστάσεις που παίρνει ο αγώνας του κατά του Χριστού και της εκκλησίας Του.
Πλήθη πιστών εξαπατώνται σε αυτό το σημείο. Δεν αναγνωρίζουν ότι ο άσπονδος εχθρός τους δεν είναι άλλος από έναν ικανό στρατάρχη που κυριαρχεί στα πνεύματα των πονηρών αγγέλων· ότι με καλά μελετημένα σχέδια και επιδέξιους στρατιωτικούς ελιγμούς διεξάγει τη μάχη κατά του Χριστού, με σκοπό να ματαιώσει τη σωτηρία των ψυχών. Ελάχιστος λόγος γίνεται για τον Σατανά από τους «τιτλοφορούμενους» χριστιανούς, ακόμη και από τους κήρυκες του Ευαγγελίου, εκτός ίσως από κάποια τυχαία αναφορά από τον άμβωνα. Παραβλέπουν τις ενδείξεις της αδιάκοπης δραστηριότητάς του και των επιτυχιών του. Αψηφούν τον επερχόμενο κίνδυνο που κρύβει η πανουργία του. Φαίνονται να αγνοούν ακόμη και την ίδια την ύπαρξή του.
Ενώ οι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα για τα τεχνάσματά του, αυτός ο άγρυπνος εχθρός βρίσκεται διαρκώς στα ίχνη τους. Εμφανίζεται ύπουλα σε κάθε γωνιά του σπιτιού, σε κάθε δρόμο της πόλης, μέσα στις εκκλησίες, στα εθνικά συμβούλια και στις δικαστικές αίθουσες. Προκαλεί σύγχυση, εξαπατά, γοητεύει, διαλύει οικογένειες, σπέρνει μίση, αντιζηλίες, διαμάχες, εξεγέρσεις και εγκλήματα. Και ο χριστιανικός κόσμος φαίνεται να δέχεται όλα αυτά σαν να είναι προκαθορισμένα από τον Θεό και, επομένως, αναπόφευκτα.
Ο Σατανάς προσπαθεί συνεχώς να υποτάξει τον λαό του Θεού, γκρεμίζοντας τα εμπόδια που τους χωρίζουν από τον κόσμο. Ο αρχαίος λαός του Ισραήλ παρασύρθηκε στην αμαρτία όταν επιχείρησε να συνάψει απαγορευμένες σχέσεις με τους ειδωλολάτρες. Με τον ίδιο τρόπο παρασύρεται και ο σύγχρονος Ισραήλ. « ο θεός τούτου τού κόσμου τύφλωσε τον νου, για να μη λάμψει επάνω σ’ αυτούς ο φωτισμός τού ευαγγελίου τής δόξας τού Xριστού, που είναι εικόνα τού Θεού.» (Β’ Κορινθίους 4:4). Όλοι όσοι ακολουθούν τον Χριστό χωρίς αποφασιστικότητα, υπηρετούν δουλικά τον Σατανά. Η καρδιά που δεν έχει αναγεννηθεί αγαπά την αμαρτία και έχει την τάση να την υποθάλπει και να την εκτελεί, ενώ η ανανεωμένη καρδιά μισεί την αμαρτία και στέκεται εχθρικά απέναντί της.
Όταν οι χριστιανοί προτιμούν την παρέα των κοσμικών και των απίστων, εκτίθενται στον πειρασμό. Ο Σατανάς, αόρατος, ρίχνει με δεξιοτεχνία ένα απατηλό πέπλο μπροστά στα μάτια τους. Αδυνατούν να δουν ότι μια τέτοια συναναστροφή έχει σχεδιαστεί με κάθε λεπτομέρεια για το κακό τους. Και καθώς εξομοιώνονται με τον κόσμο στον χαρακτήρα, στα λόγια και στις πράξεις, η τύφλωσή τους προχωρά όλο και περισσότερο.
Η συμμόρφωση με τις κοσμικές συνήθειες κάνει την εκκλησία ίδια με τον κόσμο. Ποτέ δεν φέρνει τον κόσμο πιο κοντά στον Χριστό. Η εξοικείωση με την αμαρτία την κάνει αναπόφευκτα να φαίνεται λιγότερο αποκρουστική. Όποιος προτιμά την παρέα των οπαδών του Σατανά, σύντομα θα πάψει να φοβάται τον αρχηγό τους. Όταν συναντάμε δυσκολίες κατά την εκτέλεση του καθήκοντος, όπως συνέβη με τον Δανιήλ στη βασιλική αυλή, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την προστασία του Θεού. Αν όμως εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να εκτεθούμε στον πειρασμό, αργά ή γρήγορα θα λυγίσουμε.
Συχνά ο πειραστής σημειώνει εξαιρετική επιτυχία συνεργαζόμενος με εκείνους που οι άλλοι ελάχιστα υποψιάζονται ότι βρίσκονται υπό τον έλεγχό του. Οι άνθρωποι θαυμάζουν και υπολογίζουν άτομα προικισμένα με ταλέντα και μόρφωση, λες και αυτά τα προνόμια θα μπορούσαν να αναπληρώσουν την έλλειψη φόβου Θεού ή να κάνουν τους ανθρώπους ικανούς να κερδίσουν την εύνοιά Του. Τα ιδιαίτερα χαρίσματα και η πνευματική καλλιέργεια είναι, από μόνα τους, δώρα που προέρχονται από τον Θεό. Όταν όμως αυτά τα δώρα διώχνουν την ευσέβεια και, αντί να φέρουν την ψυχή πιο κοντά στον Θεό, την απομακρύνουν από Αυτόν, τότε καταλήγουν κατάρα και παγίδα.
Πολλοί έχουν την άποψη ότι καθετί που αφορά την ευγένεια και τους λεπτούς τρόπους σχετίζεται κάπως με τον Χριστό. Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος. Οι αρετές αυτές θα έπρεπε πράγματι να κοσμούν τον χαρακτήρα κάθε χριστιανού, γιατί θα ασκούσαν μεγάλη επίδραση υπέρ της αληθινής θρησκείας. Πρέπει όμως να είναι αφιερωμένες στον Θεό. Διαφορετικά, γίνονται και αυτές αφορμή για κακό. Πολλοί άνθρωποι με καλλιεργημένο πνεύμα και διακριτικούς τρόπους, που δεν παρασύρονται σε πράξεις που η κοινωνία θεωρεί ανέντιμες, δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα περισσότερο από ένα εκλεπτυσμένο όργανο στα χέρια του πονηρού. Η ύπουλη και απατηλή φύση της επιρροής τους καθιστά έναν τέτοιο άνθρωπο πολύ πιο επικίνδυνο εχθρό για τους χριστιανικούς στόχους από όσο θα ήταν ένας αμόρφωτος και ακαλλιέργητος άνθρωπος.
Με θερμή προσευχή και προσωπική εξάρτηση από τον Θεό, ο Σολομών απέκτησε τέτοια σοφία, που τράβηξε την προσοχή και τον θαυμασμό όλου του κόσμου. Όταν όμως απομακρύνθηκε από την πηγή της δύναμης και άρχισε να βασίζεται στον εαυτό του, έγινε εύκολη λεία για τον πειραστή. Τότε, οι θαυμάσιες ικανότητες με τις οποίες είχε προικιστεί ο χαρακτήρας του σοφότερου των βασιλιάδων, ήταν εκείνες που τον μετέτρεψαν σε ένα αποτελεσματικό όργανο στα χέρια του εχθρού των ψυχών.
Ενώ ο διάβολος καταβάλλει ακούραστες προσπάθειες για να σκοτεινιάσει τον νου των ανθρώπων σχετικά με αυτή την ουσιαστική αλήθεια, ας μην ξεχνούν ποτέ οι χριστιανοί ότι: «δεν παλεύουμε ενάντια σε ανθρώπους με σάρκα και αίμα, αλλά ενάντια στις αρχές, τις εξουσίες και τους κοσμοκράτορες του σκοταδιού αυτού του αιώνα, ενάντια στα πονηρά πνεύματα των ουράνιων επιπέδων» (Εφεσίους 6:12). Καθώς ο χρόνος κυλά, φέρνει μέχρι τις μέρες μας τον αντίλαλο αυτών των εμπνευσμένων συμβουλών: « Eγκρατευθείτε, αγρυπνήστε· επειδή, ο αντίδικός σας ο διάβολος περιτριγυρίζει, σαν ωρυόμενο λιοντάρι, ζητώντας ποιον να καταπιεί.» (Α' Πέτρου 5:8). « ντυθείτε την πανοπλία τού Θεού, για να μπορέσετε να σταθείτε ενάντια στις μεθοδείες τού διαβόλου·» (Εφεσίους 6:11).
Από τον καιρό του Αδάμ μέχρι την εποχή μας, ο άσπονδος εχθρός μας χρησιμοποίησε ασταμάτητα την τυραννική και καταστρεπτική του δύναμη. Τώρα όμως ετοιμάζεται να εξαπολύσει την τελευταία αποφασιστική του επίθεση κατά της εκκλησίας. Όλοι όσοι αποφασίσουν να ακολουθήσουν τον Χριστό, θα εμπλακούν σε πάλη με αυτόν τον αμείλικτο εχθρό. Όσο πιο πιστά μιμείται ο χριστιανός το θεϊκό Πρότυπο, τόσο πιο σθεναρή θα είναι η επίθεση του Σατανά εναντίον του. Όσοι παίρνουν ενεργό μέρος στην υπηρεσία του Θεού, προσπαθώντας να αποκαλύψουν την απατηλή φύση του πονηρού και να παρουσιάσουν στους ανθρώπους τον Χριστό, θα μοιραστούν τη μαρτυρία του αποστόλου Παύλου, η οποία ταυτίζει τη χριστιανική υπηρεσία με την ταπεινοφροσύνη, τα πολλά δάκρυα και τους πολλούς πειρασμούς.
Ο διάβολος επιτέθηκε στον Χριστό με τους πιο άγριους και χθόνιους πειρασμούς, αλλά αποκρούστηκε σε κάθε του επίθεση. Ο Χριστός αγωνίστηκε για λογαριασμό μας. Εκείνες οι νίκες Του κάνουν και τη δική μας νίκη δυνατή. Ο Χριστός θα δώσει δύναμη σε όλους όσοι τη ζητούν. Ο Σατανάς δεν μπορεί να καταβάλει απολύτως κανέναν χωρίς τη δική του συγκατάθεση. Ο πειραστής δεν έχει τη δύναμη ούτε να εκβιάσει τη θέληση, ούτε να αναγκάσει την ψυχή να αμαρτήσει. Μπορεί να πιέσει την ψυχή που του αντιστέκεται, αλλά δεν μπορεί να τη μολύνει. Μπορεί να προκαλέσει ψυχικό άγχος, αλλά όχι ψυχική ακαθαρσία. Το γεγονός ότι ο Χριστός βγήκε νικητής από τον αγώνα, πρέπει να γεμίζει τους οπαδούς Του με θάρρος, ώστε να ριχτούν με δύναμη στον αγώνα ενάντια στην αμαρτία και τον Σατανά.
ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΚΑΚΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ
Η σχέση ανάμεσα στον ορατό και τον αόρατο κόσμο, η προσφορά των άγιων αγγέλων και η δράση των πονηρών πνευμάτων αποτελούν θέματα αναπόσπαστα συνδεδεμένα με την ανθρώπινη ιστορία, και αναφέρονται με σαφήνεια μέσα στην Αγία Γραφή. Διαρκώς αυξάνεται η τάση των ανθρώπων να αμφισβητούν την ύπαρξη των πονηρών πνευμάτων, ενώ από την άλλη πλευρά, τα πνεύματα των άγιων αγγέλων «που αποστέλλονται προς υπηρεσία, για εκείνους που πρόκειται να κληρονομήσουν σωτηρία;» Εβραίους 1:14, θεωρούνται από πολλούς ως πνεύματα νεκρών. Η Αγία Γραφή όμως όχι μόνο διδάσκει την ύπαρξη των αγγέλων (καλών και κακών), αλλά παρέχει και αδιάψευστα στοιχεία ότι δεν πρόκειται για πνεύματα που χωρίστηκαν από τα σώματα νεκρών ανθρώπων.
Οι άγγελοι υπήρχαν πριν από τη δημιουργία του ανθρώπου, αφού όταν θεμελιωνόταν η γη, « όταν τα αστέρια τής αυγής έψαλλαν μαζί, και όλoι oι γιoι τoύ Θεoύ αλάλαζαν;». Ιώβ 38:7 Μετά την πτώση του ανθρώπου, στάλθηκαν άγγελοι για να φυλάξουν το δέντρο της ζωής, και αυτό έγινε πριν ακόμα υπάρξει ο θάνατος οποιουδήποτε ανθρώπου. Εξάλλου, η φύση των αγγέλων είναι ανώτερη από εκείνη των ανθρώπων, επειδή ο ψαλμωδός λέει ότι ο Θεός έκανε τον άνθρωπο «λίγο πιο κατώτερο από τους αγγέλους,» Ψαλμοί 8:5.
Η Αγία Γραφή μάς δίνει πληροφορίες για τον αριθμό, τη δύναμη και τη δόξα των ουράνιων υπάρξεων, καθώς και για τη θέση που κατέχουν στην επικράτεια του Θεού, αλλά και τον ρόλο τους στο απολυτρωτικό έργο. «O Kύριoς ετoίμασε τoν θρόνo τoυ στoν oυρανό, και η βασιλεία τoυ δεσπόζει τα πάντα.». Ψαλμοί 103:19 Και ο προφήτης λέει: «και άκουσα μια φωνή από πολλούς αγγέλους, ολόγυρα από τον θρόνο». Αποκάλυψη 5:11. Στην αίθουσα της παρουσίας του «Βασιλιά των βασιλιάδων» περιμένουν «άγγελoί τoυ, δυνατoί με δύναμη, εκείνoι πoυ εκτελoύν τoν λόγo τoυ, εκείνoι πoυ υπακoύν στη φωνή τoύ λόγου τoυ.» Ψαλμοί 103:19.
Ο Δανιήλ αναφέρει ότι οι ουράνιοι απεσταλμένοι που αντίκρισε ήταν «Xίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν, και μύριες μυριάδες»Δανιήλ 7:10. Επίσης, ο απόστολος Παύλος αναφέρει «σε μυριάδες αγγέλων». Εβραίους 12:22. Αυτοί οι απεσταλμένοι του Θεού μετακινούνται με τόσο ένδοξη λάμψη και εκπληκτική ταχύτητα, ώστε ο προφήτης τούς περιγράφει σαν «αστραπή». Ιεζεκιήλ 1:14. Για τον άγγελο που παρουσιάστηκε στο μνήμα του Σωτήρα μας λέγεται ότι «H δε όψη του ήταν σαν αστραπή, και το ένδυμά του λευκό σαν χιόνι.», και εξαιτίας της παρουσίας του «οι φύλακες ταράχτηκαν, και έγιναν σαν νεκροί.» Ματθαίον 28:3, 4.
Όταν ο αλαζόνας Ασσύριος μονάρχης Σενναχερείμ, βρίζοντας και βλαστημώντας τον Θεό, απειλούσε ότι θα αφάνιζε τελείως τον λαό Του, «Kαι τη νύχτα εκείνη βγήκε o άγγελoς τoυ Kυρίoυ, και πάταξε στo στρατόπεδo των Aσσυρίων 185.000» και «πoυ αφάνισε όλoυς τoύς ισχυρoύς με δύναμη, και τoυς άρχoντες, και τoυς στρατηγoύς μέσα στo στρατόπεδo τoυ βασιλιά τής Aσσυρίας. Kαι επέστρεψε στη γη τoυ, με καταντρoπιασμένo τo πρόσωπo. Β΄Βασιλέων 19:35, Β΄Χρονικών 32:21.
Οι άγγελοι στέλνονται με ειδικές αποστολές ευσπλαχνίας προς τα παιδιά του Θεού: στον Αβραάμ με υποσχέσεις ευλογίας, στον Λωτ στις πύλες των Σοδόμων για να τον σώσουν από την πύρινη καταστροφή της κολασμένης πόλης, στον Ηλία για να τον ενισχύσουν όταν πλησίαζε να καταρρεύσει από την εξάντληση και την πείνα στην ερημιά. Επίσης, στον Ελισαίο που ήταν παγιδευμένος από τον εχθρό, με πλήθος πύρινα άρματα και άλογα γύρω από το μικρό του χωριό, και στον Δανιήλ την ώρα που στην αυλή του ειδωλολάτρη βασιλιά ζητούσε τη θεϊκή σοφία ή όταν ήταν ολομόναχος και είχε εγκαταλειφθεί ως λεία στα λιοντάρια.
Με τον ίδιο τρόπο βοήθησαν τον Πέτρο που ήταν μελλοθάνατος στη φυλακή του Ηρώδη, τους δύο φυλακισμένους ιεραποστόλους στην πόλη των Φιλίππων, τον Παύλο και τους συντρόφους του τη νύχτα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, και τον Κορνήλιο, ανοίγοντας την καρδιά του στο μήνυμα του Ευαγγελίου. Έτσι βοήθησαν οι άγγελοι τον λαό του Θεού μέσα στους αιώνες.
Κάθε ακόλουθος του Χριστού έχει τον δικό του προσωπικό φύλακα άγγελο. Αυτοί οι ουράνιοι φρουροί προστατεύουν τους δίκαιους από τη δύναμη του πονηρού. Αυτή την αλήθεια την αναγνωρίζει ακόμα και ο ίδιος ο Σατανάς όταν ισχυρίζεται: «Mήπως o Iώβ δωρεάν φoβάται τoν Θεό; Δεν τoν περιέφραξες από παντού, και τo σπίτι τoυ, και όλα όσα έχει; » (Ιώβ 1:9,10).
Τα όργανα στα οποία ο Θεός αναθέτει την προστασία του λαού Του, ο ψαλμωδός τα παρουσιάζει με τα εξής λόγια: «Άγγελoς τoυ Kυρίoυ στρατoπεδεύει oλόγυρα σ’ εκείνoυς πoυ τoν φoβoύνται, και τoυς ελευθερώνει.ι» (Ψαλμοί 34:7). Όχι (Ψαλμοί 37:7).
Και ο Σωτήρας, αναφερόμενος στους πιστούς Του, λέει: «Προσέχετε, να μη καταφρονήσετε ένα από τούτα τα μικρά· επειδή, σας λέω, ότι οι άγγελοί τους στους ουρανούς βλέπουν ακατάπαυστα το πρόσωπο του Πατέρα μου, που είναι στους ουρανούς.» (Ματθαίος 18:10). Οι άγγελοι, επιφορτισμένοι με το καθήκον να υπηρετούν τα παιδιά του Θεού, μπορούν ανά πάσα στιγμή να παρουσιάζονται μπροστά Του.
Με αυτόν τον τρόπο ο λαός του Θεού —εκτεθειμένος καθώς είναι στην παραπλανητική δύναμη και τη διαρκή παρακολούθηση του άρχοντα του σκότους— έχει εξασφαλισμένη τη συνεχή προστασία των ουράνιων αγγέλων. Μια τέτοια προστασία δεν παρέχεται χωρίς λόγο. Αν ο Θεός υπόσχεται την προστατευτική Του χάρη στα παιδιά Του, αυτό συμβαίνει επειδή έχουν να αντιμετωπίσουν τις ισχυρές δυνάμεις του πονηρού, δυνάμεις πολυάριθμες, αποφασιστικές και ακούραστες, των οποίων τη βία και την κακία κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει ή να υποτιμήσει χωρίς να κινδυνεύσει.
Αν και στην αρχή πλάστηκαν χωρίς αμαρτία, τα πονηρά πνεύματα ήταν ισότιμα στη φύση, τη δόξα και τη δύναμη με τις άγιες υπάρξεις που αποτελούν τους σημερινούς αγγελιοφόρους του Θεού. Από τη στιγμή όμως που παρασύρθηκαν στην αμαρτία, συμμάχησαν μεταξύ τους επιδιώκοντας να προσβάλουν τον Θεό και να καταστρέψουν τον άνθρωπο. Σύμμαχοι του Σατανά κατά την ανταρσία του και συνεξόριστοί του κατά την αποβολή του από τον ουρανό, υπήρξαν ανέκαθεν αχώριστοι συνεργάτες του στον αγώνα ενάντια στη θεϊκή κυριαρχία. Η Αγία Γραφή μάς πληροφορεί για τη συμμαχία και τη διοίκησή τους, για τα διάφορα τάγματά τους, για την ευφυΐα και την πονηριά τους, καθώς και για τα χθόνια σχέδιά τους να καταστρέψουν την ειρήνη και την ευτυχία του ανθρώπου.
Αφηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρουν κατά διαστήματα περιπτώσεις σχετικές με την ύπαρξη και τη δράση τους. Ωστόσο, η δράση των πονηρών πνευμάτων ποτέ δεν εκδηλώθηκε με πιο εντυπωσιακό τρόπο από ό,τι την εποχή που ο Χριστός ζούσε στη γη. Ο Χριστός είχε έρθει για να εκπληρώσει το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου, και ακριβώς σε εκείνο το σημείο ο Σατανάς ήταν αποφασισμένος να διεκδικήσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα πάνω στη γη. Είχε καταφέρει να βυθίσει στην ειδωλολατρία όλα τα μέρη του κόσμου, εκτός από την περιοχή της Παλαιστίνης. Σε αυτή τη μοναδική γωνιά της γης, που δεν είχε υποκύψει οριστικά στη δύναμη του πειραστή, ήρθε ο Χριστός να μεταδώσει στους ανθρώπους το φως του ουρανού.
Σε αυτό το σημείο, δύο αντίπαλες δυνάμεις πρόβαλαν αξιώσεις κυριαρχίας. Γεμάτος αγάπη ο Χριστός, με ανοιχτές αγκάλες, καλούσε όλους όσοι ήθελαν να Τον δεχτούν, προσφέροντάς τους συγχώρεση και ειρήνη. Τα στρατεύματα του σκότους αντιλήφθηκαν τότε ότι ο χώρος τους είχε δεχτεί εισβολή, χάνοντας τον αποκλειστικό έλεγχο, και ότι η αποστολή του Χριστού στεφόταν με επιτυχία, πράγμα που σήμαινε πως πλησίαζε το τέλος της δικής τους κυριαρχίας. Ο Σατανάς μαινόταν σαν αλυσοδεμένο λιοντάρι και με θράσος πρόβαλε τις απαιτήσεις του όχι μόνο πάνω στα σώματα, αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων.
Περιπτώσεις δαιμονισμένων ανθρώπων αναφέρονται με σαφήνεια στην Καινή Διαθήκη. Άτομα που καταδυναστεύονταν από τον διάβολο δεν υπέφεραν μόνο από ασθένειες που οφείλονταν σε φυσιολογικά αίτια. Ο Χριστός είχε πλήρη επίγνωση με ποιον είχε να κάνει. Σε αυτές τις περιπτώσεις αναγνώριζε την άμεση παρουσία και δράση των πονηρών πνευμάτων.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τον αριθμό, τη δύναμη και την κακία τους, αλλά ταυτόχρονα και για τη δύναμη και την ευσπλαχνία του Χριστού, μας προσφέρει η βιβλική διήγηση της θεραπείας των δαιμονισμένων Γαδαρηνών. Εκείνοι οι δυστυχισμένοι μανιακοί, περιφρονώντας κάθε δεσμό, σπαρταρούσαν, άφριζαν και φώναζαν έξαλλα, γεμίζοντας τον αέρα με τις κραυγές τους. Αυτοτραυματίζονταν και είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος όλων όσων τύχαινε να βρεθούν μπροστά τους. Τα παραμορφωμένα, καταπονημένα σώματά τους και το θολωμένο τους μυαλό πρόσφεραν ένα θέαμα που προκαλούσε χαρά στον άρχοντα του σκότους. Ένας από τους δαίμονες που τους βασάνιζαν δήλωσε: « Tο όνομά μου είναι λεγεώνα· επειδή, είμαστε πολλοί.» (Μάρκον 5:9). Στον ρωμαϊκό στρατό, μια λεγεώνα αποτελούνταν από τρεις έως πέντε χιλιάδες άνδρες. Τα στρατεύματα του Σατανά συγκροτούνται και αυτά σε παρατάξεις· και μια τέτοια παράταξη, σαν αυτή στην οποία ανήκαν οι δαίμονες αυτοί, αριθμούσε τουλάχιστον μια λεγεώνα.
Με την προσταγή του Χριστού, τα πονηρά πνεύματα εγκατέλειψαν τα θύματά τους, τα οποία ξαναβρίσκοντας την ηρεμία τους, κάθονταν τώρα υπάκουα, γαλήνια και λογικά στα πόδια του Σωτήρα. Αλλά στους δαίμονες είχε επιτραπεί να εισέλθουν σε ένα κοπάδι χοίρων και να το παρασύρουν μαζί τους στον γκρεμό. Για τους Γαδαρηνούς, η οικονομική εκείνη ζημιά ήταν πολύ πιο σημαντική από το κέρδος των ευλογιών που τους χάρισε ο Χριστός· γι' αυτό και ζήτησαν από τον θεϊκό Θεραπευτή να απομακρυνθεί από την περιοχή τους. Αυτό ακριβώς επιδίωκε ο Σατανάς. Ενοχοποιώντας τον Χριστό για την απώλεια, διέγειρε τους συμφεροντολογικούς φόβους των ανθρώπων και τους εμπόδισε να δώσουν προσοχή στα λόγια Του. Έτσι, ο διάβολος κατηγορεί πάντοτε τους χριστιανούς ως υπαίτιους για κάθε ζημιά, κακοτυχία και συμφορά, αντί να αποδώσει την κατηγορία στους πραγματικούς υπαίτιους: στον εαυτό του και στους πράκτορές του.
Τα σχέδια όμως του Χριστού δεν ματαιώθηκαν. Επέτρεψε στους δαίμονες να εξολοθρεύσουν το κοπάδι των χοίρων για να δώσει ένα μάθημα σε εκείνους τους Εβραίους που για χάρη του κέρδους εξέτρεφαν ζώα ακάθαρτα. Αν ο Χριστός δεν συγκρατούσε τα δαιμόνια, θα είχαν παρασύρει στον βυθό της θάλασσας όχι μόνο τους χοίρους, αλλά και τους χοιροβοσκούς και τα αφεντικά τους μαζί. Τη διατήρηση της ζωής τους, τόσο οι χοιροβοσκοί όσο και τα αφεντικά, τη χρωστούσαν αποκλειστικά στη σπλαχνική Του δύναμη που χρησιμοποίησε για να τους σώσει. Αλλά και για έναν άλλο λόγο επιτράπηκε αυτό το γεγονός: για να αποκτήσουν οι μαθητές Του την πραγματική γνώση του εχθρού που θα αντιμετώπιζαν, ώστε να μην εξαπατηθούν και να μην νικηθούν από τις δολοπλοκίες του. Επιθυμούσε ακόμη ο Χριστός να αναγνωρίσουν οι κάτοικοι εκείνης της περιοχής τη δύναμή Του να σπάει τα δεσμά του Σατανά και να ελευθερώνει τους αιχμαλώτους του. Αν και ο Χριστός απομακρύνθηκε, οι άνθρωποι όμως που με έναν τόσο θαυμάσιο τρόπο είχαν ελευθερωθεί, έμειναν για να διηγούνται την ευσπλαχνία του μεγάλου τους Ευεργέτη.
Η Αγία Γραφή αναφέρει κι άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Η κόρη μιας γυναίκας από τη Συροφοινίκη βασανιζόταν σκληρά από ένα δαιμόνιο, το οποίο ο Χριστός έδιωξε με έναν Του λόγο (Μάρκον 7:26-30). Κάποιος άλλος οδηγήθηκε σε Αυτόν όντας «δαιμονισμένος, τυφλός και κωφός» (Ματθαίον 12:22). Ένας πατέρας έφερε τον γιο του που είχε «πνεύμα άλαλο», το οποίο « Kαι πολλές φορές τον έρριξε και σε φωτιά και στα νερά, για να τον εξολοθρεύσει·» (Μάρκον 9:17-27). Επίσης, ένας μανιακός που « είχε ακάθαρτο πνεύμα δαιμονίου» τάραξε την ησυχία της συναγωγής την ημέρα του Σαββάτου (Λουκάν 4:33-36).
Όλοι αυτοί θεραπεύτηκαν από τον συμπονετικό Σωτήρα. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, ο Χριστός απευθυνόταν στο δαιμόνιο σαν να ήταν μια οντότητα με νοημοσύνη, διατάζοντάς το να βγει από το θύμα του και να πάψει να το βασανίζει. Βλέποντας τη μεγάλη δύναμη του Χριστού, οι προσκυνητές της Καπερναούμ « Kαι όλοι εκπλάγηκαν, και συνομιλούσαν αναμεταξύ τους, λέγοντας: Ποιος είναι αυτός ο λόγος, επειδή με εξουσία και δύναμη προστάζει τα ακάθαρτα πνεύματα, και βγαίνουν;» (Λουκάν 4:36).
Η εικόνα των δαιμονισμένων ατόμων ήταν συνήθως μια εικόνα φοβερών βασάνων. Υπήρχαν όμως και εξαιρέσεις. Μερικοί, επιδιώκοντας να αποκτήσουν υπερφυσική δύναμη, γίνονταν θελήσει δέκτες μιας σατανικής επιρροής. Αυτοί φυσικά δεν συγκρούονταν με τους δαίμονες. Σε αυτή την κατηγορία ανήκαν όσοι είχαν «πνεύμα μαντείας», όπως ο Σίμων ο μάγος, ο μάντης Ελύμας, καθώς και η κοπέλα που ακολουθούσε τον Σίλα και τον Παύλο στην πόλη των Φιλίππων.
Κανένας δεν διατρέχει μεγαλύτερο κίνδυνο να βρεθεί υπό την επιρροή των πονηρών πνευμάτων από εκείνους που, παρά την άμεση και ξεκάθαρη μαρτυρία της Αγίας Γραφής, αρνούνται την ύπαρξη και τη δράση του διαβόλου και των αγγέλων του. Όσο κάποιος αγνοεί τα τεχνάσματά τους, εκείνοι βρίσκονται σε εξαιρετικά προνομιακή θέση. Πολλοί υπακούουν σε υποδείξεις που προέρχονται από τα πνεύματα, ενώ κατά βάθος πιστεύουν ότι ακολουθούν τις προσταγές της δικής τους λογικής κρίσης. Αυτό εξηγεί γιατί όσο πλησιάζουμε προς το τέλος —τότε που ο Σατανάς θα εργαστεί με τη μεγαλύτερη παραπλανητική του δύναμη— τόσο περισσότερο εξαπλώνεται το παραμύθι ότι στην πραγματικότητα ο διάβολος δεν υπάρχει. Η τακτική του ανέκαθεν ήταν να κινείται και να δρα μεταμφιεσμένος.
Τίποτα δεν τρομάζει περισσότερο τον απατεώνα από τον φόβο μήπως αποκαλυφθούν οι μέθοδοί του. Για να παραποιήσει αποτελεσματικότερα τον χαρακτήρα και τις προθέσεις του, κατάφερε να παρουσιάσει τον εαυτό του με τέτοιο τρόπο, ώστε η εικόνα του να μην προκαλεί τίποτα βαθύτερο από ειρωνεία και περιφρόνηση. Ικανοποιείται όταν βλέπει τους ανθρώπους να τον παρουσιάζουν σαν ένα γελοίο και αποκρουστικό ον, παραμορφωμένο, μισό ζώο και μισό άνθρωπο. Ευχαριστιέται να ακούει το όνομά του σε αστεϊσμούς ή φάρσες από εκείνους που νομίζουν ότι είναι έξυπνοι και ότι τα ξέρουν όλα.
Ακριβώς επειδή κατάφερε να μεταμορφωθεί με αυτό το πανέξυπνο τέχνασμα, πολλοί αναρωτιούνται: «Μα είναι δυνατόν να υπάρχει πραγματικά ένα τέτοιο ον;». Η μεγαλύτερη απόδειξη της επιτυχίας του είναι ότι θεωρίες που διαψεύδουν ως ανύπαρκτες τις πιο κατηγορηματικές μαρτυρίες της Αγίας Γραφής, βρίσκουν τόσο μεγάλη απήχηση στους θρησκευτικούς κύκλους. Ακριβώς επειδή ο Σατανάς μπορεί με τέτοια καταπληκτική ευκολία να κυριαρχεί στη σκέψη όσων δεν γνωρίζουν τίποτα για την ύπαρξή του, ο Λόγος του Θεού μάς δίνει τόσα παραδείγματα της ύπουλης δράσης του. Μας αποκαλύπτει τις κρυφές του δυνάμεις, ώστε να είμαστε προειδοποιημένοι για τις επιθέσεις του.
Η δύναμη και η κακία του Σατανά και των στρατιών του θα μπορούσαν δίκαια να μας αναστατώσουν, αν για την προστασία και τη σωτηρία μας δεν μπορούσαμε να καταφύγουμε στην πολύ ανώτερη δύναμη του Λυτρωτή μας. Κλειδώνουμε προσεκτικά και αμπαρώνουμε τα σπίτια μας για να προφυλάξουμε την περιουσία και τη ζωή μας από τους κακοποιούς. Σπάνια όμως σκεφτόμαστε τα κακά πνεύματα που αδιάκοπα προσπαθούν να μας νικήσουν, και για την αντιμετώπιση των οποίων δεν διαθέτουμε κανένα ανθρώπινο αμυντικό μέσο. Αν τους επιτρεπόταν, θα μπορούσαν να θολώσουν το μυαλό μας, να βασανίσουν και να παραμορφώσουν τα σώματά μας, να καταστρέψουν την περιουσία μας και να αφανίσουν τη ζωή μας. Η μοναδική τους απόλαυση είναι η συμφορά και η εξαθλίωση.
Φοβερή είναι η κατάσταση εκείνων που προβάλλουν αντίσταση στις θείες απαιτήσεις και υποχωρούν στους πειρασμούς του Σατανά, μέχρι που ο Θεός αναγκάζεται να τους εγκαταλείψει στον έλεγχο των πονηρών πνευμάτων. Όσοι όμως ακολουθούν τον Χριστό είναι πάντα ασφαλείς κάτω από την επίβλεψή Του. Άγγελοι με υπέρτατη δύναμη στέλνονται από τον ουρανό για την προστασία τους. Ο πονηρός δεν έχει τη δύναμη να σπάσει τη φρουρά της προστατευτικής άμυνας με την οποία περιβάλλει ο Θεός τον λαό Του από παντού.
ΟΙ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ
Η μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στον Χριστό και τον Σατανά, που ξεκίνησε πριν από περίπου έξι χιλιάδες χρόνια, πρόκειται σύντομα να τελειώσει. Γι' αυτό και ο πονηρός εντείνει τις προσπάθειές του, ώστε να ματαιώσει το έργο του Χριστού για τη σωτηρία του ανθρώπου και να παγιδέψει ψυχές στα δίχτυα του. Ο αντικειμενικός του σκοπός είναι να κρατήσει τους ανθρώπους αμετανόητους στο σκοτάδι, μέχρι να ολοκληρωθεί το μεσιτικό έργο του Σωτήρα, οπότε και θα πάψει να υπάρχει κάθε μέσο εξιλέωσης για την αμαρτία.
Όταν δεν καταβάλλονται ιδιαίτερες προσπάθειες για την αντιμετώπισή του —δηλαδή όταν επικρατεί αδιαφορία στην εκκλησία και στον κόσμο— ο Σατανάς δεν ανησυχεί, αφού δεν κινδυνεύει να χάσει εκείνους που ήδη σέρνει αιχμαλώτους στο άρμα του. Όταν όμως η προσοχή στρέφεται στα αιώνια ζητήματα και οι ψυχές αναρωτιούνται «τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;», τότε εκείνος σπεύδει αμέσως, προσπαθώντας να ανταγωνιστεί τη δύναμη του Χριστού και να εξουδετερώσει την επίδραση του Αγίου Πνεύματος.
Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι κάποτε, όταν οι γιοι του Θεού πήγαν να παρουσιαστούν μπροστά Του, εμφανίστηκε ανάμεσά τους και ο Σατανάς (Ιώβ 1:6), όχι για να υποκλιθεί μπροστά στον Αιώνιο Βασιλιά, αλλά για να προωθήσει τα κακόβουλα σχέδιά του εναντίον των δικαίων. Με τον ίδιο σκοπό παρευρίσκεται και εκεί όπου οι άνθρωποι συγκεντρώνονται για να λατρέψουν τον Θεό. Αν και αόρατος, εργάζεται με κάθε μέθοδο για να κυριαρχήσει στο πνεύμα των πιστών.
Με έμπειρη στρατηγική σχεδιάζει από πριν τις κινήσεις του. Παρακολουθώντας τον κήρυκα του Θεού να μελετά την Αγία Γραφή, εντοπίζει το θέμα που εκείνος σκοπεύει να αναπτύξει στο κοινό του. Τότε ο εχθρός επιστρατεύει όλη την ευφυΐα και την πανουργία του, ώστε να ελέγξει την κατάσταση και το κήρυγμα να μην αγγίξει τις ψυχές που παρουσιάζουν αδυναμία σε εκείνο ακριβώς το σημείο. Όσους έχουν ανάγκη να ακούσουν το κήρυγμα, θα τους εμποδίσει με κάποια επείγουσα εμπορική δουλειά ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, ώστε να τους σταματήσει από το να ακούσουν τα λόγια που θα μπορούσαν να γίνουν γι' αυτούς πηγή ζωής.
Άλλες φορές πάλι, ο Σατανάς παρακολουθεί τους δούλους του Θεού την ώρα που υποφέρουν από το πνευματικό σκοτάδι που καλύπτει τον κόσμο. Ακούει τις θερμές προσευχές τους για θεϊκή δύναμη και χάρη, ώστε να αποτινάξουν οι άνθρωποι την ακατανίκητη έλξη της αδιαφορίας, της αμέλειας και της νωθρότητας. Τότε, με ανανεωμένο ζήλο, χρησιμοποιεί τα τεχνάσματά του. Παρασύρει τους ανθρώπους σε αχαλίνωτες επιθυμίες ή σε οποιονδήποτε τομέα αισθησιακής ακράτειας, ναρκώνοντας έτσι τις αισθήσεις τους σε τέτοιο βαθμό, που να μην μπορούν να δώσουν προσοχή στα πράγματα που πραγματικά έχουν ανάγκη.
Ο Σατανάς γνωρίζει πολύ καλά ότι όσους καταφέρει να οδηγήσει στην παραμέληση της προσευχής και της μελέτης της Αγίας Γραφής, θα τους νικήσει με τις επιθέσεις του. Γι' αυτό επινοεί διάφορα τεχνάσματα για να απορροφήσει τη σκέψη τους. Πάντα υπήρχε μια κατηγορία ανθρώπων με επιφανειακή ευσέβεια, οι οποίοι αντί να ασχολούνται με τη γνώση της αλήθειας, κάνουν θρησκεία τους το να ανακαλύπτουν ελαττώματα στον χαρακτήρα ή λάθη στην πίστη όσων δεν συμφωνούν μαζί τους. Αυτοί γίνονται το δεξί χέρι του Σατανά. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που κατηγορούν τους αδελφούς τους· αναπτύσσουν τη δραστηριότητά τους εκεί όπου εργάζεται ο Θεός και όπου οι δούλοι Του δείχνουν ειλικρινή υπακοή. Διαστρεβλώνουν σκόπιμα τα λόγια και τα έργα εκείνων που εκτιμούν και ακολουθούν την αλήθεια. Παρουσιάζουν τους πιο ειλικρινείς και αφοσιωμένους δούλους του Χριστού, που έχουν πλήρη αυταπάρνηση, ως «πλανεμένους και πλάνους». Η δουλειά τους είναι να παραποιούν τα κίνητρα κάθε αληθινής και ευγενικής πράξης, να διασπείρουν υποψίες και να ξεσηκώνουν αμφιβολίες στο μυαλό των αφελών. Χρησιμοποιούν κάθε μέσο που μπορούν να σκεφτούν για να παρουσιάσουν καθετί αγνό και ενάρετο ως ύπουλο και παραπλανητικό.
Δεν χρειάζεται όμως να εξαπατηθεί κανείς από αυτούς τους ανθρώπους. Είναι εύκολο να διακρίνει κανείς ποιου οπαδοί είναι, ποιο παράδειγμα ακολουθούν και ποιου τα έργα εκτελούν. « Θα τους γνωρίσετε από τους καρπούς τους» (Ματθαίος 7:16). Η μέθοδός τους είναι παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιεί ο Σατανάς, ο δηλητηριώδης συκοφάντης, “ο «κατήγορος των αδελφών μας» (Αποκάλυψη 12:10).
Ο απατεώνας διαθέτει μεγάλες εφεδρικές δυνάμεις, έτοιμες να κατασκευάσουν κάθε είδους πλάνη, με σκοπό να παγιδέψουν τις ψυχές. Σοφίζονται κάθε λογής αιρέσεις που προσαρμόζονται στα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και τις ικανότητες εκείνων που θέλουν να καταστρέψουν. Το σχέδιό του είναι να εισαγάγει στην εκκλησία ανειλικρινή στοιχεία, ανθρώπους που δεν έχουν αναγεννηθεί πνευματικά, οι οποίοι ενισχύουν την αμφιβολία και την απιστία. Αυτοί γίνονται εμπόδιο σε όλους όσοι επιθυμούν να δουν την πρόοδο του έργου του Θεού, αλλά και τη δική τους ατομική πρόοδο.
Πολλοί, χωρίς να έχουν ειλικρινή πίστη στον Θεό ή στον Λόγο Του, συμφωνούν μόνο με ορισμένες αρχές της αλήθειας και θεωρούνται χριστιανοί. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνουν να παρουσιάζουν τις δικές τους πλάνες ως βιβλικές διδασκαλίες.
Η άποψη ότι δεν έχει σημασία τι ακριβώς πιστεύουν οι άνθρωποι, είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα τεχνάσματα του Σατανά. Εκείνος γνωρίζει ότι η αλήθεια, όταν την αποδέχεται κανείς με αγάπη, εξαγνίζει την ψυχή. Γι' αυτό και προσπαθεί διαρκώς να αντικαταστήσει την αλήθεια με ψεύτικες θεωρίες και μύθους, με ένα «διαφορετικό ευαγγέλιο». Ήδη από την αρχή, οι δούλοι του Θεού έπρεπε να αγωνιστούν εναντίον των ψευδοδιδασκάλων, όχι απλώς ως κακόβουλων ανθρώπων, αλλά ως εισηγητών πλανών που αποβαίνουν θανατηφόρες για την ψυχή. Ο Ηλίας, ο Ιερεμίας και ο Παύλος, σταθεροί και άφοβοι, αντέδρασαν εναντίον εκείνων που απομάκρυναν τους ανθρώπους από τον Λόγο του Θεού. Αυτή η «προοδευτική» αντίληψη (το φιλελεύθερο φρόνημα), που δεν δίνει καμία σημασία στην ορθότητα της θρησκευτικής πίστης, δεν βρήκε καμία υποστήριξη από εκείνους τους άγιους υπερασπιστές της αλήθειας.
Οι αόριστες και φαντασιώδεις ερμηνείες της Αγίας Γραφής, καθώς και οι διάφορες αντιφατικές θεωρίες της θρησκευτικής πίστης που συναντάμε στον χριστιανικό κόσμο, είναι έργο του μεγάλου μας αντιπάλου. Αυτός μπερδεύει το μυαλό των ανθρώπων, ώστε να μην μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια. Η ασυμφωνία και η διαίρεση των χριστιανικών εκκλησιών οφείλονται, κατά κύριο λόγο, στη συνήθεια που επικρατεί να διαστρεβλώνεται η Αγία Γραφή για να υποστηριχθεί κάποια προσφιλής θεωρία. Αντί να μελετούν τον Λόγο του Θεού με προσοχή και ταπεινότητα, με σκοπό να γνωρίσουν το θέλημά Του, πολλοί επιδιώκουν μόνο να ανακαλύψουν μέσα σε αυτόν κάτι εκκεντρικό και αλλόκοτο.
Προσπαθώντας να υποστηρίξουν λανθασμένες διδασκαλίες ή αντιχριστιανικές συνήθειες, μερικοί πιάνονται από ορισμένα εδάφια της Γραφής, απομονώνοντάς τα από το γενικό πλαίσιο. Κάποιες φορές μάλιστα αναφέρουν το μισό εδάφιο για να στηρίξουν την άποψή τους, ενώ το υπόλοιπο μισό, που παραλείπουν, θα αποδείκνυε το ακριβώς αντίθετο. Με την πανουργία του φιδιού, οχυρώνονται πίσω από αποσυνδεδεμένες εκφράσεις, επιλεγμένες επίτηδες για να ικανοποιήσουν τις δικές τους σαρκικές επιθυμίες. Έτσι, πολλοί διαστρεβλώνουν σκόπιμα τον Λόγο του Θεού. Άλλοι πάλι, που έχουν έντονη φαντασία, καταπιάνονται με τους αριθμούς και τα σύμβολα του Αγίου Πνεύματος και τα ερμηνεύουν ως δημιουργήματα της φαντασίας τους, δίνοντας ελάχιστη σημασία στην ίδια την Αγία Γραφή και στην αυτο-ερμηνευτική της μαρτυρία. Στη συνέχεια, παρουσιάζουν αυτούς τους παραλογισμούς ως βιβλικές διδασκαλίες.
Κάθε φορά που η μελέτη της Γραφής γίνεται χωρίς πνεύμα ταπεινοφροσύνης, προσευχής και διάθεσης για μάθηση, ακόμα και οι πιο σαφείς και απλές περικοπές της —όπως και οι δυσκολότερες— θα παρουσιάζονται αποκομμένες από το πραγματικό τους νόημα. Οι παπικοί αρχηγοί επιλέγουν εκείνα τα εδάφια της Αγίας Γραφής που εξυπηρετούν καλύτερα τους σκοπούς τους, τα ερμηνεύουν όπως τους συμφέρει και μετά τα παρουσιάζουν στους ανθρώπους, στερώντας τους το προνόμιο να μελετήσουν οι ίδιοι τη Βίβλο για να καταλάβουν τις θεϊκές αλήθειες. Ολόκληρη η Βίβλος πρέπει να είναι στη διάθεση του λαού ακριβώς όπως είναι γραμμένη. Θα ήταν προτιμότερο για αυτούς να μην είχαν καμία βιβλική καθοδήγηση, παρά να δέχονται μια τέτοια χονδροειδή παραποίηση της Γραφής.
Η Βίβλος προοριζόταν να γίνει ο οδηγός όλων εκείνων που επιθυμούν να γνωρίσουν το θέλημα του Δημιουργού τους. Ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους τον βέβαιο λόγο της προφητείας. Άγγελοι, ακόμα και ο ίδιος ο Χριστός, ήρθαν για να κάνουν γνωστά στον Δανιήλ και στον Ιωάννη όσα «πρέπει να γίνουν σύντομα». Τα σημαντικά θέματα που αφορούν τη σωτηρία μας δεν καλύπτονται από μυστήριο. Δεν αποκαλύφθηκαν με τρόπο που να προκαλεί αμηχανία ή να παραπλανά όσους αναζητούν ειλικρινά την αλήθεια. Στον προφήτη ο Κύριος λέει: « Γράψε την όραση, και έκθεσέ την επάνω σε πινακίδια, ώστε τρέχοντας κάποιος να τη διαβάζει.». Αββακουμ 2:2. Ο Λόγος του Θεού είναι απλός για εκείνους που τον μελετούν με προσευχή. Κάθε πραγματικά ειλικρινής ψυχή θα οδηγηθεί στο φως της αλήθειας. «Φως σπέρνεται για τον δίκαιο». Ψαλμοί 97:11. Και καμία εκκλησία δεν μπορεί να προοδεύσει στην αγιοσύνη, αν τα μέλη της δεν ερευνούν με ζήλο για να βρουν την αλήθεια, όπως θα έψαχναν για έναν κρυμμένο θησαυρό.
Το σύνθημα του «Φιλελευθερισμού» τυφλώνει τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να μην διακρίνουν τα τεχνάσματα του αντιπάλου τους, ενώ εκείνος εργάζεται ασταμάτητα και μεθοδικά για να πετύχει τον σκοπό του. Η επιτυχία του να αντικαταστήσει τη Βίβλο με ανθρώπινες θεωρίες παραμερίζει τον Νόμο του Θεού, και οι εκκλησίες καταλήγουν σκλαβωμένες στα δεσμά της αμαρτίας, ενώ ισχυρίζονται ότι είναι ελεύθερες.
Για πολλούς η επιστημονική έρευνα καταλήγει να γίνει κατάρα. Με τις διάφορες επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις, ο Θεός επέτρεψε να γεμίσει ο κόσμος με άπλετο φως. Όμως, ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδιοφυΐες, αν στις έρευνές τους δεν οδηγούνται από τον Λόγο του Θεού, περιέρχονται σε σύγχυση προσπαθώντας να εξακριβώσουν τη σχέση ανάμεσα στην επιστήμη και στην αποκάλυψη.
Η ανθρώπινη γνώση, τόσο στον υλικό όσο και στον πνευματικό τομέα, είναι ατελής και μεροληπτική. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πολλοί αδυνατούν να εναρμονίσουν τις επιστημονικές τους γνώσεις με τα βιβλικά δεδομένα. Πολλοί δέχονται τις απλές θεωρίες και εικασίες ως επιστημονικά ντοκουμέντα και πιστεύουν ότι ο Λόγος του Θεού πρέπει να δοκιμαστεί με βάση τις διδαχές της «ψευδώνυμης γνώσης» (Α' Τιμόθεον 6:20). Ο Δημιουργός και τα έργα Του ξεπερνούν τα όρια της αντίληψής τους. Και επειδή αδυνατούν να τα ερμηνεύσουν σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, αποφαίνονται ότι η βιβλική εξιστόρηση είναι αναξιόπιστη. Εκείνοι που αμφισβητούν την αξιοπιστία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, πολύ συχνά προχωρούν ένα βήμα παραπέρα και αμφιβάλλουν ακόμα και για την ύπαρξη του Θεού, ταυτίζοντας την ανώτερη δύναμη με τη φύση. Χάνοντας την «άγκυρά» τους, δέρνονται από τα κύματα πάνω στα βράχια της απιστίας.
Πολλοί με αυτόν τον τρόπο παρασύρονται από τον πονηρό και απομακρύνονται από την πίστη. Οι άνθρωποι βάλθηκαν να ξεπεράσουν τον Πλάστη τους στη σοφία. Η ανθρώπινη φιλοσοφία προσπάθησε να διεισδύσει και να εξακριβώσει μυστήρια που δεν πρόκειται να αποκαλυφθούν ούτε στους ατελείωτους αιώνες. Αν οι άνθρωποι ήθελαν μόνο να ερευνήσουν και να κατανοήσουν όσα ο Θεός έκανε γνωστά για τον εαυτό Του και τις προθέσεις Του, θα είχαν σχηματίσει τέτοια γνώμη για τη δόξα, το μεγαλείο και τη δύναμη του Κυρίου, ώστε θα αναγνώριζαν πόσο ασήμαντοι είναι οι ίδιοι, και θα έμεναν ικανοποιημένοι με όσα έχουν αποκαλυφθεί για το δικό τους καλό και των παιδιών τους.
Ένα πραγματικό κατόρθωμα των διαβολικών παραπλανήσεων είναι η αιχμαλωσία της ανθρώπινης σκέψης μέσα από έρευνες και συμπεράσματα για θέματα που ο Θεός δεν αποκάλυψε ποτέ, ούτε σκοπεύει να μας κάνει κατανοητά. Αυτό ακριβώς κόστισε στον Εωσφόρο τη θέση του στον ουρανό. Δυσαρεστημένος επειδή δεν του είχαν γνωστοποιηθεί όλα τα μυστικά του Θεού, περιφρόνησε εντελώς όσα του είχαν αποκαλυφθεί ως καθήκον στην τιμητική θέση που απολάμβανε. Μεταδίδοντας την ίδια δυσαρέσκεια στους υποτελείς αγγέλους του, προκάλεσε την πτώση τους. Τώρα προσπαθεί να ποτίσει με το ίδιο πνεύμα τη σκέψη των ανθρώπων, ώστε να περιφρονήσουν κι αυτοί τις ξεκάθαρες εντολές του Θεού.
Όσοι αρνούνται να δεχτούν τις σαφείς και αιχμηρές αλήθειες της Αγίας Γραφής, αναζητούν διαρκώς ευχάριστα μυθεύματα, κατάλληλα για να καθησυχάζουν τη συνείδησή τους. Όσο λιγότερο πνευματικές είναι αυτές οι διδασκαλίες και όσο λιγότερη ταπεινοφροσύνη και αυτοθυσία απαιτούν, τόσο πιο πρόθυμα γίνονται αποδεκτές. Αυτοί οι άνθρωποι θυσιάζουν την αξία των διανοητικών τους δυνάμεων στον βωμό των σαρκικών επιθυμιών. Θεωρώντας τους εαυτούς τους υπερβολικά σοφούς για να καταδεχτούν να ερευνήσουν την Αγία Γραφή με ταπεινή ψυχή και θερμή προσευχή για θεία καθοδήγηση, μένουν απροστάτευτοι μπροστά στην πλάνη. Ο Σατανάς, πρόθυμος να ικανοποιήσει την επιθυμία της ψυχής τους, τους προσφέρει με επιδεξιότητα τις δικές του απάτες στη θέση της αλήθειας.
Έτσι κατάφερε ο παπισμός να επιβληθεί στη σκέψη των ανθρώπων. Και οι Διαμαρτυρόμενοι ακολουθούν και αυτοί τον ίδιο δρόμο, όταν απορρίπτουν την αλήθεια επειδή αυτή συνεπάγεται θυσίες (σταυρό). Όσοι παραμελούν τον Λόγο του Θεού για να μελετήσουν ό,τι τους βολεύει και τους συμφέρει, ώστε να μη διαφέρουν από τον υπόλοιπο κόσμο, θα καταλήξουν να αποδεχτούν ολέθριες αιρέσεις, τις οποίες θα εκλάβουν ως θρησκευτικές αλήθειες. Κάθε μορφή πλάνης που μπορεί να συλλάβει ο νους, θα υιοθετηθεί από εκείνους που σκόπιμα απορρίπτουν την αλήθεια. Όποιος δέχεται μια πλάνη, δεν θα δυσκολευτεί να δεχτεί και άλλες.
Μιλώντας για μια κατηγορία ανθρώπων « επειδή, δεν δέχθηκαν την αγάπη τής αλήθειας για να σωθούν», ο απόστολος Παύλος λέει: « Kαι γι’ αυτό, ο Θεός θα στείλει επάνω τους ενέργεια πλάνης, ώστε να πιστέψουν στο ψέμα· για να κατακριθούν όλοι αυτοί που δεν πίστεψαν στην αλήθεια, αλλ’ οι οποίοι βρήκαν ευχαρίστηση στην αδικία.» (Β' Θεσσαλονικείς 2:10-12). Έχοντας κατά νου μια τέτοια προειδοποίηση, είναι επιβεβλημένο να προσέχουμε τι είδους διδασκαλίες αποδεχόμαστε. Στα πιο επιτυχημένα τεχνάσματα του απατεώνα ανήκουν οι παραπλανητικές διδασκαλίες και τα ψεύτικα θαύματα του πνευματισμού. Μεταμορφωμένος σε άγγελο φωτός, ο πονηρός ρίχνει τα δίχτυα του εκεί όπου ελάχιστοι τον υποπτεύονται. Αν οι άνθρωποι μελετούσαν το Βιβλίο του Θεού με θερμή προσευχή για να το κατανοήσουν, δεν θα έμεναν στο σκοτάδι, παρασυρμένοι από τα ρεύματα των ψευδοδιδασκαλιών. Απορρίπτοντας όμως την αλήθεια, πέφτουν θύματα του ψεύδους.
Άλλη επικίνδυνη πλάνη είναι η δοξασία που αρνείται τη θεότητα του Χριστού και ισχυρίζεται ότι, πριν γίνει άνθρωπος και έρθει στον κόσμο, ο Χριστός δεν υπήρχε. Τη θεωρία αυτή τη δέχεται με ευμένεια μια μεγάλη κατηγορία ανθρώπων, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι πιστεύουν στη Βίβλο. Κι όμως, η θεωρία αυτή έρχεται σε άμεση αντίθεση ακόμα και με τις πιο απλές δηλώσεις του Σωτήρα μας για τη σχέση Του με τον Πατέρα, για τον θεϊκό Του χαρακτήρα και για την προύπαρξή Του. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή χωρίς την εσκεμμένη διαστρέβλωση της Αγίας Γραφής. Όχι μόνο υποβαθμίζει την ανθρώπινη αντίληψη για το έργο της σωτηρίας, αλλά υπονομεύει και την πίστη στην Αγία Γραφή ως θεία αποκάλυψη. Την καθιστά όμως πιο επικίνδυνη, αλλά και πιο δύσκολη στην εφαρμογή. Αν οι άνθρωποι απορρίπτουν τη μαρτυρία της θεόπνευστης Γραφής σχετικά με τη θεότητα του Χριστού, τότε κάθε συζήτηση μαζί τους για το θέμα αυτό είναι περιττή, επειδή κανένα επιχείρημα, όσο αδιαμφισβήτητο κι αν είναι, δεν μπορεί να τους πείσει.
«O φυσικός άνθρωπος, όμως, δεν δέχεται αυτά που ανήκουν στο Πνεύμα τού Θεού· επειδή είναι μωρία σ’ αυτόν, και δεν μπορεί να τα γνωρίσει· για τον λόγο ότι, ανακρίνονται με πνευματικό τρόπο.» (Α' Κορινθίους 2:14). Όσοι αποδέχονται αυτή την πλάνη, δεν έχουν σωστή αντίληψη για τον χαρακτήρα και την αποστολή του Χριστού, ούτε για το μεγάλο σχέδιο του Θεού σχετικά με τη σωτηρία του ανθρώπου.
Μια άλλη επιδέξια και κακόβουλη πλάνη που κερδίζει συνεχώς έδαφος είναι η θεωρία ότι ο Σατανάς δεν υπάρχει ως προσωπική οντότητα, και ότι το όνομά του χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή απλώς και μόνο για να περιγράψει τις πονηρές σκέψεις και επιθυμίες των ανθρώπων.
Η διδασκαλία που ακούγεται τόσο έντονα από δημοφιλείς άμβωνες, ότι δηλαδή η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού συμβαίνει για τον κάθε άνθρωπο την ώρα του θανάτου του, είναι ένα ακόμα τέχνασμα για να αποσπάσει την προσοχή των ανθρώπων από την προσωπική Του παρουσία πάνω στα σύννεφα του ουρανού. Χρόνια τώρα ο Σατανάς επαναλαμβάνει: «Nα! στα εσωτερικά δωμάτια» (Ματθαίον 24:23-26), και πολλές φορές χάνονται ψυχές παγιδευμένες σε αυτή την παγίδα της απάτης.
Και πάλι, η κοσμική σοφία διδάσκει ότι η προσευχή δεν είναι αναγκαία. Επιστήμονες ισχυρίζονται ότι δεν μπορεί να δοθεί πραγματική απάντηση στην προσευχή, αφού αυτό θα σήμαινε παραβίαση των φυσικών νόμων. Θα ήταν ένα θαύμα· και θαύματα δεν συμβαίνουν στον φυσικό κόσμο. Λένε ότι το σύμπαν διοικείται από συγκεκριμένους νόμους και ότι ο Θεός δεν κάνει καμία ενέργεια αντίθετη με αυτούς. Με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζουν τον Θεό να δεσμεύεται από τους δικούς Του νόμους, λες και θα ήταν ποτέ δυνατόν η εφαρμογή των θεϊκών νόμων να αποκλείσει τη θεϊκή ελευθερία.
Μια τέτοια διδασκαλία έρχεται σε αντίθεση με τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής. Μήπως δεν έγιναν θαύματα από τον Χριστό και τους αποστόλους Του; Ο ίδιος σπλαχνικός Σωτήρας ζει και σήμερα, και είναι το ίδιο πρόθυμος να εισακούσει την προσευχή της πίστης, όπως τότε που κυκλοφορούσε ορατά ανάμεσα στους ανθρώπους. Τα φυσικά στοιχεία συνεργάζονται με τα υπερφυσικά. Είναι μέρος του σχεδίου του Θεού να μας χαρίζει, ως απάντηση στην πιστή προσευχή, εκείνο που δεν θα μας έδινε αν δεν το ζητούσαμε προσευχόμενοι.
Αμέτρητες είναι οι λανθασμένες δοξασίες και οι αλλοπρόσαλλες εικασίες που επικρατούν στις χριστιανικές εκκλησίες. Είναι αδύνατον να υπολογιστούν οι βλαβερές συνέπειες που προκύπτουν από τη μετακίνηση των ορίων που έχουν καθοριστεί από τον Λόγο του Θεού. Ελάχιστοι από αυτούς που ρισκάρουν κάτι τέτοιο περιορίζονται στην απόρριψη μίας μόνο αλήθειας. Οι περισσότεροι συνεχίζουν να παραμερίζουν τις αρχές της αλήθειας, τη μία μετά την άλλη, μέχρι που καταλήγουν τελείως άπιστοι.
Οι πλάνες που παρουσιάζει η δημοφιλής θεολογία οδήγησαν στον σκεπτικισμό πολλούς ανθρώπους που διαφορετικά θα είχαν πιστέψει στην Αγία Γραφή. Αυτοί οι άνθρωποι δεν αποδέχονται διδασκαλίες που είναι τόσο τρομερά ασυμβίβαστες με τη δική τους αντίληψη για τη δικαιοσύνη και την ευσπλαχνία. Και επειδή θεωρούν ότι οι δοξασίες αυτές αποτελούν μέρος της βιβλικής διδασκαλίας, αρνούνται να δεχτούν την Αγία Γραφή ως Λόγο του Θεού.
Αυτό ακριβώς επιδιώκει να καταφέρει ο Σατανάς. Τίποτα δεν επιθυμεί περισσότερο από το να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη του ανθρώπου στον Θεό και στον Λόγο Του. Ο Σατανάς ηγείται της μεγάλης παράταξης όλων όσων δυσπιστούν, και εξαντλεί όλη τη δύναμή του για να δελεάσει περισσότερες ψυχές ώστε να πυκνώσει τις τάξεις του. Οι αμφισβητήσεις θεωρούνται της μόδας. Για μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, ο Λόγος του Θεού αντιμετωπίζεται με καχυποψία, για τον ίδιο λόγο που αντιμετωπίζεται έτσι και ο Συγγραφέας του: επειδή καταδικάζει την αμαρτία.
Όσοι αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις του, βάλθηκαν να ανατρέψουν το κύρος του. Είτε διαβάζουν τη Γραφή είτε ακούνε τα διδάγματά της όπως κηρύσσονται από τον άμβωνα, ο μοναδικός σκοπός τους είναι να ανακαλύπτουν λάθη στη Γραφή ή στο κήρυγμα. Πολλοί καταλήγουν στην απιστία, αναζητώντας μια δικαιολογία για την παραμέληση του καθήκοντος. Άλλοι ασπάζονται τις αρχές του σκεπτικισμού από υπεροψία ή τεμπελιά. Άνθρωποι που αγαπούν υπερβολικά την καλοπέραση, ώστε να ξεχωρίσουν κάνοντας κάτι αξιέπαινο που απαιτεί κόπο και αυτοθυσία, στοχεύουν να αποκτήσουν φήμη ως μεγάλες διάνοιες μέσω των επικριτικών τους απόψεων κατά της Γραφής.
Υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία ο περιορισμένος νους, που δεν είναι φωτισμένος από τη θεϊκή σοφία, αδυνατεί να συλλάβει. Τότε βρίσκει αφορμή να τα επικρίνει. Και για πολλούς, η υποστήριξη της απιστίας και του σκεπτικισμού θεωρείται ηθική αρετή. Κάτω όμως από τη φαινομενική ειλικρίνεια, αυτά τα άτομα έχουν ως κίνητρο τη μεγάλη τους αυτοπεποίθηση. Πολλοί βρίσκουν ευχαρίστηση να ανακαλύπτουν στη Γραφή κάτι που προκαλεί αμηχανία στους άλλους.
Στην αρχή, μερικοί εμπλέκονται σε επικριτικές και αντιφατικές συζητήσεις, απλώς επειδή τους αρέσει να λογοφέρνουν. Δεν αντιλαμβάνονται ότι με αυτόν τον τρόπο παγιδεύονται στην παγίδα του κυνηγού. Όμως, αφού εξέφρασαν τη δυσπιστία τους μπροστά στους άλλους, θεωρούν ότι πρέπει να επιμένουν στην άποψή τους. Έτσι, ενώνονται με τους ασεβείς και με τα ίδια τους τα χέρια κλείνουν τις πύλες του Παραδείσου.
Ο Λόγος του Θεού δίνει ικανοποιητικές αποδείξεις για τον θεϊκό χαρακτήρα Του. Οι αλήθειες που αφορούν τη σωτηρία μας παρουσιάζονται με καθαρότητα. Ο καθένας μπορεί να τις κατανοήσει μόνος του με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, το οποίο ο ουρανός υπόσχεται σε όσους το ζητούν με ειλικρίνεια. Ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους ένα γερό θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούν να στηρίξουν την πίστη τους.
Παρόλα αυτά, το περιορισμένο ανθρώπινο μυαλό αδυνατεί να κατανοήσει τα σχέδια και τις προθέσεις του άπειρου Θεού. Με την έρευνα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ανακαλύψουμε τον Θεό. Δεν πρέπει να τολμήσουμε με θράσος να σηκώσουμε την αυλαία που καλύπτει τη μεγαλειότητά Του. Ο απόστολος αναφωνεί: «Πόσο ανεξερεύνητες είναι οι κρίσεις Του και ανεξιχνίαστοι οι δρόμοι Του!» (Ρωμαίους 11:33).
Προς το παρόν, είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τη συμπεριφορά Του απέναντί μας, καθώς και τα κίνητρα που Τον ωθούν, ώστε να διακρίνουμε μια ανυπολόγιστη αγάπη και ευσπλαχνία, δεμένη με απεριόριστη δύναμη. Ο ουράνιος Πατέρας μας κατευθύνει τα πάντα με σοφία και δικαιοσύνη, και δεν χρειάζεται ούτε να δυσπιστούμε ούτε να αγανακτούμε, αλλά οφείλουμε να υποκλιθούμε μπροστά Του με ευλαβική υποταγή. Αυτός θα μας αποκαλύψει μόνο τόσο από τις προθέσεις Του, όσο είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε για το καλό μας. Από εκεί και πέρα, ας έχουμε εμπιστοσύνη στο παντοδύναμο χέρι Του και στην καρδιά Του που ξεχειλίζει από αγάπη.
Αν και ο Θεός έδωσε πλούσιες και απτές αποδείξεις για να θεμελιωθεί η πίστη, ποτέ δεν πρόκειται να εξαφανίσει κάθε αφορμή που μπορεί να οδηγήσει σε δυσπιστία. Εκείνοι που ψάχνουν δικαιολογίες για να αμφιβάλλουν, θα τις βρουν. Από την άλλη πλευρά, όσοι αρνούνται να ακολουθήσουν τον Λόγο του Θεού αν δεν λυθεί πρώτα κάθε τους αντίρρηση και αν δεν εξαφανιστεί και η παραμικρή αιτία αμφιβολίας, δεν θα φτάσουν ποτέ στο φως.
Η δυσπιστία απέναντι στον Θεό είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας καρδιάς που δεν έχει αναγεννηθεί και στέκεται εχθρικά απέναντί Του. Η πίστη όμως εμπνέεται από το Άγιο Πνεύμα και ανθίζει μόνο εκεί όπου καλλιεργείται. Κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει σταθερή πίστη χωρίς να καταβάλει επίμονες προσπάθειες. Η απιστία μεγαλώνει όταν την ενθαρρύνουμε. Όταν λοιπόν οι άνθρωποι, αντί να βασίζονται στις αποδείξεις που έδωσε ο Θεός για τη θεμελίωση της πίστης τους, επιδίδονται στην αναζήτηση αμφισβητήσεων, θα βρίσκουν τις αμφιβολίες τους όλο και πιο δικαιολογημένες.
Όσοι αμφιβάλλουν για τις υποσχέσεις του Θεού και δεν εμπιστεύονται τη διαβεβαίωση της χάρης Του, Τον προσβάλλουν. Με την επιρροή τους, αντί να ελκύουν άλλους προς τον Χριστό, τείνουν να τους απομακρύνουν από Αυτόν. Μοιάζουν με άκαρπα δέντρα που απλώνουν τα σκιερά κλαδιά τους, στερώντας τον ήλιο από τα άλλα φυτά και προκαλώντας τον μαρασμό και τον θάνατό τους κάτω από την παγερή σκιά τους. Το έργο της ζωής αυτών των ανθρώπων θα παρουσιαστεί σαν μάρτυρας κατηγορίας. Οι σπόροι της αμφιβολίας και του σκεπτικισμού που σπέρνουν τώρα, θα καρποφορήσουν οπωσδήποτε.
Ένα μόνο πράγμα πρέπει να κάνουν όσοι θέλουν πραγματικά να απαλλαγούν από τις αμφιβολίες: Αντί να αμφισβητούν και να διυλίζουν θέματα που δεν καταλαβαίνουν, ας προσέξουν το φως που τους έχει ήδη δοθεί, και τότε θα λάβουν ακόμα περισσότερο φως. Ας εκπληρώσουν όλα τα καθήκοντά τους έτσι όπως τα αντιλαμβάνονται, και τότε θα μπορέσουν να καταλάβουν και να πράξουν ακόμα και εκείνα για τα οποία τώρα αμφιβάλλουν.
Ο Σατανάς μπορεί να παραχαράξει και να νοθέψει την αλήθεια σε τέτοιο βαθμό, που είναι εύκολο να παραπλανηθούν όσοι θέλουν να αποφύγουν την αυτοθυσία και την προσφορά που απαιτεί η αλήθεια. Του είναι όμως αδύνατον να αιχμαλωτίσει έστω και μία ψυχή, όταν αυτή επιθυμεί ειλικρινά και με κάθε κόστος να γνωρίσει την αλήθεια. Ο Χριστός είναι η αλήθεια και « το φως το αληθινό, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο.» (Ιωάννην 1:9). Το Πνεύμα της αλήθειας έχει σταλεί για να οδηγήσει τους ανθρώπους στην αλήθεια. Και οι υποσχέσεις «Zητάτε, και θα σας δοθεί· ψάχνετε, και θα βρείτε», «Aν κάποιος θέλει να κάνει το θέλημά του, θα γνωρίσει για τη διδασκαλία, αν είναι από τον Θεό» (Ματθαίος 7:7, Ιωάννης 7:17), στηρίζονται στο κύρος και την αυθεντία του Χριστού.
Ελάχιστοι οπαδοί του Χριστού υποψιάζονται τις παγίδες που στήνουν εναντίον τους ο Σατανάς και οι δυνάμεις του. Εκείνος όμως που έχει τον θρόνο Του στον ουρανό, ανατρέπει όλα αυτά τα τεχνάσματα και εργάζεται για την εκπλήρωση των δικών Του σκοπών. Ο Κύριος επιτρέπει να δοκιμαστεί ο λαός Του στις οδυνηρές φλόγες του πειρασμού, όχι γιατί απολαμβάνει τη θλίψη και την αγωνία τους, αλλά επειδή η διαδικασία αυτή είναι απαραίτητη για να εξασφαλίσουν την τελική τους νίκη. Δεν θα ήταν συνεπής με τη δική Του δόξα αν τους προστάτευε από κάθε πειρασμό. Και αυτό γιατί ο μοναδικός σκοπός της δοκιμασίας είναι να τους κάνει ικανούς να αντιστέκονται στα δόλια σχέδια του πονηρού.
Ούτε οι κακοί άνθρωποι, ούτε οι δαίμονες μπορούν να εμποδίσουν το έργο του Θεού ή να κρύψουν την παρουσία Του από τον λαό Του, αν αυτός ο λαός με ταπεινή και μετανιωμένη καρδιά ομολογήσει και εγκαταλείψει τις αμαρτίες του, και αναζητήσει με πίστη τις υποσχέσεις Του. Θα μπορέσουν να νικήσουν κάθε πειρασμό και κάθε αρνητική επιρροή —είτε είναι φανερή είτε κρυφή— «όχι με δύναμη ούτε με ισχύ, αλλά με το Πνεύμα μου, λέει ο Κύριος των δυνάμεων» (Ζαχαρίας 4:6).
«τα μάτια τού Kυρίου είναι επάνω στους δικαίους, και τα αυτιά του στη δέησή τους· Kαι ποιος θα σας κακοποιήσει, αν γίνετε μιμητές τού αγαθού;» (Α' Πέτρου 3:12-13). Όταν ο Βαλαάμ, παρασυρμένος από τις πλούσιες αμοιβές που του έταξαν, χρησιμοποιούσε τις μαγείες του εναντίον του Ισραήλ και προσπαθούσε να εξευμενίσει τον Κύριο με θυσίες για να φέρει την κατάρα πάνω στον λαό Του, το Πνεύμα του Θεού εμπόδισε το κακό που η ψυχή του λαχταρούσε να προκαλέσει. Έτσι, ο Βαλαάμ αναγκάστηκε να φωνάξει: «Πώς να καταραστώ αυτόν που ο Θεός δεν καταριέται; ...Eίθε να πεθάνω σύμφωνα με τον θάνατο των δικαίων, και το τέλος μου να είναι όμοιο με το δικό του τέλος!» (Αριθμοί 23:8, 10).
Μετά την προσφορά και δεύτερης θυσίας, ο ασεβής προφήτης διακήρυξε: «Ιδού, έλαβα εντολή να ευλογήσω, και Εκείνος ευλόγησε· και εγώ δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό. Δεν είδε αδικία στον Ιακώβ, ούτε είδε διαστροφή στον Ισραήλ. Ο Κύριος και Θεός τους είναι μαζί τους, και ανάμεσά τους ακούγονται κραυγές θριάμβου για τον Βασιλιά τους». «Bέβαια, καμιά γοητεία δεν πιάνει ενάντια στον Iακώβ ούτε μαντεία ενάντια στον Iσραήλ. Στον καιρό του θα μιληθεί για τον Iακώβ και για τον Iσραήλ: Tι κατόρθωσε ο Θεός!» (Αριθμοί 23:23). Verses not needed
Παρόλα αυτά, για τρίτη φορά στήθηκαν τα θυσιαστήρια, και για άλλη μια φορά ο Βαλαάμ προσπάθησε να προφέρει κατάρα. Όμως, μέσα από τα απρόθυμα χείλη του προφήτη, το Πνεύμα του Θεού διακήρυξε την ευημερία του εκλεκτού λαού Του και επέπληξε την παραφροσύνη και την κακία των εχθρών τους: «Ευλογημένος εκείνος που σε ευλογεί, και καταραμένος εκείνος που σε καταριέται» (Αριθμοί 24:9).
Εκείνη την εποχή, ο λαός του Ισραήλ ήταν πιστός στον Θεό. Και όσο συνέχιζαν να υπακούουν στον Νόμο Του, καμία δύναμη, ούτε επίγεια ούτε σκοτεινή, δεν μπορούσε να τους νικήσει. Όμως η κατάρα που ο Βαλαάμ δεν κατάφερε να προφέρει εναντίον του λαού του Θεού, ξέσπασε τελικά πάνω τους όταν εκείνος πέτυχε να τους παρασύρει στην αμαρτία. Παραβιάζοντας τις εντολές του Θεού, χωρίστηκαν από Αυτόν και έμειναν απροστάτευτοι και έρμαια στη δύναμη του καταστροφέα.
Ο Σατανάς γνωρίζει πολύ καλά ότι ακόμα και η πιο αδύναμη ψυχή, όταν στηρίζεται στον Χριστό, είναι ισχυρότερη από όλα τα στρατεύματα του σκότους. Γνωρίζει επίσης ότι αν αποκάλυπτε τον εαυτό του, θα τον αντιμετώπιζαν ανάλογα και θα τον έδιωχναν. Γι' αυτό και προσπαθεί να αποσπάσει τους «στρατιώτες του σταυρού» από το ισχυρό τους οχύρωμα, ενώ ο ίδιος παραμονεύει με τις δυνάμεις του, έτοιμος να καταστρέψει όσους ρισκάρουν να πατήσουν στο δικό του έδαφος. Η μόνη μας ασφάλεια είναι η ταπεινή μας εξάρτηση από τον Θεό και η υπακοή μας σε όλες ανεξαιρέτως τις εντολές Του.
Χωρίς την προσευχή κανένας δεν είναι ασφαλής ούτε για μια ώρα. Ιδιαίτερα πρέπει να ζητάμε τη βοήθεια του Κυρίου για να έχουμε τη σοφία να κατανοήσουμε τον Λόγο Του. Μέσα σε αυτόν αποκαλύπτονται οι πλεκτάνες του πειραστή, καθώς και τα μέσα που χρειάζονται για να τον αποκρούσουμε με επιτυχία. Ο Σατανάς είναι αξεπέραστος στο να χρησιμοποιεί με μαεστρία την Αγία Γραφή, ερμηνεύοντας όπως τον συμφέρει ορισμένα εδάφια, με τα οποία ελπίζει να προκαλέσει την πτώση μας. Πρέπει να μελετάμε τη Γραφή με ταπεινοφροσύνη, χωρίς ποτέ να χάνουμε την εξάρτησή μας από τον Θεό. Ενώ οφείλουμε διαρκώς να φυλαγόμαστε από τα τεχνάσματα του Σατανά, πρέπει αδιάκοπα να προσευχόμαστε: «Μη μας αφήσεις να πέσουμε σε πειρασμό».
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ
Η στάση του σύγχρονου προτεσταντικού κόσμου απέναντι στον Ρωμαιοκαθολικισμό είναι πολύ πιο υποχωρητική από άλλοτε. Σε χώρες όπου ο Καθολικισμός δεν υπερτερεί και οι οπαδοί του παπισμού κρατούν μια συμβιβαστική στάση, στοχεύοντας στο να αυξήσουν την επιρροή τους, παρατηρείται μια συνεχώς αυξανόμενη αδιαφορία για τις διδασκαλίες που χωρίζουν τις μεταρρυθμισμένες εκκλησίες από την παπική ιεραρχία.
Η άποψη ότι, σε τελική ανάλυση, δεν διαφέρουμε και τόσο πολύ στα βασικά σημεία της πίστης όσο νομίζαμε παλιότερα, και ότι μια μικρή υποχώρηση από την πλευρά μας θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε καλύτερα τη στάση της Ρώμης, κερδίζει συνεχώς έδαφος. Υπήρξε εποχή που οι Διαμαρτυρόμενοι έδιναν μεγάλη σημασία στην ελευθερία της συνείδησης, την οποία είχαν αποκτήσει με μεγάλο τίμημα. Δίδασκαν στα παιδιά τους να αποστρέφονται το παπικό σύστημα και να θεωρούν ότι οι αρμονικές σχέσεις με τη Ρώμη αποτελούσαν έλλειψη πίστης προς τον Θεό. Πόσο διαφορετικά αισθήματα εκδηλώνονται όμως σήμερα!
Οι υπερασπιστές του παπισμού ισχυρίζονται ότι η εκκλησία συκοφαντήθηκε στο παρελθόν, και ο προτεσταντικός κόσμος φαίνεται να συμφωνεί με αυτή την άποψη. Πολλοί θεωρούν άδικο να κρίνεται η σημερινή εκκλησία από τις φρικαλεότητες και τους παραλογισμούς που αμαύρωσαν την κυριαρχία της κατά τους αιώνες της άγνοιας και του σκότους. Αποδίδουν τη βάναυση σκληρότητά της στα βάρβαρα έθιμα που επικρατούσαν εκείνη την εποχή, και ισχυρίζονται ότι κάτω από την επίδραση του σύγχρονου πολιτισμού τα αισθήματά της έχουν αλλάξει.
Αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν, λοιπόν, τον ισχυρισμό περί «αλάθητου» αυτής της υπεροπτικής δύναμης εδώ και οκτακόσια χρόνια. Αντί ο ισχυρισμός αυτός να αποσυρθεί, επιβεβαιώθηκε τον 19ο αιώνα με ακόμα μεγαλύτερη έμφαση. Αφού η Ρώμη διαπιστώνει ότι η εκκλησία ποτέ δεν έσφαλε και, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, ούτε πρόκειται ποτέ να σφάλει, (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, Βιβλίο 3, Αιώνας 11, μέρος 2, κεφάλαιο 2, παράγραφος 9, σελίδα 17), τότε πώς είναι δυνατόν να απαρνηθεί τις αρχές που καθόριζαν την πολιτική της κατά τους περασμένους αιώνες;
Η παπική εκκλησία ποτέ δεν θα αναιρέσει το δόγμα της για το αλάθητο. Όλες τις βιαιοπραγίες που έγιναν σε βάρος όσων διαφωνούσαν με τα δόγματά της, τις θεωρεί σωστές και πρέπουσες. Μήπως δεν θα επαναλάμβανε τα ίδια αν της δινόταν η ευκαιρία; Αν καταργηθούν πάλι οι περιορισμοί που επιβάλλονται τώρα από τις πολιτικές αρχές, δεν θα αργήσει να ξαναζωντανέψει το ίδιο εκείνο τυραννικό πνεύμα της καταπίεσης και της καταδίωξης.
Ένας διακεκριμένος συγγραφέας περιγράφει με τα παρακάτω λόγια τη στάση της παπικής ηγεσίας σχετικά με την ελευθερία της συνείδησης, καθώς και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αν αυτή η πολιτική επικρατούσε.
«Πολλοί είναι πρόθυμοι να αποδώσουν οποιονδήποτε φόβο για τον Ρωμαιοκαθολικισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες στη θρησκοληψία ή σε κάτι παιδαριώδες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν βλέπουν στον χαρακτήρα και στη στάση του παπισμού τίποτα που να εναντιώνεται στους ελεύθερους θεσμούς μας, ούτε βρίσκουν κάτι το ανησυχητικό στην εξάπλωσή του. Ας συγκρίνουμε, λοιπόν, πρώτα απ’ όλα ορισμένες από τις θεμελιώδεις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών με τις αρχές της Καθολικής εκκλησίας».
Το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών εγγυάται την ελευθερία της συνείδησης. Τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο και πιο θεμελιώδες από αυτό. Ο πάπας Πίος Θ΄, όμως, στην εγκύκλιο επιστολή του στις 15 Αυγούστου 1854, δήλωνε: «Οι παράλογες και εσφαλμένες διθυραμβικές απόψεις για την υπεράσπιση της ελευθερίας της συνείδησης, αποτελούν την πιο δηλητηριώδη πλάνη, τη χειρότερη πανούκλα που έχει να φοβηθεί ένα κράτος».
Ο ίδιος πάπας, στην εγκύκλιο επιστολή του στις 8 Δεκεμβρίου 1864, αναθεματίζει «εκείνους που υποστηρίζουν την ελευθερία της συνείδησης και της θρησκευτικής λατρείας», καθώς και «όλους όσοι ισχυρίζονται ότι η εκκλησία δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί βία».
Το ειρηνικό πρόσωπο που δείχνει η Ρώμη στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν σημαίνει ότι άλλαξαν και τα αισθήματά της. Εμφανίζεται επιεικής εκεί όπου δεν έχει ισχύ. Ο επίσκοπος Ο' Κόννορ λέει: «Η θρησκευτική ελευθερία μπορεί να θεωρηθεί ανεκτή μόνο μέχρι να εφαρμοστεί το αντίθετο, χωρίς να κινδυνεύσει ο καθολικός κόσμος». Επίσης, ο αρχιεπίσκοπος του Σεντ Λούις δήλωσε κάποτε: «Η αίρεση και η απείθεια είναι εγκλήματα. Και σε χριστιανικές χώρες, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία και στην Ισπανία, όπου όλος ο πληθυσμός είναι καθολικός και όπου η καθολική θρησκεία αποτελεί τη βάση της κρατικής νομοθεσίας, τιμωρούνται όπως τιμωρούνται και τα άλλα εγκλήματα... Κάθε καρδινάλιος, επίσκοπος ή αρχιεπίσκοπος της Καθολικής Εκκλησίας δίνει όρκο αφοσίωσης στον πάπα, ο οποίος περιλαμβάνει τα εξής λόγια: Θα εναντιωθώ και θα καταπολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις τους αιρετικούς, τους σχισματικούς και όσους εναντιώνονται στον ονομαζόμενο Κύριό μας (τον πάπα) ή στους διαδόχους του που αναφέρθηκαν παραπάνω». (Josiah Strong, Our Country, κεφάλαιο 5, παράγραφοι 2-4).
Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πραγματικά ειλικρινείς χριστιανοί μέσα στον ρωμαιοκαθολικό κόσμο. Χιλιάδες πιστοί αυτής της εκκλησίας λατρεύουν τον Θεό σύμφωνα με τη γνώση που έχουν αποκτήσει. Επειδή δεν έχουν την Αγία Γραφή στη διάθεσή τους, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αλήθεια. Δεν ένιωσαν ποτέ τη διαφορά ανάμεσα στην αυθόρμητη λατρεία που βγαίνει μέσα από την καρδιά και στον επαναλαμβανόμενο κύκλο από απλούς τύπους και τελετουργίες. Ο Θεός βλέπει με στοργή και συμπόνια αυτές τις ψυχές, που μεγάλωσαν με μια πίστη η οποία είναι παραπλανητική και δεν προσφέρει ικανοποίηση. Θα κάνει τις ακτίνες του φωτός Του να τρυπήσουν το βαθύ σκοτάδι που τους περιβάλλει. Θα τους φανερώσει την αλήθεια, έτσι όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από τον Ιησού, και πολλοί από αυτούς θα βρεθούν μια μέρα ανάμεσα στον λαό του Θεού.
Ως θρησκευτικό σύστημα όμως, ο Καθολικισμός δεν είναι σήμερα περισσότερο εναρμονισμένος με το ευαγγέλιο του Χριστού από ό,τι ήταν σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο της ιστορίας του. Αν οι Προτεσταντικές (Διαμαρτυρόμενες) εκκλησίες δεν βρίσκονταν βυθισμένες σε τόσο βαθύ σκοτάδι, θα μπορούσαν να διακρίνουν τα σημάδια των καιρών. Η Ρωμαϊκή εκκλησία έχει μεγάλες βλέψεις όταν καταστρώνει τα σχέδιά της και αναζητά μεθόδους για να τα πραγματοποιήσει. Χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να επεκτείνει την επιρροή της και να αυξήσει τη δύναμή της, ενώ προετοιμάζεται για μια άγρια και αποφασιστική μάχη, προκειμένου να ξανακερδίσει τον παγκόσμιο έλεγχο, να επαναλάβει τους διωγμούς και να αφανίσει όλα τα επιτεύγματα του Προτεσταντισμού.
Ο Καθολικισμός κερδίζει έδαφος σε όλους τους τομείς. Προσέξτε πώς αυξάνονται διαρκώς οι καθολικές εκκλησίες και τα παρεκκλήσια στις προτεσταντικές χώρες. Κοιτάξτε πόση δημοτικότητα απέκτησαν τα καθολικά κολέγια και οι θεολογικές σχολές στην Αμερική, που υποστηρίζονται τόσο πολύ από τους Προτεστάντες. Παρατηρήστε την εξέλιξη του τελετουργικού συστήματος στην Εκκλησία της Αγγλίας και τις συχνές προσχωρήσεις (αποστασίες) προς τον Καθολικισμό. Αυτά τα γεγονότα θα έπρεπε να προκαλούν ανησυχία σε όλους όσους εκτιμούν τις αγνές αρχές του ευαγγελίου.
Οι Προτεστάντες (Διαμαρτυρόμενοι) αλλοιώνουν την αλήθεια και υποστηρίζουν τον παπισμό. Συμβιβάζονται και προβαίνουν σε παραχωρήσεις που εκπλήσσουν ακόμη και τους ίδιους τους καθολικούς, οι οποίοι δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει. Οι άνθρωποι κλείνουν τα μάτια μπροστά στον πραγματικό χαρακτήρα του παπισμού και στους κινδύνους που φέρνει η άνοδός του στην εξουσία. Είναι ανάγκη να αφυπνιστεί ο κόσμος, ώστε να ανακόψει την πορεία αυτού του εξαιρετικά επικίνδυνου εχθρού της πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας.
Πολλοί Προτεστάντες φαντάζονται ότι η Καθολική θρησκεία στερείται χάρης και ότι οι λειτουργίες της είναι μια ανιαρή επανάληψη άσκοπων τελετών. Εδώ όμως κάνουν λάθος. Παρόλο που αυτό το εκκλησιαστικό σύστημα βασίζεται στην πλάνη, δεν πρόκειται για μια πρόχειρη ή αδέξια εξαπάτηση. Η λειτουργία της Καθολικής εκκλησίας είναι μια επιβλητική ιεροτελεστία. Η φανταχτερή επίδειξη και η πανηγυρική επισημότητα γοητεύουν τις αισθήσεις του λαού και αποκοιμίζουν τη φωνή της συνείδησης και της λογικής. Το βλέμμα μαγεύεται. Οι μεγαλοπρεπείς εκκλησίες, οι επιβλητικές λιτανείες, οι χρυσοποίκιλτοι βωμοί, οι περίτεχνες λειψανοθήκες, οι εκλεκτοί πίνακες ζωγραφικής και τα υπέροχα γλυπτά συγκινούν κάθε λάτρη της τέχνης. Ακόμη και η ακοή αιχμαλωτίζεται από την ασύγκριτη μουσική. Οι νότες με τους βαθείς ήχους των πλούσιων οργάνων, συνοδευόμενες από τις μελωδικές φωνές των πολυμελών χορωδιών καθώς πλημμυρίζουν τους πανύψηλους τρούλους και τα περιστύλια των μεγάλων καθεδρικών ναών, δεν μπορεί παρά να επιδράσουν στην ψυχή προκαλώντας δέος και ευλάβεια.
Αυτή η εξωτερική επίδειξη, η λαμπρότητα και η τελετουργική επισημότητα —που το μόνο που καταφέρνουν είναι να ξεγελούν τη βαθιά δίψα της ψυχής που έχει εξασθενήσει από την αμαρτία— φανερώνουν μια εσωτερική γύμνια. Η θρησκεία του Χριστού δεν έχει ανάγκη να διαδίδεται με τέτοια επίδειξη. Μέσα στο φωτεινό πλαίσιο του σταυρού, το πραγματικό νόημα του χριστιανισμού παρουσιάζεται τόσο αγνό και ελκυστικό, ώστε δεν χρειάζεται καμία ψεύτικη διακόσμηση για να αναδειχθεί η αξία του. Ο Θεός εκτιμά την ομορφιά της αγιασμένης ζωής, το πράο και ήσυχο πνεύμα.
Η εκθαμβωτική αρχιτεκτονική δεν αποτελεί αναγκαστικά απόδειξη αγνής και ανώτερης σκέψης. Εξαιρετικά καλλιτεχνικά ταλέντα και λεπτό γούστο συναντώνται καμιά φορά σε ανθρώπους με γήινα και αισθησιακά ενδιαφέροντα. Συχνά χρησιμοποιούνται από τον εχθρό για να κάνουν τους ανθρώπους να λησμονήσουν τις ανάγκες της ψυχής, να παραμελήσουν τη μελλοντική αιώνια ζωή, να απομακρυνθούν από τον μεγάλο τους Συμπαραστάτη και να ζουν μόνο για τον παρόντα κόσμο.
Η θρησκεία, όταν εκδηλώνεται με εξωτερικούς τύπους, φαίνεται ελκυστική στη μη αναγεννημένη καρδιά. Με τις φαντασμαγορικές επιδείξεις και τις τελετές, η Καθολική λειτουργία ασκεί μια δελεαστική και γοητευτική επίδραση, που παραπλανά πολλούς ώστε να θεωρούν την Καθολική εκκλησία ως την πύλη του ουρανού. Μόνο όσοι στηρίχθηκαν στο σταθερό θεμέλιο της αλήθειας και οι καρδιές τους ανανεώθηκαν από το Πνεύμα του Θεού, δεν θα παρασυρθούν από την επιρροή της. Χιλιάδες άνθρωποι που δεν γνωρίζουν έμπρακτα τον Χριστό, θα καταλήξουν να δεχτούν μια μορφή ευσέβειας που όμως έχει αρνηθεί τη δύναμή της. Μια τέτοια θρησκεία είναι ακριβώς αυτό που ζητά το πλήθος.
Ο ισχυρισμός της εκκλησίας ότι έχει το δικαίωμα να συγχωρεί, αποτελεί για τους οπαδούς της μια ενθάρρυνση προς την αμαρτία. Και το μυστήριο της εξομολόγησης, χωρίς το οποίο η εκκλησία δεν δίνει συγχώρεση, τείνει επίσης να θεωρηθεί ως παροχή άδειας για το κακό. Αυτός που γονατίζει μπροστά σε έναν συνάνθρωπό του αμαρτωλό και —εξομολογούμενος— ανοίγει τους μυστικούς θαλάμους της ψυχής του και εκθέτει τις απόρρητες σκέψεις της καρδιάς του, υποτιμά την ανθρωπιά του και εξευτελίζει κάθε ευγενικό στοιχείο της ψυχής του. Εμπιστευόμενος τις αμαρτίες της ζωής του σε έναν ιερέα —έναν κοινό θνητό που υπόκειται στην αμαρτία και πολλές φορές είναι ο ίδιος θύμα του ποτού και της ανηθικότητας— ο άνθρωπος υποβιβάζει το επίπεδο του χαρακτήρα του και αναπόφευκτα μολύνεται και ο ίδιος. Στη σκέψη του εξισώνει τον Θεό με την αμαρτωλή ανθρώπινη φύση, αφού ο ιερέας θεωρείται αντιπρόσωπος του Θεού. Αυτή η υποτιμητική εξομολόγηση του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του αποτελεί τη μυστική πηγή από όπου ξεπήδησε το περισσότερο κακό που μόλυνε τον κόσμο και τον προετοιμάζει για τη μεγάλη τελική καταστροφή.
Ο άνθρωπος όμως που είναι παραδομένος στις απολαύσεις, προτιμά να εξομολογείται σε έναν θνητό συνάνθρωπο παρά να ανοίξει την καρδιά του στον Θεό. Στην ανθρώπινη φύση είναι πιο ευπρόσδεκτη η επιβαλλόμενη ποινή για την αμαρτία, παρά η εγκατάλειψη της αμαρτίας. Είναι ευκολότερο να παιδεύει κανείς το σώμα του με σκληρά μέσα (όπως ο σάκος, οι τσουκνίδες και οι επώδυνες αλυσίδες), παρά να απαρνηθεί τις σαρκικές του επιθυμίες. Η σαρκική καρδιά προτιμά να υποβληθεί σε έναν βαρύ ζυγό, αντί να υποταχθεί στον ζυγό του Χριστού.
Υπάρχει μια καταπληκτική ομοιότητα ανάμεσα στη ρωμαϊκή εκκλησία και στην ιουδαϊκή εκκλησία της εποχής του Χριστού. Αν και στα κρυφά οι Ιουδαίοι παραβίαζαν κάθε αρχή του Νόμου του Θεού, έδειχναν εντούτοις υπερβολικό ζήλο στην εξωτερική τήρηση των κανόνων του, φορτώνοντάς τους επιπλέον με ένα σωρό λεπτομέρειες και παραδόσεις που έκαναν την υπακοή κουραστική και ενοχλητική. Όπως οι Ιουδαίοι ισχυρίζονταν ότι σέβονταν τον Νόμο, έτσι και οι υποστηρικτές του παπισμού ισχυρίζονται ότι σέβονται τον σταυρό. Εγκωμιάζουν το σύμβολο των παθημάτων του Χριστού, ενώ με τον τρόπο της ζωής τους αρνούνται Εκείνον τον οποίο αντιπροσωπεύει ο σταυρός.
Οι υποστηρικτές του παπισμού τοποθετούν σταυρούς πάνω στις εκκλησίες τους, πάνω στο ιερό, πάνω στα άμφιά τους. Παντού υπάρχει το έμβλημα του σταυρού. Παντού φαίνεται μια επιφανειακή απόδοση τιμής και εγκωμιασμού προς τον σταυρό. Όμως οι διδασκαλίες του Χριστού είναι βαθιά θαμμένες κάτω από ένα σωρό παράλογες παραδόσεις, λανθασμένες ερμηνείες και σχολαστικές λεπτομέρειες.
Τα λόγια του Σωτήρα προς τους ανυποχώρητους Ιουδαίους ταιριάζουν ακόμη περισσότερο στους αρχηγούς της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας: « Φτιάχνουν φορτία βαριά, που δύσκολα σηκώνονται, και τα φορτώνουν στους ώμους των ανθρώπων, ενώ οι ίδιοι δε θέλουν ούτε με το δάκτυλό τους να τα κινήσουν.» (Ματθαίος 23:4). Ενώ αθώες ψυχές ζουν διαρκώς με τον φόβο της οργής ενός προσβεβλημένου και τιμωρού Θεού, πολλοί από τους επίσημους εκπροσώπους της εκκλησίας περνούν τον καιρό τους μέσα στην πολυτέλεια και στις απολαύσεις.
Η λατρεία των εικόνων και των ιερών λειψάνων, η επίκληση των αγίων και η εξύψωση του πάπα αποτελούν επινοήματα του εχθρού των ψυχών, προκειμένου να αποσπάσει τη σκέψη των ανθρώπων από τον Θεό και τον Υιό Του. Με σκοπό να προκαλέσει την καταστροφή τους, προσπαθεί να στρέψει την προσοχή τους μακριά από Αυτόν που αποτελεί το μοναδικό μέσο για τη σωτηρία τους. Τους οδηγεί σε οτιδήποτε άλλο τείνει να αντικαταστήσει Εκείνον που είπε: «Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε κι είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας ξεκουράσω.» (Ματθαίος 11:28).
Ο Σατανάς προσπαθεί διαρκώς να αλλοιώσει τον χαρακτήρα του Θεού, τη φύση της αμαρτίας, καθώς και τα κρίσιμα ζητήματα που διακυβεύονται στη μεγάλη σύγκρουση. Το πανούργο σύστημά του απαλλάσσει τους ανθρώπους από την υποχρέωση να τηρούν τον θεϊκό Νόμο και τους δίνει την άδεια να αμαρτάνουν. Παράλληλα, τους ωθεί να τρέφουν λανθασμένες αντιλήψεις για τον Θεό, ώστε να Τον βλέπουν με φόβο και μίσος παρά με αγάπη. Τη σκληρότητα που χαρακτηρίζει τον δικό του χαρακτήρα την αποδίδει στον Δημιουργό. Αυτή η σκληρότητα έχει ενσωματωθεί στα θρησκευτικά συστήματα και εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους λατρείας. Σκοτίζοντας έτσι τη σκέψη των ανθρώπων, ο Σατανάς τους χρησιμοποιεί σαν όργανά του στον αγώνα του εναντίον του Θεού. Έχοντας διαστρεβλωμένες αντιλήψεις για τις ιδιότητες του Θεού, τα ειδωλολατρικά έθνη κατέληξαν να πιστεύουν ότι για να εξευμενίσουν τη θεότητα έπρεπε να προσφέρουν ανθρωποθυσίες. Έτσι, ανείπωτες αγριότητες διαιωνίστηκαν μέσα από ποικίλες μορφές ειδωλολατρίας.
Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, συγχωνεύοντας τις τελετουργίες της ειδωλολατρίας και του χριστιανισμού και παραποιώντας τον χαρακτήρα του Θεού όπως η ειδωλολατρία, κατέφυγε σε μεθόδους εξίσου σκληρές και αποκρουστικές. Την εποχή της ρωμαϊκής κυριαρχίας, η εκκλησία χρησιμοποίησε βασανιστήρια για να αναγκάσει τους ανθρώπους να δεχτούν τις διδασκαλίες της. Όσους αρνούνταν να υποκύψουν στις αξιώσεις της, τους περίμενε ο θάνατος στο μαρτυρικό ξύλο (ο πάσσαλος). Οι οργανωμένες σφαγές έφτασαν σε τέτοιο βαθμό, που ο αριθμός των θυμάτων θα γίνει γνωστός μόνο κατά την ημέρα της κρίσης. Με την καθοδήγηση του Σατανά, κορυφαίοι εκπρόσωποι της εκκλησίας προσπάθησαν να εφεύρουν μεθόδους για να επιβάλλουν τα πιο φριχτά μαρτύρια, παρατείνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο τη ζωή των θυμάτων τους. Σε πολλές περιπτώσεις, η σατανική αυτή διαδικασία επαναλαμβανόταν μέχρι να εξαντληθεί κάθε όριο ανθρώπινης αντοχής, οπότε ο μάρτυρας υποδεχόταν τον θάνατο σαν μια γλυκιά λύτρωση.
Αυτή ήταν η μοίρα των αντιπάλων της Ρώμης. Όσο για τους οπαδούς της, αυτούς τους πειθαρχούσε με ραβδισμούς, εξαντλητικές νηστείες και κάθε είδους αποκαρδιωτική σωματική κακοποίηση που μπορεί να φανταστεί κανείς. Για να εξασφαλίσουν την εύνοια του Ουρανού, οι αμαρτωλοί που υποβάλλονταν σε αυτούς τους κανόνες παραβίαζαν τους νόμους του Θεού και της φύσης. Διδάσκονταν να αποκόπτονται από τους δεσμούς που Εκείνος είχε ορίσει για τη χαρά και την ευτυχία της επίγειας ζωής του ανθρώπου. Εκατομμύρια θύματα βρίσκονται θαμμένα στα προαύλια των εκκλησιών, αφού πέρασαν τη ζωή τους σε έναν άνισο αγώνα να υποτάξουν τα φυσιολογικά τους αισθήματα και να καταπνίξουν μέσα τους κάθε σκέψη και αίσθημα συμπάθειας προς τον συνάνθρωπο, ξεριζώνοντάς τα ως κάτι προσβλητικό προς τον Θεό.
Αν θέλουμε να καταλάβουμε την αποφασιστική σκληρότητα του Σατανά, όπως αυτή εκδηλώθηκε για εκατοντάδες χρόνια —όχι ανάμεσα σε όσους δεν είχαν ακούσει για τον Θεό, αλλά στην ίδια την καρδιά του Χριστιανισμού— δεν έχουμε παρά να ανατρέξουμε στην ιστορία του παπισμού.
Με αυτό το γιγαντιαίο σύστημα απάτης, ο άρχοντας του κακού καταφέρνει τον σκοπό του: να προσβάλει τον Θεό και να εξαθλιώσει τον άνθρωπο. Κρίνοντας από την επιτυχία που σημειώνει, καθώς κρύβεται και δρα μέσα από τους εκκλησιαστικούς ηγέτες, μπορούμε να εξηγήσουμε καλύτερα το μεγάλο του μίσος για την Αγία Γραφή.
Η μελέτη αυτού του βιβλίου αποκαλύπτει την ευσπλαχνία και την αγάπη του Θεού. Εκεί φαίνεται ότι ο Θεός δεν επιβάλλει κανένα από αυτά τα βαριά φορτία στους ανθρώπους, και ότι το μόνο που ζητάει είναι μια ταπεινή, υπάκουη καρδιά και ένα πνεύμα μετάνοιας και υποταγής.
Με τη ζωή Του ο Χριστός δεν έδωσε κανένα τέτοιο παράδειγμα σε άνδρες και γυναίκες, ώστε να Τον ακολουθήσουν κλεισμένοι σε μοναστήρια με σκοπό να γίνουν κατάλληλοι για τον ουρανό. Ποτέ δεν δίδαξε ότι η αγάπη και η συμπόνια είναι ένστικτα που πρέπει να καταπιεστούν. Η καρδιά του Σωτήρα μας ξεχειλίζει από αγάπη. Όσο πιο κοντά φτάνει ο άνθρωπος στην ηθική τελειότητα, τόσο περισσότερο λεπταίνουν οι αισθήσεις του, τόσο πιο πολύ οξύνεται η αντίληψή του για την αμαρτία και τόσο βαθύτερη συμπόνια νιώθει για όσους υποφέρουν.
Ο πάπας ισχυρίζεται ότι είναι ο αντιπρόσωπος του Θεού. Σε τι όμως μπορεί να συγκριθεί ο χαρακτήρας του με τον χαρακτήρα του Λυτρωτή μας; Ακούστηκε ποτέ ότι ο Χριστός παρέδιδε τους ανθρώπους στις φυλακές ή τους βασάνιζε επειδή δεν Τον αναγνώριζαν ως Βασιλιά του ουρανού; Ύψωσε ποτέ τη φωνή Του για να καταδικάσει σε θάνατο αυτούς που δεν Τον δέχονταν;
Όταν κάποτε οι Σαμαρείτες κάτοικοι ενός χωριού Τον έδιωξαν και ο Ιωάννης, αγανακτισμένος, Τον ρώτησε: « Κύριε, θέλεις να ζητήσουμε να κατεβεί φωτιά από τον ουρανό και να τους καταστρέψει, όπως έκανε και ο Ηλίας;», ο Χριστός κοιτάζοντας με οίκτο τον μαθητή Του, τον επέπληξε για τη μισαλλοδοξία του με τα λόγια: « ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να καταστρέψει ανθρώπους αλλά να τους σώσει» Λουκάν 9:54, 56. Τι διαφορά ανάμεσα στο πνεύμα του Χριστού και στο πνεύμα του αυτοαποκαλούμενου αντιπροσώπου Του!
Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία των ημερών μας παρουσιάζεται στον κόσμο με καθαρό πρόσωπο, προσπαθώντας να καλύψει με δικαιολογίες τις τρομερές ωμότητες που καταγράφονται στο ιστορικό της. Όμως, κάτω από τη χριστιανική εμφάνιση με την οποία έχει καλυφθεί, παραμένει η ίδια. Όλες οι μακροχρόνιες θρησκευτικές αρχές του παρελθόντος υπάρχουν και σήμερα. Διδασκαλίες που επινοήθηκαν κατά τα σκοτεινότερα χρόνια του Μεσαίωνα εξακολουθούν να ισχύουν. Ας μην εξαπατάται κανείς.
Ο παπισμός, στον οποίο οι σύγχρονοι Προτεστάντες σπεύδουν να αποδώσουν τιμές, είναι ο ίδιος εκείνος που κυριαρχούσε στον κόσμο την εποχή της Μεταρρύθμισης, τότε που οι άνθρωποι του Θεού ξεσηκώθηκαν για να αποκαλύψουν τις παρανομίες του, ρισκάροντας τη ζωή τους. Διακατέχεται από το ίδιο υπεροπτικό πνεύμα και την αλαζονεία που τον ώθησαν να επιβληθεί σε βασιλιάδες και ηγεμόνες, και να διεκδικήσει προνόμια που ανήκουν μόνο στον Θεό. Σήμερα, το πνεύμα αυτό δεν είναι ούτε λιγότερο αμείλικτο, ούτε λιγότερο δεσποτικό από τότε που καταπάτησε τις ανθρώπινες ελευθερίες και εξόντωσε τους αγίους του Υψίστου.
Ο παπισμός είναι ακριβώς αυτό που η προφητεία είπε ότι θα συνέβαινε: δηλαδή η αποστασία των εσχάτων χρόνων (δείτε Β' Θεσσαλονικείς 2:3,4). Αποτελεί μέρος της πολιτικής του να παίρνει κάθε φορά τη μορφή που εξυπηρετεί καλύτερα τους σκοπούς του. Όμως, κάτω από την ευμετάβλητη όψη του χαμαιλέοντα, κρύβεται πάντα το αμετάβλητο δηλητήριο του φιδιού. «Καμία εμπιστοσύνη δεν πρέπει να δείχνουμε στους αιρετικούς ή σε εκείνους που θεωρούνται ύποπτοι για αίρεση», δηλώνει. (Lenfant, History ofi Concil of Constance, τόμος 1, σελ. 516).
Μπορεί τώρα μια τέτοια δύναμη, που η χιλιόχρονη ιστορία της είναι γραμμένη με το αίμα των αγίων, να θεωρηθεί αναγνωρισμένο μέλος της εκκλησίας του Χριστού;
Δεν είναι αβάσιμος ο ισχυρισμός που ακούγεται στις προτεσταντικές χώρες, ότι σήμερα ο Καθολικισμός δεν διαφέρει τόσο από τον Προτεσταντισμό όσο διέφερε στο παρελθόν. Κάτι έχει αλλάξει. Αλλά η αλλαγή δεν έγινε στον παπισμό. Πράγματι, ο Καθολικισμός παρουσιάζει μεγάλη ομοιότητα με τον τωρινό Προτεσταντισμό, κι αυτό γιατί ο τελευταίος απομακρύνθηκε πολύ από τις αρχές της εποχής των Μεταρρυθμιστών.
Στην προσπάθειά τους οι προτεσταντικές εκκλησίες να κερδίσουν την εύνοια του κόσμου, έχουν τυφλωθεί από μια κακώς εννοούμενη χριστιανική αγάπη. Το μόνο που βλέπουν είναι ότι πρέπει να αναγνωρίσουν κάτι καλό μέσα σε καθετί κακό, και ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα θα καταλήξουν να βλέπουν μόνο κακό μέσα σε καθετί καλό. Αντί να υπερασπίζονται ακλόνητα «την πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα στους αγίους», σήμερα εκφράζουν κατά κάποιον τρόπο τη λύπη τους προς τη Ρώμη για την αρνητική γνώμη που είχαν σχηματίσει γι' αυτήν, και ζητούν συγγνώμη για τη μισαλλοδοξία τους.
Μια μεγάλη κατηγορία ανθρώπων, ακόμα και ανάμεσα σε εκείνους που βλέπουν θετικά τον Ρωμαιοκαθολικισμό, ελάχιστα υποψιάζονται τον κίνδυνο που διατρέχουν από τη δύναμη και την επιρροή του. Πολλοί ισχυρίζονται ότι το μεγάλο πνευματικό και ηθικό σκοτάδι που επικρατούσε στον Μεσαίωνα βοήθησε στη διάδοση των δογμάτων του, των δεισιδαιμονιών και των καταπιέσεών του. Πιστεύουν όμως ότι το ανώτερο πνευματικό επίπεδο των νεότερων χρόνων, η γενική εξάπλωση των γνώσεων και η αυξανόμενη ελευθερία σκέψης σε θρησκευτικά θέματα, αποκλείουν την αναβίωση της μισαλλοδοξίας και της τυραννίας. Και μόνο η σκέψη ότι μια τέτοια κατάσταση θα μπορούσε ποτέ να επικρατήσει σε αυτόν τον φωτισμένο αιώνα, τους φαίνεται γελοία. Είναι γεγονός ότι η γενιά μας ευνοήθηκε με άφθονο φως στον πνευματικό, ηθικό και θρησκευτικό τομέα. Από τις ανοιχτές σελίδες του Λόγου του Θεού εκπέμπεται άπλετο φως στον κόσμο. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι όσο λαμπρότερο είναι το φως που μας δίνεται, τόσο πιο βαθύ είναι αναλογικά το σκοτάδι εκείνων που το διαστρεβλώνουν και το απορρίπτουν.
Η προσεκτική μελέτη της Αγίας Γραφής, συνοδευόμενη από προσευχή, θα αποκάλυπτε στους Προτεστάντες τον πραγματικό χαρακτήρα του παπισμού και θα τους έκανε να τον αποφεύγουν και να τον απορρίπτουν. Πολλοί όμως θεωρούν τον εαυτό τους τόσο σοφό λόγω της καλλιέργειας της σκέψης τους, ώστε δεν νιώθουν την ανάγκη να ζητήσουν με ταπεινοφροσύνη τη βοήθεια του Θεού για να βρουν την αλήθεια. Όσο φωτισμένοι κι αν καμαρώνουν ότι είναι, αυτοί οι άνθρωποι αγνοούν τόσο την Αγία Γραφή όσο και τη δύναμη του Θεού. Ζητώντας με κάποιον τρόπο να καθησυχάσουν τη συνείδησή τους, επιλέγουν μέσα που είναι λιγότερο πνευματικά και λιγότερο ταπεινωτικά. Αυτό που στην πραγματικότητα επιθυμούν, είναι να βρουν μια μέθοδο που θα τους έκανε να ξεχάσουν τον Θεό, ενώ θα έδινε την εντύπωση ότι τους βοηθά να Τον σκέφτονται. Η παπική θρησκεία προσαρμόζεται κατάλληλα στις ανάγκες όλων αυτών των ανθρώπων. Ανταποκρίνεται στις προσδοκίες δύο μεγάλων κατηγοριών που αντιπροσωπεύουν σχεδόν όλη την ανθρωπότητα: αυτών που επιδιώκουν να σωθούν με την αξία των δικών τους έργων, και αυτών που προσπαθούν να σωθούν ενώ παραμένουν στην αμαρτία. Σε αυτό ακριβώς βρίσκεται το μυστικό της δύναμής της.
Μια εποχή μεγάλου πνευματικού σκοταδιού απέδειξε στο παρελθόν ότι ευνοεί την επιτυχία του παπισμού. Και τώρα θα αποδειχθεί ότι μια εποχή μεγάλου πνευματικού φωτός ευνοεί εξίσου τον θρίαμβό του. Κατά τους περασμένους αιώνες, όταν ο κόσμος ζούσε χωρίς τον Λόγο του Θεού και χωρίς τη γνώση της αλήθειας, οι άνθρωποι βάδιζαν με δεμένα μάτια και, μην μπορώντας να διακρίνουν τα δίχτυα που ήταν απλωμένα μπροστά τους, παγιδεύονταν κατά χιλιάδες. Στη σημερινή μας γενιά, πολλοί είναι εκείνοι που τα μάτια τους θαμπώθηκαν από το εκτυφλωτικό φως των ανθρώπινων θεωριών –της «ψευδώνυμης γνώσης»– και, επειδή δεν διακρίνουν τα δίχτυα, βαδίζουν κατευθείαν προς αυτά με δεμένα μάτια.
Πρόθεση του Θεού ήταν όλες οι πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου να θεωρούνται δώρο του Δημιουργού προς αυτόν και να τεθούν στην υπηρεσία της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Όταν όμως υποθάλπεται η υπερηφάνεια και η φιλοδοξία, και οι άνθρωποι βάζουν τις δικές τους θεωρίες πάνω από τον Λόγο του Θεού, τότε η ευφυΐα μπορεί να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ζημιά από την αμάθεια. Έτσι, η νόθη επιστήμη των ημερών μας, υπονομεύοντας την πίστη στην Αγία Γραφή, θα αποδειχθεί το ίδιο πετυχημένη στην προετοιμασία του δρόμου για την αποδοχή του παπισμού με όλες τις ευχάριστες μορφές του, όπως άλλοτε η στέρηση της γνώσης άνοιξε τον δρόμο για τη γιγάντωσή του κατά τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα.
Στις ενέργειες που γίνονται σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για την εξασφάλιση κρατικής υποστήριξης στα εκπαιδευτικά ιδρύματα των εκκλησιών, οι Διαμαρτυρόμενοι βαδίζουν στα ίχνη των Καθολικών. Μάλιστα, ακόμα χειρότερα, ανοίγουν την πόρτα στον παπισμό για να ανακτήσει στη Διαμαρτυρόμενη Αμερική την κυριαρχία που έχασε στην παλιά Ευρώπη. Εκείνο που κάνει την κίνηση αυτή ακόμα πιο σημαντική είναι ότι ως βασικός αντικειμενικός σκοπός της τίθεται η αναγκαστική επιβολή της τήρησης της αργίας της Κυριακής· μιας συνήθειας που η καταγωγή της ξεκινά από τη Ρώμη και η οποία προβάλλεται ως αποδεικτικό στοιχείο της αυθεντίας της. Το ίδιο πνεύμα του παπισμού —το πνεύμα της προσαρμογής στις συνήθειες του κόσμου και της αποδοχής των ανθρώπινων παραδόσεων πάνω από τις εντολές του Θεού— ποτίζει τις εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων και τις παρακινεί να επιδοθούν ακριβώς στο ίδιο έργο για την καθιέρωση της Κυριακής, όπως έκανε ο παπισμός πριν από αυτές.
Αν ο αναγνώστης επιθυμεί να μάθει ποια μέσα πρόκειται να χρησιμοποιηθούν στον αγώνα στον οποίο θα εμπλακεί σε λίγο η Ρώμη, δεν έχει παρά να ανατρέξει στο ιστορικό των παπικών μεθόδων για την αναχαίτιση του ίδιου ζητήματος σε παλαιότερους καιρούς. Αν θέλει να γνωρίσει πώς Καθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι ενωμένοι θα φερθούν προς εκείνους που δεν συμφωνούν με τις απόψεις τους, δεν έχει παρά να δει τι πνεύμα επέδειξε η Ρώμη απέναντι στο θέμα του Σαββάτου και των υποστηρικτών του.
Βασιλικά διατάγματα, γενικές Σύνοδοι και εκκλησιαστικοί κανονισμοί με την υποστήριξη του κρατικού μηχανισμού, είναι τα μέσα που έδωσαν στην πρώην ειδωλολατρική εορταστική ημέρα την τιμητική της θέση μέσα στον χριστιανικό κόσμο. Το πρώτο επίσημο θέσπισμα για την επιβολή της αργίας της Κυριακής ήταν το διάταγμα που εξέδωσε ο Μέγας Κωνσταντίνος το 321 μ.Χ. Το διάταγμα αυτό επέβαλε στους κατοίκους των πόλεων να ξεκουράζονται «κατά τη σεβαστή ημέρα του ήλιου», αλλά παράλληλα επέτρεπε στους αγρότες να συνεχίζουν τις γεωργικές τους ασχολίες. Αν και ο θεσμός αυτός ήταν ειδωλολατρικός, παρ' όλα αυτά επιβλήθηκε από τον αυτοκράτορα, αφού εκείνος είχε ήδη ασπαστεί τότε τη χριστιανική θρησκεία.
Κρίνοντας προφανώς ότι το αυτοκρατορικό διάταγμα δεν αρκούσε για να αναπληρώσει την έλλειψη της θεϊκής αυθεντίας, ο επίσκοπος Ευσέβιος, θέλοντας και μη, αναγνωρίζει την ανακρίβεια και υποδεικνύει ξεκάθαρα τους πραγματικούς εισηγητές της αλλαγής: «Όλα όσα έπρεπε να γίνονται το Σάββατο, εμείς τα μεταφέραμε στην Κυριακή». (Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων και Εκκλησιαστικών Συγγραφέων Τόμος 22ος, Ευσέβιος Καισαρείας σελ. 234/20).
Όσο αβάσιμο κι αν ήταν το επιχείρημα για την αλλαγή της ημέρας αργίας, οδήγησε τελικά τους ανθρώπους να τολμήσουν να ποδοπατήσουν το πραγματικό Σάββατο του Κυρίου. Όσοι επιζητούσαν κοσμικές τιμές, αποδέχθηκαν αυτή τη δημοφιλή γιορτή.
Με την εδραίωση του παπισμού, συνεχίστηκαν και οι προσπάθειες για την εξύψωση της ημέρας της Κυριακής. Για ένα διάστημα οι άνθρωποι συνέχιζαν τις αγροτικές τους εργασίες τις ώρες που δεν ήταν στην εκκλησία, και η έβδομη ημέρα της εβδομάδας εξακολουθούσε να θεωρείται το Σάββατο του Κυρίου. Σταδιακά όμως επήλθε η οριστική αλλαγή. Απαγορεύτηκε πρώτα στους εκκλησιαστικούς ειρηνοδίκες να ασχολούνται με οποιαδήποτε ρύθμιση πολιτικής διαμάχης την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, την Κυριακή. Λίγο αργότερα, ολόκληρος ο πληθυσμός, ανεξάρτητα από την τάξη στην οποία ανήκε, έλαβε εντολή να απέχει από τις συνηθισμένες εργασίες του· η ποινή που επιβαλλόταν ήταν πρόστιμο για τους ελεύθερους πολίτες και μαστίγωμα για τους δούλους. Αργότερα εκδόθηκε διάταγμα που τιμωρούσε τους πλούσιους με δήμευση της μισής τους περιουσίας και, αν δεν συμμορφώνονταν ούτε με αυτό, τελικά έχαναν την προσωπική τους ελευθερία και γίνονταν σκλάβοι. Όσο για τις κατώτερες τάξεις, αυτοί τιμωρούνταν με ισόβια εξορία.
Σε περίπτωση ανάγκης, γινόταν ακόμα και επίκληση σε θαύματα. Ανάμεσα στα άλλα, είχε διαδοθεί ότι ένας αγρότης που ετοιμαζόταν να οργώσει το χωράφι του, είδε το υνί του αλετριού να κολλάει στο χέρι του, και ήταν αναγκασμένος να το σέρνει μαζί του για δύο χρόνια, «νιώθοντας υπερβολικό πόνο και μεγάλη ντροπή».
(Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, σελ. 174).
Αργότερα, οι ενοριακοί ιερείς έλαβαν οδηγίες από τον πάπα να μαλώνουν όσους παραβίαζαν την Κυριακή, συμβουλεύοντάς τους να πηγαίνουν στην εκκλησία και να προσεύχονται, ώστε να μην τους βρει κάποια μεγάλη συμφορά, τόσο τους ίδιους όσο και τους γείτονές τους. Μια εκκλησιαστική σύνοδος πρόβαλε το επιχείρημα –το οποίο χρησιμοποίησαν ευρύτατα πολλοί άνθρωποι, ακόμα και οι Διαμαρτυρόμενοι– ότι επειδή μερικά άτομα είχαν σκοτωθεί από κεραυνούς ενώ δούλευαν την ημέρα της Κυριακής, αυτό σημαίνει ότι αυτή είναι το πραγματικό Σάββατο. Οι ιεράρχες είπαν: «Είναι ολοφάνερη η μεγάλη δυσαρέσκεια του Θεού για την περιφρόνηση αυτής της ημέρας». Τότε έγινε μια γενική έκκληση προς τους ιερείς, τους άρχοντες, τους βασιλιάδες, τους πρίγκιπες και προς όλο τον χριστιανικό λαό «να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια και φροντίδα ώστε να αποκατασταθεί αυτή η ημέρα στην τιμητική της θέση και, προς έπαινο του χριστιανισμού, να τηρείται με μεγάλη ευλάβεια στο μέλλον».
(Tomas Morer, Discoursin Six Dialogues on the Name, Notion and Observation of the Lord’s Day, σελ. 271).
Επειδή οι αποφάσεις των συνόδων δεν έφεραν ικανοποιητικά αποτελέσματα, έγινε προσφυγή στις πολιτικές αρχές για την έκδοση ενός νομοθετικού διατάγματος που να προκαλεί τρόμο στους ανθρώπους, αναγκάζοντάς τους να απέχουν από την εργασία τους την Κυριακή. Σε μια σύνοδο που έγινε στη Ρώμη, όλες οι προηγούμενες αποφάσεις επικυρώθηκαν με μεγαλύτερη ισχύ και επισημότητα. Ενσωματώθηκαν επίσης στον εκκλησιαστικό κώδικα και εφαρμόστηκαν από την πολιτική εξουσία σε όλα σχεδόν τα κράτη του χριστιανικού κόσμου.
(Δείτε Ηeylyn, History of Sabbath, Μέρος Β΄, κεφάλαιο 5, Τμήμα 7).
Παρ' όλα αυτά, η έλλειψη βιβλικής τεκμηρίωσης για την τήρηση της Κυριακής συνέχιζε να δημιουργεί δυσκολίες. Ο λαός αμφισβητούσε το δικαίωμα των θρησκευτικών ηγετών του να παραμερίσουν τη σαφή διακήρυξη του Κυρίου ότι «η έβδομη ημέρα είναι το Σάββατο του Κυρίου του Θεού σου», προκειμένου να τιμήσουν στη θέση της την ημέρα του ήλιου. Για να καλυφθεί το κενό της βιβλικής μαρτυρίας, έπρεπε να αναζητηθούν άλλα τεχνάσματα. Κάποιος ένθερμος υποστηρικτής της Κυριακής που επισκέφθηκε τις εκκλησίες της Αγγλίας προς το τέλος του 12ου αιώνα, συνάντησε αντίσταση από τους αφοσιωμένους υποστηρικτές της αλήθειας. Οι προσπάθειές του απέβησαν τόσο άκαρπες, που αναγκάστηκε να φύγει για ένα διάστημα από τη χώρα με σκοπό να επινοήσει πιο αποτελεσματικά αποδεικτικά στοιχεία για την επιβολή των διδασκαλιών του.
Όταν βρήκε αυτό που έψαχνε, επέστρεψε, και οι επόμενες ενέργειές του σημείωσαν μεγαλύτερη επιτυχία. Έφερε μαζί του έναν πάπυρο, γραμμένο δήθεν από τον ίδιο τον Θεό, που περιείχε την απαραίτητη εντολή για την τήρηση της Κυριακής, συνοδευόμενη από φοβερές απειλές για τον εκφοβισμό όσων διαφωνούσαν. Αυτό το πολύτιμο τεκμήριο —μια παραποίηση τόσο εξευτελιστική όσο και η εντολή που πρότεινε— υποτίθεται ότι έπεσε από τον ουρανό στα Ιεροσόλυμα, πάνω στον βωμό του Αγίου Συμεών, στον Γολγοθά. Φυσικά, η πραγματική του προέλευση βρίσκεται στο παπικό μέγαρο της Ρώμης, όπου οι απάτες και οι πλαστογραφήσεις για την ενίσχυση της δύναμης και της ευημερίας της εκκλησίας θεωρούνταν ανέκαθεν νόμιμα μέσα από την παπική ιεραρχία.
Αυτός ο πάπυρος απαγόρευε κάθε εργασία από την ένατη ώρα, δηλαδή από τις τρεις το απόγευμα του Σαββάτου, μέχρι την ανατολή του ήλιου τη Δευτέρα. Διάφορα θαύματα επιβεβαίωναν το κύρος του. Ανέφερε ότι άτομα που συνέχιζαν να εργάζονται πέρα από την καθορισμένη ώρα, είχαν χτυπηθεί από παράλυση. Ένας μυλωνάς, προσπαθώντας να αλέσει το σιτάρι του, είδε να βγαίνει αντί για αλεύρι ένα ποτάμι αίμα και, παρά την ορμητική δύναμη του νερού, η μυλόπετρα σταμάτησε να γυρίζει. Μια γυναίκα που έβαλε το ζυμωμένο της ψωμί στον φούρνο, το έβγαλε άψητο, παρά το γεγονός ότι ο φούρνος έκαιγε υπερβολικά. Ενώ μια άλλη γυναίκα που είχε έτοιμη τη ζύμη για να πλάσει το ψωμί της στις εννέα η ώρα, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη και την έβαλε στην άκρη για τη Δευτέρα το πρωί, διαπίστωσε την επόμενη μέρα ότι η ζύμη έγινε καρβέλια που ψήθηκαν με θεϊκή επέμβαση. Κάποιος άλλος που έψησε ψωμί μετά τις εννέα η ώρα του Σαββάτου, παρατήρησε αίμα να ξεπηδάει από αυτό καθώς το έκοβε την επόμενη το πρωί. Με τέτοια ανόητα και δεισιδαιμονικά τεχνάσματα προσπάθησαν οι υποστηρικτές της Κυριακής να εδραιώσουν την ιερότητά της.
(Δείτε Reoger de Hoveden, Annals, Τόμος 2, σελ. 528-530).
Στη Σκωτία, όπως και στην Αγγλία, οι άνθρωποι απέδωσαν μεγαλύτερο σεβασμό στην Κυριακή, επειδή ενσωμάτωσαν μέρος της εντολής του Σαββάτου στη νέα εντολή. Μόνο το χρονικό διάστημα του αγιασμού άλλαξε. Το βασιλικό διάταγμα της Σκωτίας έδινε την εντολή ότι «το Σάββατο έπρεπε να τιμάται ως αγία ημέρα από τις δώδεκα το μεσημέρι» και ότι «πέρα από αυτή την ώρα μέχρι τη Δευτέρα το πρωί, κανένας δεν έπρεπε να απασχολείται με κοσμικές δραστηριότητες». (Morer, Dialogues on the Lord’s Day, σελ. 290,291).
Παρά τις προσπάθειες όμως για την επιβολή αυτής της καθαγιασμένης Κυριακής, οι ίδιοι οι υποστηρικτές του παπισμού ομολογούσαν χωρίς επιφύλαξη το θεϊκό κύρος του Σαββάτου, καθώς και την ανθρώπινη προέλευση της εντολής που το αντικατέστησε. Μια παπική σύνοδος του 16ου αιώνα δήλωνε κατηγορηματικά: «Ας μη λησμονούν οι χριστιανοί ότι ο Θεός αγίασε την έβδομη ημέρα και ότι αυτή την ημέρα αναγνώριζαν και τηρούσαν όχι μόνο οι Ιουδαίοι, αλλά και όλοι οι άλλοι πιστοί λάτρεις του Θεού. Εμείς όμως οι χριστιανοί αλλάξαμε το Σάββατό τους στην Κυριακή». (Ίδιο μέρος, σελ. 281,282).
Οι παραχαράκτες του Νόμου του Θεού δεν αγνοούσαν τη φύση του έργου τους. Με πλήρη επίγνωση τοποθετούσαν τον εαυτό τους πάνω από τον Θεό. Μια συγκλονιστική απεικόνιση της πολιτικής της Ρώμης απέναντι σε όσους δεν συμφωνούσαν με τη στάση της, παρουσιάζουν οι μακροχρόνιοι αιματηροί διωγμοί κατά των Βαλδενσίων, ορισμένοι από τους οποίους τηρούσαν το Σάββατο. Αλλά και άλλοι κακοποιήθηκαν με παρόμοιο τρόπο για την πιστότητά τους στην τέταρτη εντολή.
Η ιστορία των εκκλησιών της Αιθιοπίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μέσα στο βαθύ σκοτάδι του Μεσαίωνα, οι χριστιανοί της κεντρικής Αφρικής, απομονωμένοι και ξεχασμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, απολάμβαναν για ολόκληρους αιώνες τη θρησκευτική τους ελευθερία. Τελικά όμως η Ρώμη τους ανακάλυψε, και ο αυτοκράτορας της Αιθιοπίας, πέφτοντας θύμα της, δεν άργησε να αναγνωρίσει τον πάπα ως αντιπρόσωπο του Χριστού. Ακολούθησαν και άλλες υποχωρήσεις. Εκδόθηκε ένα διάταγμα που απαγόρευε την τήρηση του Σαββάτου με την επιβολή αυστηρότατων ποινών. (Δείτε Michael Geddes, Church History of Ethiopia, σελ. 311,312).
Σε μικρό χρονικό διάστημα όμως, η παπική τυραννία είχε γίνει τόσο μισητή, ώστε οι Αιθίοπες αποφάσισαν να την αποτινάξουν. Έπειτα από σκληρούς αγώνες, έδιωξαν τους οπαδούς του παπισμού από τη χώρα τους και η αρχαία πίστη τους αποκαταστάθηκε. Οι εκκλησίες απολάμβαναν πάλι την ελευθερία τους και ποτέ δεν ξέχασαν το μάθημα που πήραν για την απάτη, τον φανατισμό και τη δεσποτική δύναμη της Ρώμης. Μέσα στο απομονωμένο βασίλειό τους, δεν ζητούσαν τίποτα περισσότερο από το να παραμείνουν άγνωστοι στον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο.
Οι αφρικανικές εκκλησίες τηρούσαν το Σάββατο όπως το τηρούσε η παπική εκκλησία πριν από την πλήρη αποστασία της. Ενώ τηρούσαν την έβδομη ημέρα σύμφωνα με την εντολή του Θεού, απέφευγαν ταυτόχρονα κάθε εργασία την πρώτη ημέρα —την Κυριακή— συμμορφούμενοι με τα εκκλησιαστικά έθιμα. Όταν όμως η Ρώμη απέκτησε την απόλυτη κυριαρχία, ακύρωσε το Σάββατο του Θεού επιβάλλοντας το δικό της. Οι εκκλησίες της Αφρικής όμως, απομονωμένες για περίπου χίλια χρόνια, δεν συμμετείχαν σε αυτή την αποστασία. Όταν αργότερα τέθηκαν υπό την εξουσία της Ρώμης, αναγκάστηκαν να αγνοήσουν το γνήσιο Σάββατο και να το αντικαταστήσουν με το κίβδηλο. Μόλις όμως ανέκτησαν την ελευθερία τους, επέστρεψαν στην τήρηση της τέταρτης εντολής.
Αυτά τα ιστορικά τεκμήρια του παρελθόντος αποκαλύπτουν την ξεκάθαρη εχθρότητα της Ρώμης ενάντια στο πραγματικό Σάββατο και τους υποστηρικτές του, καθώς και τα μέσα που χρησιμοποιεί για να καθιερώσει το δικό της επινόημα. Ο Λόγος του Θεού διδάσκει ότι οι ίδιες σκηνές θα επαναληφθούν, όταν Ρωμαιοκαθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι ενώσουν τις προσπάθειές τους για την εξύψωση της Κυριακής.
Η προφητεία της Αποκάλυψης στο 13ο κεφάλαιο τονίζει ότι η δύναμη που αντιπροσωπεύεται από το θηρίο με τα δύο κέρατα, το οποίο μοιάζει με αρνί, θα αναγκάσει «τη γη και όσους κατοικούν σε αυτήν» να προσκυνήσουν τον παπισμό – που στο σημείο αυτό συμβολίζεται με το θηρίο που « έμοιαζε με λεοπάρδαλη». Το θηρίο με τα δύο κέρατα πρόκειται επίσης να διατάξει «τους κατοίκους της γης να φτιάξουν μια εικόνα για το θηρίο» και επιπλέον θα υποχρεώσει «όλους, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς» να δεχτούν το χάραγμα του θηρίου (Αποκάλυψη 13:11-16).
Είδαμε ήδη ότι αυτό το θηρίο με τα δύο κέρατα, που έχει μορφή προβάτου, συμβολίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης, ότι αυτή η προφητεία θα εκπληρωθεί όταν η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών επιβάλει την αναγκαστική τήρηση της Κυριακής αργίας, την οποία η Ρώμη διεκδικεί ως αποδεικτικό στοιχείο της υπεροχής της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα είναι οι μόνες που θα δηλώσουν υποταγή στον παπισμό. Η ρωμαϊκή επιρροή στις χώρες εκείνες που άλλοτε αναγνώριζαν την υπεροχή της δεν χάθηκε.
Στην προφητεία αναφέρεται η επαναφορά της δύναμής της: « Ένα από τα κεφάλια του έμοιαζε να ’χει πληγωθεί θανάσιμα· η θανατηφόρα του όμως πληγή θεραπεύτηκε. Κι όλη η οικουμένη θαύμασε και ακολούθησε το θηρίο.» (Αποκάλυψη 13:3). Η πρόκληση της θανάσιμης πληγής συμβολίζει την πτώση του παπισμού το 1798. Αλλά στη συνέχεια ο προφήτης λέει: «Η πληγή του θεραπεύτηκε, και όλη η γη θαύμασε πίσω από το θηρίο». Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει κατηγορηματικά ότι «ο άνθρωπος της αμαρτίας» θα εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι τον καιρό της Δευτέρας Παρουσίας (Β' Θεσσαλονικείς 2:3-8).
Μέχρι το τέλος του κόσμου θα συνεχίζεται το έργο της απάτης. Συγκεκριμένα, ο Ιωάννης ο Αποκαλυπτής αναφέρει για τον παπισμό ότι « Θα το προσκυνήσουν όλοι οι κάτοικοι της γης, που το όνομά τους δε γράφτηκε στο βιβλίο της ζωής» (Αποκάλυψη 13:8). Τόσο η Παλιά Ευρώπη όσο και ο Νέος Κόσμος θα αποδώσουν φόρο τιμής στον παπισμό, τιμώντας την εντολή της Κυριακής, η οποία βασίζεται αποκλειστικά στο κύρος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, άνθρωποι που ασχολούνται συστηματικά με τη μελέτη των προφητειών στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, παρουσιάζουν στον κόσμο αυτή τη μαρτυρία. Η ραγδαία εξέλιξη των γεγονότων της εποχής μας, μας φέρνει πολύ κοντά στην εκπλήρωση αυτής της προφητείας. Οι ηγέτες των Διαμαρτυρομένων προβάλλουν τους ίδιους ισχυρισμούς περί θεϊκού κύρους για την αργία της Κυριακής, και αντιμετωπίζουν την ίδια έλλειψη βιβλικών αποδείξεων, όπως και οι Καθολικοί ιεράρχες που σκηνοθέτησαν διάφορα θαύματα για να δικαιολογήσουν την αντικατάσταση της εντολής του Θεού. Θα αναζητήσουν τους ίδιους ακριβώς ισχυρισμούς –και μάλιστα ήδη άρχισαν να κυκλοφορούν– ότι δηλαδή ο Θεός θα τιμωρήσει τους ανθρώπους με κρίσεις και συμφορές επειδή παραβιάζουν την Κυριακή αργία. Έτσι, η κίνηση για την αναγκαστική τήρηση της Κυριακής κερδίζει διαρκώς έδαφος.
Η Καθολική εκκλησία διακρίνεται για την καταπληκτική οξυδέρκεια και επιδεξιότητά της. Είναι ικανή να προβλέπει το μέλλον. Εκμεταλλεύεται τις περιστάσεις παρατηρώντας τις εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων να της αποδίδουν φόρο τιμής, αποδεχόμενες το κίβδηλο Σάββατο και ετοιμάζοντας το έδαφος για την αναγκαστική επιβολή του, καταφεύγοντας στις ίδιες ακριβώς μεθόδους που η ίδια χρησιμοποίησε στο παρελθόν. Όσοι περιφρονούν το φως της αλήθειας, θα ζητήσουν ακόμη και τη βοήθεια αυτής της δύναμης, που αυτοαποκαλείται αλάνθαστη, για να εξυψώσουν έναν θεσμό που προέρχεται από αυτήν. Δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς με πόση προθυμία θα προσφερθεί η βοήθεια αυτή στους Διαμαρτυρόμενους. Ποιος άλλος, εκτός από τους παπικούς αρχηγούς, ξέρει καλύτερα πώς να μεταχειριστεί όσους διαφωνούν με την εκκλησία;
Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, με το εκτεταμένο δίκτυο των παγκόσμιων παρακλαδιών της, αποτελεί έναν τεράστιο οργανισμό υπό την αιγίδα της παπικής έδρας, της οποίας τα συμφέροντα έχει την ιερή υποχρέωση να υποστηρίζει. Τα εκατομμύρια των οπαδών της σε κάθε χώρα του κόσμου διδάσκονται ότι θεωρούνται δεσμευμένοι από την υποχρέωση να δείχνουν αφοσίωση στον πάπα. Ανεξάρτητα από το σε ποιο κράτος ή σε ποια εθνικότητα ανήκουν, οφείλουν να θεωρούν την εκκλησιαστική εξουσία πάνω από κάθε άλλη. Μπορεί να ορκίζονται νομιμοφροσύνη προς το κράτος, αλλά πίσω από τον όρκο αυτό κρύβεται ο όρκος της υποταγής στη Ρώμη, ο οποίος τους απαλλάσσει από κάθε υπόσχεση που έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντά της.
Η ιστορία μαρτυρά τις μεθοδευμένες και επίμονες προσπάθειές της να αναμειχθεί στις εσωτερικές υποθέσεις των εθνών. Μόλις αποκτήσει πάτημα, προχωρά στην προώθηση των σκοπών της, ακόμη και με την ανατροπή ηγετών ή και ολόκληρων λαών. Το 1204, ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ απέσπασε αυτόν τον εντυπωσιακό όρκο από τον βασιλιά της Αραγωνίας, Πέτρο Β΄: «Εγώ ο Πέτρος, βασιλιάς των Αραγώνων, ομολογώ και υπόσχομαι ότι θα παραμείνω πάντοτε πιστός και υποτακτικός στον κύριό μου, τον Πάπα Ιννοκέντιο, στους Καθολικούς διαδόχους του και στην Καθολική εκκλησία, και ότι θα διατηρήσω το βασίλειό μου αφοσιωμένο στην υποταγή προς αυτόν, προστατεύοντας την Καθολική πίστη και πατάσσοντας την αιρετική κακοήθεια». (John Dowilng, The History of Romanism, βιβλίο 5, κεφάλαιο 6, τμήμα 55.).
«Αυτό συμφωνεί με τις διεκδικήσεις του Πάπα της Ρώμης, ότι δηλαδή "έχει το δικαίωμα να καθαιρεί αυτοκράτορες" και ότι "μπορεί να απαλλάσσει τους υπηκόους από την υποχρέωση υποταγής τους σε άδικους ηγεμόνες".»
(Mosheim, Ecclesiastical History, βιβλίο 3, αιώνας ΙΙ, μέρος 2, κεφάλαιο 2, τμήμα 9, σημείωση 17).
Και ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η Ρώμη καυχιέται πως δεν αλλάζει ποτέ. Οι αρχές του Γρηγορίου Ζ΄ και του Ιννοκεντίου Γ΄ παραμένουν οι αρχές της σημερινής Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Και αν είχε τη δύναμη, θα τις εφάρμοζε και τώρα με τον ίδιο ζήλο όπως και στο παρελθόν. Οι Προτεστάντες δεν έχουν ιδέα τι κάνουν όταν ζητούν τη βοήθεια της Ρώμης για το ζήτημα της καθιέρωσης της Κυριακής. Ενώ αυτοί προσπαθούν να πετύχουν τον σκοπό τους, η Ρώμη στοχεύει στο να ανακτήσει τη δύναμή της και να αποκαταστήσει τη χαμένη υπεροχή της.
Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθετήσουν την αρχή ότι η εκκλησία έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ή να ελέγχει την κρατική δύναμη, ότι τα θρησκευτικά διατάγματα μπορούν να επιβάλλονται μέσω των πολιτικών νόμων —με μια λέξη, ότι η πολιτική και η θρησκευτική εξουσία μπορούν να επιβάλλονται στις συνειδήσεις των ανθρώπων— τότε ο θρίαμβος της Ρώμης σε αυτή τη χώρα θα είναι εξασφαλισμένος.
Ο Λόγος του Θεού μάς προειδοποιεί για αυτόν τον μελλοντικό κίνδυνο. Αν δεν δοθεί η απαραίτητη προσοχή στην προειδοποίηση, ο προτεσταντικός κόσμος θα καταλάβει ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις της Ρώμης όταν πια θα είναι πολύ αργά για να αποφύγει την παγίδα. Η δύναμη της παπικής εκκλησίας αυξάνεται χωρίς να γίνεται αντιληπτή. Οι διδασκαλίες της επηρεάζουν τα νομοθετικά σώματα, τις διάφορες εκκλησίες και τις καρδιές των ανθρώπων. Ο αριθμός των μεγαλοπρεπών, τεράστιων ναών της αυξάνεται, και στους κρυφούς τους χώρους θα επαναληφθούν οι σκηνές των διωγμών του παρελθόντος.
Με μυστηριώδη τρόπο και χωρίς να κινεί υποψίες, συγκεντρώνει τις δυνάμεις της ώστε να πετύχει τον σκοπό της και να επιτεθεί μόλις έρθει η κατάλληλη στιγμή. Το μόνο που ζητάει είναι το κατάλληλο έδαφος, και αυτό της έχει ήδη παραχωρηθεί. Ποιος είναι ο τελικός στόχος του Καθολικού στοιχείου, όχι μόνο θα το δούμε, αλλά θα το νιώσουμε σε λίγο. Όποιος παραμένει πιστός και υπάκουος στον Λόγο του Θεού, θα υποστεί γι' αυτόν τον λόγο εξευτελισμούς και διωγμούς.
Η ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Από τότε που ξεκίνησε η μεγάλη σύγκρουση στον ουρανό, ο στόχος του Σατανά ήταν ανέκαθεν η ανατροπή του Νόμου του Θεού. Ακριβώς για να πετύχει αυτόν τον σκοπό ξεσήκωσε επανάσταση εναντίον του Δημιουργού και, αφού διώχτηκε από τον ουρανό, συνέχισε τον ίδιο αγώνα στη γη. Ο αντικειμενικός σκοπός που επιδιώκει με σθένος είναι να εξαπατήσει τους ανθρώπους, παρασύροντάς τους να παραβούν τον Νόμο του Θεού. Αν το καταφέρει αυτό, είτε με τη συνολική απόρριψη του νόμου είτε με την απόρριψη μίας και μόνο εντολής, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Εκείνος που παραβαίνει μία εντολή, «όποιος δηλαδή σφάλει σε μία», δείχνει ότι περιφρονεί ολόκληρο τον νόμο. Με την επιρροή και το παράδειγμά του τάσσεται με το μέρος της παράβασης και θεωρείται «ένοχος για όλα». (Ιακώβου 2:10).
Για να δείξει την περιφρόνησή του προς τα θεϊκά διατάγματα, ο Σατανάς διαστρέβλωσε τις βιβλικές διδασκαλίες, κι έτσι διάφορες πλάνες ενώθηκαν με την πίστη χιλιάδων ανθρώπων που δηλώνουν ότι πιστεύουν στην Αγία Γραφή. Η τελευταία μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στην αλήθεια και την πλάνη αποτελεί το τελειωτικό επεισόδιο του μακροχρόνιου αγώνα με επίκεντρο τον νόμο του Θεού. Σε αυτήν ακριβώς τη φάση του αγώνα μπαίνουμε τώρα: ενός αγώνα ανάμεσα στους νόμους των ανθρώπων και τα διατάγματα του Παντοδύναμου, ανάμεσα στη θρησκεία της Αγίας Γραφής και τη θρησκεία των μύθων και των παραδόσεων.
Οι δυνάμεις που θα ενωθούν κατά της αλήθειας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τον αγώνα, δρουν ήδη στις μέρες μας. Ο Λόγος του Θεού, που έφτασε στα χέρια μας με τόσα βάσανα και αιματοχυσίες, εκτιμάται ελάχιστα. Η Αγία Γραφή είναι προσιτή σε όλους, αλλά λίγοι τη δέχονται ως πραγματικό οδηγό της ζωής τους. Η απιστία κυριαρχεί σε ανησυχητικό βαθμό, όχι μόνο στον κόσμο, αλλά και μέσα στην ίδια την εκκλησία. Πολλοί έφτασαν στο σημείο να αρνούνται τέτοιες βασικές διδασκαλίες που αποτελούν τα θεμέλια της χριστιανικής πίστης. Οι μεγάλες αλήθειες που παρουσιάζουν οι θεόπνευστοι συγγραφείς για τη δημιουργία του κόσμου, την πτώση του ανθρώπου, το εξιλαστήριο έργο του Χριστού και το αιώνιο κύρος του Νόμου του Θεού, ουσιαστικά απορρίπτονται είτε συνολικά είτε εν μέρει από μια μεγάλη μερίδα του λεγόμενου χριστιανικού κόσμου.
Χιλιάδες άνθρωποι που καυχιούνται για τις γνώσεις και την ανεξαρτησία τους, κρίνουν ότι το να εμπιστεύεται κανείς απόλυτα την Αγία Γραφή είναι δείγμα αδυναμίας. Θεωρούν απόδειξη σπάνιας ευφυΐας και γνώσης το να φέρνουν αντιρρήσεις στα γραφόμενα της Αγίας Γραφής, να υποβαθμίζουν και να δίνουν αλληγορική σημασία στις πιο σημαντικές αλήθειες της. Δεν είναι λίγοι οι ιεροκήρυκες που διδάσκουν στις εκκλησίες τους, ούτε λίγοι οι καθηγητές που διδάσκουν στους μαθητές τους ότι ο Νόμος του Θεού έχει αλλάξει ή και ότι έχει καταργηθεί τελείως. Και αυτούς που πιστεύουν ότι οι απαιτήσεις του συνεχίζουν να ισχύουν και ότι πρέπει να τηρούνται με κάθε λεπτομέρεια, τους βλέπουν με περιφρόνηση.
Απορρίπτοντας την αλήθεια, οι άνθρωποι απορρίπτουν τον Αρχηγό της αλήθειας. Ποδοπατώντας τον Νόμο του Θεού, αρνούνται το κύρος του Νομοθέτη. Είναι εξίσου εύκολο να δημιουργήσει κανείς ένα είδωλο από ψεύτικες διδασκαλίες και θεολογικές πλάνες, όσο το να φτιάξει ένα είδωλο από ξύλο ή πέτρα. Παρουσιάζοντας τις ιδιότητες του Θεού διαστρεβλωμένες, ο Σατανάς παρασύρει τους ανθρώπους να σχηματίσουν λανθασμένη ιδέα για τον χαρακτήρα Του. Πολλοί έχουν βάλει στη θέση του Θεού ένα υποκατάστατο, ένα φιλοσοφικό είδωλο, ενώ ο Αληθινός Θεός —όπως Τον αποκαλύπτει ο Λόγος Του, ο Χριστός και τα έργα της δημιουργίας— βρίσκει ελάχιστους πιστούς. Χιλιάδες άνθρωποι θεοποιούν τη φύση, ενώ αγνοούν τον Θεό της φύσης. Αν και με διαφορετική μορφή, η ειδωλολατρία υπάρχει τόσο ξεκάθαρα μέσα στον χριστιανικό κόσμο των ημερών μας, όσο υπήρχε ανάμεσα στον λαό Ισραήλ την εποχή του Ηλία. Ο θεός πολλών αναγνωρισμένων εκπροσώπων της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της ποίησης, της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, ο θεός των αριστοκρατικών κοσμικών κύκλων, ο θεός πολλών ανώτερων σχολών, ακόμη και μερικών θεολογικών ιδρυμάτων, ελάχιστα διαφέρει από τον Βάαλ, τον θεό-ήλιο της αρχαίας Φοινίκης.
Καμία πλάνη από όσες υιοθέτησε ο χριστιανικός κόσμος δεν κατάφερε να δείξει μεγαλύτερη θρασύτητα απέναντι στην εξουσία του Ουρανού, καμία δεν έρχεται σε πιο άμεση αντίθεση με τις προσταγές της λογικής και καμία δεν έχει πιο καταστροφικές συνέπειες από τη σύγχρονη διδασκαλία που κερδίζει συνεχώς έδαφος: ότι οι άνθρωποι δεν δεσμεύονται πια από την τήρηση του Νόμου του Θεού. Κάθε κράτος έχει τη δική του νομοθεσία που επιβάλλει σεβασμό και υπακοή. Χωρίς αυτήν, καμία κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί. Αλλά πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι ο Δημιουργός του ουρανού και της γης κυβερνά χωρίς νόμο τα δημιουργήματά Του; Ας υποθέσουμε ότι διαπρεπείς ιεροκήρυκες δίδασκαν από τον άμβωνα πως οι νόμοι που διοικούν τη χώρα τους και προστατεύουν τα δικαιώματα των πολιτών δεν είναι υποχρεωτικοί, ότι περιορίζουν την ατομική ελευθερία και, κατά συνέπεια, δεν πρέπει να τους υπακούει κανείς. Πόσο καιρό αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να σταθούν στον άμβωνα; Αλλά είναι μήπως βαρύτερο παράπτωμα η περιφρόνηση των νόμων των κρατών από την καταπάτηση των θεϊκών εντολών, που αποτελούν τη βάση κάθε κυβερνητικού συστήματος;
Θα ήταν πιο λογικό αν τα διάφορα έθνη καταργούσαν τη βασική νομοθεσία τους και άφηναν ανεξέλεγκτο τον λαό να κάνει ό,τι θέλει, παρά ο Διοικητής του σύμπαντος να καταργήσει τον νόμο Του και να αφήσει τον κόσμο χωρίς κανόνα για την κρίση του ενόχου και τη δικαίωση του αθώου. Θέλουμε να γνωρίσουμε ποιες θα ήταν οι συνέπειες της κατάργησης του Νόμου του Θεού; Το πείραμα έχει ήδη γίνει. Τρομερές σκηνές εκτυλίχθηκαν στη Γαλλία την εποχή που ο αθεϊσμός ήταν η κυρίαρχη αρχή. Αποδείχθηκε τότε στα μάτια του κόσμου ότι το τίμημα της απομάκρυνσης από τους θεϊκούς περιορισμούς είναι η υποδούλωση στον πιο σκληρό τύραννο. Μόλις ο κανόνας της δικαιοσύνης παραμεριστεί, ο δρόμος είναι ελεύθερος για την εγκαθίδρυση της επίγειας εξουσίας του «πάτρωνα» της αμαρτίας.
Εκεί όπου περιφρονούνται οι θείες Εντολές, η αμαρτία παύει να φαίνεται αμαρτωλή και η δικαιοσύνη να είναι επιθυμητή. Όσοι αρνούνται να υποταχθούν στη διοίκηση του Θεού, είναι εντελώς ανίκανοι να κυβερνήσουν τον εαυτό τους. Με τις καταστροφικές διδασκαλίες τους εμφυτεύουν το πνεύμα της ανυπακοής στις καρδιές μικρών παιδιών και εφήβων —που από τη φύση τους τείνουν προς την ανυπακοή— και το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνική κατάσταση ανομίας και διαφθοράς. Ενώ χλευάζουν ως αφελείς τους νομοταγείς οπαδούς του Θεού, τα πλήθη δέχονται πρόθυμα τις απατηλές εντολές του Σατανά. Παραδίδονται χωρίς χαλινάρι στην ασέλγεια και επιδίδονται σε αμαρτίες τέτοιες που στο παρελθόν προκάλεσαν τη θεία δίκη για την εξολόθρευση των ειδωλολατρών.
Αυτοί που διδάσκουν τους άλλους να μην παίρνουν στα σοβαρά τις Εντολές του Θεού, σπέρνουν την ανυπακοή και θα θερίσουν την ανυπακοή. Αν καταργούνταν εντελώς οι περιορισμοί που επιβάλλει ο θεϊκός Νόμος, σε λίγο θα αγνοούνταν και οι ανθρώπινοι νόμοι. Επειδή ο Νόμος του Θεού απαγορεύει τις κακόβουλες πράξεις —την απληστία για τα αγαθά του πλησίον, το ψέμα και την εξαπάτηση— οι άνθρωποι σπεύδουν να τον ποδοπατήσουν σαν να είναι εμπόδιο στην ευτυχία της πρόσκαιρης ζωής τους. Είναι αδύνατον όμως να προβλέψουν τι αποτελέσματα μπορούν να προκύψουν από την καταπάτηση αυτών των εντολών. Αν δεν ήταν απαραίτητη η επιβολή του νόμου, τότε γιατί να φοβούνται οι άνθρωποι την παράβαση; Η ιδιοκτησία δεν θα ήταν πια εξασφαλισμένη. Ο καθένας θα άρπαζε την περιουσία του γείτονά του με τη βία, και ο πλουσιότερος θα ήταν πάντα ο ισχυρότερος. Ούτε και η ίδια η ζωή δεν θα ήταν σεβαστή. Η ιερή υπόσχεση του γάμου θα έπαυε να αποτελεί σταθερό οχυρό προστασίας για την οικογένεια. Αυτός που θα είχε τη δύναμη, αρκεί να το ήθελε, θα έπαιρνε με τη βία τη γυναίκα του διπλανού του. Η πέμπτη εντολή θα παραμεριζόταν, όπως και η τέταρτη. Και τα παιδιά δεν θα δίσταζαν να σκοτώσουν τους γονείς τους, αν έτσι θα ικανοποιούσαν την επιθυμία της εξαχρειωμένης ψυχής τους. Ο πολιτισμένος κόσμος θα μετατρεπόταν σε ένα απειθάρχητο πλήθος από ληστές και δολοφόνους, και η ειρήνη, η ησυχία και η ευτυχία θα εξαφανίζονταν από το πρόσωπο της γης.
Ήδη η διδασκαλία ότι οι άνθρωποι απαλλάσσονται από την υποχρέωση να τηρούν τις εντολές του Θεού εξασθένισε το ηθικό σθένος, και ο χείμαρρος της ανομίας πλημμύρισε τον κόσμο. Η παρανομία και η διαφθορά ξεχύθηκαν σαν ασταμάτητο κύμα πάνω στην κοινωνία. Ακόμα και η οικογένεια έγινε στόχος του Σατανά. Η σημαία του κυματίζει ακόμα και πάνω στα υποτιθέμενα χριστιανικά σπίτια, όπου συναντά κανείς τον φθόνο, την υποψία, την υποκρισία, την αποξένωση, τη φιλονικία, την προδοσία ιερών αξιών και την ασέλγεια. Ολόκληρο το σύστημα των θρησκευτικών αρχών και διδασκαλιών, που θα έπρεπε να αποτελούν τη βάση και το πλαίσιο της κοινωνικής ζωής, μοιάζει με μια κλονισμένη μάζα έτοιμη να καταρρεύσει. Οι χειρότεροι εγκληματίες, όταν κλείνονται στις φυλακές για τις αδικίες τους, πολλές φορές γίνονται αντικείμενο περιποίησης και δέχονται δώρα από τον κόσμο, σαν να είχαν πετύχει κάτι αξιοζήλευτο. Γίνεται μεγάλη προβολή του χαρακτήρα και των εγκλημάτων τους. Ο τύπος δημοσιεύει φρικιαστικές εγκληματικές λεπτομέρειες που παρακινούν και άλλους να κάνουν παρόμοιες απάτες, ληστείες και φόνους. Ο Σατανάς θριαμβεύει με την επιτυχία των υποχθόνιων σχεδίων του. Το παράλογο πάθος του εγκλήματος, η αδικαιολόγητη αφαίρεση της ζωής, η τρομερή αύξηση της ανηθικότητας και της παρανομίας κάθε είδους, θα έπρεπε να κάνουν όλους τους θεοσεβούμενους ανθρώπους να αναρωτηθούν τι μπορεί να γίνει για να σταματήσει το ρεύμα του κακού.
Τα δικαστήρια έχουν διαφθαρεί. Οι πολιτικοί ηγέτες κυνηγούν το κέρδος και τείνουν προς την αναζήτηση της ηδονής. Η πνευματική σύγχυση σκότισε τις διανοητικές ικανότητες πολλών, ώστε ο Σατανάς να ασκεί σχεδόν απεριόριστο έλεγχο πάνω τους. Δικαστές εξαχρειώνονται, δωροδοκούνται και εξαπατούνται. Μέθη, οργιώδης ζωή, πάθη και ζηλοτυπίες, και κάθε είδους ατιμίες χαρακτηρίζουν τους αντιπροσώπους της Δικαιοσύνης. « Kαι η κρίση στράφηκε πίσω, και η δικαιoσύνη στέκεται μακριά· επειδή, η αλήθεια έπεσε στoν δρόμo, και η ευθύτητα δεν μπoρεί να εισχωρήσει.». Ησαΐας 59:14.
Η παρανομία και το πνευματικό σκοτάδι που επικράτησαν κατά την κυριαρχία της Ρώμης ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της απαγόρευσης της Αγίας Γραφής. Πού όμως πρέπει να αναζητηθεί η αιτία της γενικής απιστίας, της απόρριψης του Νόμου του Θεού και της διαφθοράς που ακολούθησε, μέσα σε αυτή την εποχή που το ευαγγελικό φως μεσουρανεί και υπάρχει θρησκευτική ανεξαρτησία; Τώρα που ο διάβολος δεν μπορεί να κρατήσει τους ανθρώπους υπό τον έλεγχό του απαγορεύοντας την Αγία Γραφή, καταφεύγει σε άλλα μέσα για να πετύχει τον σκοπό του. Υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη των ανθρώπων στη Βίβλο, πετυχαίνει τα σχέδιά του εξίσου αποτελεσματικά όσο και με την πλήρη καταστροφή της.
Εισάγοντας την καινοφανή θεωρία ότι ο Νόμος του Θεού καταργήθηκε, ο Σατανάς ουσιαστικά κάνει τους ανθρώπους παραβάτες, σαν να είχαν πλήρη άγνοια των εντολών Του. Όπως στους περασμένους αιώνες, έτσι και τώρα χρησιμοποιεί την εκκλησία για να προωθήσει τα σχέδιά του. Οι σύγχρονες θρησκευτικές οργανώσεις, κλείνοντας τα αυτιά τους στις αληθινές αλλά μη αρεστές βιβλικές διδασκαλίες και κρατώντας εχθρική στάση απέναντι σε αυτές, υιοθέτησαν ερμηνείες που βοήθησαν να εξαπλωθεί ο σκεπτικισμός. Με το να παραμένουν προσκολλημένοι στην πλάνη για την αθανασία της ψυχής και την κατάσταση του ανθρώπου μετά τον θάνατο, απέρριψαν τη μοναδική άμυνα απέναντι στις απάτες του πνευματισμού.
Η διδασκαλία για τα αιώνια βασανιστήρια έκανε πολλούς να χάσουν την εμπιστοσύνη τους στην Αγία Γραφή. Επίσης, όταν τίθεται το ζήτημα της υποχρεωτικής τήρησης της τέταρτης Εντολής σύμφωνα με τη Βίβλο, πολλοί δημοφιλείς κήρυκες, προσπαθώντας να αποφύγουν ένα δυσάρεστο καθήκον, διακηρύττουν ότι ο Νόμος του Θεού καταργήθηκε. Απορρίπτοντας έτσι τον νόμο του Θεού, απορρίπτουν μαζί και το Σάββατο. Καθώς προχωρά το έργο για την επαναφορά του Σαββάτου, η απόρριψη του θείου Νόμου προκειμένου να αποφευχθεί η τήρηση της τέταρτης Εντολής, θα πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Οι διδασκαλίες των θρησκευτικών ηγετών άνοιξαν τις πύλες στην απιστία, στον πνευματισμό και στην κατάργηση του ιερού Νόμου του Θεού. Αυτοί οι ηγέτες φέρουν τεράστια ευθύνη για την ανομία που κυριαρχεί στον χριστιανικό κόσμο.
Κι όμως, αυτή ακριβώς η ίδια τάξη ανθρώπων ισχυρίζεται ότι, για τη διαρκώς αυξανόμενη διαφθορά, η αιτία πρέπει να αναζητηθεί κυρίως στη βεβήλωση του λεγόμενου «χριστιανικού Σαββάτου»· ισχυρίζονται επίσης ότι η αναγκαστική επιβολή της αργίας της Κυριακής θα βελτίωνε κατά πολύ το ηθικό επίπεδο της κοινωνίας. Αυτός ο ισχυρισμός συναντάται ιδιαίτερα στην Αμερική, όπου η διδασκαλία για το πραγματικό Σάββατο διαδόθηκε ευρέως. Σε αυτή τη χώρα, η εκστρατεία για την εγκράτεια —μια από τις σημαντικότερες και πιο εξέχουσες ηθικοπλαστικές μεταρρυθμίσεις— συχνά ταυτίζεται με τις προσπάθειες για τη μεταρρύθμιση της κυριακάτικης αργίας.
Οι υποστηρικτές αυτής της κίνησης εμφανίζονται ως πρωτεργάτες που μοχθούν ακούραστα για την προαγωγή των ανώτερων κοινωνικών συμφερόντων, και θεωρούν εχθρούς της εγκράτειας και της μεταρρύθμισης όλους όσοι αρνούνται να συνεργαστούν μαζί τους. Όμως, το γεγονός ότι μια κίνηση για την παγίωση μιας πλάνης σχετίζεται με ένα έργο που στο βάθος του είναι καλό, δεν αποτελεί επιχείρημα για να υποστηριχθεί η πλάνη. Μπορούμε να κρύψουμε το δηλητήριο αν το αναμίξουμε με υγιεινή τροφή, αλλά με αυτόν τον τρόπο δεν αλλάζουμε την ιδιότητά του. Αντίθετα, γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο, γιατί είναι ευκολότερο να το καταπιεί κανείς από άγνοια.
Ακριβώς έτσι, ένα τέχνασμα του Σατανά είναι να αναμιγνύει με το ψέμα τόση μόνο δόση αλήθειας, όση ακριβώς χρειάζεται για να το παρουσιάσει ως αξιόπιστο. Μπορεί εκείνοι που πρωτοστατούν σε αυτό το κίνημα της κυριακάτικης αργίας να συνηγορούν υπέρ μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη ο κόσμος, για αρχές που συμφωνούν με την Αγία Γραφή. Όταν όμως ανάμεσα σε αυτές περιλαμβάνεται μια απαίτηση αντίθετη προς τον Νόμο του Θεού, τότε οι δούλοι του Κυρίου δεν μπορούν να συνεργαστούν μαζί τους. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον παραμερισμό των εντολών του Θεού χάρη στις ανθρώπινες διαταγές.
Με τις δύο μεγάλες πλάνες –την αθανασία της ψυχής και την ιερότητα της Κυριακής– ο Σατανάς θα παρασύρει τους ανθρώπους στην εξαπάτηση. Η πρώτη από αυτές θέτει τα θεμέλια του πνευματισμού, ενώ η δεύτερη δημιουργεί φιλικούς δεσμούς με τη Ρώμη. Οι Διαμαρτυρόμενοι των Ηνωμένων Πολιτειών είναι οι πρώτοι που τείνουν τα χέρια πάνω από το χάσμα για να σφίξουν γερά το χέρι του πνευματισμού. Και θα απλώσουν επίσης το χέρι πάνω από την άβυσσο σε μια θερμή χειραψία με τη δύναμη της Ρώμης. Κάτω από την επιρροή αυτής της τριπλής συμμαχίας, η Αμερική θα βαδίσει στα ίχνη της Ρώμης για την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Καθώς ο πνευματισμός μιμείται όλο και περισσότερο τον λεγόμενο σύγχρονο χριστιανισμό, αποκτά μεγαλύτερη δύναμη να απατά και να παγιδεύει τους ανθρώπους. Ο ίδιος ο Σατανάς προσαρμόζεται εύκολα στη νέα τάξη πραγμάτων και θα παρουσιαστεί σαν άγγελος φωτός. Μέσω του πνευματισμού θα κάνει θαύματα, θα θεραπεύει ασθενείς και θα κατορθώνει πολλά και αναμφισβήτητα καταπληκτικά πράγματα. Τα πνεύματα θα ομολογούν πίστη στην Αγία Γραφή και θα δείχνουν σεβασμό στις διατάξεις της εκκλησίας, ώστε οι ενέργειές τους να θεωρηθούν εκδηλώσεις θεϊκής δύναμης.
Η διαφορά ανάμεσα στους λεγόμενους χριστιανούς και στον κόσμο των απίστων έγινε σχεδόν ανεπαίσθητη. Επειδή αγαπούν τα εγκόσμια, τα μέλη της εκκλησίας είναι έτοιμα να συμπράξουν με τον κόσμο. Και ο Σατανάς είναι αποφασισμένος να τους ενώσει σε ένα σώμα, κατοχυρώνοντας τα σχέδιά του και παρασύροντας τελικά όλους μαζί στις τάξεις του πνευματισμού. Οι Καθολικοί, που καυχιούνται ότι τα θαύματα αποτελούν ιδιαίτερα σημάδια της πραγματικής εκκλησίας, θα παρασυρθούν εύκολα από τη δύναμη αυτών των ψεύτικων θαυμάτων. Όσο για τους Διαμαρτυρόμενους, αφού απορρίψουν την ασπίδα της αλήθειας, δεν θα δυσκολευτούν και αυτοί να εξαπατηθούν. Καθολικοί, Διαμαρτυρόμενοι και κοσμικοί θα ασπαστούν από κοινού αυτή τη μορφή ευσέβειας, που δεν έχει δύναμη μέσα της, και θα αναγνωρίσουν σε αυτή την ένωσή τους μια μεγάλη κίνηση για την αλλαγή του κόσμου και την έναρξη της πολυπόθητης χιλιετηρίδας.
Ο πνευματισμός παρουσιάζει τον Σατανά σαν ευεργέτη του κόσμου, που θεραπεύει τις ασθένειες των ανθρώπων και υπόσχεται ένα καινούργιο και ανώτερο θρησκευτικό σύστημα. Παράλληλα όμως, αυτός εργάζεται ως καταστροφέας. Με τους πειρασμούς του τα πλήθη οδηγούνται στην απώλεια. Με τις ασυγκράτητες ορέξεις η λογική παραμερίζεται. Ακολουθούν οι σαρκικές απολαύσεις, οι διαμάχες και οι αιματοχυσίες. Τον Σατανά τον γοητεύει ο πόλεμος, επειδή ξυπνάει τα πιο ταπεινά πάθη της ψυχής και τελικά, βουτηγμένα στην κακία και στο αίμα, παρασύρει τα θύματά του στην αιώνια καταστροφή. Παρακινούμενα από αυτόν, τα έθνη ξεσηκώνονται σε πόλεμο μεταξύ τους, επειδή έτσι μπορεί να αποσπάσει τη σκέψη των ανθρώπων από το έργο της προετοιμασίας για τη μεγάλη ημέρα του Θεού.
Και με τα στοιχεία της φύσης εργάζεται επίσης ο Σατανάς, για να μαζέψει τη «σοδειά» του από απροετοίμαστες ψυχές. Γνώστης των μυστικών του πολύπλοκου εργαστηρίου της φύσης, χρησιμοποιεί όλη του τη δύναμη για να θέσει τα φυσικά στοιχεία υπό τον έλεγχό του, μέχρι το σημείο που επιτρέπει ο Θεός. Όταν του δόθηκε η άδεια να πειράξει τον Ιώβ, με τι καταπληκτική ταχύτητα σαρώθηκαν τα πάντα: κοπάδια, σπίτια, δούλοι και παιδιά, η μία συμφορά μετά την άλλη, σχεδόν την ίδια στιγμή. Ο Θεός είναι εκείνος που προστατεύει τα πλάσματά Του και τα φρουρεί από τη δύναμη του εξολοθρευτή.
Όμως, ο χριστιανικός κόσμος περιφρόνησε τον Νόμο του Υψίστου. Γι' αυτό και ο Θεός θα κάνει ακριβώς αυτό που δήλωσε: θα αποσύρει τις ευλογίες Του από αυτούς που επαναστατούν εναντίον του Νόμου Του και αναγκάζουν τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Όσοι δεν βρίσκονται υπό την ιδιαίτερη προστασία του Θεού, υπάγονται στον έλεγχο του Σατανά. Κι εκείνος, προωθώντας τα σχέδιά του, μερικούς τους ευνοεί και τους κάνει να ευημερούν, ενώ σε άλλους προκαλεί συμφορές, κάνοντας τον κόσμο να πιστεύει ότι ο Θεός είναι εκείνος που τους τιμωρεί.
Ενώ από τη μία πλευρά θα εμφανίζεται στον κόσμο ως θεραπευτής που μπορεί να γιατρέψει όλες τις ασθένειες, από την άλλη θα προκαλεί διάφορες αρρώστιες και καταστροφές, τόσο που ολόκληρες πόλεις θα βυθίζονται στον αφανισμό. Και τώρα ακόμα καταγίνεται με αυτά του τα έργα. Σε δυστυχήματα και συμφορές, στη θάλασσα και στη στεριά, σε μεγάλες πυρκαγιές, σε τρομακτικούς τυφώνες και φοβερές χαλαζοθύελλες, σε καταιγίδες και πλημμύρες, σε ανεμοστρόβιλους, παλίρροιες και σεισμούς, σε όλους τους τόπους και με χίλιους τρόπους ο Σατανάς ασκεί τη δύναμή του. Αφανίζει τη σοδειά και ακολουθεί πείνα και δυστυχία. Μολύνει την ατμόσφαιρα με το θανατηφόρο μίασμά του και χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν δηλητηριασμένοι. Αυτές οι δοκιμασίες θα αυξάνονται συνεχώς σε συχνότητα και καταστρεπτική ισχύ. Άνθρωποι και ζώα εξίσου θα γευτούν τη συμφορά.
« H γη πενθεί, μαραίνεται, o κόσμoς ατoνεί, μαραίνεται, oι ψηλoί από τoυς λαoύς τής γης είναι ατoνισμένoι. 5Kαι η γη μoλύνθηκε κάτω από τoυς κατoίκoυς της· επειδή, παρέβηκαν τoυς νόμoυς, άλλαξαν τo διάταγμα, αθέτησαν αιώνια διαθήκη..» Ησαΐας 24:4,5.
Και τότε ο απατεώνας θα πείσει τους ανθρώπους ότι υπαίτιοι αυτών των συμφορών είναι οι οπαδοί του Θεού. Η τάξη των ανθρώπων που προκαλεί τη δυσαρέσκεια του Ουρανού θα ενοχοποιήσει για όλες τις δυστυχίες αυτούς που, με την υπακοή τους στις Εντολές του Θεού, αποτελούν διαρκή έλεγχο για τους παραβάτες. Τότε θα διαδοθεί ότι προσβάλλουν τον Θεό παραβιάζοντας την κυριακάτικη αργία· ότι όλες οι καταστροφές που προκάλεσε αυτή η παράβαση θα σταματήσουν όταν η αργία της Κυριακής επιβληθεί με αυστηρές ποινές. Θα λένε επίσης ότι όσοι επιμένουν στις αξιώσεις της τέταρτης εντολής, καταστρέφοντας τον σεβασμό που οφείλεται στην Κυριακή, αναστατώνουν τον λαό και τον εμποδίζουν να ανακτήσει τη θεϊκή εύνοια και την επίγεια ευημερία.
Η κατηγορία που εκτοξεύτηκε παλιά εναντίον του πιστού δούλου του Θεού θα επαναληφθεί, και μάλιστα με την ίδια λογική: « Kαι καθώς o Aχαάβ είδε τoν Hλία, o Aχαάβ είπε σ' αυτόν: Eσύ είσαι αυτός πoυ διαταράζεις τoν Iσραήλ;
18Kαι εκείνoς είπε: Δεν διαταράζω εγώ τoν Iσραήλ, αλλά εσύ, και η oικoγένεια τoυ πατέρα σoυ· επειδή, εσείς εγκαταλείψατε τις εντoλές τoύ Kυρίoυ, και πήγες πίσω από τoυς Bααλείμ». Α' Βασιλέων 18:17,18. Όταν η οργή του λαού φουντώσει από τις ψεύτικες κατηγορίες κατά των απεσταλμένων του Κυρίου, τότε οι άνθρωποι θα στραφούν εναντίον τους με την ίδια μανία που ο αποστάτης Ισραήλ στράφηκε εναντίον του προφήτη Ηλία.
Η δύναμη του πνευματισμού, εκδηλωμένη με θαύματα, θα στραφεί εναντίον εκείνων που προτιμούν να υπακούουν στον Θεό μάλλον παρά στους ανθρώπους. Πνεύματα που επικοινωνούν θα ανακοινώσουν ότι είναι σταλμένα από τον Θεό για να πείσουν για την πλάνη τους όσους δεν συμμορφώνονται με την αργία της Κυριακής, και θα διακηρύττουν ότι οι νόμοι του κράτους πρέπει να τηρούνται ως νόμοι του Θεού. Θα θρηνούν για τη μεγάλη διαφθορά του κόσμου και θα επιβεβαιώνουν την άποψη των θρησκευτικών ηγετών ότι η μεγάλη κατάπτωση των ηθών στον κόσμο προέρχεται από τη βεβήλωση της Κυριακής. Τότε, μεγάλη αγανάκτηση θα ξεσπάσει εναντίον εκείνων που αρνούνται να συμμορφωθούν με αυτή τη μαρτυρία των πνευμάτων.
Η στρατηγική του Σατανά σε αυτή την τελευταία μάχη ενάντια στον λαό του Θεού θα είναι η ίδια που είχε χρησιμοποιήσει στην αρχή της μεγάλης σύγκρουσης στον ουρανό. Ενώ ισχυριζόταν τότε ότι επιδίωκε να ενισχύσει τη σταθερότητα της θεϊκής διακυβέρνησης, κρυφά κινητοποιούσε όλες του τις δυνάμεις για την ανατροπή της, αποδίδοντας το δικό του έργο στους πιστούς αγγέλους. Την ίδια μέθοδο απάτης υιοθέτησε στην ιστορία της και η Ρωμαϊκή Εκκλησία. Ενώ διακήρυττε ότι ενεργούσε ως εκπρόσωπος του Θεού, ζητούσε ταυτόχρονα να υψωθεί η ίδια πάνω από τον Θεό και να αλλοιώσει τον Λόγο Του. Στη ρωμαϊκή κυριαρχία, όσοι καταδικάζονταν σε θάνατο για την πιστότητά τους στο Ευαγγέλιο, χαρακτηρίζονταν κακοποιά στοιχεία. Στιγματισμένοι ως σύμμαχοι του Σατανά, φορτώνονταν με κάθε είδους κατηγορίες, ώστε να παρουσιάζονται στα μάτια του κόσμου, αλλά και στα δικά τους, ως απεχθείς εγκληματίες. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Ενώ ο Σατανάς προσπαθεί να εξοντώσει τους νομοταγείς οπαδούς του Θεού, θα τους ενοχοποιεί στον κόσμο ως παραβάτες του Νόμου, ως άτομα που προσβάλλουν τον Θεό και προκαλούν δεινά στην ανθρωπότητα.
Ο Θεός δεν εκβιάζει τη θέληση και τη συνείδηση του ανθρώπου. Αντίθετα, ο Σατανάς καταφεύγει στο σκληρό μέσο του εξαναγκασμού για να ασκεί έλεγχο σε αυτούς που δεν μπορεί να εξαπατήσει διαφορετικά. Είτε με φόβο είτε με βία, αγωνίζεται να επιβληθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων και να εξασφαλίσει την υποταγή τους. Για την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού, εργάζεται μέσω θρησκευτικών και πολιτικών αρχών, παρακινώντας τις να επιβάλουν ανθρώπινους νόμους και να περιφρονήσουν τον Νόμο του Θεού. Όσοι τιμούν το Σάββατο της Αγίας Γραφής, θα κατηγορηθούν ως εχθροί του νόμου, ως ταραχοποιοί, παραβάτες των κοινωνικών θεσμών και αίτιοι της αναρχίας, της διαφθοράς και της οργής του Θεού πάνω στη γη. Οι περιορισμοί που τους επιβάλλει η συνείδησή τους θα χαρακτηριστούν ως ισχυρογνωμοσύνη, πείσμα και περιφρόνηση της εξουσίας. Θα κατηγορηθούν για εχθρική στάση απέναντι στο καθεστώς. Κήρυκες του Ευαγγελίου, μη αναγνωρίζοντας την υποχρέωση τήρησης του θεϊκού Νόμου, θα υποστηρίζουν από τον άμβωνα ότι οι άνθρωποι οφείλουν να υποτάσσονται στις απαιτήσεις των πολιτικών αρχών, επειδή αυτές είναι ορισμένες από τον Θεό. Μπροστά σε νομοθετικά σώματα, που θα μοιάζουν με ποινικά δικαστήρια, οι τηρητές των θεϊκών εντολών θα ενοχοποιούνται και θα καταδικάζονται. Τα λόγια τους θα παρερμηνεύονται και τα κίνητρά τους θα διαστρεβλώνονται με τον χειρότερο τρόπο.
Απορρίπτοντας οι Διαμαρτυρόμενες εκκλησίες τα βιβλικά επιχειρήματα που αφορούν την υπεράσπιση του Νόμου του Θεού, θα θελήσουν να επιβάλουν τη σιωπή σε αυτούς που δεν μπορούν να ανατρέψουν με βιβλικές αποδείξεις. Αν και δεν το αναγνωρίζουν, εγκαινιάζουν τώρα μια τακτική που θα οδηγήσει στην καταδίωξη όσων αρνούνται συνειδητά να μιμηθούν τον υπόλοιπο κόσμο αναγνωρίζοντας το παπικό Σάββατο.
Επίσημοι εκκλησιαστικοί και πολιτικοί εκπρόσωποι θα συνεργαστούν, προσπαθώντας να δελεάσουν, να πείσουν ή να αναγκάσουν όλες τις κοινωνικές τάξεις να τιμήσουν την ημέρα της Κυριακής. Η έλλειψη της θεϊκής αυθεντίας θα αναπληρωθεί με αναγκαστικά νομοθετήματα. Η πολιτική διαφθορά εξαφανίζει την αγάπη για τη δικαιοσύνη και τον σεβασμό για την αλήθεια. Και σε αυτήν ακόμα τη φιλελεύθερη Αμερική, κυβερνήτες και νομοθέτες, για να μη χάσουν την εύνοια του λαού, θα υποκύψουν στη γενική απαίτηση για την έκδοση ενός νομοθετικού διατάγματος που θα κατοχυρώνει την κυριακάτικη αργία. Η ελευθερία της συνείδησης, που αποκτήθηκε με τόσες θυσίες, δεν θα υπολογίζεται πια. Σε αυτή τη μελλοντική σύγκρουση θα γίνουμε μάρτυρες της εφαρμογής αυτών των προφητικών λόγων: « Kαι ο δράκοντας οργίστηκε ενάντια στη γυναίκα, και πήγε να κάνει πόλεμο με τους υπόλοιπους από το σπέρμα της, που τηρούν τις εντολές τού Θεού και έχουν τη μαρτυρία τού Iησού Xριστού.». (Αποκάλυψη 12:17).
ΟΙ ΓΡΑΦΕΣ ΩΣ ΠΡΟΦΥΛΞΗ
«Στoν νόμo και στη μαρτυρία· αν δεν μιλoύν σύμφωνα μ’ αυτό τoν λόγo, σίγoυρα δεν υπάρχει φως μέσα τoυς.» Ησαΐας 8:20. Στον λαό του Θεού συστήνεται να στραφεί στην Αγία Γραφή, το ασφαλές καταφύγιο που προστατεύει από την επιρροή των ψευδοδασκάλων και την απατηλή δύναμη των πνευμάτων του σκοτάδια. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί κάθε τέχνασμα για να εμποδίσει τους ανθρώπους να γνωρίσουν καλά τη Βίβλο, επειδή οι ξεκάθαρες δηλώσεις της αποκαλύπτουν τις δόλιες προθέσεις του. Σε κάθε αναζωπύρωση του έργου του Θεού, ο άρχοντας του κακού ξεσηκώνεται με ακόμη μεγαλύτερη δραστηριότητα. Επιστρατεύει τώρα όλες του τις δυνάμεις για μια τελική μάχη ενάντια στον Χριστό και τους οπαδούς Του. Σε λίγο θα δούμε να εξελίσσεται μπροστά μας η τελευταία μεγάλη απάτη. Ο αντίχριστος θα κάνει τα καταπληκτικά κατορθώματά του μπροστά στα μάτια μας. Η παραποίηση του γνήσιου θα γίνει με τέτοια ακρίβεια, που θα είναι αδύνατο να καταλάβει κανείς τη διαφορά, παρά μόνο αν καταφύγει στην Αγία Γραφή. Η κάθε δήλωση και το κάθε θαύμα πρέπει να συγκρίνονται με τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής.
Όσοι επιμένουν να μένουν πιστοί σε όλες τις Εντολές του Θεού, θα συναντήσουν αντίσταση και χλευασμό. Θα επιβιώσουν μόνο με τη δύναμη του Θεού. Για να μπορέσουν να αντέξουν στη δοκιμασία που τους περιμένει, οφείλουν να καταλάβουν ποιο είναι το θέλημα του Θεού, όπως αυτό φανερώνεται στον Λόγο Του. Μόνο τότε μπορούν να Τον τιμήσουν, όταν θα έχουν σχηματίσει τη σωστή αντίληψη για τον χαρακτήρα Του, τη διακυβέρνησή Του και τις προθέσεις Του, ώστε να συμπεριφέρονται ανάλογα. Μόνο όσοι θα έχουν οχυρώσει τις σκέψεις τους με τις βιβλικές αλήθειες θα μπορέσουν να επιζήσουν στον τελευταίο μεγάλο αγώνα. Ο καθένας θα βρεθεί αντιμέτωπος με αυτό το πολύ σοβαρό δίλημμα: Θα υπακούσω στον Θεό ή στους ανθρώπους; Βρισκόμαστε στα πρόθυρα αυτής της αποφασιστικής στιγμής. Πατάνε τα πόδια μας γερά πάνω στον βράχο του αμετάβλητου Λόγου του Θεού; Είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε αλύγιστοι τις Εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού;
Πριν τη σταύρωσή Του, ο Σωτήρας εξήγησε στους μαθητές Του ότι επρόκειτο να σταυρωθεί και να αναστηθεί πάλι από τον τάφο. Άγγελοι βρίσκονταν κοντά τους για να χαράξουν βαθιά εκείνα τα λόγια Του στον νου και στην καρδιά τους. Οι μαθητές όμως, επειδή πρόσμεναν την άμεση απαλλαγή από τον ρωμαϊκό ζυγό, δεν μπορούσαν να δεχτούν τη σκέψη ότι Εκείνος στον οποίο είχαν στηρίξει όλες τους τις ελπίδες, θα έπρεπε να υποστεί έναν τόσο εξευτελιστικό θάνατο. Τα λόγια που έπρεπε να θυμούνται περισσότερο είχαν σβηστεί από τη μνήμη τους, έτσι ώστε, όταν έφτασε η ώρα της δοκιμασίας τους, τους βρήκε εντελώς απροετοίμαστους. Με τον θάνατο του Ιησού οι ελπίδες τους κατέρρευσαν, σαν να μην τους είχε προειδοποιήσει καθόλου ο Χριστός.
Στον προφητικό λόγο, το μέλλον περιγράφεται σήμερα μπροστά μας με την ίδια ζωντάνια που το είχε περιγράψει τότε ο Χριστός στους μαθητές Του. Τα λόγια που αναφέρονται στο τέλος της περιόδου της δοκιμασίας και στο έργο της προετοιμασίας για τον καιρό της θλίψης, περιγράφονται με απόλυτη σαφήνεια. Κι όμως, πλήθος ανθρώπων αγνοούν αυτές τις σημαντικές αλήθειες, σαν να μην είχαν αποκαλυφθεί ποτέ. Ο Σατανάς παραμονεύει για να εξουδετερώσει κάθε εντύπωση που θα μπορούσε να τους κάνει «σοφούς για τη σωτηρία τους», κι έτσι ο καιρός της θλίψης θα τους βρει απροετοίμαστους.
Όταν ο Θεός στέλνει στον κόσμο τέτοιες βαρυσήμαντες προειδοποιήσεις, οι οποίες παρουσιάζονται να μεταδίδονται από άγιους αγγέλους που πετούν στο μεσουράνημα, έχει την απαίτηση κάθε λογική ύπαρξη να τους δώσει τη δέουσα προσοχή. Οι τρομερές τιμωρίες που αναγγέλλονται εναντίον εκείνων που προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα τουΑποκάλυψη 14:9-11, θα πρέπει να παρακινήσουν τον καθένα σε προσεκτική μελέτη των προφητειών, για να γνωρίσουν τι είναι το χάραγμα του θηρίου και με ποιον τρόπο θα μπορέσουν να το αποφύγουν. Οι μάζες του λαού όμως προτιμούν να κλείνουν τα αυτιά τους στην αλήθεια και στρέφονται στους μύθους. Αναφερόμενος στην κατάσταση που θα επικρατεί τις έσχατες ημέρες, ο Παύλος λέει: « θάρθει καιρός, όταν δεν θα υποφέρουν την υγιαίνουσα διδασκαλία» Β’ Τιμόθεον 4:3. Αυτός ο καιρός έφτασε ήδη. Οι περισσότεροι αποστρέφονται τις βιβλικές αλήθειες επειδή έρχονται σε σύγκρουση με τις επιθυμίες της αμαρτωλής καρδιάς, και ο Σατανάς τους προμηθεύει τις χίμαιρες που αγαπούν.
Αλλά ο Θεός θα έχει στη γη έναν λαό, ο οποίος θα υπερασπίζεται την Αγία Γραφή και μόνο αυτήν ως οδηγό για κάθε διδασκαλία και βάση για κάθε μεταρρύθμιση. Ούτε οι γνώμες των σοφών, ούτε τα συμπεράσματα των επιστημόνων, ούτε τα σύμβολα ή οι αποφάσεις των εκκλησιαστικών συνόδων –που είναι πολυάριθμες και ασύμφωνες μεταξύ τους, όπως ακριβώς και οι εκκλησίες που εκπροσωπούν– ούτε η φωνή της πλειοψηφίας, ούτε κανένα από αυτά μόνα τους ή όλα μαζί, θα μπορούσαν ποτέ να θεωρηθούν απόδειξη για την αποδοχή ή την απόρριψη οποιασδήποτε θρησκευτικής πεποίθησης. Πριν παραδεχτούμε οποιαδήποτε διδασκαλία ή εντολή, πρέπει να ζητήσουμε να βρούμε αν αυτές στηρίζονται στον απλό κανόνα του «έτσι λέει ο Κύριος».
Ο Σατανάς προσπαθεί διαρκώς να κάνει τον άνθρωπο το επίκεντρο της προσοχής, αντί για τον Θεό. Κάνει τους ανθρώπους να στρέφονται για καθοδήγηση στους επισκόπους, στους ιεροκήρυκες και στους καθηγητές της θεολογίας, αντί να ερευνούν οι ίδιοι τη Γραφή για να μάθουν ποιο είναι το καθήκον τους. Έπειτα, ελέγχοντας το πνεύμα αυτών των ηγετών της εκκλησίας, καταφέρνει να επηρεάζει τα πλήθη όπως εκείνος θέλει.
Όταν ο Χριστός ήρθε να κηρύξει τους λόγους της ζωής, οι απλοί άνθρωποι Τον άκουγαν με προθυμία. Πολλοί επίσης από τους ιερείς και τους άρχοντες πίστεψαν σε Αυτόν. Όμως η ηγεσία της εκκλησίας και οι επίσημοι εκπρόσωποι του έθνους ήταν αποφασισμένοι να κατακρίνουν και να απορρίψουν τη διδασκαλία Του. Αν και όλες οι προσπάθειές τους να Του προσάψουν κατηγορίες απέτυχαν, και παρόλο που ήταν αδύνατο να μην αναγνωρίσουν τη θεϊκή δύναμη που συνόδευε τα λόγια Του, άφησαν τους εαυτούς τους να κυριευθούν από την προκατάληψη. Απέρριψαν την ολοφάνερη απόδειξη ότι ήταν ο Μεσσίας, για να μην αναγκαστούν τελικά να γίνουν μαθητές Του. Οι αντίπαλοι του Ιησού ήταν άνθρωποι που ο λαός είχε μάθει να σέβεται από τη βρεφική του ηλικία και μπροστά στο κύρος των οποίων είχε συνηθίσει να υποκλίνεται χωρίς επιφύλαξη. Ο κόσμος αναρωτιόταν: «Πώς είναι δυνατόν οι αρχηγοί μας και οι σπουδασμένοι γραμματείς μας να μην πιστεύουν στον Ιησού; Αν Αυτός ήταν ο Χριστός, δεν θα Τον πίστευαν αυτοί οι καταξιωμένοι άνθρωποι;» Ήταν η επιρροή τέτοιων δασκάλων που ώθησε το ιουδαϊκό έθνος να απορρίψει τον Λυτρωτή του.
Το ίδιο πνεύμα που υποκινούσε τους ιερείς και τους άρχοντες εκείνου του λαού, εξακολουθεί να εκδηλώνεται ακόμη από πολλούς οι οποίοι προσποιούνται ότι έχουν μεγάλη ευσέβεια. Αρνούνται να ασχοληθούν με την έρευνα της Αγίας Γραφής για να ανακαλύψουν τις αλήθειες που αφορούν την εποχή μας, επικαλούνται το μεγάλο πλήθος των οπαδών τους, τον πλούτο και τη δημοτικότητά τους, και βλέπουν περιφρονητικά εκείνους που υποστηρίζουν την αλήθεια, θεωρώντας τους λίγους, φτωχούς και καταφρονημένους, με μια πίστη που τους κάνει να ξεχωρίζουν από τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο Χριστός προέβλεψε ότι η παράνομη οικειοποίηση της εξουσίας που ασκούσαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι δεν θα σταματούσε με τη διασπορά του εβραϊκού λαού. Με προφητική ενόραση έβλεπε τα αποτελέσματα της κατάχρησης της ανθρώπινης εξουσίας για να επιβληθεί στη συνείδηση του κόσμου — μια κατάσταση που αποδείχθηκε πραγματική πληγή στη μακρόχρονη πορεία της εκκλησίας. Εκείνα τα φοβερά επικριτικά Του λόγια εναντίον των γραμματέων και των Φαρισαίων, καθώς και οι προειδοποιητικές συμβουλές Του προς τον λαό να σταματήσει να ακολουθεί τους τυφλούς ηγέτες του, καταγράφηκαν για να καθοδηγούν τις επόμενες γενιές.
Η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία κρατά αποκλειστικά για τον κλήρο το δικαίωμα να ερμηνεύει τη Γραφή. Με τη δικαιολογία ότι μόνο οι ιερωμένοι είναι σε θέση να εξηγούν τον Λόγο του Θεού, τον στέρησαν από τους λαϊκούς. Αν και η Μεταρρύθμιση έδωσε τη Γραφή σε όλους, παρόλα αυτά η ίδια δικαιολογία που χρησιμοποιεί η Ρώμη χρησιμοποιείται και από πολλούς μέσα στις Διαμαρτυρόμενες εκκλησίες, εμποδίζοντας τον καθένα να ερευνήσει τη Βίβλο προσωπικά. Οι άνθρωποι διδάσκονται ότι πρέπει να δέχονται τις διδασκαλίες έτσι ακριβώς όπως τις ερμηνεύει η εκκλησία. Όπως είναι επόμενο, χιλιάδες πιστοί δεν τολμούν να παραδεχτούν απολύτως τίποτα, όσο αδιαμφισβήτητη κι αν είναι η βιβλική εκδοχή, αν αυτή έρχεται σε σύγκρουση με το σύμβολο της πίστης τους ή με τα αναγνωρισμένα δόγματα της εκκλησίας τους.
Παρά τις συμβουλές της Βίβλου ενάντια στους ψευδοδασκάλους, πολλοί επιλέγουν με αυτόν τον τρόπο να εμπιστευθούν τη φύλαξη της ψυχής τους στα χέρια του κλήρου. Σήμερα υπάρχουν χιλιάδες χριστιανοί που δεν μπορούν να στηρίξουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις σε κανέναν άλλον λόγο, εκτός από το ότι «έτσι διδάχθηκαν» από τους πνευματικούς τους αρχηγούς. Οι διδαχές του Σωτήρα περνούν από δίπλα τους σχεδόν απαρατήρητες, ενώ τα λόγια των ιεροκηρύκων τους κερδίζουν την απόλυτη εμπιστοσύνη τους. Είναι όμως οι ιεροκήρυκες αλάνθαστοι; Πώς μπορούμε να εμπιστευθούμε τις ψυχές μας στην καθοδήγησή τους, αν δεν γνωρίζουμε από τον Λόγο του Θεού ότι αυτοί είναι όντως φορείς του πραγματικού φωτός;
Όσοι δεν έχουν το σθένος να ξεφύγουν από την πατροπαράδοτη πορεία που ακολουθεί ο κόσμος, θα βαδίσουν ακολουθώντας τα ίχνη των μορφωμένων ανθρώπων. Επειδή δεν θέλουν να ερευνήσουν οι ίδιοι, δένονται απεγνωσμένα στο άρμα της πλάνης. Βλέπουν ότι η παρούσα αλήθεια εκτίθεται στη Γραφή με απόλυτη σαφήνεια και αναγνωρίζουν ότι το κήρυγμά της συνοδεύεται από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Κι όμως, επιτρέπουν στην αντίσταση των κληρικών να τους απομακρύνει από το φως. Αν και η λογική και η συνείδησή τους έχουν πλέον πειστεί, αυτές οι παραπλανημένες ψυχές δεν τολμούν να σκεφτούν διαφορετικά από τον πνευματικό τους ηγέτη και θυσιάζουν την προσωπική τους κρίση και τα αιώνια συμφέροντά τους στον βωμό της απιστίας, της περηφάνιας και της προκατάληψης.
Ο Σατανάς χρησιμοποιεί ποικίλους τρόπους ανθρώπινης επιρροής για να κρατήσει δεμένους τους αιχμαλώτους του. Κάνει δικές του χιλιάδες ψυχές, ενώνοντάς τες με στενούς συναισθηματικούς δεσμούς με ανθρώπους που είναι εχθροί του σταυρού του Χριστού. Όποιοι κι αν είναι αυτοί οι δεσμοί –είτε πρόκειται για γονείς, παιδιά, συζύγους ή φίλους– το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Οι εχθροί της αλήθειας ασκούν την επιρροή τους ελέγχοντας τη συνείδηση των άλλων, οι οποίοι, επειδή εξαρτώνται από αυτούς, δεν έχουν ούτε το απαραίτητο θάρρος ούτε το πνεύμα ανεξαρτησίας για να υπακούσουν στις υποδείξεις της δικής τους συνείδησης σχετικά με το καθήκον τους. Η αλήθεια και η δόξα του Θεού είναι αχώριστες. Εφόσον η Αγία Γραφή δόθηκε σε εμάς, δεν μπορούμε ποτέ να τιμήσουμε τον Θεό με λανθασμένες δοξασίες. Πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν έχει σημασία τι πιστεύει κανείς, αρκεί η ζωή του να είναι σωστή. Αλλά η ζωή του ανθρώπου διαμορφώνεται σύμφωνα με την πίστη του. Αν το φως και η αλήθεια είναι διαθέσιμα σε εμάς και εμείς αμελούμε να επωφεληθούμε από αυτό το προνόμιο, στην πραγματικότητα τα απορρίπτουμε και προτιμάμε το σκοτάδι παρά το φως.
«Yπάρχει δρόμoς, πoυ φαίνεται στoν άνθρωπo σωστός, αλλά τα τέλη τoυ είναι δρόμoι θανάτoυ.» Παροιμίαι 16:25. Η άγνοια δεν δικαιολογεί το λάθος, ούτε την αμαρτία, όταν έχει δοθεί κάθε ευκαιρία για να γνωρίσει κανείς το θέλημα του Θεού. Στο ταξίδι της ζωής του, ο άνθρωπος φτάνει κάποτε σε ένα σταυροδρόμι, όπου μια οδική πινακίδα δείχνει πού οδηγεί ο κάθε δρόμος. Αν όμως, αγνοώντας τις πληροφορίες της πινακίδας, ακολουθήσει τον δρόμο που κατά την κρίση του φαίνεται σωστός, μπορεί η απόφασή του να είναι καλοπροαίρετη, αλλά το πιθανότερο είναι ότι σύντομα θα ανακαλύψει πως πήρε τον λάθος δρόμο.
Ο Θεός μάς χάρισε τον Λόγο Του για να εξοικειωθούμε με τις διδασκαλίες Του και να γνωρίσουμε ο καθένας μας τι ακριβώς ζητάει Εκείνος από εμάς. Όταν ο νεαρός νομικός ήρθε στον Ιησού με την ερώτηση: «Τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω αιώνια ζωή;», ο Σωτήρας τον παρέπεμψε στην Αγία Γραφή λέγοντας: «Τι είναι γραμμένο στον νόμο; Πώς το διαβάζεις εκεί;». Η άγνοια δεν πρόκειται να δικαιολογήσει κανέναν, ούτε νέο ούτε γέρο, ούτε θα τον απαλλάξει από την αναπόφευκτη τιμωρία για την παράβαση του θεϊκού νόμου, επειδή ο καθένας έχει στα χέρια του ένα έγκυρο αντίγραφο αυτού του νόμου, των αρχών και των απαιτήσεών του. Οι καλές προθέσεις δεν είναι αρκετές. Δεν αρκεί να κάνει ο άνθρωπος αυτό που ο ίδιος θεωρεί σωστό ή αυτό που ο πνευματικός του ηγέτης τού παρουσιάζει ως σωστό. Εδώ διακυβεύεται η σωτηρία της ψυχής του και έχει την υποχρέωση να ερευνήσει την Αγία Γραφή για δικό του λογαριασμό. Όσο βέβαιος κι αν είναι για τις πεποιθήσεις του, όση εμπιστοσύνη κι αν έχει στις γνώσεις του πνευματικού του, δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτά. Έχει στη διάθεσή του τον οδικό χάρτη, όπου κάθε σημείο της διαδρομής προς τον ουρανό είναι καταγεγραμμένο με λεπτομέρεια, και δεν χρειάζεται να στηρίζεται σε υποθέσεις.
Το πρώτο και κυριότερο καθήκον κάθε λογικού ανθρώπου είναι να μάθει από την Αγία Γραφή τι είναι αλήθεια, ώστε να την ακολουθήσει, ενθαρρύνοντας και άλλους να μιμηθούν το παράδειγμά του. Καθημερινά θα πρέπει να μελετάμε τη Βίβλο με επιμέλεια, εμβαθύνοντας προσεκτικά σε κάθε σκέψη και συγκρίνοντας τα εδάφια μεταξύ τους. Με τη βοήθεια του Θεού, οφείλουμε να διαμορφώσουμε γνώμη εμείς οι ίδιοι, αφού εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόλογοι στον Θεό για τον εαυτό μας.
Οι αληθινές ερμηνείες της Βίβλου περιπλέχθηκαν μέσα στο σκοτάδι και στην αμφιβολία από ανθρώπους μορφωμένους, οι οποίοι με τη δικαιολογία της μεγάλης τους μόρφωσης, διδάσκουν ότι υπάρχουν στη Γραφή μυστικές, απόρρητες και πνευματικές έννοιες, τις οποίες η γλώσσα που χρησιμοποιείται τις κάνει ακατανόητες. Αυτοί είναι οι ψευδοδάσκαλοι. Σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων απευθυνόταν ο Χριστός όταν είπε: « πλανιέστε σε τούτο, μη γνωρίζοντας τις γραφές ούτε τη δύναμη του Θεού;» Μάρκον 12:24. Η γλώσσα της Αγίας Γραφής πρέπει να ερμηνεύεται με την απλή και φανερή σημασία της, εκτός από τις περιπτώσεις όπου χρησιμοποιούνται σύμβολα ή παραστάσεις. Ο Χριστός έδωσε την υπόσχεση: « Aν κάποιος θέλει να κάνει το θέλημά του, θα γνωρίσει για τη διδασκαλία, αν είναι από τον Θεό» Ιωάννη 7:17. Αν οι άνθρωποι δέχονταν τη Βίβλο όπως είναι γραμμένη, δεν θα παρεμβαίναν οι ψευδοδάσκαλοι για να τους παραπλανήσουν και να συγχύσουν το πνεύμα τους· θα γινόταν τέτοιο έργο στη γη που θα χαροποιούσε τους αγγέλους και θα οδηγούσε στην ποίμνη του Χριστού χιλιάδες πρόβατα που τώρα είναι χαμένα στην πλάνη.
Θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε όλες μας τις πνευματικές δυνάμεις στη μελέτη της Αγίας Γραφής και να εξασκούμε την αντίληψή μας, ώστε να συλλάβουμε όσο το δυνατόν καλύτερα το βαθύ νόημα των θείων πραγμάτων. Παράλληλα όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το γνήσιο πνεύμα του μαθητή είναι η υπακοή και η δεκτικότητα ενός μικρού παιδιού. Οι δυσκολίες της Αγίας Γραφής δεν αντιμετωπίζονται ποτέ με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούνται για την επίλυση φιλοσοφικών προβλημάτων. Δεν πρέπει να καταπιανόμαστε με τη μελέτη της Βίβλου με την αυτοπεποίθηση που συχνά χαρακτηρίζει τους επιστήμονες, αλλά μόνο με προσευχή, με ταπεινή εξάρτηση από τον Θεό και με ειλικρινή επιθυμία να γνωρίσουμε το θέλημα Του. Οφείλουμε να πλησιάσουμε με πνεύμα ταπεινοφροσύνης και διάθεση για μάθηση, ώστε να αποκτήσουμε τη γνώση από Εκείνον που το όνομά Του είναι «Ο ΩΝ» (Ο Υπάρχων). Διαφορετικά, πονηροί άγγελοι θα σκοτίσουν τη σκέψη μας και θα σκληρύνουν την καρδιά μας σε τέτοιο σημείο, που η αλήθεια δεν θα μας κάνει πλέον καμία εντύπωση.
Πολλές βιβλικές περικοπές, τις οποίες οι δήθεν ειδικοί αποκαλούν μυστηριώδεις ή τις υποτιμούν ως ασήμαντες, είναι γεμάτες συμβουλές και παρηγοριά για εκείνους που μαθητεύουν στο σχολείο του Χριστού. Μια αιτία για την οποία πολλοί θεολόγοι δεν είναι επαρκώς καταρτισμένοι στον Λόγο του Θεού, είναι ότι κλείνουν τα μάτια τους στις αλήθειες που δεν θέλουν να εφαρμόσουν. Η κατανόηση της βιβλικής αλήθειας δεν εξαρτάται τόσο από την υψηλή ευφυΐα για την έρευνά της, όσο από την ειλικρινή πρόθεση και την ακλόνητη επιθυμία για τη δικαιοσύνη.
Ποτέ δεν πρέπει να μελετάμε την Αγία Γραφή χωρίς προσευχή. Μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε τη σπουδαιότητα των εύκολων σημείων και να μας αποτρέψει από τη μάταιη προσπάθεια να ασχοληθούμε με δυσνόητες εκφράσεις. Στους αγγέλους του Θεού έχει ανατεθεί το καθήκον να προετοιμάζουν την καρδιά ώστε να κατανοεί τον Λόγο Του με τρόπο που να μας γοητεύει με την ομορφιά του, να μας συμβουλεύει με τα μηνύματά του, να μας εμψυχώνει και να μας ενισχύει με τις υποσχέσεις του. Το αίτημα του ψαλμωδού πρέπει να γίνει και δικό μας αίτημα: « 8Άνoιξε τα μάτια μoυ, και θα βλέπω τα θαυμάσια, αυτά μέσα από τoν νόμo σoυ.» Ψαλμοί 119:18. Αν πολλές φορές οι πειρασμοί φαίνονται ακατανίκητοι, αυτό οφείλεται στην παραμέληση της προσευχής και της μελέτης της Βίβλου, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος που δοκιμάζεται να μην μπορεί να θυμηθεί εύκολα τις υποσχέσεις του Θεού και να αντιμετωπίσει τον Σατανά με τα όπλα της Γραφής. Αλλά οι άγγελοι του Θεού περιβάλλουν εκείνους που έχουν την προθυμία να διδαχθούν τα πνευματικά ζητήματα. Και σε μια ώρα ανάγκης θα τους υπενθυμίσουν ακριβώς εκείνα τα σημεία της αλήθειας που τους χρειάζονται. Έτσι, « όταν o εχθρός θα επέλθει σαν πoταμός, τo Πνεύμα τoύ Kυρίoυ θα υψώσει εναντίoν τoυ σημαία.» (Ησαΐας 59:19).
Ο Ιησούς υποσχέθηκε στους μαθητές Του: «Ο Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, εκείνος θα σας διδάξει τα πάντα και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα σας είπα» (Ιωάννη 14:26). Αλλά οι διδασκαλίες του Χριστού πρέπει να έχουν αποταμιευθεί από πριν στην καρδιά, για να μας τις υπενθυμίσει το Πνεύμα του Θεού την ώρα του κινδύνου. «Στην καρδιά μου φύλαξα τα λόγια σου, για να μην αμαρτάνω απέναντί σου», λέει ο Δαβίδ (Ψαλμοί 119:11).
Όσοι νοιάζονται για το αιώνιο μέλλον τους, πρέπει να λάβουν τα μέτρα τους ενάντια στην εισβολή του σκεπτικισμού. Ακόμη και εκείνοι που θεωρούνται στηρίγματα της αλήθειας, θα υποστούν την επίθεσή του. Είναι αδύνατο να μείνει κανείς ανεπηρέαστος από τους σαρκασμούς, τις σοφιστείες και τις ύπουλες, ολέθριες διδασκαλίες της σύγχρονης απιστίας. Ο Σατανάς προσαρμόζει τους πειρασμούς του σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Στους ανθρώπους χωρίς πνευματική καλλιέργεια πετάει σαρκαστικά και χοντροκομμένα αστεία, ενώ στους μορφωμένους απευθύνεται με επιστημονικές αντιρρήσεις και φιλοσοφικούς προβληματισμούς. Όμως οι πειρασμοί είναι εξίσου υπολογισμένοι, ώστε να προκαλέσουν τη δυσπιστία ή την περιφρόνηση προς τη Γραφή. Ακόμη και νέοι με ελάχιστη πείρα, τολμούν να αφήνουν υπονοούμενα, αμφισβητώντας τις θεμελιώδεις αρχές του χριστιανισμού. Όσο επιφανειακή κι αν φαίνεται η νεανική απιστία, ασκεί κι αυτή την επιρροή της. Πολλοί παρασύρονται με αυτόν τον τρόπο και περιφρονούν το Πνεύμα της χάρης. Εβραίους 10:29. Η ζωή πολλών, ενώ προοριζόταν για τη δόξα του Θεού και το καλό της ανθρωπότητας, φθείρεται μέσα στις μολυσματικές αναθυμιάσεις της απιστίας. Όσοι βασίζονται στα υπεροπτικά συμπεράσματα της ανθρώπινης λογικής και πιστεύουν ότι μπορούν μόνοι τους να ερμηνεύσουν τα θεϊκά μυστήρια και να βρουν την αλήθεια, χωρίς τη βοήθεια της σοφίας του Θεού, έχουν πιαστεί στα δίχτυα του Σατανά.
Ζούμε στην πιο σοβαρή περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας. Η τύχη αμέτρητων ανθρώπων σε λίγο θα έχει κριθεί. Η προσωπική μας μελλοντική ευημερία, καθώς και η σωτηρία άλλων ψυχών, εξαρτάται από την πορεία που ακολουθούμε τώρα. Χρειαζόμαστε την καθοδήγηση του Πνεύματος της αλήθειας. Κάθε οπαδός του Χριστού πρέπει να θέσει αυτό το σοβαρό ερώτημα: «Κύριε, τι θέλεις να κάνω;». Είναι ανάγκη να ταπεινωθούμε ενώπιον του Κυρίου με νηστεία και προσευχή, και να τρέφουμε τον νου μας με τις αλήθειες του Λόγου του Θεού, ιδιαίτερα με τις σκηνές της κρίσης Του. Τώρα είναι ο καιρός να επιδιώξουμε μια βαθιά, ζωντανή πνευματική εμπειρία. Δεν έχουμε ούτε στιγμή για χάσιμο. Γεγονότα ζωτικής σημασίας εξελίσσονται γύρω μας. Βρισκόμαστε στο γοητευτικό αλλά επικίνδυνο έδαφος του Σατανά. Μην κοιμάστε, εσείς οι φρουροί του Θεού! Ο εχθρός παραμονεύει από παντού, έτοιμος κάθε στιγμή –μόλις σας βρει χαλαρούς ή νυσταγμένους– να χυμήξει πάνω σας και να σας κάνει λεία του.
Πολλοί ζουν με μια ψευδαίσθηση για την πραγματική τους κατάσταση απέναντι στον Θεό. Νιώθουν ικανοποιημένοι επειδή δεν έχουν διαπράξει συγκεκριμένες κακές πράξεις στη ζωή τους. Δεν υπολογίζουν όμως όλες τις καλές και ευγενικές πράξεις που παρέλειψαν να κάνουν, για τις οποίες μια μέρα ο Θεός θα τους ζητήσει τον λόγο. Δεν αρκεί να είναι «δέντρα στον κήπο του Θεού». Πρέπει να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες Του παράγοντας καρπούς. Θεωρούνται υπεύθυνοι για όλο το παραμελημένο καλό που θα έπρεπε να έχουν επιτελέσει με την ενίσχυση της χάρης Του. Στα βιβλία του ουρανού καταγράφονται ως καταπατητές του εδάφους. Αλλά η κατάσταση αυτών των ανθρώπων δεν είναι τελείως απελπιστική. Η μακρόθυμη καρδιά της Αγάπης συνεχίζει να παρακαλεί εκείνους που περιφρόνησαν το έλεος του Θεού και καταχράστηκαν τη χάρη Του. « Γι’ αυτό, λέει: Σήκω επάνω εσύ που κοιμάσαι, και αναστήσου από τους νεκρούς, και θα σε φωτίσει ο Xριστός. Περπάτημα στη ζωή τής πίστης. Nα προσέχετε, λοιπόν, πώς να περπατάτε ακριβώς· όχι ως άσοφοι, αλλά ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρό, επειδή οι ημέρες είναι πονηρές.» Εφεσίους 5:14-16.
Όταν έρθει ο καιρός της δοκιμασίας, θα φανούν αυτοί που είχαν ως οδηγό της ζωής τους τον Λόγο του Θεού. Το καλοκαίρι, η διαφορά ανάμεσα στα αειθαλή και στα άλλα δέντρα είναι ανεπαίσθητη. Όταν όμως ξεσπάσουν τα παγερά ξεροβόρια του χειμώνα, τα αειθαλή μένουν αναλλοίωτα, ενώ τα υπόλοιπα δέντρα γυμνώνονται από το φύλλωμά τους. Έτσι και οι «κατ’ όνομα» θρησκευόμενοι μπορεί να μη διακρίνονται τώρα από τους γνήσιους χριστιανούς. Πλησιάζει όμως ο καιρός που θα φανεί η διαφορά. Μόλις ξεσηκωθεί η αντίσταση, μόλις κυριαρχήσει πάλι ο φανατισμός και η αδιαλλαξία και έρθουν οι διωγμοί, τότε οι χλιαροί και οι υποκριτές θα κλονιστούν και θα εγκαταλείψουν την πίστη. Οι πραγματικοί όμως χριστιανοί θα μείνουν σταθεροί σαν βράχος, με ακόμα μεγαλύτερη πίστη και πιο σθεναρή ελπίδα από τότε που όλα πήγαιναν καλά.
Ο ψαλμωδός λέει: « Eίμαι συνετότερoς από όλoυς εκείνoυς πoυ με διδάσκoυν…Aπό τις εντoλές σoυ έγινα συνετός· γι’ αυτό, μίσησα κάθε δρόμo ψεύδoυς.» Ψαλμοί 119:99, 104. «Μακάριος ο άνθρωπος που βρήκε τη σοφία» Παροιμίαι 3:13. « Eπειδή, θα είναι σαν δέντρo φυτεμένo κoντά στα νερά, πoυ απλώνει τις ρίζες τoυ κoντά στoν πoταμό, και δεν θα δει όταν έρχεται τo καύμα, αλλά τo φύλλo τoυ θα θάλλει· και δεν θα μεριμνήσει στη χρoνιά τής ανoμβρίας oύτε θα παύσει από τo να κάνει καρπό.» (Ιερεμίας 17:8).
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ
«Kαι ύστερα απ’ αυτά, είδα έναν άγγελο που κατέβαινε από τον ουρανό, ο οποίος είχε μεγάλη εξουσία· και η γη φωτίστηκε από τη δόξα του. 2Kαι έκραξε δυνατά με ισχυρή φωνή, λέγοντας: «Έπεσε, έπεσε η Bαβυλώνα» η μεγάλη, και έγινε κατοικητήριο δαιμόνων, και φυλακή για κάθε ακάθαρτο πνεύμα, και φυλακή για κάθε ακάθαρτο και μισητό όρνεο Kαι άκουσα μία άλλη φωνή από τον ουρανό, που έλεγε: Nα βγείτε έξω απ’ αυτή, ο λαός μου, και να μη συγκοινωνήσετε στις αμαρτίες της, και να μη πάρετε από τις πληγές της». Αποκάλυψη 18:1, 2, 4, 5.
Αυτό το βιβλικό κείμενο αναφέρεται στην εποχή που η αγγελία για την πτώση της Βαβυλώνας —η οποία διακηρύχθηκε από τον δεύτερο άγγελο στο 14ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης— θα επαναληφθεί με μια επιπλέον πληροφορία: τις διαφθορές που εισχώρησαν στις διάφορες οργανώσεις οι οποίες αποτελούν τη Βαβυλώνα, αφότου το μήνυμα μεταδόθηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1844.
Εδώ περιγράφεται η τρομερή κατάσταση του θρησκευτικού κόσμου. Με κάθε απόρριψη της αλήθειας, ο νους των ανθρώπων σκοτεινιάζει και οι καρδιές τους σκληραίνουν, μέχρι που απολιθώνονται εντελώς από την όλο και πιο θρασύτατη απιστία. Περιφρονώντας τις προειδοποιήσεις του Θεού, θα συνεχίσουν να καταπατούν την τέταρτη Εντολή του Δεκαλόγου και θα φτάσουν στο σημείο να καταδιώξουν εκείνους που την τηρούν με ευλάβεια.
Με αυτή την περιφρόνηση προς τον Λόγο του Θεού και τον λαό Του, ο Χριστός περνάει στο περιθώριο. Καθώς οι διδασκαλίες του πνευματισμού κυριεύουν τις εκκλησίες, οι φραγμοί που συγκρατούν τα πάθη της καρδιάς εξαφανίζονται, και η δήθεν θρησκευτική ζωή θα καταλήξει να είναι απλώς ένα προσωπείο, κάτω από το οποίο θα κρύβονται οι πιο ταπεινές παρανομίες. Η πίστη σε πνευματιστικές εκδηλώσεις ανοίγει τον δρόμο για τη δράση απατηλών πνευμάτων και σατανικών διδασκαλιών, και τότε οι εκκλησίες θα βρεθούν υπό την επιρροή πονηρών αγγέλων.
Την εποχή που θα εκπληρώνεται αυτή η προφητεία, αναφέρεται για τη Βαβυλώνα ότι οι αμαρτίες της ξεπέρασαν κάθε όριο και η καταστροφή είναι έτοιμη να ξεσπάσει πάνω της. Αποκάλυψη 18:5. Ακόμα όμως και τότε, ο Θεός έχει δικό Του λαό μέσα στη Βαβυλώνα. Πριν την επισκεφθεί με την κρίση της τιμωρίας Του, δίνεται σε αυτούς τους πιστούς η κλήση να βγουν έξω από αυτήν, για να μη γίνουν συνένοχοι στις αμαρτίες της και να μην πληγούν μαζί της.
Αυτό ακριβώς συμβολίζει ο άγγελος που κατεβαίνει από τον ουρανό και φωτίζει τη γη με τη δόξα του, γνωστοποιώντας με δυνατή φωνή τις αμαρτίες της Βαβυλώνας. Παράλληλα με αυτή την αγγελία δίνεται η πρόσκληση: «Βγείτε έξω από αυτήν, λαέ μου». Αυτές οι ανακοινώσεις, μαζί με το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, αποτελούν την τελευταία προειδοποίηση που θα δοθεί στους κατοίκους της γης.
Ο κόσμος θα έρθει αντιμέτωπος με ένα τρομακτικό δίλημμα. Τα κράτη της γης, ενωμένα στον αγώνα τους ενάντια στις Εντολές του Θεού, θα εκδώσουν ένα διάταγμα που θα αναγκάζει όλους —μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους Αποκάλυψη 13:16— να συμμορφωθούν με τα εκκλησιαστικά έθιμα, τιμώντας την ψεύτικη ημέρα ανάπαυσης. Όσοι αρνούνται να συμβιβαστούν θα αντιμετωπίσουν ποινικές κυρώσεις και, τελικά, θα ανακηρυχθεί ότι τους αξίζει η ποινή του θανάτου. Από την άλλη πλευρά, ο Νόμος του Θεού, που περιλαμβάνει την πραγματική ημέρα ανάπαυσης του Δημιουργού, απαιτεί υπακοή και προειδοποιεί με τη θεϊκή οργή όλους όσους παραβαίνουν τις εντολές Του.
Έτσι όπως τίθεται καθαρά πλέον το ζήτημα, όποιος αποφασίσει να παραβεί τον Νόμο του Θεού για να υπακούσει σε ένα ανθρώπινο διάταγμα, δέχεται το χάραγμα του θηρίου. Δέχεται το σημάδι της υποταγής στη δύναμη την οποία προτιμά να υπακούσει αντί για τον Θεό. Ο Θεός στέλνει την εξής προειδοποίηση: «Όποιος προσκυνά το θηρίο και την εικόνα του και λαμβάνει το χάραγμα στο μέτωπο ή στο χέρι του, αυτός θα πιει από το κρασί του θυμού του Θεού, που είναι χυμένο ανόθευτο στο ποτήρι της οργής Του» Αποκάλυψη 14:9,10.
Κανένας όμως δεν πρόκειται να υποστεί την οργή του Θεού προτού η αλήθεια παρουσιαστεί στη σκέψη και στη συνείδησή του και εκείνος την απορρίψει. Υπάρχουν πολλοί που ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να ακούσουν τις ιδιαίτερες αλήθειες που αφορούν την εποχή μας. Η υποχρέωση του ανθρώπου απέναντι στην τέταρτη Εντολή δεν τους παρουσιάστηκε με το πραγματικό της φως. Εκείνος που γνωρίζει κάθε καρδιά και εξετάζει κάθε κίνητρο, δεν θα επιτρέψει ποτέ σε όποιον επιθυμεί να γνωρίσει την αλήθεια να πλανηθεί σχετικά με τα ζητήματα αυτής της σύγκρουσης. Το διάταγμα δεν πρόκειται να επιβληθεί στους ανθρώπους στα τυφλά. Ο καθένας θα έχει λάβει αρκετό φως, ώστε να είναι σε θέση να πάρει μια λογική απόφαση.
Το Σάββατο θα αποτελέσει το μεγάλο κριτήριο για την πίστη του καθενός, επειδή αυτό έγινε το κύριο σημείο αντιπαράθεσης σχετικά με την αλήθεια. Όταν οι άνθρωποι υποβληθούν σε αυτή την τελική δοκιμασία, τότε θα φανεί καθαρά η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε εκείνους που υπηρετούν τον Θεό και σε εκείνους που δεν Τον υπηρετούν. Από τη μία πλευρά, η τήρηση του ψεύτικου Σαββάτου σύμφωνα με τους νόμους του κράτους —και αντίθετα με την τέταρτη εντολή— αποτελεί ομολογία υποταγής σε μια δύναμη που εναντιώνεται στον Θεό. Από την άλλη πλευρά, η τήρηση του αληθινού Σαββάτου σύμφωνα με τις επιταγές του θείου Νόμου είναι απόδειξη αφοσίωσης στον Δημιουργό. Ενώ η μία ομάδα ανθρώπων, υποτασσόμενη στις κοσμικές εξουσίες, δέχεται το χάραγμα του θηρίου, η άλλη ομάδα, προτιμώντας να δείξει αφοσίωση στη θεϊκή εξουσία, δέχεται τη σφραγίδα του Θεού.
Μέχρι τώρα, εκείνοι που παρουσίαζαν τις αλήθειες του τρίτου αγγέλου συχνά αποκαλούνταν κινδυνολόγοι. Οι προβλέψεις τους ότι η θρησκευτική αδιαλλαξία θα κυριαρχούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι το κράτος και η εκκλησία θα ενώνονταν για να καταδιώξουν όσους τηρούν τις εντολές του Θεού, χαρακτηρίζονταν παράλογες και αβάσιμες. Οι άνθρωποι υποστήριζαν με βεβαιότητα ότι αυτή η χώρα θα παρέμενε για πάντα υπερασπιστής της θρησκευτικής ελευθερίας. Καθώς όμως το θέμα της υποχρεωτικής επιβολής της αργίας της Κυριακής συζητείται πλέον έντονα, αυτό το αμφισβητούμενο γεγονός πλησιάζει, και το μήνυμα του τρίτου αγγέλου θα έχει τέτοια απήχηση που δεν είχε ποτέ πριν.
Σε κάθε γενιά ο Θεός έστελνε τους απεσταλμένους Του, εξουσιοδοτημένους να ελέγξουν την αμαρτία τόσο στον κόσμο όσο και μέσα στην εκκλησία. Οι άνθρωποι όμως θέλουν να ακούν ευχάριστα πράγματα και δεν δέχονται την απλή, καθαρή αλήθεια. Πολλοί μεταρρυθμιστές, ξεκινώντας το έργο τους, ήταν αποφασισμένοι να δείξουν μεγάλη σύνεση όταν κατέκριναν τα κακώς κείμενα της εκκλησίας και του κράτους. Ήλπιζαν ότι το παράδειγμα μιας αγνής χριστιανικής ζωής θα επέστρεφε τον κόσμο στις διδασκαλίες της Βίβλου. Το Πνεύμα του Θεού όμως επισκέφθηκε και αυτούς, όπως και τον Ηλία, παρακινώντας τους να ελέγξουν την αμαρτωλή ζωή ενός ασεβούς βασιλιά και ενός λαού που είχε αποστατήσει. Τότε αναγκάστηκαν να διακηρύξουν απλές βιβλικές αλήθειες, τις οποίες προηγουμένως δίσταζαν να εκθέσουν. Ένιωθαν την ανάγκη να διαδώσουν με ζήλο την αλήθεια και να προειδοποιήσουν για τον κίνδυνο που απειλούσε τις ψυχές των ανθρώπων. Τότε έλεγαν τα λόγια που ήθελε ο Κύριος, χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες, και οι άνθρωποι άκουγαν αναγκαστικά την προειδοποίηση.
Έτσι θα διαδοθεί το μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Καθώς πλησιάζει η ώρα που θα μεταδοθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή έμφαση, ο Κύριος θα ενεργήσει μέσω ταπεινών ανθρώπων, καθοδηγώντας τη σκέψη εκείνων που αφιερώθηκαν στην υπηρεσία Του. Η καταλληλότητα των εργατών Του θα εξαρτηθεί περισσότερο από το προσωπικό τους χρίσμα από το Άγιο Πνεύμα, παρά από την εκπαίδευσή τους σε φιλολογικά ιδρύματα. Άνθρωποι με πίστη και προσευχή, ωθούμενοι από μια ακατανίκητη εσωτερική δύναμη και ιερό ζήλο, θα διακηρύξουν τα λόγια που τους βάζει ο Θεός να πουν. Οι αμαρτίες της Βαβυλώνας θα αποκαλυφθούν. Θα φανερωθούν τα τρομερά αποτελέσματα της αναγκαστικής επιβολής των εκκλησιαστικών νόμων με τη βοήθεια της πολιτικής εξουσίας, η εχθρική επίθεση του πνευματισμού, καθώς και η κρυφή αλλά ραγδαία άνοδος της δύναμης του παπισμού· όλα θα ξεσκεπαστούν.
Ο κόσμος θα ταραχθεί από αυτές τις σοβαρές προειδοποιήσεις. Χιλιάδες άνθρωποι θα δώσουν προσοχή σε αυτά τα λόγια, παρόμοια των οποίων δεν είχαν ακούσει ποτέ πριν. Θα πληροφορηθούν έκπληκτοι ότι η Βαβυλώνα είναι η εκκλησία που ξέπεσε εξαιτίας της λανθασμένης και αμαρτωλής στάσης της, και επειδή απέρριψε την αλήθεια που στάλθηκε από τον ουρανό. Καθώς οι άνθρωποι στρέφονται προς τους πνευματικούς τους ηγέτες με την ειλικρινή επιθυμία να μάθουν αν τα πράγματα έχουν όντως έτσι, εκείνοι τους απαντούν με μύθους και προβλέπουν ένα ευχάριστο μέλλον για να καθησυχάσουν τις ανήσυχες συνειδήσεις τους.
Επειδή όμως πολλοί δεν θα ικανοποιηθούν από την ανεπαρκή αυτή ανθρώπινη διαδικασία και θα απαιτήσουν μια εξήγηση που να βασίζεται στο βιβλικό «έτσι λέει ο Κύριος», τότε αυτοί οι θρησκευτικοί ποιμένες —σαν τους Φαρισαίους της παλιάς εποχής— εξοργισμένοι επειδή θα βλέπουν το κύρος τους να αμφισβητείται, θα καταγγείλουν το μήνυμα ως προερχόμενο από τον Σατανά. Θα ξεσηκώσουν μάλιστα τα πλήθη που ρέπουν προς την αμαρτία, ώστε να διασύρουν και να καταδιώξουν όσους διαδίδουν αυτή την αλήθεια.
Καθώς το θέμα αυτής της σύγκρουσης θα επεκτείνεται σε νέους τομείς και θα στρέφει την προσοχή των ανθρώπων προς τον καταπατημένο Νόμο του Θεού, ο Σατανάς θα εξοργίζεται όλο και περισσότερο. Η δύναμη που συνοδεύει το μήνυμα θα εξ αγριεύει ακόμα πιο πολύ όσους εναντιώνονται. Ο κλήρος θα καταβάλει σχεδόν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να εμποδίσει το φως να φτάσει στο ποίμνιό του. Θα αγωνιστούν με κάθε μέσο που διαθέτουν για να απαγορεύσουν τις συζητήσεις γύρω από αυτά τα πολύ σημαντικά θέματα. Η εκκλησία θα ζητήσει τη βοήθεια της ισχυρής πολιτικής εξουσίας, και σε αυτή την ενέργεια, Καθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι ενώνονται.
Καθώς το κίνημα για την υποχρεωτική επιβολή της αργίας της Κυριακής γίνεται πιο αποφασιστικό και τολμηρό, θα επιβληθούν ποινικές κυρώσεις σε όσους τηρούν τις εντολές του Θεού. Θα τους απειλήσουν με πρόστιμα και φυλάκιση. Σε ορισμένους θα προσφέρουν υψηλά αξιώματα, ενώ σε άλλους αμοιβές και προνόμια, ώστε να τους δελεάσουν να απαρνηθούν την πίστη τους. Η σταθερή απάντησή τους όμως είναι η ίδια με εκείνη του Λούθηρου σε παρόμοιες περιπτώσεις: «Αποδείξτε το λάθος μας μέσα από τον Λόγο του Θεού». Όσοι οδηγούνται στα δικαστήρια, υπερασπίζονται την αλήθεια με τόσο θάρρος, ώστε μερικοί από τους ακροατές θα πάρουν την απόφαση να τηρήσουν όλες τις Εντολές του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο, το φως θα μεταδοθεί σε χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι διαφορετικά δεν θα γνώριζαν τίποτα γι' αυτές τις αλήθειες.
Η υπακοή στον Λόγο του Θεού σύμφωνα με τις υποδείξεις της συνείδησης, θα θεωρηθεί ανταρσία. Τυφλωμένοι από τον Σατανά, οι γονείς θα φέρονται σκληρά και θα κακομεταχειρίζονται τα πιστά παιδιά τους. Ο κύριος ή η κυρία του σπιτιού θα καταπιέζουν τους υπηρέτες που θα τηρούν την εντολή του Θεού. Η αγάπη θα χαθεί. Παιδιά θα αποκληρωθούν και θα διωχθούν από το σπίτι. Τα λόγια του Παύλου θα εκπληρωθούν κατά λέξη: «Όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν με ευσέβεια εν Χριστώ Ιησού, θα διωχθούν» (Β΄ Τιμόθεον 3:12). Επειδή οι υποστηρικτές της αλήθειας θα αρνηθούν να τηρήσουν την αργία της Κυριακής, μερικοί από αυτούς θα ριχθούν στη φυλακή, άλλοι θα εξοριστούν, και άλλους θα τους μεταχειριστούν σαν σκλάβους.
Στην ανθρώπινη λογική όλα αυτά μπορεί τώρα να φαίνονται απίθανα. Όταν η συγκρατητική επιρροή του Πνεύματος του Θεού αποσυρθεί από τους ανθρώπους, και αυτοί περιέλθουν στον έλεγχο του Σατανά ο οποίος εχθρεύεται τα θεϊκά διατάγματα, τότε θα εξελιχθούν παράξενα γεγονότα. Η ανθρώπινη καρδιά μπορεί να σκληρύνει αφάνταστα όταν απομακρυνθεί από την αγάπη και τον φόβο του Θεού.
Ενώ πλησιάζει η θύελλα, μια μεγάλη τάξη ανθρώπων που είχαν εκδηλωθεί ως οπαδοί του τριπλού μηνύματος, χωρίς όμως να έχουν αγιαστεί μέσω της υπακοής στην αλήθεια, θα απομακρυνθούν και θα προσχωρήσουν στην αντίθετη παράταξη. Οι σχέσεις τους με τον κόσμο και η συμμόρφωσή τους με το πνεύμα του κόσμου τούς έκανε να βλέπουν τα πράγματα σχεδόν κάτω από το ίδιο πρίσμα. Και όταν έρθει η δοκιμασία, είναι έτοιμοι να ταχθούν με την εύκολη και δημοφιλή πλευρά. Άνθρωποι προικισμένοι με χαρίσματα και με γλυκιά γλώσσα, που άλλοτε ήταν ενθουσιώδεις υποστηρικτές της αλήθειας, θα χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους για να εξαπατήσουν και να παρασύρουν ψυχές. Θα αποδειχθούν οι πιο άσπονδοι εχθροί των πρώην αδελφών τους. Όταν οι πιστοί σέρνονται στα δικαστήρια για να λογοδοτήσουν για την πίστη τους, αυτοί οι αποστάτες γίνονται οι πιο αποτελεσματικοί πράκτορες του Σατανά, κατηγορώντας τους με ψευδομαρτυρίες και προσβλητικούς υπαινιγμούς, ώστε να στρέψουν την οργή των δικαστών εναντίον τους.
Την ώρα αυτή του διωγμού, η πίστη των δούλων του Κυρίου θα δοκιμαστεί. Μετέδωσαν την προειδοποίηση με πίστη, αποβλέποντας μόνο στον Θεό και στον Λόγο Του. Ενεργώντας στις καρδιές τους, το Πνεύμα του Θεού τους έκανε να μιλήσουν. Παρακινούμενοι από ευλαβικό ζήλο και θεϊκό αυθορμητισμό, ανέλαβαν την εκτέλεση των καθηκόντων τους χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες που θα είχαν για τους ίδιους τα λόγια τους προς τους ανθρώπους. Ούτε τα επίγεια συμφέροντά τους λογάριασαν, ούτε σκέφτηκαν να προστατεύσουν την υπόληψή τους ή ακόμα και την ίδια τους τη ζωή. Όταν όμως ξεσπάσει πάνω τους η θύελλα της αντίδρασης και των κατηγοριών, μερικοί, εξαντλημένοι από τη μεγάλη αναταραχή, θα φτάσουν στο σημείο να πουν: «Αν μπορούσαμε να προβλέψουμε τις συνέπειες που θα είχαν τα λόγια μας, θα είχαμε σιωπήσει».
Περικυκλωμένοι από δυσκολίες και δεχόμενοι τις άγριες επιθέσεις του Σατανά, βλέπουν ότι το έργο που ανέλαβαν απέχει πολύ από το να τελειώσει με τις δικές τους προσπάθειες, ενώ βλέπουν και τον εαυτό τους να απειλείται με εξόντωση. Χάνουν τον ενθουσιασμό που τους ενέπνεε μέχρι τότε. Ούτε όμως μπορούν να γυρίσουν πίσω. Τότε, συναισθανόμενοι την απελπιστική τους κατάσταση, προστρέχουν στη δύναμη του Παντοδυνάμου. Θυμούνται ότι τα λόγια που είπαν δεν ήταν δικά τους, αλλά Εκείνου που τους πρόσταξε να μεταδώσουν την προειδοποίηση. Ο Θεός είχε βάλει την αλήθεια στις καρδιές τους και δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά παρά να τη διακηρύξουν.
Τις ίδιες δοκιμασίες αντιμετώπισαν οι άνθρωποι του Θεού των περασμένων γενεών. Ο Ουίκλιφ, ο Χους, ο Λούθηρος, ο Τύνδαλος, ο Μπάξτερ και ο Ουέσλεϊ υποστήριξαν ότι κάθε διδασκαλία πρέπει να συγκρίνεται με την Αγία Γραφή και εναντιώνονταν σε καθετί που εκείνη απαγόρευε. Εναντίον αυτών των ανθρώπων ξέσπασε άγριος διωγμός με αδυσώπητη μανία. Κι όμως, δεν έπαψαν να διακηρύσσουν την αλήθεια. Κάθε αντιπροσωπευτική περίοδος της εκκλησιαστικής ιστορίας χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη μιας ειδικής αλήθειας, που ανταποκρίνεται στις εκάστοτε ανάγκες του λαού του Θεού. Κάθε τέτοια νέα φανέρωση της αλήθειας χρειάστηκε να περάσει ανάμεσα από το μίσος και τον ανταγωνισμό. Όσοι ευλογήθηκαν με τα ευεργετικά της αποτελέσματα, υπέστησαν διωγμούς και δοκιμασίες. Όταν ο Θεός στέλνει στον κόσμο μια ιδιαίτερη αλήθεια σε καιρό έκτακτης ανάγκης, ποιος τολμάει να αρνηθεί να τη μεταδώσει; Διατάζει τώρα τους δούλους Του να παρουσιάσουν στον κόσμο την τελευταία έκκληση της ευσπλαχνίας. Δεν μπορούν να σιωπήσουν παρά μόνο με κίνδυνο της ψυχής τους. Οι απεσταλμένοι του Χριστού δεν έχουν καμία σχέση με τα αποτελέσματα. Οφείλουν μόνο να φέρουν σε πέρας το καθήκον τους, αφήνοντας τις συνέπειες στην πρόνοια του Θεού.
Ενώ η αντίδραση παίρνει τρομακτικές διαστάσεις, οι δούλοι του Θεού βρίσκονται και πάλι σε αμηχανία και αναρωτιούνται μήπως οι ίδιοι προκάλεσαν την κρίση. Τόσο η συνείδησή τους όσο και ο Λόγος του Θεού τούς διαβεβαιώνουν ότι ενήργησαν όπως έπρεπε, και παρά το γεγονός ότι οι δοκιμασίες συνεχίζονται, αυτοί δέχονται την απαραίτητη δύναμη για να τις υπομείνουν. Μπορεί ο αγώνας να πλησιάζει και να φαίνεται σκληρότερος, αλλά το θάρρος και η πίστη τους δυναμώνουν ανάλογα με την ανάγκη που παρουσιάζεται. Η μαρτυρία τους είναι: «Εμείς δεν μπορούμε να παραποιήσουμε τον Λόγο του Θεού και να χωρίσουμε τον άγιο Νόμο Του, αποκαλώντας ένα τμήμα του σημαντικό και ένα άλλο ασήμαντο για να κερδίσουμε την εύνοια του κόσμου. Ο Θεός που λατρεύουμε είναι σε θέση να μας ελευθερώσει. Ο Χριστός νίκησε τις δυνάμεις του κόσμου. Και εμείς θα φοβηθούμε έναν κόσμο που έχει ήδη ηττηθεί;»
Ο διωγμός, με τις διάφορες μορφές του, δεν είναι παρά η διαρκής εξέλιξη μιας συγκεκριμένης αρχής που θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει και ο Σατανάς, και όσο ο χριστιανισμός παραμένει ζωντανή δύναμη. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να υπηρετήσει τον Θεό χωρίς να προκαλέσει την επίθεση των δυνάμεων του σκότους εναντίον του. Πονηροί άγγελοι θα του επιτίθενται, φοβούμενοι ότι αυτός με την επιρροή του αποσπά τη λεία τους μέσα από τα χέρια τους. Πονηροί άνθρωποι, ελεγχόμενοι από την υποδειγματική ζωή του, θα συνεργάζονται με αυτούς για να τον απομακρύνουν από τον Θεό με δελεαστικές προτάσεις. Και όταν αυτά τα μέσα αποτύχουν, τότε καταφεύγουν στη βία για να παραβιάσουν τη συνείδησή του.
Όσο όμως ο Ιησούς συνεχίζει να μεσιτεύει στο ουράνιο αγιαστήριο για χάρη του ανθρώπου, η συγκρατητική επίδραση του Αγίου Πνεύματος γίνεται αισθητή από τους κυβερνήτες και από τον λαό. Μέχρι ένα ορισμένο σημείο, η επίδραση αυτή εκδηλώνεται μέσω της νομοθεσίας κάθε κράτους. Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι νόμοι, η κατάσταση του κόσμου θα ήταν πολύ χειρότερη από ό,τι είναι τώρα. Αν και πολλοί από τους πολιτικούς έχουν μετατραπεί σε ενεργούς πράκτορες του Σατανά, ο Θεός έχει και Εκείνος τους δικούς Του πράκτορες ανάμεσα στα ηγετικά στελέχη του κράτους. Όταν ο εχθρός παρακινεί τους υποτελείς του να προτείνουν μέτρα για να εμποδίσουν το έργο του Θεού, κυβερνητικοί εκπρόσωποι που διακατέχονται από τον φόβο του Κυρίου, παροτρύνονται με ακαταμάχητα επιχειρήματα από τους άγιους αγγέλους να καταψηφίσουν τέτοιες προτάσεις. Έτσι, μια μειονότητα ανθρώπων θα αναχαιτίσει το ορμητικό ρεύμα του κακού. Η αντίσταση των εχθρών της αλήθειας θα συγκρατηθεί για να ολοκληρωθεί το έργο του μηνύματος του τρίτου αγγέλου. Όταν δοθεί η τελευταία προειδοποίηση, θα προσελκύσει την προσοχή των ηγετικών στελεχών μέσω των οποίων εργάζεται τώρα ο Θεός, και μερικοί από αυτούς θα την αποδεχθούν και θα ενωθούν με τον λαό του Θεού την εποχή της θλίψης.
Ο άγγελος που προστίθεται στη διακήρυξη του τριπλού μηνύματος, φωτίζει με τη δόξα του όλη τη γη. Με αυτή την περιγραφή ανακοινώνεται ένα έργο με παγκόσμια απήχηση και καταπληκτική δύναμη. Η κίνηση του Αντβεντισμού κατά τα έτη 1840-1844 ήταν μια ένδοξη εκδήλωση της δύναμης του Θεού. Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου είχε φτάσει σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου και σε ορισμένες χώρες εκδηλώθηκε το βαθύτερο θρησκευτικό ενδιαφέρον που έχει σημειωθεί σε οποιαδήποτε γωνιά της γης από την εποχή της Μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα. Αυτό όμως θα ξεπεραστεί από τη μεγάλη κίνηση που θα δημιουργηθεί με την τελευταία προειδοποίηση του τρίτου αγγέλου.
Το έργο αυτό θα είναι παρόμοιο με το έργο της Ημέρας της Πεντηκοστής. Όπως δόθηκε τότε η «πρώιμη βροχή» με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κατά την εναρκτήρια περίοδο του ευαγγελίου για να βοηθήσει στη βλάστηση του πολύτιμου σπόρου, έτσι και η «όψιμη βροχή» θα δοθεί κατά την τελευταία φάση του ευαγγελικού έργου για την ωρίμανση του θερισμού. «Tότε, θα γνωρίσουμε και θα εξακολουθούμε να γνωρίζουμε τον Kύριο. H έξοδός του είναι προδιαταγμένη σαν την αυγή. Kαι θάρθει σε μας σαν δυνατή βροχή, σαν βροχή όψιμη και πρώιμη επάνω στη γη.» Ωσηέ 6:3. « Kαι, τα παιδιά τής Σιών, να χαίρεστε, και να ευφραίνεστε στον Kύριο τον Θεό σας επειδή, σας έδωσε την πρώιμη βροχή έγκαιρα, και θα βρέξει σε σας βροχή πρώιμη και όψιμη, όπως πρωτύτερα.» Ιωήλ 2:είκοσι τρία. «Kαι κατά τις έσχατες ημέρες, λέει ο Θεός, θα ξεχύσω από το πνεύμα μου επάνω σε κάθε σάρκα». «Kαι καθένας που θα επικαλεστεί το όνομα του Kυρίου, θα σωθεί» Πράξεις 2:εδάφια 17 και είκοσι ένα.
Το τέλος του ευαγγελιστικού έργου δεν πρόκειται να χαρακτηριστεί από κατώτερες θεϊκές εκδηλώσεις από εκείνες που σημάδεψαν την αρχή του. Οι προφητείες που εκπληρώθηκαν με την έκχυση της «πρώιμης βροχής» στην αρχή του ευαγγελίου, πρέπει να εκπληρωθούν και πάλι τώρα, προς το τέλος, με την έκχυση της «όψιμης βροχής». Αυτοί είναι οι «καιροί της αναζωογόνησης» στους οποίους αναφερόταν ο απόστολος Πέτρος όταν έλεγε: « Mετανοήστε, λοιπόν, και επιστρέψτε, για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σας, για νάρθουν καιροί αναψυχής από την παρουσία τού Kυρίου, 20και να αποστείλει σε σας τον προαναγγελμένον Iησού Xριστό·» Πράξεις 3:δέκα εννιά έως είκοσι ένα.
Δούλοι του Θεού, με τη θεϊκή αφιέρωση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, θα σπεύδουν από μέρος σε μέρος για να διαδώσουν το ουράνιο μήνυμα. Και αυτό το προειδοποιητικό μήνυμα θα αντηχήσει από χιλιάδες φωνές, φτάνοντας μέχρι τα πέρατα της γης. Θα γίνονται θαύματα, ασθενείς θα θεραπεύονται και διάφορα σημεία θα συνοδεύουν τους πιστούς. Παράλληλα, εργάζεται και ο Σατανάς με ψεύτικα θαύματα. Μέχρι και φωτιά θα κατεβάσει από τον ουρανό μπροστά στα μάτια των ανθρώπων Αποκάλυψη 13:13. Έτσι, οι κάτοικοι της γης θα βρεθούν αναγκασμένοι να πάρουν μια απόφαση.
Η διάδοση του μηνύματος δεν βασίζεται τόσο στην επιχειρηματολογία, όσο στην ισχυρή πειθώ του Πνεύματος του Θεού. Τα επιχειρήματα θα έχουν ήδη παρουσιαστεί. Ο σπόρος θα έχει σπαρθεί από πριν. Τώρα θα βλαστήσει και θα καρποφορήσει. Τα βιβλία και τα φυλλάδια, σκορπισμένα από τους ιεραποστολικούς εργάτες, θα έχουν μιλήσει στις καρδιές των ανθρώπων. Πολλοί όμως, στους οποίους αυτά είχαν κάνει εντύπωση, συναντούσαν εμπόδια στο να κατανοήσουν την αλήθεια σε όλη της την έκταση ή να συμμορφωθούν με αυτήν. Αλλά τώρα οι φωτεινές ακτίνες εισχωρούν παντού, η αλήθεια παρουσιάζεται με απόλυτη σαφήνεια και οι ειλικρινείς ψυχές σπάνε τα δεσμά που τους στέκονταν εμπόδιο. Ούτε τα μέλη της οικογένειας, ούτε οι σχέσεις της εκκλησίας μπορούν πια να τους σταματήσουν. Η αλήθεια είναι πιο πολύτιμη από καθετί άλλο. Παρά τις ενωμένες δυνάμεις ενάντια στην αλήθεια, πολλοί είναι εκείνοι που τάσσονται με το μέρος του Κυρίου.
Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ
«Kαι κατά τον καιρό εκείνο θα εγερθεί ο Mιχαήλ, ο μεγάλος άρχοντας, που στέκεται για τους γιους τού λαού σου· και θα είναι καιρός θλίψης, που ποτέ δεν έχει γίνει αφότου υπήρξε έθνος, μέχρις εκείνον τον καιρό· και κατά τον καιρό εκείνο ο λαός σου θα διασωθεί, κάθε ένας που θα βρεθεί γραμμένος μέσα στο βιβλίο..» Δανιήλ 12:1.
Όταν σταματήσει να ακούγεται το κήρυγμα του τρίτου αγγέλου, η θεϊκή ευσπλαχνία παύει πια να υπερασπίζεται τους ενόχους της γης. Ο λαός του Θεού εκπλήρωσε το καθήκον του. Δέχτηκαν την «όψιμη βροχή», τις «στιγμές αναζωογόνησης από την παρουσία του Κυρίου» και ετοιμάστηκαν για την ώρα της δοκιμασίας που τους περιμένει. Άγγελοι πηγαινοέρχονται βιαστικά στον ουρανό. Ένας άγγελος επιστρέφει από τη γη και αναγγέλλει ότι το έργο του τελείωσε. Ο κόσμος πέρασε την τελευταία του δοκιμασία, και όλοι όσοι έμειναν πιστοί στις θείες εντολές, έλαβαν τη «σφραγίδα του ζωντανού Θεού».
Τότε ο Ιησούς σταματά το μεσιτικό Του έργο στο ουράνιο αγιαστήριο. Υψώνει τα χέρια του και με δυνατή φωνή λέει: «Τελείωσε». Έπειτα, και ενώ όλοι μαζί οι άγγελοι βγάζουν τα διαδήματά τους, Εκείνος προβαίνει στην ακόλουθη επίσημη δήλωση: «Όποιος αδικεί, ας αδικήσει ακόμα· και όποιος είναι μολυσμένος, ας μολυνθεί ακόμα· και ο δίκαιος ας γίνει ακόμα πιο δίκαιος, και ο άγιος ας γίνει ακόμα πιο άγιος.» Αποκάλυψη 22:11. Το τέλος του καθενός έχει κριθεί είτε για ζωή είτε για θάνατο. Ο Χριστός έκανε την εξιλέωση για το λαό Του και εξάλειψε τις αμαρτίες του. Ο αριθμός των υπηκόων Του έχει συμπληρωθεί. «Η βασιλεία, η εξουσία και η μεγαλοσύνη όλων των βασιλείων κάτω από τον ουρανό» πρόκειται σε λίγο να περάσει στην κατοχή των κληρονόμων της σωτηρίας, και ο Ιησούς θα βασιλέψει ως «Βασιλιάς βασιλιάδων και Κύριος κυρίων».
Όταν ο Ιησούς εγκαταλείπει το αγιαστήριο, οι κάτοικοι της γης βυθίζονται στο σκοτάδι. Κατά το τρομερό αυτό διάστημα, οι δίκαιοι είναι αναγκασμένοι να ζουν στην παρουσία του πανάγιου Θεού χωρίς Μεσίτη. Όταν οι περιορισμοί που συγκρατούσαν τις ενέργειες των ασεβών αφαιρεθούν, ο Σατανάς ασκεί απόλυτο έλεγχο πάνω στους οριστικά αμετανόητους ανθρώπους. Η μακροθυμία του Θεού έληξε. Ο κόσμος απέρριψε την ευσπλαχνία Του, περιφρόνησε την αγάπη Του και καταπάτησε το νόμο Του. Οι ασεβείς ξεπέρασαν τα όρια της προθεσμίας τους. Το Πνεύμα του Θεού, στο οποίο πρόβαλαν τόσο πεισματική αντίσταση, τελικά αποσύρθηκε. Απροστάτευτοι από τη θεϊκή χάρη, παραδίδονται στις διαθέσεις του πονηρού, και ο Σατανάς θα βυθίσει τότε τους κατοίκους της γης σε μια τελευταία θλίψη. Όταν οι άγγελοι του Θεού πάψουν να συγκρατούν τους θυελλώδεις ανέμους των ανθρώπινων παθών, όλα τα συγκρουόμενα στοιχεία θα αφεθούν ελεύθερα. Η ανθρωπότητα θα εμπλακεί σε μια παγκόσμια καταστροφή, πιο τρομακτική ακόμη και από την καταστροφή της αρχαίας Ιερουσαλήμ.
Ένας μόνο άγγελος είχε σταλεί για να θανατώσει τα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων, και ολόκληρη η χώρα βυθίστηκε στο πένθος. Όταν ο Δαβίδ πρόσβαλε τον Θεό με την απαγορευμένη καταμέτρηση του λαού, πάλι ένας άγγελος έφερε την καταστροφή που ακολούθησε ως τιμωρία για το σφάλμα του. Την ίδια καταστροφική δύναμη που άσκησαν οι άγιοι άγγελοι με την εντολή του Θεού, θα την ασκήσουν τώρα οι πονηροί άγγελοι με την ανοχή Του. Και τώρα ακόμη υπάρχουν δυνάμεις έτοιμες να δράσουν. Το μόνο που περιμένουν είναι η άδεια από τον Θεό για να σκορπίσουν παντού τον όλεθρο.
Αυτοί που τιμούν τον νόμο του Θεού κατηγορήθηκαν ως υπαίτιοι για τα δεινά του κόσμου, και τώρα θα θεωρηθούν υπεύθυνοι για τις τρομερές φυσικές καταστροφές, την αιματοχυσία και τον αλληλοσπαραγμό που βύθισαν στη συμφορά την ανθρωπότητα. Η δυναμική διάδοση του τελευταίου προειδοποιητικού μηνύματος προκάλεσε την οργή των ασεβών. Η οργή τους στρέφεται εναντίον όλων όσων δέχτηκαν την ειδοποίηση, και ο Σατανάς θα διεγείρει με ακόμα μεγαλύτερη ένταση το πνεύμα του μίσους και της καταδίωξης.
Όταν η παρουσία του Θεού είχε τελικά αποσυρθεί από το ιουδαϊκό έθνος, δεν είχαν ιδέα γι' αυτό ούτε οι ιερείς ούτε ο λαός. Παραδομένοι καθώς ήταν στον έλεγχο του Σατανά και παρασυρμένοι από τα πιο μισητά και ακατονόμαστα πάθη, εξακολουθούσαν ακόμη να πιστεύουν ότι αποτελούσαν τον εκλεκτό λαό του Θεού. Οι ιερατικές υπηρεσίες συνεχίζονταν στον ναό. Οι θυσίες εξακολουθούσαν να προσφέρονται πάνω στους μολυσμένους βωμούς τους, και καθημερινά γινόταν επίκληση για τη θεϊκή ευλογία σε έναν λαό που τον βάραινε το αθώο αίμα του αγαπητού Υιού του Θεού και η θανάσιμη μανία καταδίωξης εναντίον των μαθητών Του.
Το ίδιο θα συμβεί και όταν η τελεσίδικη απόφαση στο ουράνιο αγιαστήριο θα έχει εκδοθεί και η τύχη του κόσμου θα έχει κριθεί για πάντα: οι κάτοικοι της γης θα βρίσκονται σε άγνοια. Οι λατρευτικές τελετές θα συνεχίζονται από έναν λαό από τον οποίο το Πνεύμα του Θεού θα έχει οριστικά αποσυρθεί, και ο σατανικός ζήλος με τον οποίο θα τους εμπνέει ο αρχηγός του κακού για την εκτέλεση των μοχθηρών σχεδίων του, θα φαίνεται σαν ζήλος για τον Θεό.
Επειδή το Σάββατο θα έχει γίνει σημείο αντιπαράθεσης, και οι θρησκευτικές και πολιτικές αρχές θα έχουν συνεργαστεί για την επιβολή κυρώσεων σχετικά με την τήρηση της Κυριακής, η επίμονη άρνηση μιας ασήμαντης μειονότητας να υποχωρήσει μπροστά στη γενική απαίτηση, θα τους κάνει στόχο της παγκόσμιας αποστροφής. Θα υποστηριχθεί η άποψη ότι οι ελάχιστοι αυτοί που προβάλλουν αντίσταση σε ένα εκκλησιαστικό θέσμιο και σε έναν κρατικό νόμο δεν πρέπει να γίνονται πλέον ανεκτοί· ότι είναι προτιμότερο αυτοί να εξαφανιστούν παρά ολόκληρα έθνη να βυθιστούν στη σύγχυση και την παρανομία.
Το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποίησαν πριν από περίπου δύο χιλιάδες χρόνια οι άρχοντες του λαού κατά του Χριστού. Ο υστερόβουλος Καϊάφας πρότεινε: « ούτε συλλογίζεστε ότι, μας συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος για χάρη τού λαού, και να μη χαθεί ολόκληρο το έθνος.» Ιωάννης 11:50. Το επιχείρημα αυτό θα αποδειχθεί αποτελεσματικό και το διάταγμα που θα εκδοθεί τελικά εναντίον εκείνων που τηρούν το Σάββατο της τέταρτης Εντολής, θα τους κηρύξει άξιους της έσχατης των ποινών και θα δίνει στους πολίτες την άδεια να τους εκτελέσουν σε μια καθορισμένη ημερομηνία. Ο Καθολικισμός στην Ευρώπη και ο Προτεσταντισμός στην Αμερική (Νέο Κόσμο) εφαρμόζουν τα ίδια μέτρα εναντίον εκείνων που σέβονται όλες τις θεϊκές εντολές.
Τότε ο λαός του Θεού θα βυθιστεί σε εκείνες τις θλιβερές σκηνές αγωνίας που περιγράφει ο προφήτης ως τον «καιρό της στενοχώριας του Ιακώβ». « Eπειδή, έτσι λέει o Kύριoς: Aκoύσαμε τρoμερή φωνή, φόβoν και όχι ειρήνη. Pωτήστε, τώρα, και δέστε, αν αρσενικό γεννάει· γιατί βλέπω κάθε έναν άνδρα με τα χέρια τoυ επάνω στη μέση τoυ, σαν γυναίκα πoυ γεννάει, και όλα τα πρόσωπα μεταστράφηκαν σε ωχρό χρώμα; Aλλoίμoνo! Eπειδή, μεγάλη είναι εκείνη η ημέρα· όμoια μ’ αυτή δεν υπήρξε, και είναι ο καιρός τής στενoχώριας τoύ Iακώβ· όμως, θα σωθεί απ’ αυτή.» Ιερεμίας 30:5-7.
Η νύχτα εκείνης της έντονης οδύνης του Ιακώβ, όταν αγωνιζόταν προσευχόμενος για την απελευθέρωσή του από τα χέρια του αδελφού του Ησαύ Γένεσις 32:24-30, απεικονίζει την εμπειρία του λαού του Θεού στον καιρό της θλίψης. Αφού με δόλο είχε αποσπάσει από τον πατέρα του την ευλογία που προοριζόταν για τον Ησαύ, ο Ιακώβ, τρομοκρατημένος από τις θανάσιμες απειλές του αδελφού του, έφυγε από το σπίτι του για να γλιτώσει. Έπειτα από πολλά χρόνια στην εξορία, ξεκίνησε μετά από υπόδειξη του Θεού, μαζί με τις γυναίκες, τα παιδιά, τα κοπάδια και τις αγέλες του, το ταξίδι της επιστροφής στην πατρίδα.
Φτάνοντας στα σύνορα της χώρας, η είδηση ότι πλησιάζει ο αδελφός του επικεφαλής μιας ομάδας πολεμιστών, αναζητώντας προφανώς εκδίκηση, τον τρομοκράτησε. Άοπλη και απροστάτευτη η συνοδεία του Ιακώβ, φαινόταν ότι όλοι θα έπεφταν θύματα βίας και σφαγής. Και σαν να μην έφτανε η αγωνία και ο φόβος, τον βασάνιζε επιπλέον και το καταπιεστικό άγχος των τύψεων, επειδή ήταν η δική του αμαρτία που τους έφερε σε αυτή την επικίνδυνη θέση. Μόνη του ελπίδα απέμεινε η ευσπλαχνία του Θεού. Μόνο του αμυντικό όπλο η προσευχή. Παρόλα αυτά, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να επανορθώσει για την αδικία που προκάλεσε στον αδελφό του και να αποτρέψει τον κίνδυνο που τον απειλεί. Καθώς πλησιάζει ο καιρός της θλίψης, οι ακόλουθοι του Χριστού οφείλουν και αυτοί να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να παρουσιαστούν στον κόσμο με το πραγματικό φως, να σπάσουν την προκατάληψη και να αποτρέψουν τον κίνδυνο που απειλεί την ελευθερία της συνείδησης.
Ο Ιακώβ, αφού απομάκρυνε την οικογένειά του για να μην αντιληφθούν την απόγνωσή του, έμεινε μόνος ικετεύοντας για τη μεσολάβηση του Θεού. Εξομολογείται τότε την αμαρτία του και με ευγνωμοσύνη αναγνωρίζει την ευσπλαχνία που του έδειξε ο Θεός. Με βαθιά ψυχική κατάνυξη επικαλείται τη διαθήκη του Θεού προς τους πατέρες του, καθώς και τις υποσχέσεις που του δόθηκαν στο νυχτερινό όραμα της Βαιθήλ και του επαναλήφθηκαν στον τόπο της εξορίας του.
Η κρίσιμη ώρα της ζωής του είχε φτάσει. Τα πάντα διακυβεύονται. Μέσα στο σκοτάδι και την ερημιά συνεχίζει να προσεύχεται και να ταπεινώνεται μπροστά στον Θεό. Ξαφνικά, ένα χέρι τον αγγίζει στον ώμο. Νομίζει ότι είναι κάποιος εχθρός που ζητάει να του πάρει τη ζωή και, συγκεντρώνοντας όλη του τη δύναμη, παλεύει απεγνωσμένα εναντίον του. Καθώς πλησιάζει η χαραυγή, ο άγνωστος χρησιμοποιεί την υπεράνθρωπη δύναμή του. Με το άγγιγμά του, ο γεροδεμένος βοσκός παραλύει και, εξαντλημένος, πέφτει στον λαιμό του παράξενου αντιπάλου του, ικετεύοντας με λυγμούς, επειδή τώρα ο Ιακώβ καταλαβαίνει ότι αυτός που είχε εμπλακεί σε πάλη μαζί του ήταν ο Άγγελος της Διαθήκης.
Αν και κουτσαίνει τώρα και νιώθει αβάσταχτο πόνο, δεν εγκαταλείπει τον σκοπό του. Αντιμετώπισε ήδη αρκετά το αδιέξοδο, τις τύψεις και τη θλίψη του. Τώρα πια χρειάζεται τη διαβεβαίωση ότι έχει συγχωρεθεί γι' αυτό. Και καθώς ο ουράνιος επισκέπτης είναι έτοιμος να απομακρυνθεί, ο Ιακώβ αρπάζεται πάνω του και ζητάει την ευλογία Του.
Ο Άγγελος τον πιέζει: «Άφησέ με να φύγω, γιατί ξημέρωσε». Ο πατριάρχης όμως φωνάζει: «Δεν θα σε αφήσω να φύγεις, αν πρώτα δεν με ευλογήσεις». Τι μεγάλη εμπιστοσύνη, αποφασιστικότητα και επιμονή φανερώνουν αυτά τα λόγια! Αν η απαίτησή του ήταν αυθάδης και αλαζονική, ο Ιακώβ θα είχε θανατωθεί αμέσως. Αλλά αυτή ήταν αποκλειστικά η βεβαιότητα ενός ανθρώπου, ο οποίος, αφού ομολόγησε την αδυναμία και την αναξιότητά του, έχει ακλόνητη εμπιστοσύνη στην ευσπλαχνία ενός Θεού που τηρεί τη διαθήκη Του.
«Πάλαιψε με τον άγγελο και νίκησε» Ωσηέ 12:4. Χάρη στην ταπείνωση, τη μετάνοια και την εγκατάλειψη του εγωισμού του, αυτός ο αμαρτωλός και παραστρατημένος θνητός επικράτησε στον αγώνα του με τη Μεγαλειότητα του ουρανού. Το τρεμάμενο χέρι του γαντζώθηκε από τις υποσχέσεις του Θεού, και η καρδιά της Άπειρης Αγάπης δεν άντεξε να απορρίψει τις παρακλήσεις του μετανοημένου αμαρτωλού. Ως απόδειξη του θριάμβου του και για να ενθαρρυνθούν οι άλλοι να μιμηθούν το παράδειγμά του, ακολούθησε η αλλαγή του ονόματός του: από ένα όνομα που του υπενθύμιζε διαρκώς την αμαρτία του, σε ένα καινούργιο, που θύμιζε τη νίκη του. Επίσης, το γεγονός ότι ο Ιακώβ νίκησε αγωνιζόμενος με τον Θεό, αποτελούσε τη διαβεβαίωση ότι θα επικρατούσε και απέναντι στους ανθρώπους. Τώρα πια δεν φοβόταν την οργή του αδελφού του, επειδή ο Θεός ήταν ο υπερασπιστής του.
Ο Σατανάς είχε κατηγορήσει τον Ιακώβ στους ουράνιους αγγέλους, ισχυριζόμενος ότι είχε το δικαίωμα να τον θανατώσει εξαιτίας της αμαρτίας του. Αυτός παρακίνησε τον Ησαύ να βαδίσει εναντίον του, και κατά τη διάρκεια εκείνης της ατελείωτης νύχτας της αγωνίας του πατριάρχη, προσπάθησε να τον κάνει να αποθαρρυνθεί κάτω από το βάρος της ενοχής και να χαλαρώσει το πιάσιμό του από τον Θεό. Ο Ιακώβ είχε φτάσει σχεδόν στην απόγνωση. Ήξερε όμως ότι χωρίς τη βοήθεια του ουρανού ήταν χαμένος. Ειλικρινά είχε μετανιώσει για το σφάλμα του και ζητούσε τώρα το έλεος του Θεού. Αποφασισμένος να μην εγκαταλείψει τον σκοπό του, πιάστηκε γερά από τον άγγελο και τον ικέτευε για το αίτημά του με γοερές κραυγές βαθιάς αγωνίας, ώσπου τελικά νίκησε.
Τον καιρό της θλίψης, ο Σατανάς θα ξεσηκώσει τους ασεβείς να εξοντώσουν τον λαό του Θεού, όπως επηρέασε τον Ησαύ να βαδίσει κατά του Ιακώβ. Και θα κατηγορήσει τον λαό του Θεού με τον ίδιο τρόπο που κατηγόρησε τον Ιακώβ. Διεκδικεί ολόκληρο τον κόσμο για δικούς του υπηκόους. Μόνο η μικρή ομάδα εκείνων που τηρούν τις εντολές του Θεού αντιστέκεται στην εξουσία του, και αν μπορούσε να τους εξαφανίσει από το πρόσωπο της γης, ο θρίαμβός του θα ολοκληρωνόταν. Βλέποντάς τους να προστατεύονται από τους άγιους αγγέλους, συμπεραίνει ότι οι αμαρτίες τους συγχωρήθηκαν. Αγνοεί όμως ότι οι υποθέσεις όλων κρίθηκαν αμετάκλητα στο ουράνιο αγιαστήριο. Γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια τις αμαρτίες που ο ίδιος τους ώθησε να διαπράξουν, και τις παρουσιάζει τώρα στον Θεό μεγαλοποιημένες με τον πιο χονδροειδή τρόπο, ισχυριζόμενος ότι αυτός ο λαός είναι εξίσου άξιος να χάσει την εύνοια του Θεού, όπως και ο ίδιος. Δηλώνει ότι δεν είναι δίκαιο εκ μέρους του Θεού να συγχωρήσει τις δικές τους αμαρτίες, ενώ αυτόν και τους αγγέλους του τους προορίζει για καταστροφή. Τους διεκδικεί ως λεία του και απαιτεί να παραδοθούν στα χέρια του για να τους εξοντώσει.
Ενώ ο Σατανάς κατηγορεί τον λαό του Θεού ως αμαρτωλό, ο Κύριος του επιτρέπει να τους υποβάλει στους πιο σκληρούς πειρασμούς του. Η εμπιστοσύνη τους στον Θεό και η σταθερότητά τους θα δοκιμαστούν σκληρά. Καθώς αναλογίζονται το παρελθόν, βυθίζονται στην απελπισία. Εξετάζοντας όλη τους τη ζωή, ανακαλύπτουν πολύ λίγο καλό σε αυτήν. Έχουν πλήρη επίγνωση της αδυναμίας και της αναξιότητάς τους. Ο Σατανάς προσπαθεί να τους τρομοκρατήσει, παρουσιάζοντας την κατάστασή τους ως απελπιστική και το σημάδι της μολυσμένης ζωής τους ως ανεξίτηλο. Με τον τρόπο αυτό ελπίζει να κλονίσει την πίστη τους, ώστε να υποκύψουν στους πειρασμούς του και να εγκαταλείψουν την αφοσίωσή τους στον Θεό.
Αν και είναι περικυκλωμένοι από εχθρούς αποφασισμένους να τους εξοντώσουν, η αγωνία που περνάει εκείνη την ώρα ο λαός του Θεού δεν οφείλεται στον φόβο για την καταδίωξη εξαιτίας της αλήθειας. Φοβούνται τώρα μήπως υπήρξαν ορισμένες αμαρτίες στη ζωή τους για τις οποίες δεν έχουν μετανοήσει, ή μήπως εξαιτίας κάποιου προσωπικού τους σφάλματος δεν μπορέσουν να επωφεληθούν από την εκπλήρωση της υπόσχεσης του Σωτήρα: «Θα σε φυλάξω από την ώρα του πειρασμού, που πρόκειται να έρθει επάνωσε ολόκληρη την οικουμένη» Αποκάλυψη 3:10. Αν είχαν τη διαβεβαίωση ότι έχουν συγχωρηθεί απόλυτα, δεν θα δίσταζαν μπροστά στα βασανιστήρια ή στον θάνατο. Αν όμως κριθούν ανάξιοι και χάσουν τη ζωή τους εξαιτίας των ελαττωμάτων του χαρακτήρα τους, τότε το άγιο όνομα του Θεού θα διασυρθεί.
Όπου κι αν στραφούν, δεν ακούν τίποτα άλλο παρά προδοτικές συνωμοσίες και δεν βλέπουν παρά την ενεργή δράση της ανταρσίας. Και αυτό γεννά μέσα τους τη σφοδρή επιθυμία, τον διακαή πόθο της ψυχής τους, να σταματήσει πια αυτή η μεγάλη αποστασία και να πάρει τέλος η κακία των ασεβών. Ενώ όμως ικετεύουν τον Θεό να θέσει τέρμα στο έργο της ανταρσίας, ταυτόχρονα περνούν από έναν αυστηρό αυτοέλεγχο, γιατί νιώθουν πως δεν έχουν άλλη δύναμη μέσα τους να αντισταθούν και να απωθήσουν τα ορμητικά κύματα του κακού. Αισθάνονται πως αν είχαν χρησιμοποιήσει πάντα όλη τους την ικανότητα στην υπηρεσία του Χριστού, παίρνοντας όλο και περισσότερη δύναμη σε αυτόν τον αγώνα, οι δυνάμεις του Σατανά θα ήταν πιο εξασθενημένες στην επίθεσή τους εναντίον τους.
Ταπεινώνουν τις ψυχές τους μπροστά στον Θεό, υπενθυμίζοντας τη μετάνοια που έδειξαν για τα πολλά τους σφάλματα, και ικετεύουν για την εκπλήρωση της υπόσχεσης του Σωτήρα τους: « ας πιαστεί από τη δύναμή μoυ, για να κάνει μαζί μoυ ειρήνη· και θα κάνει μαζί μoυ ειρήνη.» Ησαΐας 27:5. Η πίστη τους δεν κλονίζεται επειδή δεν παίρνουν άμεση απάντηση στις προσευχές τους. Αν και περνούν από την πιο έντονη αγωνία, τον φόβο και τη θλίψη, δεν σταματούν τις παρακλήσεις τους. Πιάνονται γερά από τη δύναμη του Θεού, όπως ο Ιακώβ πιάστηκε από τον Άγγελο, και η κραυγή της ψυχής τους είναι: «Δεν θα σε αφήσω να φύγεις, αν δεν με ευλογήσεις».
Αν ο Ιακώβ δεν είχε μετανοήσει προηγουμένως για την αμαρτία του –ότι δηλαδή με δόλο είχε αποκτήσει τα πρωτοτόκια– ο Θεός δεν θα άκουγε την προσευχή του και δεν θα είχε προστατεύσει με ευσπλαχνία τη ζωή του. Παρομοίως, στον καιρό της θλίψης, αν ο λαός του Θεού, ενώ αγωνιά μέσα στη βαθιά οδύνη και τον φόβο, έβλεπε ακόμη να εμφανίζονται μπροστά του αμολόγητα αμαρτήματα, θα είχε συντριβεί. Η απόγνωση θα εξουδετέρωνε την πίστη τους και δεν θα είχαν το σθένος να συνεχίσουν τις παρακλήσεις τους στον Θεό για απελευθέρωση. Αλλά ενώ έχουν πλήρη επίγνωση της αναξιότητάς τους, δεν υπάρχουν εκείνη την ώρα κρυφά ανομήματα για να αποκαλυφθούν. Οι αμαρτίες τους έχουν ήδη εξεταστεί στην κρίση του Θεού, έχουν εξαλειφθεί και δεν έρχονται πια στη μνήμη.
Ο διάβολος κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι ο Θεός θα παραβλέψει την ανειλικρινή τους στάση σε ορισμένες μικρολεπτομέρειες της ζωής. Ο Θεός όμως δείχνει με τη συμπεριφορά Του προς τον Ιακώβ ότι δεν προτίθεται με κανέναν τρόπο ούτε να επιδοκιμάσει, ούτε να ανεχτεί το κακό. Όσοι προσπαθούν είτε να αποκρύψουν είτε να βρουν κάποια δικαιολογία για τις αμαρτίες τους, και τις αφήνουν να παραμένουν καταγεγραμμένες στα βιβλία του ουρανού ως αεξομολόγητες και ασυγχώρητες, θα ηττηθούν από τον Σατανά. Όσο πιο υψηλή είναι η επαγγελματική τους θέση και πιο έντιμη η κοινωνική τους τάξη, τόσο πιο μεμπτή είναι η διαγωγή τους στα μάτια του Θεού, και τόσο μεγαλύτερος ο θρίαμβος του μεγάλου εχθρού. Αυτοί που αναβάλλουν την προετοιμασία τους για την ημέρα του Θεού, δεν θα μπορέσουν να την ολοκληρώσουν στον καιρό της θλίψης, ούτε σε κανέναν μεταγενέστερο χρόνο. Η κατάσταση όλων αυτών των ανθρώπων είναι απελπιστική.
Όσοι από τους επιφανειακούς χριστιανούς βρεθούν απροετοιμάστοι στην τελευταία αυτή φάση της τρομερής πάλης, θα εξομολογούνται τις αμαρτίες τους μέσα στην απόγνωσή τους με εκφράσεις αβάσταχτης αγωνίας, ενώ οι εχθροί τους θα θριαμβεύουν βλέποντας τη δυστυχία τους. Οι εξομολογήσεις αυτές είναι της ίδιας φύσης με εκείνες του Ησαύ και του Ιούδα. Αυτοί που τις κάνουν, θρηνούν για τα αποτελέσματα της παράβασης και όχι για την ενοχή της. Δεν νιώθουν καμία πραγματική συντριβή, καμία αποστροφή για το κακό. Μόνο ο φόβος της τιμωρίας τούς κάνει να ομολογούν την αμαρτωλότητά τους. Αλλά όπως ο Φαραώ στην παλαιά εποχή, θα επέστρεφαν και αυτοί στην ίδια περιφρονητική στάση απέναντι στον Ουρανό, μόλις θα σταματούσε η τιμωρία.
Η ιστορία του Ιακώβ μας βεβαιώνει επίσης ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει αυτούς που εξαπατήθηκαν, δοκιμάστηκαν από πειρασμούς και παρασύρθηκαν στην αμαρτία, αλλά επέστρεψαν κοντά Του με ειλικρινή μετάνοια. Ενώ ο Σατανάς προσπαθεί να καταστρέψει αυτή την ομάδα ανθρώπων, ο Θεός θα στείλει τους αγγέλους Του για να τους παρηγορήσουν και να τους προστατέψουν την ώρα του κινδύνου. Οι επιθέσεις του Σατανά είναι άγριες και αποφασιστικές, και οι απάτες του τρομοκρατικές. Το βλέμμα του Κυρίου όμως είναι πάνω στον λαό Του και το αυτί Του ακούει τις κραυγές τους. Αν και η θλίψη τους είναι μεγάλη και οι φλόγες στο καμίνι απειλούν να τους καταπιούν, ο μεγάλος «Μεταλλουργός» θα τους βγάλει από αυτό «σαν χρυσάφι δοκιμασμένο στη φωτιά». Η αγάπη του Θεού για τα παιδιά Του κατά το διάστημα αυτής της σκληρής δοκιμασίας είναι η ίδια σε ένταση και τρυφερότητα, όπως και στις ημέρες της μεγαλύτερης ευτυχίας τους. Είναι όμως απαραίτητο να περάσουν από το φλογερό καμίνι της φωτιάς, ώστε κάθε κοσμικό στοιχείο να καταναλωθεί και η εικόνα του Χριστού να αναπαραχθεί πάνω τους με κάθε λεπτομέρεια της εκπληκτικής της ομορφιάς.
Ο καιρός της δυστυχίας και της έντονης οδύνης που μας περιμένει, απαιτεί πίστη που να αντέχει στην κούραση, στην καθυστέρηση και στην πείνα – πίστη που να μην εξασθενεί, όσο σκληρά κι αν δοκιμάζεται. Γι' αυτό ακριβώς δίνεται ο «καιρός της χάρης», ώστε όλοι να ετοιμαστούν για εκείνες τις ημέρες. Αν ο Ιακώβ τελικά νίκησε, αυτό οφείλεται στη μεγάλη του επιμονή και αποφασιστικότητα. Η νίκη του είναι απόδειξη της δύναμης που έχει η επίμονη προσευχή. Οποιοσδήποτε στηριχθεί στις υποσχέσεις του Θεού όπως εκείνος στηρίχθηκε, και επιμείνει όπως εκείνος επέμεινε, θα πετύχει και αυτός όπως εκείνος πέτυχε. Όσοι δεν είναι πρόθυμοι να αρνηθούν τον εγωισμό τους, να αγωνιστούν στην προσευχή με τον Θεό και να ζητήσουν ειλικρινά και επίμονα την ευλογία Του, δεν θα την αποκτήσουν ποτέ. Ας αγωνιστεί κανείς με τον Θεό! Πόσο λίγοι έχουν επίγνωση του τι σημαίνει αυτό! Πόσο λίγοι αφέθηκαν ποτέ να ελκυστούν από τον Θεό με τόσο βαθύ πόθο ψυχής, ώστε να νιώσουν όλες τις δυνάμεις τους να φτάνουν στα όριά τους! Όταν κύματα απερίγραπτης απελπισίας ξεσπούν ορμητικά εναντίον εκείνου που ικετεύει, πόσο λίγοι μένουν προσκολλημένοι στις υποσχέσεις του Θεού με την πίστη τους ακλόνητη!
Όσοι ασκούν λίγη πίστη τώρα, διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο να λυγίσουν κάτω από την πίεση της σατανικής παγίδας και του διατάγματος κατά της ελευθερίας της συνείδησης. Και αν ακόμη αντέξουν στη δοκιμασία, θα βυθιστούν σε ακόμα πιο βαθιά και επώδυνη αγωνία στον καιρό της θλίψης, επειδή δεν έμαθαν ποτέ να εμπιστεύονται τον Θεό. Το παραμελημένο μάθημα της πίστης θα αναγκαστούν να το μάθουν κάτω από την τρομερή πίεση της αποθάρρυνσης.
Πρέπει από τώρα να γνωριστούμε με τον Θεό, δοκιμάζοντας τις υποσχέσεις Του. Οι άγγελοι καταγράφουν κάθε ειλικρινή και ένθερμη προσευχή. Πρέπει να βάλουμε κατά μέρος την ιδιοτελή καλοπέραση, προτιμώντας την επικοινωνία με τον Θεό. Η μεγαλύτερη φτώχεια και οι χειρότερες στερήσεις με την έγκρισή Του, είναι προτιμότερες από τα πλούτη, τις τιμές, την άνεση και τη φιλία χωρίς την επιδοκιμασία Του. Πρέπει να βρίσκουμε καιρό για προσευχή. Αν επιτρέπουμε να απορροφάται η σκέψη μας από τα επίγεια ενδιαφέροντα, τότε μπορεί ο Κύριος να μας αναγκάσει να βρούμε τον χρόνο που απαιτείται, αφαιρώντας τα διάφορα «είδωλά» μας, είτε αυτά είναι χρυσάφι, σπίτια ή κτήματα.
Οι νέοι δεν θα παρασύρονταν τόσο πολύ από την αμαρτία, αν απέφευγαν να συχνάζουν σε μέρη όπου δεν μπορούν να ζητήσουν την ευλογία του Θεού. Αν όσοι μεταφέρουν το τελευταίο επίσημο προειδοποιητικό μήνυμα στον κόσμο προσεύχονταν για την ευλογία του Θεού όχι με έναν ψυχρό, άψυχο και νωθρό τρόπο, αλλά με τη ζέση και την πίστη του Ιακώβ, σε πολλές περιπτώσεις θα είχαν το προνόμιο να πουν όπως εκείνος: « Eπειδή, είδα τον Θεό πρόσωπο με πρόσωπο, και φυλάχθηκε η ζωή μου.» Γένεση 32:30. Θα θεωρούνταν πρίγκιπες στα μάτια του Θεού, προικισμένοι με δύναμη για να νικούν αγωνιζόμενοι με τον Θεό και με τους ανθρώπους.
Ο «καιρός της θλίψης που ποτέ δεν έχει ξαναγίνει» πρόκειται να μας επισκεφθεί πολύ σύντομα, και έχουμε ανάγκη από μια εμπειρία που τώρα δεν κατέχουμε, και πολλοί δείχνουν μεγάλη αδράνεια στο να την αποκτήσουν. Συχνά συμβαίνει οι άνθρωποι να βλέπουν τις δοκιμασίες πολύ μεγαλύτερες από ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Όμως αυτό δεν αληθεύει για την κρίσιμη περίσταση που μας περιμένει. Ακόμη και η πιο γόνιμη φαντασία δεν μπορεί να συλλάβει το μέγεθος των δεινών. Εκείνη την ώρα της δοκιμασίας, κάθε ψυχή είναι υποχρεωμένη να σταθεί μόνη της μπροστά στον Θεό. «Ή αν στείλω λοιμό σε εκείνη τη γη και ξεσπάσω την οργή Μου επάνω της με αίμα, για να εξολοθρεύσω από αυτήν ανθρώπους και ζώα: Ακόμη κι αν ο Νώε, ο Δανιήλ και ο Ιώβ βρίσκονταν εκεί, όσο ζω, λέει ο Κύριος ο Θεός, δεν θα σώσουν ούτε γιο ούτε κόρη· θα σώσουν μόνο τις δικές τους ψυχές χάρη στη δικαιοσύνη τους.» Ιεζεκιήλ 14:20.
Τώρα που ο μεγάλος Αρχιερέας μας εκτελεί το εξιλαστήριο έργο Του για εμάς, τώρα είναι ο καιρός να επιδιώξουμε την τελειότητα μέσω του Χριστού. Ούτε κατά διάνοια δεν θα μπορούσε ποτέ ο Σωτήρας μας να υποκύψει στη δύναμη του πειρασμού. Στην ανθρώπινη καρδιά όμως ο Σατανάς ανακαλύπτει κάποιο σημείο όπου μπορεί να πατήσει. Μια κρυφή αμαρτωλή επιθυμία τού προσφέρει το μέσο με το οποίο οι πειρασμοί ασκούν τη δύναμή τους. Αλλά ο Χριστός είπε για τον εαυτό Του: «έρχεται ο άρχοντας τούτου τού κόσμου, και δεν έχει τίποτε μέσα σε μένα.» Ιωάννης 14:30. Τίποτα το μεμπτό δεν μπόρεσε να ανακαλύψει ο Σατανάς στη ζωή του Υιού του Θεού για να οικειοποιηθεί τη νίκη. Ο Χριστός τήρησε τις εντολές του Πατέρα Του και δεν υπήρχε μέσα Του ίχνος αμαρτίας που να εκμεταλλευτεί ο διάβολος προς όφελος του. Σε αυτή την κατάσταση πρέπει να φτάσουν όσοι θα περάσουν μέσα από τον καιρό της θλίψης.
Οφείλουμε τώρα σε αυτή τη ζωή να απομακρυνθούμε από την αμαρτία με την πίστη στο απολυτρωτικό αίμα του Χριστού. Ο πολύτιμος Λυτρωτής μας μάς προσκαλεί να ταυτιστούμε μαζί Του, να ενώσουμε την αδυναμία μας με τη δύναμή Του, την αναξιότητά μας με την αξία Του. Η πρόνοια του Θεού αποτελεί το σχολείο όπου πρέπει να διδαχθούμε την πραότητα και την ταπεινοφροσύνη του Ιησού. Αυτός παρουσιάζει πάντα μπροστά μας όχι τον ευκολότερο ή τον πιο ευχάριστο δρόμο που θα διαλέγαμε εμείς οι ίδιοι, αλλά τις πραγματικές αξίες της ζωής. Από εμάς εξαρτάται να συνεργαστούμε με τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Ουρανός για τη διάπλαση του χαρακτήρα μας σύμφωνα με το θείο πρότυπο. Το καθήκον αυτό κανείς δεν μπορεί να το αγνοήσει ή να το παραμελήσει, παρά μόνο με τρομερό κίνδυνο για την ίδια του την ψυχή.
Σε όραμα, ο απόστολος Ιωάννης άκουσε μια δυνατή φωνή να λέει: « Aλλοίμονο σ’ αυτούς που κατοικούν στη γη και στη θάλασσα, επειδή ο διάβολος κατέβηκε σε σας έχοντας μεγάλον θυμό, δεδομένου ότι γνωρίζει πως έχει λίγο καιρό.» Αποκάλυψη 12:12. Φοβερές είναι οι σκηνές που προκαλούν αυτό το επιφώνημα του ουράνιου αγγέλου. Όσο λιγοστεύει ο καιρός του, τόσο αυξάνεται η οργή του Σατανά, και το απατηλό, ολέθριο έργο του φτάνει στο αποκορύφωμά του κατά τον καιρό της θλίψης.
Τρομακτικά, υπερφυσικά φαινόμενα, που δείχνουν τη θαυματουργή δύναμη των δαιμονίων, πρόκειται σε λίγο να εμφανιστούν στον ουρανό. Τα πονηρά πνεύματα θα κατευθυνθούν «προς τους βασιλιάδες της γης και όλης της οικουμένης», για να τους παρασύρουν στην πλάνη και να τους ωθήσουν να ενωθούν με τον Σατανά στον τελευταίο αγώνα του κατά της βασιλείας του ουρανού. Τόσο οι άρχοντες όσο και ο λαός θα εξαπατηθούν από αυτές τις ενέργειες. Θα εμφανιστούν άτομα που θα προσποιούνται ότι είναι ο ίδιος ο Χριστός, και θα διεκδικούν τον τίτλο και τη λατρεία που ανήκουν στον Λυτρωτή του κόσμου. Θα εκτελούν θεραπευτικά θαύματα και θα ισχυρίζονται ότι έλαβαν θεϊκές αποκαλύψεις, οι οποίες όμως θα έρχονται σε αντίθεση με όσα λέει η Αγία Γραφή.
Το αποκορύφωμα του μεγάλου δράματος της εξαπάτησης θα είναι η προσωποποίηση του Χριστού από τον ίδιο τον Σατανά. Από πολύ καιρό η εκκλησία προσδοκά την παρουσία του Σωτήρα για την ολοκληρωμένη εκπλήρωση των ελπίδων της. Τώρα ο μεγάλος απατεώνας θα κάνει να φανεί ότι ήρθε πράγματι ο Χριστός. Σε διάφορα μέρη της γης, ο ίδιος ο διάβολος θα κάνει την εμφάνισή του ανάμεσα στους ανθρώπους σαν μια μεγαλοπρεπή ύπαρξη με εκτυφλωτική λαμπρότητα, παρόμοια με την περιγραφή του Υιού του Θεού που δίνει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη 1:13-15. Τίποτα από όσα αντίκρισε ποτέ ανθρώπινο μάτι δεν θα ξεπερνά τη δόξα που θα τον περιβάλλει. Μια θριαμβευτική κραυγή θα σκίζει τον αέρα: «Ήρθε ο Χριστός! Ήρθε ο Χριστός!». Οι άνθρωποι θα πέφτουν καταγής και θα τον προσκυνούν, ενώ αυτός θα υψώνει τα χέρια του και θα τους ευλογεί, ακριβώς όπως ο Χριστός ευλογούσε τους μαθητές Του όταν ήταν στη γη. Η φωνή του θα είναι απαλή, υποτακτική, αλλά και εξαιρετικά μελωδική. Με ήρεμο και συμπονετικό τόνο θα αναφέρει μερικές από τις ίδιες ελκυστικές ουράνιες αλήθειες που είχε πει ο Σωτήρας. Θα θεραπεύει τις ασθένειες των ανθρώπων και έπειτα, υποδυόμενος πάντα τον ρόλο του Χριστού, θα δηλώνει ότι άλλαξε το Σάββατο σε Κυριακή, δίνοντας σε όλους διαταγή να θεωρούν αγία την ημέρα που εκείνος ευλόγησε. Θα διακηρύττει πως όσοι επιμένουν να θεωρούν αγία την έβδομη ημέρα, βλασφημούν το όνομά του αρνούμενοι να υπακούσουν στους αγγέλους του που στάλθηκαν για να τους φέρουν το φως και την αλήθεια. Αυτή είναι η μεγάλη, η σχεδόν ακατανίκητη απάτη. Όπως οι Σαμαρείτες εξαπατήθηκαν από τον Σίμωνα τον μάγο, έτσι και τα πλήθη τώρα, από τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο, συνεπαρμένοι από αυτές τις μαγείες θα φωνάζουν: «Αυτός είναι η μεγάλη δύναμη του Θεού» Πράξεις 8:10.
Ο λαός του Θεού όμως δεν θα παρασυρθεί. Τα λόγια αυτού του ψευδόχριστου δεν συμφωνούν με την Αγία Γραφή. Η ευλογία του απευθύνεται στους προσκυνητές του θηρίου και της εικόνας του – στην τάξη ακριβώς εκείνη των ανθρώπων που, σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Θεός θα επισκεφθεί με καθαρή οργή.
Επίσης, δεν θα επιτραπεί στον Σατανά να μιμηθεί τον θεαματικό τρόπο της παρουσίας του Χριστού. Ο Ιησούς ειδοποίησε τους οπαδούς Του για τις προσπάθειες απομίμησης αυτού του γεγονότος και περιέγραψε με λεπτομέρεια τον τρόπο της Δευτέρας Παρουσίας Του: «Θα εμφανιστούν ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες και θα κάνουν μεγάλα σημάδια και θαύματα, ώστε να πλανήσουν, αν είναι δυνατόν, ακόμα και τους εκλεκτούς... Αν λοιπόν σας πουν, "να, είναι στην έρημο", μην βγείτε. "Να, είναι στα εσωτερικά δωμάτια", μην το πιστέψετε. Γιατί όπως η αστραπή βγαίνει από την ανατολή και φαίνεται μέχρι τη δύση, έτσι θα είναι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου» Ματθαίος 24:24-27. Επίσης Αποκάλυψη 1:7 και Α’ Θεσσαλονικείς 4:16, 17. Μια τέτοια παρουσία είναι αδύνατον να παραποιηθεί. Θα γίνει γνωστή σε ολόκληρη την οικουμένη και θα είναι ορατή από όλο τον κόσμο.
Μόνο όσοι ασχολήθηκαν σοβαρά με τη μελέτη της Γραφής και δέχτηκαν την αγάπη για την αλήθεια, θα προστατευθούν από την απάτη που θα αιχμαλωτίσει τον κόσμο. Με τη μαρτυρία της Βίβλου θα μπορέσουν να ανακαλύψουν τον απατεώνα πίσω από το προσωπείο. Ο καιρός της δοκιμασίας έρχεται για όλους, και με το «κοσκίνισμα» του πειρασμού θα φανερωθούν οι πραγματικοί χριστιανοί. Είναι άραγε ο λαός του Θεού τόσο γερά θεμελιωμένος στον Λόγο Του, ώστε να μην παρασυρθεί από αυτού του είδους τις ψευδαισθήσεις; Θα μείνει σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή προσκολλημένος στην Αγία Γραφή και αποκλειστικά σε αυτήν; Ο Σατανάς θα κάνει ό,τι μπορεί για να τους εμποδίσει να ετοιμαστούν για εκείνη την ημέρα. Θα δημιουργήσει καταστάσεις τέτοιες που να τους κλείνουν τον δρόμο, θα προσπαθήσει να τους δελεάσει με επίγειους θησαυρούς ή να τους φορτώσει με βαριές και κουραστικές ευθύνες, ώστε οι καρδιές τους να απορροφηθούν από τις μέριμνες αυτής της ζωής και η ημέρα της δοκιμασίας να τους βρει απροετοίμαστους, σαν τον κλέφτη.
Όταν το νομοθετικό διάταγμα των ηγετών των διαφόρων χριστιανικών κρατών στερήσει από τους τηρητές των Δέκα Εντολών την προστασία της πολιτείας, εγκαταλείποντάς τους στο έλεος εκείνων που θέλουν την καταστροφή τους, τότε ο λαός του Θεού θα εγκαταλείψει τις πόλεις και τα χωριά. Συγκεντρωμένος σε μικρές ομάδες, θα ζητήσει καταφύγιο στα πιο ερημικά και απομονωμένα μέρη. Πολλοί θα βρουν άσυλο στα οχυρά των βουνών. Όπως άλλοτε οι χριστιανοί στις κοιλάδες του Πεδεμοντίου (Πιεμόντε), έτσι κι αυτοί θα μετατρέψουν τους υψηλούς τόπους της γης σε αγιαστήριά τους και θα ευχαριστούν τον Θεό για τα «οχυρώματα των βράχων» Ησαΐας 33:16. Πολλοί όμως, προερχόμενοι από όλα τα έθνη και όλες τις κοινωνικές τάξεις, ανώτεροι ή κατώτεροι, πλούσιοι ή φτωχοί, μαύροι ή λευκοί, θα γίνουν αντικείμενα της πιο άδικης και σκληρής μεταχείρισης. Θα είναι φρικτές μέρες αυτές για τους εκλεκτούς του Θεού. Αλυσοδεμένοι, κλεισμένοι πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, καταδικασμένοι να εκτελεστούν ή αφημένοι να πεθάνουν από την πείνα σε σκοτεινά και άθλια υπόγεια. Κανένα ανθρώπινο αυτί δεν ακούει τους στεναγμούς τους, κανένα ανθρώπινο χέρι δεν κινείται για να τους βοηθήσει.
Είναι δυνατόν όμως ο Θεός να λησμονήσει τον λαό Του αυτή την ώρα της δοκιμασίας; Λησμόνησε μήπως τον Νώε όταν οι κρίσεις Του έπληξαν τους ανθρώπους πριν από τον κατακλυσμό; Λησμόνησε τον Λωτ όταν η φωτιά κατέβηκε από τον ουρανό για να καταστρέψει τις πόλεις της πεδιάδας; Λησμόνησε τον Ιωσήφ ανάμεσα στους ειδωλολάτρες της Αιγύπτου; Λησμόνησε τον Ηλία όταν η Ιεζάβελ τον απειλούσε μετά τη θυσία στο όρος Κάρμηλο; Λησμόνησε τον Ιερεμία στον σκοτεινό και καταθλιπτικό βούρκο της φυλακής του; Λησμόνησε τους γενναίους τρεις νέους στο φλογερό καμίνι ή τον Δανιήλ στη σπηλιά των λεόντων; «Aλλά, η Σιών είπε: O Kύριoς με εγκατέλειψε, και o Kύριός μoυ με λησμόνησε.Mπoρεί η γυναίκα να λησμoνήσει τo βρέφoς της πoυ θηλάζει, ώστε να μη ελεήσει τo παιδί τής κoιλιάς της; Aλλά, και αν αυτές λησμoνήσoυν, εγώ όμως δεν θα σε λησμoνήσω. 16Δες, σε έχω ζωγραφίσει18 επάνω στις παλάμες μoυ·» Ησαΐας 49:14-16. Ο Κύριος των δυνάμεων είπε: «Όποιος αγγίζει εσάς, αγγίζει την κόρη του ματιού Του» (Ζαχαρίας 2:8).
Οι εχθροί μπορούν να ρίξουν τον λαό του Θεού στις φυλακές, αλλά οι τοίχοι των φυλακών δεν μπορούν να εμποδίσουν την πνευματική τους επικοινωνία με τον Χριστό. Εκείνος που παρακολουθεί όλη την αδυναμία τους και γνωρίζει κάθε δοκιμασία τους, είναι ανώτερος από όλες τις δυνάμεις της γης. Άγγελοι θα σταλούν κοντά τους, φέρνοντας το φως και την ειρήνη του ουρανού μέσα στα μοναχικά κελιά τους. Κλείνοντας μέσα τους ανθρώπους με έναν τέτοιο θησαυρό πίστης, οι φυλακές μετατρέπονται σε παλάτια. Οι σκοτεινοί τοίχοι τους θα φωτιστούν με το ουράνιο φως, όπως ακριβώς συνέβη στις φυλακές των Φιλίππων, όταν ο Παύλος και ο Σίλας προσεύχονταν και υμνούσαν τον Θεό τα μεσάνυχτα.
Οι τιμωρίες του Θεού θα επισκεφθούν αυτούς που επιδιώκουν να καταπιέσουν και να εξοντώσουν τον λαό Του. Η μεγάλη υπομονή του Θεού προς τους ασεβείς τούς κάνει πιο θρασείς στο να παρανομούν, όμως η τιμωρία τους είναι βέβαιη και φοβερή εξαιτίας της μεγάλης καθυστέρησης. Για τον σπλαχνικό Πατέρα μας, το έργο της τιμωρίας είναι ένα έργο «παράδοξο». « Zω εγώ, λέει ο Kύριος ο Θεός, δεν θέλω τον θάνατο του αμαρτωλού,» Ιεζεκιήλ 33:11. Ο Κύριος είναι οικτίρμων, ελεήμων και μακρόθυμος, συγχωρώντας την ανομία, αλλά δεν αθωώνει ποτέ τον ένοχο Έξοδος 34:6, 7. Θα υπερασπιστεί το κύρος του ποδοπατημένου Νόμου Του εκτελώντας τρομερές πράξεις δικαιοσύνης. Ένα έθνος που έγινε ανεκτό για πολύ καιρό, θα πιει τελικά το ποτήρι της οργής που δεν περιέχει ίχνος ελέους.
Μόλις σταματήσει στο ουράνιο αγιαστήριο η μεσιτεία του Χριστού, τότε ο καθαρός θυμός του Θεού θα ξεσπάσει πάνω σε εκείνους που προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του ή δέχονται το χάραγμά του Αποκάλυψη 14:9,10. Οι πληγές της Αιγύπτου, λίγο πριν ο Θεός λυτρώσει τον λαό Ισραήλ, είχαν κοινά χαρακτηριστικά με τις πληγές που θα πέσουν στον κόσμο λίγο πριν την τελική λύτρωση του λαού του Θεού, με τη διαφορά ότι οι τελευταίες αυτές πληγές είναι πολύ πιο σφοδρές και καλύπτουν μεγαλύτερη έκταση. Ο Ιωάννης περιγράφει αυτές τις ολέθριες μάστιγες αναφέροντας ότι δημιουργήθηκαν κακά και πονηρά έλκη (πληγές) στους ανθρώπους που είχαν το χάραγμα, ενώ η θάλασσα και τα ποτάμια έγιναν αίμα. Όσο φοβερές κι αν φαίνονται αυτές οι πληγές, δείχνουν απόλυτα τη δικαιοσύνη του Θεού. Ο άγγελος διακηρύττει: «Eίσαι δίκαιος, Kύριε, επειδή έκρινες αυτά· δεδομένου ότι, αίμα αγίων και προφητών ξέχυσαν, και αίμα τούς έδωσες να πιουν· επειδή, είναι άξιοι.» Αποκάλυψη 16:2-6) Καταδικάζοντας σε θάνατο τον λαό του Θεού, θεωρούνται εξίσου ένοχοι για το αίμα τους, σαν να το είχαν χύσει με τα ίδια τους τα χέρια.
Με παρόμοιο τρόπο, ο Χριστός κήρυξε τους Ιουδαίους της εποχής Του ενόχους για το αίμα όλων των αγίων, από την εποχή του Άβελ μέχρι τις ημέρες Του· κι αυτό γιατί διακατέχονταν από το ίδιο πνεύμα και ήταν έτοιμοι να μιμηθούν εκείνους τους δολοφόνους των προφητών
Με την επόμενη πληγή, δίνεται στον ήλιο η δύναμη « να προξενήσει εγκαύματα στους ανθρώπους με φωτιά.». « Kαι καυματίστηκαν οι άνθρωποι με μεγάλα εγκαύματα,» Αποκάλυψη 16:8,9. Οι προφήτες περιγράφουν αυτή τη φοβερή κατάσταση της γης: «Η γη πενθεί... γιατί ο θερισμός του αγρού χάθηκε... όλα τα δέντρα του αγρού ξεράθηκαν, έτσι που χάθηκε η χαρά από τους ανθρώπους». Οι σπόροι καταστρέφονται κάτω από το χώμα, οι αποθήκες ερημώνουν. Πόσο στενάζουν τα ζώα! Τα κοπάδια των βοδιών περιπλανώνται απελπισμένα γιατί δεν έχουν βοσκή, τα ρυάκια ξεράθηκαν και η φωτιά κατέφαγε τις βοσκές της ερήμου Ιωήλ 1:10-12, 17-20. « τα άσματα του ναού θα είναι ολολυγμοί, λέει ο Kύριος ο Θεός· σε κάθε τόπο θα είναι πολλά πτώματα· θα τα πετάξουν έξω, μέσα σε σιωπή.» Αμώς 8:3.
Αυτές οι πληγές δεν έχουν παγκόσμια έκταση, διαφορετικά θα αφανιζόταν ολόκληρος ο πληθυσμός της γης. Ωστόσο, θα είναι οι πιο θανατηφόρες μάστιγες που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Όλες οι προηγούμενες τιμωρίες του Θεού μέχρι το κλείσιμο του χρόνου της χάριτος ήταν ανάμικτες με ευσπλαχνία. Το αίμα του Χριστού προστάτευε στο παρελθόν τους αμαρτωλούς από την πλήρη τιμωρία που άξιζε στην ενοχή τους. Σε αυτές τις τελευταίες πληγές όμως, η οργή του Θεού ξεσπά καθαρή, χωρίς κανένα ίχνος ευσπλαχνίας.
Εκείνη την ημέρα πολλοί θα αναζητήσουν το καταφύγιο της ευσπλαχνίας του Θεού που για τόσα χρόνια περιφρονούσαν. «Προσέξτε, έρχονται ημέρες, λέει ο Kύριος ο Θεός, και θα στείλω πείνα επάνω στη γη· όχι πείνα ψωμιού ούτε δίψα νερού, αλλά ακρόασης των λόγων τού Kυρίου. Kαι θα περιπλανιούνται από θάλασσα σε θάλασσα, και θα περιτρέχουν από τον βορρά μέχρι την ανατολή, ζητώντας τον λόγο τού Kυρίου· και δεν θα βρουν. Αμώς 8:11,12.
Οι πιστοί του Θεού δεν θα αποτελέσουν εξαίρεση στις κακουχίες αυτές. Θα καταδιώκονται, θα ταλαιπωρούνται, θα υποβάλλονται σε στερήσεις και θα υποφέρουν από την έλλειψη τροφής. Όμως ο Θεός δεν θα αφήσει αβοήθητα τα παιδιά Του που θυσιάστηκαν για Εκείνον. Εκείνος που μετράει τις τρίχες της κεφαλής τους θα μεριμνήσει για αυτούς, και τον καιρό της πείνας αυτοί θα χορτάσουν. Ενώ οι ασεβείς θα πεθαίνουν από την πείνα και τον λοιμό, οι δίκαιοι θα βρίσκονται υπό την προστασία των αγγέλων που θα καλύπτουν όλες τις ανάγκες τους. Για εκείνον που «πoυ περπατάει με δικαιoσύνη» ισχύει η υπόσχεση: « ψωμί θα τoυ δoθεί· τo νερό τoυ θα είναι βέβαιo.» Ησαΐας 33:15, 16. « 17’Oταν oι φτωχoί και oι ενδεείς ζητήσoυν νερό, και δεν υπάρχει, και η γλώσσα τoυς θα ξεραίνεται από τη δίψα, εγώ o Kύριoς θα τoυς εισακoύσω, o Θεός τoύ Iσραήλ δεν θα τoυς εγκαταλείψω.» Ησαΐας 41:17.
«Aκόμα και αν η συκιά δεν βλαστήσει ούτε θα υπάρχει καρπός στις αμπέλους αν ο κόπος τού ελιόδεντρου ματαιωθεί, και τα χωράφια δεν δώσουν τροφή·το κοπάδι εξολοθρευτεί από τη μάντρα, και δεν υπάρχουν βόδια στους στάβλους εγώ, όμως, θα ευφραίνομαι στον Kύριο, θα χαίρομαι στον Θεό τής σωτηρίας μου..» Αββακούμ 3:17,18.
«O Kύριoς είναι o φύλακάς σoυ· o Kύριoς είναι η σκέπη σoυ από τα δεξιά σoυ. Tην ημέρα o ήλιoς δεν θα σε βλάψει oύτε το φεγγάρι τη νύχτα. O Kύριoς θα σε φυλάττει από κάθε κακό· θα φυλάττει την ψυχή σoυ..» Ψαλμός 121:5-7.
«Eπειδή, αυτός θα σε λυτρώνει από την παγίδα των κυνηγών, και από θανατηφόρο λοιμό. Mε τα φτερά του θα σε σκεπάζει, και κάτω από τις φτερούγες του θα είσαι ασφαλής η αλήθεια του είναι πανοπλία και ασπίδα. Aπό φόβο νυχτερινό δεν θα φοβάσαι, την ημέρα από βέλος που πετάει άσκοπα από θανατικό, που περπατάει στο σκοτάδι· από όλεθρο, που ερημώνει μες το μεσημέρι. Xιλιάδα θα πέφτει από τα αριστερά σου, και μυριάδα από τα δεξιά σου· όμως, σε σένα δεν θα πλησιάζει. Mονάχα με τα μάτια σου θα θωρείς, και θα βλέπεις την ανταπόδοση των ασεβών. Eπειδή, εσύ, τον Kύριο, την ελπίδα μου, τον Ύψιστο, έκανες καταφύγιό σου, κακό δεν θα συμβαίνει σε σένα, και μάστιγα δεν θα πλησιάζει στη σκηνή σου.» Ψαλμός 91:3-10.
Κι όμως, στα μάτια των ανθρώπων θα φανεί ότι ο λαός του Θεού σύντομα θα επισφραγίσει τη μαρτυρία του με το αίμα του, όπως έγινε και με τους μάρτυρες πριν από αυτούς. Και οι ίδιοι θα αρχίσουν να φοβούνται ότι ο Κύριος θα επιτρέψει να εξοντωθούν από τους εχθρούς τους. Είναι μια εποχή τρομερής αγωνίας. Μέρα και νύχτα φωνάζουν στον Θεό για λύτρωση. Οι αμαρτωλοί θριαμβεύουν και ακούγεται η ειρωνική κραυγή: «Πού είναι τώρα η πίστη σας; Αν είστε ο πραγματικός λαός του Θεού, γιατί δεν σας λυτρώνει από τα χέρια μας;».
Αλλά αυτοί που περιμένουν, φέρνουν στο μυαλό τους τον Ιησού να ξεψυχά πάνω στον σταυρό και τους αρχιερείς και τους άρχοντες να τον κοροϊδεύουν από κάτω: «Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει. Αν είναι ο βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατέβει τώρα από τον σταυρό και θα τον πιστέψουμε» Ματθαίος 27:42. Σαν τον Ιακώβ, παλεύουν κι αυτοί με τον Θεό. Η εσωτερική τους πάλη είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους, που είναι χλωμό. Όμως, δεν σταματούν τις θερμές παρακλήσεις τους.
Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να δουν με τα πνευματικά τους μάτια, θα διέκριναν πλήθη αγγέλων –με απίστευτη δύναμη– να στρατοπεδεύουν γύρω από αυτούς που τήρησαν τον λόγο της υπομονής του Χριστού. Με τρυφερή συμπάθεια, οι άγγελοι αυτοί παρακολούθησαν τη θλίψη τους και άκουσαν τις προσευχές τους. Περιμένουν μια λέξη από τον Αρχηγό τους για να τους γλιτώσουν από τον κίνδυνο. Χρειάζεται όμως να περιμένουν λίγο ακόμα. Ο λαός του Θεού πρέπει να πιει το ποτήρι και να βαπτιστεί με το βάπτισμα του Σωτήρα.
Αυτή ακριβώς η τόσο επώδυνη καθυστέρηση είναι η πιο σημαντική απάντηση στις προσευχές τους. Καθώς αγωνίζονται να περιμένουν με εμπιστοσύνη τη θεϊκή παρέμβαση, πρέπει ταυτόχρονα να εξασκήσουν την πίστη, την ελπίδα και την υπακοή, που ελάχιστα είχαν εξασκήσει στη θρησκευτική τους ζωή ως τώρα. Αλλά για χάρη των εκλεκτών, ο χρόνος της δοκιμασίας θα συντομευτεί. «ο Θεός, μάλιστα, δεν θα αποδώσει το δίκιο των εκλεκτών του, αυτών που βοούν σ’ αυτόν ημέρα και νύχτα, αν και μακροθυμεί γι’ αυτούς; 8Σας λέω, ότι θα αποδώσει το δίκιο τους γρήγορα.» Λουκάς 18:7-8.
Το τέλος θα έρθει συντομότερα από όσο περιμένουν οι άνθρωποι. Το σιτάρι θα συγκεντρωθεί και θα δεθεί σε δεμάτια για την αποθήκη του Θεού. Και τα ζιζάνια θα συγκεντρωθούν κι αυτά σε σωρούς, προορισμένα για τις φλόγες της καταστροφής.
Πιστοί στο καθήκον τους, οι ουράνιοι φρουροί συνεχίζουν τη βάρδιά τους. Αν και σε ένα γενικό διάταγμα θα έχει οριστεί η ακριβής ημερομηνία της θανάτωσης των νομοταγών οπαδών του Θεού, σε μερικές περιπτώσεις οι εχθροί τους θα επισπεύσουν τις ποινές του διατάγματος και θα επιδιώξουν να τις εκτελέσουν πριν από την καθορισμένη ώρα. Κανένας όμως δεν μπορεί να εισχωρήσει ανάμεσα στους πανίσχυρους φρουρούς που στέκονται δίπλα σε κάθε πιστή ψυχή. Μερικοί δέχονται την επίθεση την ώρα που εγκαταλείπουν βιαστικά τις πόλεις και τα χωριά. Αλλά τα όπλα που υψώνονται εναντίον τους αχρηστεύονται και πέφτουν χάμω σαν να είναι από καλάμι. Άλλους τους υπερασπίζονται άγγελοι μεταμορφωμένοι σε πολεμιστές.
Σε κάθε εποχή ο Θεός εργάστηκε για την υπεράσπιση και τη λύτρωση του λαού Του με τη συνεργασία των αγίων αγγέλων. Αυτά τα ουράνια όντα αναμείχθηκαν παίρνοντας ενεργό μέρος στις υποθέσεις των ανθρώπων. Παρουσιάστηκαν ντυμένοι με το εκτυφλωτικό φως της αστραπής. Εμφανίστηκαν μεταμφιεσμένοι σε οδοιπόρους. Πλησίασαν τους δούλους του Θεού με ανθρώπινη μορφή. Αναπαύθηκαν προσποιούμενοι κούραση κάτω από τις σκιερές βελανιδιές μέσα στον μεσημεριανό καύσωνα. Δέχτηκαν την ανθρώπινη φιλοξενία. Έκαναν τον οδηγό σε νυχτερινούς ταξιδιώτες. Άναψαν με τα ίδια τους τα χέρια τη φωτιά του θυσιαστηρίου. Άνοιξαν πόρτες φυλακών και ελευθέρωσαν τους δούλους του Κυρίου. Φορώντας την πανοπλία του ουρανού, ήρθαν να κυλήσουν την πέτρα από τον τάφο του Σωτήρα.
Πολλές φορές οι άγγελοι παρευρίσκονται με ανθρώπινη μορφή στις συναθροίσεις των ευσεβών ανθρώπων, και επισκέπτονται επίσης τις συγκεντρώσεις των ασεβών, όπως στην περίπτωση των Σοδόμων, για να καταγράψουν τις πράξεις τους ή να κρίνουν αν έχουν ξεπεράσει τα όρια της θεϊκής ανοχής. Ο Θεός προτιμά το έλεος και, για χάρη των ελάχιστων που Τον υπηρετούν πιστά, συγκρατεί τις συμφορές και παρατείνει την ειρηνική ζωή της μεγάλης πλειονότητας. Όσοι αμαρτάνουν κατά του Θεού, ελάχιστα σκέφτονται ότι χρωστούν την παράταση της ζωής τους στους λιγοστούς πιστούς, τους οποίους χαίρονται να γελοιοποιούν και να καταπιέζουν.
Χωρίς να το γνωρίζουν οι ισχυροί του κόσμου, συχνά στα διάφορα συμβούλιά τους, εισηγητές θεμάτων ήταν οι ίδιοι οι άγγελοι. Ανθρώπινα μάτια καρφώθηκαν πάνω τους. Ανθρώπινα αυτιά άκουσαν τα αιτήματά τους. Ανθρώπινα χείλη μίλησαν εναντίον των προτάσεών τους και ειρωνεύτηκαν τις συμβουλές τους. Ανθρώπινα χέρια έφεραν αντίρρηση στις απόψεις τους με κακόβουλες και προσβλητικές χειρονομίες. Μέσα στις αίθουσες των συνεδριάσεων και στα δικαστικά μέγαρα, αυτοί οι ουράνιοι απεσταλμένοι αποδείχθηκαν βαθείς γνώστες της ανθρώπινης ιστορίας. Αμύνθηκαν υπερασπιζόμενοι το δίκιο των καταπιεσμένων, καλύτερα από τους πιο ικανούς και ρήτορες δικηγόρους τους. Ανέτρεψαν σχέδια και σταμάτησαν το κακό που θα μπορούσε να φέρει αναστάτωση στο έργο του Θεού και να προκαλέσει μεγάλη ηθική ζημιά στον λαό Του. Την ώρα του κινδύνου και της συμφοράς « Άγγελoς τoυ Kυρίoυ στρατoπεδεύει oλόγυρα σ’ εκείνoυς πoυ τoν φoβoύνται, και τoυς ελευθερώνει.» Ψαλμοί 34:7.
Με μεγάλη αγωνία οι πιστοί του Θεού περιμένουν να διακρίνουν τα σημάδια του ερχομού του Βασιλιά τους. Όταν απευθύνονται στους φρουρούς τους με την ερώτηση: « Φρoυρέ, τι γνωρίζεις για τη νύχτα;», η απάντηση έρχεται κατηγορηματική: « To πρωί ήρθε, ακόμα και η νύχτα·» Ησαΐας 21:11-12. Ένα φως ροδίζει λάμποντας ψηλά στα σύννεφα, πάνω από τις βουνοκορφές. Σε λίγο θα αποκαλυφθεί η δόξα Του. Έτοιμος είναι να λάμψει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης. Η ημέρα και η νύχτα προχωρούν μαζί. Η πρώτη οδηγεί στη χαραυγή μιας ατέλειωτης ημέρας για τους δίκαιους, η δεύτερη καταλήγει στην αιώνια νύχτα για τους ασεβείς.
Ενώ οι αγωνιζόμενοι πιστοί παρουσιάζουν τις παρακλήσεις τους μπροστά στον Θεό, το πέπλο που τους χωρίζει από τον αόρατο κόσμο φαίνεται να σηκώνεται. Ο ουρανός φωτίζεται με την αυγή μιας αιώνιας ημέρας, και στα αυτιά τους αντηχούν μελωδικά λόγια αγγελικών χορών: «Διατηρήστε την αφοσίωσή σας. Κατάφθάνει η βοήθεια». Ο Χριστός, ο πανίσχυρος Νικητής, δείχνει στους εξαντλημένους στρατιώτες Του το στεφάνι της ατέλειωτης δόξας, και από τις μισάνοιχτες πύλες του ουρανού τους απευθύνει αυτά τα λόγια: «Εγώ είμαι μαζί σας. Μη φοβάστε. Γνωρίζω όλες σας τις θλίψεις. Γεύτηκα τις στενοχώριες σας. Δεν πολεμάτε ακατανίκητους εχθρούς. Εγώ πολέμησα για εσάς, και έχοντας το όνομά μου, να θεωρείτε τους εαυτούς σας κάτι παραπάνω από νικητές».
Ο πολύτιμος Σωτήρας μας θα μας στείλει βοήθεια ακριβώς τον καιρό που τη χρειαζόμαστε. Το μονοπάτι του ουρανού αγιάστηκε με τα ίχνη των ποδιών Του. Κάθε αγκάθι που πληγώνει τα πόδια μας, πλήγωσε πρώτα τα δικά Του. Κάθε σταυρό που καλούμαστε να σηκώσουμε, τον σήκωσε Εκείνος πριν από εμάς. Ο Θεός επιτρέπει τον αγώνα για να προετοιμάσει την ειρήνη. Ο καιρός της θλίψης είναι μια τρομερή δοκιμασία για τον λαό του Θεού. Είναι επίσης ο καιρός για κάθε πραγματικό πιστό να κοιτάξει ψηλά, και με τα μάτια της πίστης να διακρίνει το ουράνιο τόξο της υπόσχεσης που τον περιβάλλει.
« Kαι oι λυτρωμένoι τoύ Kυρίoυ θα επιστρέψoυν, και θάρθoυν στη Σιών με αλαλαγμό· και αιώνια ευφρoσύνη θα είναι επάνω στo κεφάλι τoυς· θα απoλαύσoυν αγαλλίαση και ευφρoσύνη· η λύπη και o στεναγμός θα φύγoυν. Eγώ, εγώ είμαι πoυ σας παρηγoρώ. Eσύ πoιoς είσαι, και φoβάσαι από θνητόν άνθρωπo, και από γιον ανθρώπου, πoυ θα γίνει σαν το χoρτάρι· 13και λησμόνησες τoν Kύριo τoν Δημιoυργό σoυ,… και φoβόσoυν πάντoτε, καθημερινά, την oργή εκείνoυ πoυ σε κατέθλιβε, σαν να ήταν έτoιμoς να καταστρέψει; Kαι πoύ είναι τώρα η oργή εκείνoυ πoυ κατέθλιβε; O αιχμαλωτισμένoς σπεύδει να λυθεί, και να μη πεθάνει στoν λάκκo oύτε να στερηθεί τo ψωμί τoυ· επειδή, εγώ είμαι o Kύριoς o Θεός σoυ, αυτός πoυ ταράζει τη θάλασσα, και τα κύματά της ηχoύν· τo όνoμά τoυ είναι o Kύριoς των δυνάμεων. Kαι έβαλα τα λόγια μoυ στo στόμα σoυ, και σε σκέπασα με τη σκιά τoύ χεριoύ μoυ,» Ησαΐας 51:11-16/
Το βλέμμα του Θεού, διασχίζοντας τους μακρινούς αιώνες, στάθηκε με εμπιστοσύνη πάνω σε αυτή την κρίσιμη περίοδο που θα περάσει ο λαός Του, όταν οι επίγειες δυνάμεις θα παραταχθούν εναντίον του. Όπως οι εξόριστοι αιχμάλωτοι, θα νιώθουν τον φόβο ότι θα πεθάνουν από την πείνα ή τη βία. Αλλά ο πανάγαθος Θεός, που χώρισε την Ερυθρά Θάλασσα μπροστά στον λαό Ισραήλ, θα δείξει τη μεγάλη Του δύναμη και θα δώσει τέλος στην αιχμαλωσία τους. « και θα είναι δικοί μου, λέει ο Kύριος των δυνάμεων, κατά την ημέρα εκείνη, όταν εγώ ετοιμάσω τα πολύτιμά μου· και θα τους σπλαχνιστώ, όπως ο άνθρωπος σπλαχνίζεται τον γιο του, που τον δουλεύει.» Μαλαχίας 3:17.
Αν σε αυτή την περίπτωση επιτρεπόταν στους μάρτυρες του Χριστού να χύσουν ελεύθερα το αίμα τους, αυτό δεν θα ωφελούσε όπως το αίμα των παλαιότερων μαρτύρων, που χύθηκε σαν σπόρος για τη συγκομιδή του Θεού. Η πίστη τους δεν θα γινόταν μαρτυρία για να πειστούν άλλοι για την αλήθεια, επειδή η σκληρότητα της ανθρώπινης καρδιάς έδιωξε τα κύματα της ευσπλαχνίας σε σημείο που δεν επιστρέφουν πια. Αν αφήνονταν τώρα οι δίκαιοι να πέσουν θύματα στα χέρια των εχθρών τους, αυτό θα ήταν ο θρίαμβος του άρχοντα του σκότους.
Ο ψαλμωδός λέει: « σε ημέρα συμφoράς θα με κρύψει στη σκηνή τoυ· θα με κρύψει στoν απόκρυφo τόπο τής σκηνής τoυ·» Ψαλμοί 27:5. Και ο Χριστός προσθέτει: «Έλα, λαέ μου, μπες στα δωμάτιά σου και κλείσε τις πόρτες πίσω σου. Κρύψου για λίγο, μέχρι να περάσει η οργή. Γιατί, δες, ο Κύριος βγαίνει από τον τόπο Του για να τιμωρήσει τους κατοίκους της γης για τις ανομίες τους» Ησαΐας 26:20-21. Ένδοξη προμηνύεται η λύτρωση εκείνων που με υπομονή περίμεναν τον ερχομό Του και που τα ονόματά τους έχουν γραφτεί στο βιβλίο της ζωής.
Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΤΑΙ
Όταν οι ανθρώπινοι νόμοι σταματήσουν να προστατεύουν όσους τιμούν τον Νόμο του Θεού, θα ξεκινήσει σε διάφορες χώρες του κόσμου ταυτόχρονα μια οργανωμένη εξέγερση για την εξόντωσή τους. Καθώς θα πλησιάζει η προθεσμία που ορίστηκε από το διάταγμα, οι άνθρωποι θα συνωμοτήσουν για να ξεριζώσουν τη μισητή αίρεση. Θα παρθεί η απόφαση να καταφερθεί ένα καίριο πλήγμα σε μια συγκεκριμένη νύχτα, ώστε να σιγήσει οριστικά η φωνή της διαφωνίας και του ελέγχου.
Ο λαός του Θεού –άλλοι κλεισμένοι στα κελιά της φυλακής και άλλοι κρυμμένοι σε απομονωμένα κρησφύγετα στα δάση και στα βουνά– συνεχίζει να επικαλείται τη θεϊκή προστασία. Την ίδια στιγμή, σε κάθε συνοικία, οπλισμένες ομάδες ανθρώπων, καθοδηγούμενες από στρατιές πονηρών αγγέλων, προετοιμάζονται για το εξολοθρευτικό τους έργο. Ακριβώς τότε, την κρίσιμη αυτή ώρα του έσχατου κινδύνου, ο Θεός θα παρέμβει για την απελευθέρωση των εκλεκτών Του. Ο Κύριος λέει:
«Σε σας θα υπάρχει τραγoύδι, όπως μέσα στη νύχτα μιας πανηγυριζόμενης γιoρτής· και ευφρoσύνη καρδιάς, όπως όταν πάνε με φλoγέρες για νάρθoυν στo βoυνό τoύ Kυρίoυ, στoν Iσχυρό τoύ Iσραήλ. Kαι o Kύριoς θα κάνει να ακoυστεί η δόξα τής φωνής τoυ, και θα δείξει το κατέβασμα τoυ βραχίoνά τoυ, μαζί με την αγανάκτηση από τoν θυμό, και τη φλόγα τής φωτιάς πoυ κατατρώει, τoυς εκτιναγμoύς, και την ανεμoζάλη, και τις πέτρες τoύ χαλαζιoύ.» Ησαΐας 30:29, 30
Με θριαμβευτικές κραυγές, γέλια και αναθεματισμούς, πλήθη πονηρών ανθρώπων ετοιμάζονται να ορμήσουν πάνω στη λεία τους. Ακριβώς εκείνη την ώρα, ένα πυκνό σκοτάδι, πιο βαθύ από την πιο σκοτεινή νύχτα, καλύπτει τη γη. Τότε ένα ουράνιο τόξο, που ακτινοβολεί από τη δόξα του Θεού, εμφανίζεται στον ουρανό και φαίνεται να περιβάλλει κάθε ομάδα πιστών που προσεύχεται. Ξαφνικά, τα οργισμένα πλήθη παγώνουν. Οι χλευαστικές φωνές τους σβήνουν. Ξεχνούν τα αντικείμενα της φονικής τους μανίας. Κοιτάζοντας το σύμβολο της διαθήκης του Θεού, κυριεύονται από κακά προαισθήματα και το μόνο που ζητούν είναι να προστατευτούν από την εκθαμβωτική του λάμψη.
Από τον λαό του Θεού ακούγεται καθαρά μια μελωδική φωνή που λέει: «Κοιτάξτε προς τα πάνω!». Στρέφοντας τα μάτια στον ουρανό, αντικρίζουν το τόξο της υπόσχεσης. Τα μαύρα απειλητικά σύννεφα που σκέπαζαν το στερέωμα χωρίζονται και, όπως ο Στέφανος, ατενίζουν και αυτοί τη δόξα του Θεού και τον Υιό του ανθρώπου καθισμένο στον θρόνο Του. Στη θεϊκή Του μορφή διακρίνουν τα ίχνη της ταπεινωτικής Του θυσίας και από τα χείλη Του ακούν να απευθύνεται προς τον Πατέρα και τους άγιους αγγέλους το αίτημα: «Εκείνους που μου έδωσες, θέλω εκεί που είμαι εγώ να είναι και εκείνοι μαζί μου» Ιωάννη 17:24.
Η μελωδική και θριαμβευτική φωνή ακούγεται και πάλι: «Έρχονται! Έρχονται! Αμόλυντοι, άγιοι και άσπιλοι. Φύλαξαν τον λόγο της υπομονής μου· θα βαδίσουν ανάμεσα στους αγγέλους». Από τα χλωμά, τρεμάμενα χείλη αυτών των ακλόνητων πιστών βγαίνουν κραυγές νίκης.
Μεσάνυχτα ο Θεός φανερώνει τη δύναμή Του για την απελευθέρωση του λαού Του. Ο ήλιος παρουσιάζεται ξαφνικά λάμποντας με όλη του τη δόξα. Σημεία και τέρατα διαδέχονται το ένα το άλλο με γρήγορο ρυθμό. Φοβισμένοι και κατάπληκτοι οι ασεβείς κοιτάζουν τη σκηνή, ενώ οι δίκαιοι παρακολουθούν με ιερή χαρά τα σημάδια της λύτρωσής τους. Κάθε στοιχείο του φυσικού κόσμου φαίνεται να έχει βγει από την τροχιά του. Οι ποταμοί σταματούν να τρέχουν. Πελώρια μαύρα σύννεφα υψώνονται και συγκρούονται μεταξύ τους. Στη μέση του σκοτεινού ουρανού διακρίνεται ένας φωτεινός χώρος απερίγραπτης λαμπρότητας, από όπου η φωνή του Θεού ακούγεται καθαρή σαν «φωνή πολλών υδάτων» λέγοντας: «Τελείωσε» Αποκάλυψη 16:17.
Στο άκουσμα αυτής της φωνής σείονται ο ουρανός και η γη. Ακολουθεί ένας σεισμός τόσο ισχυρός που ποτέ παρόμοιος δεν έγινε από τότε που οι άνθρωποι υπήρξαν πάνω στη γη Αποκάλυψη 16:17-18. Το στερέωμα φαίνεται να ανοιγοκλείνει. Η δόξα του θρόνου του Θεού παρουσιάζεται αστράφτοντας. Τα βουνά σείονται εκ θεμελίων σαν την καλαμιά στο φύσημα του ανέμου και πελώριοι βράχοι σκορπίζονται προς όλες τις κατευθύνσεις. Ακούγεται ένας υπόκωφος κρότος που προμηνύει το ξέσπασμα της καταιγίδας. Η θάλασσα χτυπιέται με λύσσα. Τα ουρλιαχτά του τυφώνα ακούγονται σαν φωνές δαιμόνων σε εξολοθρευτική αποστολή.
Ολόκληρη η γη κλονίζεται και φουσκώνει σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα. Η επιφάνειά της σχίζεται. Φαίνεται να γκρεμίζεται από τα θεμέλια. Ολόκληρες οροσειρές καταπίνονται. Κατοικημένα νησιά βυθίζονται. Λιμάνια –πραγματικά Σόδομα αμαρτίας– σαρώνονται από τα αφρισμένα κύματα. «η μεγάλη Bαβυλώνα ήρθε σε ενθύμηση μπροστά στον Θεό, για να δώσει σ’ αυτή το ποτήρι από το κρασί τού θυμού τής οργής του.» Αποκάλυψη 16:19. «Μεγάλο χαλάζι, με βάρος περίπου τριάντα κιλών» συμπληρώνει το έργο της καταστροφής. Αποκάλυψη 16:21. Οι πιο ξακουστές πόλεις του κόσμου ισοπεδώνονται. Τα αρχοντικά παλάτια και τα κτίρια που χτίστηκαν με επιδεικτική σπατάλη πλούτου από τους μεγάλους της γης για τη δόξα τους, σωριάζονται σε ερείπια μπροστά στα μάτια τους. Οι τοίχοι των φυλακών γκρεμίζονται και ο λαός του Θεού, που κρατούνταν αιχμάλωτος για την πίστη του, ελευθερώνεται.
Τάφοι ανοίγουν και «Kαι πολλοί απ’ αυτούς που κοιμούνται μέσα στο χώμα τής γης, θα σηκωθούν, οι μεν σε αιώνια ζωή, οι δε σε ονειδισμό και αιώνια καταισχύνη.» Δανιήλ 12:2. Όσοι πέθαναν πιστεύοντας στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου, βγαίνουν δοξασμένοι από τους τάφους τους για να ακούσουν τη διακήρυξη της συνθήκης ειρήνης του Θεού με τους πιστούς τηρητές του νόμου Του. « και εκείνοι που τον λόγχισαν» Αποκάλυψη 1:7, καθώς και εκείνοι που ειρωνεύονταν και χλεύαζαν την αγωνία του θανάτου του Χριστού και τον λαό Του, ανασταίνονται για να Τον αντικρίσουν στη δόξα Του και να δουν τις τιμές που απονέμονται στους νομοταγείς.
Ο ουρανός εξακολουθεί να είναι σκεπασμένος από πυκνά σύννεφα. Πότε-πότε όμως ο ήλιος γλιστρά ανάμεσά τους, μοιάζοντας με το τιμωρό μάτι του Παντοκράτορα Θεού. Μανιασμένες αστραπές διασχίζουν τους ουρανούς και περιβάλλουν τη γη με γιγάντιες φλόγες. Και πάνω από τους τρομερούς βρυχηθμούς της βροντής, μυστηριώδεις και άγριες φωνές αναγγέλλουν την τύχη των αμαρτωλών. Τα λόγια που προφέρονται δεν γίνονται αντιληπτά από όλους. Οι ψευδοδάσκαλοι όμως τα καταλαβαίνουν σε όλη τους τη σημασία. Εκείνοι που λίγο πριν ήταν απορροφημένοι από τη σκληρότητά τους προς τον νομοταγή λαό του Θεού, κυριεύονται τώρα από αμηχανία και τρέμουν από φόβο. Οι γοερές κραυγές τους ξεχωρίζουν μέσα στον πάταγο των στοιχείων της φύσης. Οι δαίμονες αναγνωρίζουν τη θεότητα του Χριστού και τρέμουν αντιμετωπίζοντας τη δύναμή Του, ενώ οι άνθρωποι, κυριευμένοι από τρελό φόβο, σέρνονται στο χώμα ικετεύοντας για έλεος.
Βλέποντας σε όραμα την ημέρα του Θεού, οι προφήτες της παλιάς εποχής την περιγράφουν με αυτά τα λόγια: «Θρηνήστε, γιατί η ημέρα του Κυρίου πλησίασε. Θα έρθει σαν όλεθρoς από τον Παντοδύναμο» Ησαΐας 13:6. « Mπες μέσα στoν βράχo, και κρύψoυ στo χώμα, εξαιτίας τoύ φόβoυ τoύ Kυρίoυ, και εξαιτίας τής δόξας τής μεγαλειότητάς τoυ. Tα υπερήφανα μάτια τoύ ανθρώπoυ θα ταπεινωθoύν, και η έπαρση των ανθρώπων θα υπoκύψει·και o Kύριoς, μόνoς, θα υψωθεί κατά την ημέρα εκείνη. Eπειδή, η ημέρα τoύ Kυρίoυ των δυνάμεων θάρθει επάνω σε κάθε αλαζόνα και υπερήφανo, κι επάνω σε κάθε υψωμένoν· και θα ταπεινωθεί·». « Kατά την ημέρα εκείνη, o άνθρωπoς θα ρίξει στoυς τυφλoπόντικες και στις νυχτερίδες τα ασημένια τoυ είδωλα, και τα χρυσά τoυ είδωλα, πoυ είχε κάνει για τoν εαυτό τoυ για να τα πρoσκυνάει·για να μπoυν στις σχισμές των βράχων, και στις πέτρινες σπηλιές, εξαιτίας τoύ φόβoυ τoύ Kυρίoυ, και εξαιτίας της δόξας τής μεγαλειότητάς τoυ, όταν σηκωθεί για να κλoνίσει τη γη.» Ησαΐας 2:10-12, 20, 21.
Ανάμεσα από μια ρωγμή στα σύννεφα, ακτινοβολεί ένα άστρο με καταπληκτική λαμπρότητα, που έρχεται σε αντίθεση με το βαθύ σκοτάδι. Στους πιστούς φέρνει ελπίδα και χαρά, αλλά για τους παραβάτες του Νόμου του Θεού σημαίνει οργή και συμφορά. Εκείνοι που θυσίασαν τα πάντα για τον Χριστό είναι τώρα ασφαλείς, προφυλαγμένοι μέσα στον μυστικό θάλαμο της σκηνής του Κυρίου. Δοκιμάστηκαν και απέδειξαν στον κόσμο και σε όσους περιφρονούν την αλήθεια την πιστότητά τους προς Εκείνον που έδωσε τη ζωή Του για αυτούς.
Θαυμάσια αλλαγή γνώρισαν όσοι διατήρησαν ατρόμητοι την ακεραιότητά τους αντιμετωπίζοντας τον θάνατο. Ελευθερώθηκαν ξαφνικά από τη μαύρη τυραννία ανθρώπων που είχαν μεταμορφωθεί σε δαίμονες. Τα πρόσωπά τους, που πριν από λίγο ήταν χλωμά, φοβισμένα και καταβεβλημένα, τώρα λάμπουν από θαυμασμό, πίστη και αγάπη. Οι φωνές τους υψώνονται σε έναν θριαμβευτικό ύμνο: « ΘEOΣ είναι καταφυγή μας και δύναμη, βoήθεια ετoιμότατη μέσα στις θλίψεις. Γι’ αυτό, δεν θα φoβηθoύμε και αν η γη σαλευτεί, και τα βoυνά μετατoπιστoύν στο μέσον των θαλασσών·και αν ηχoύν και ταράζoνται τα νερά τoυς· και τα βoυνά σείoνται εξαιτίας τής έπαρσής τoυς.» Ψαλμοί 46:1-3
Ενώ αυτά τα λόγια ανεβαίνουν προς τον Θεό με ευλάβεια και εμπιστοσύνη, τα σύννεφα αποσύρονται. Ανάμεσα στο άγριο στερέωμα, δεξιά και αριστερά, εμφανίζεται σε πλήρη αντίθεση ο ξάστερος ουρανός με απερίγραπτη ακτινοβολία. Η ένδοξη λαμπρότητα της ουράνιας πόλης ξεχύνεται από τις μισάνοιχτες πύλες της. Τότε διακρίνεται στον ουρανό ένα χέρι που κρατά δύο λίθινες πλάκες, διπλωμένες σαν βιβλίο. Όπως αναφέρει ο προφήτης: «Οι ουρανοί θα αναγγείλουν τη δικαιοσύνη Του, γιατί ο ίδιος ο Θεός είναι ο Κριτής». Αυτός ο άγιος Νόμος, η δικαιοσύνη του Θεού, που γνωστοποιήθηκε μέσα από τις βροντές και τις φλόγες του Σινά ως οδηγός της ανθρώπινης ζωής, αποκαλύπτεται τώρα στους ανθρώπους ως ο κανόνας της κρίσης του Θεού. Το χέρι ανοίγει τις διπλωμένες πλάκες και τότε παρουσιάζονται οι εντολές του Δεκαλόγου, χαραγμένες με πύρινη γραφίδα. Είναι τόσο καθαρογραμμένες, που όλοι μπορούν να τις διαβάσουν. Η μνήμη αφυπνίζεται, το σκοτάδι της διαφωνίας και της δεισιδαιμονίας διασκορπίζεται από τη σκέψη του καθενός, και οι δέκα Εντολές του Θεού —σύντομες, περιεκτικές και αυθεντικές— παρουσιάζονται μπροστά στα μάτια όλων των κατοίκων της γης.
Είναι αδύνατον να περιγραφεί ο τρόμος και η απόγνωση όσων καταπάτησαν τον Λόγο του Θεού. Ο Κύριος τους έδωσε τον Λόγο Του. Μπορούσαν να συγκρίνουν τον χαρακτήρα τους με αυτόν και να αναγνωρίσουν τις ατέλειές τους, όσο υπήρχε ακόμη καιρός για μετάνοια και επανόρθωση. Αλλά για να εξασφαλίσουν την εύνοια του κόσμου, παραμέρισαν τα διατάγματά Του, διδάσκοντας και άλλους να γίνουν παραβάτες. Επιδίωξαν να αναγκάσουν τον λαό του Θεού να βεβηλώσει το Σάββατό Του. Τώρα καταδικάζονται από τον ίδιο Νόμο που περιφρόνησαν. Τρομοκρατημένοι, βλέπουν καθαρά ότι είναι αδικαιολόγητοι. Μόνοι τους διάλεξαν ποιον προτίμησαν να υπηρετήσουν και να λατρέψουν. «Τότε θα επιστρέψετε και θα διακρίνετε τη διαφορά ανάμεσα στον δίκαιο και τον ασεβή, ανάμεσα σε αυτόν που δουλεύει για τον Θεό και σε αυτόν που δεν Τον υπηρετεί» Μαλαχίας 3:18.
Οι εχθροί του Νόμου του Θεού, από τους ιερείς μέχρι τους λιγότερο σημαντικούς, βλέπουν τη σημασία της αλήθειας και του καθήκοντος κάτω από ένα νέο φως. Πολύ αργά αντιλαμβάνονται ότι το Σάββατο της τέταρτης Εντολής είναι η σφραγίδα του ζωντανού Θεού. Πολύ αργά ανακαλύπτουν την πραγματική φύση της δικής τους κίβδηλης ημέρας αργίας και το σαθρό θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδόμησαν. Αναγνωρίζουν ότι υπήρξαν θεομάχοι. Θρησκευτικοί καθοδηγητές έστειλαν ψυχές στην απώλεια, ενώ ισχυρίζονταν ότι τις οδηγούσαν στις πύλες του Παραδείσου. Μόνο αυτή την ημέρα των τελικών λογαριασμών θα φανερωθεί πόσο τεράστια είναι η ευθύνη όσων κατέχουν ιερά αξιώματα και πόσο τρομερά είναι τα αποτελέσματα της απείθειάς τους. Μόνο στην αιωνιότητα θα μπορέσει να υπολογιστεί σωστά η απώλεια έστω και μίας ανθρώπινης ψυχής. Φοβερή η μοίρα εκείνου που θα ακούσει από τον Κύριό του: «Φύγε από εδώ, δούλε πονηρέ».
Τότε η φωνή του Θεού ακούγεται από τον ουρανό, αναγγέλλοντας την ημέρα και την ώρα της παρουσίας του Ιησού και της μεταβίβασης της αιώνιας διαθήκης στον λαό Του. Σαν αντίλαλος δυνατής βροντής, τα λόγια Του κάνουν τον γύρο της γης. Ο εκλεκτός λαός του Θεού τα ακούει ακίνητος, με τα μάτια προσηλωμένα στον ουρανό. Η μορφή τους ακτινοβολεί από τη δόξα Του και λάμπει όπως έλαμπε το πρόσωπο του Μωυσή όταν κατέβηκε από το όρος Σινά. Οι ασεβείς δεν αντέχουν αυτή τη θέα. Και όταν προφέρεται η ευλογία σε εκείνους που τίμησαν τον Θεό αγιάζοντας το Σάββατό Του, ακούγεται μια τεράστια κραυγή θριάμβου που φτάνει ως τον ουρανό.
Σε λίγο εμφανίζεται στο ανατολικό μέρος του ουρανού ένα μικρό μαύρο σύννεφο, με μέγεθος περίπου όσο η μισή ανθρώπινη παλάμη. Είναι το σύννεφο που περιβάλλει τον Σωτήρα και η μεγάλη απόσταση τού δίνει αυτή τη σκούρα όψη. Ο λαός του Θεού το αναγνωρίζει ως το σημείο του Υιού του ανθρώπου. Με επιβλητική σιωπή στρέφουν τα βλέμματά τους προς τα εκεί και το παρακολουθούν να πλησιάζει στη γη, να γίνεται διαρκώς πιο φωτεινό και ένδοξο, μέχρι που ξεχωρίζει ένα μεγάλο, λευκό σύννεφο. Στη βάση του υπάρχει μια φαντασμαγορία σαν εξολοθρευτική φωτιά και από πάνω του το ουράνιο τόξο της διαθήκης.
Ο Ιησούς προελαύνει έφιππος ως αήττητος κατακτητής, όχι πια ως «Άνθρωπος Θλίψεων» για να πιει το πικρό ποτήρι της ντροπής και του πόνου, αλλά έρχεται νικητής του ουρανού και της γης για να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς. «Πιστός και αληθινός», «κρίνει και πολεμά με δικαιοσύνη». «Τα στρατεύματα του ουρανού Τον ακολουθούν» Αποκάλυψη 19:11, 14. Αναρίθμητο πλήθος αγγέλων Τον συνοδεύουν στην πορεία Του ψάλλοντας τροπάρια ουράνιας μελωδίας. Το στράτευμα πλημμυρίζει από «χιλιάδες χιλιάδων και μυριάδες μυριάδων» υπάρξεων που ακτινοβολούν. Καμία ανθρώπινη πένα δεν θα μπορούσε να περιγράψει αυτή τη σκηνή και κανένας ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει τη λαμπρότητά της. « H δόξα του σκέπασε τους ουρανούς, και από την αίνεσή του ήταν γεμάτη η γη. Kαι η λάμψη του ήταν σαν το φως·» Αββακούμ 3:3, 4.
Καθώς αυτό το ζωντανό σύννεφο πλησιάζει στη γη, κάθε ανθρώπινο μάτι διακρίνει τον Αρχηγό της ζωής. Κανένα ακάνθινο στεφάνι δεν παραμορφώνει τώρα εκείνο το ιερό κεφάλι, αλλά ένα ένδοξο διάδημα είναι τοποθετημένο στο άγιο μέτωπό Του. Η όψη Του είναι φωτεινότερη από την εκθαμβωτική λάμψη του μεσημεριανού ήλιου. «Και επάνω στο ένδυμά Του και στον μηρό Του έχει γραμμένο το όνομα: Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων» Αποκάλυψη 19:16.
Στην παρουσία Του «όλα τα πρόσωπα έγιναν κάτωχρα». Όσοι περιφρόνησαν τη θεϊκή ευσπλαχνία κυριεύονται από τον τρόμο μιας αιώνιας απόγνωσης. «και η καρδιά διαλύεται, και τα γόνατα κλονίζονται,... και όλα τα πρόσωπα μεταστράφηκαν σε ωχρό χρώμα;» Ναούμ 2:10, Ιερεμίας 30:6, Οι δίκαιοι αναφωνούν τρέμοντας: «Ποιος μπορεί να σταθεί;». Η αγγελική υμνωδία διακόπτεται και ακολουθεί ένα διάστημα απόλυτης σιγής. Έπειτα ακούγεται η φωνή του Ιησού: «Σας αρκεί η χάρη μου». Τότε τα πρόσωπα των δικαίων φωτίζονται, η χαρά πλημμυρίζει τις καρδιές τους και οι άγγελοι συνεχίζουν την υμνωδία τους πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στη γη.
Ο Βασιλιάς των βασιλέων κατεβαίνει με το σύννεφο, περιτριγυρισμένος από πύρινες φλόγες. Οι ουρανοί ανοίγουν «σαν βιβλίο που τυλίγεται», η γη κλονίζεται στην παρουσία Του και «κάθε βουνό και νησί μετακινήθηκαν από τη θέση τους». «O Θεός μας θάρθει, και δεν θα σιωπήσει· φωτιά πoυ κατατρώει θα είναι μπρoστά απ’ αυτόν, και γύρω τoυ δυνατή ανεμoζάλη. Θα πρoσκαλέσει τoύς oυρανoύς από πάνω, και τη γη, για να κρίνει τoν λαό τoυ.» Ψαλμοί 50:3, 4.
« και οι βασιλιάδες τής γης, και οι μεγιστάνες, και οι πλούσιοι, και οι χιλίαρχοι, και οι δυνατοί, και κάθε δούλος, και κάθε ελεύθερος, έκρυψαν τον εαυτό τους στα σπήλαια και στις πέτρες των βουνών, και λένε προς τα βουνά και προς τις πέτρες: Πέστε επάνω μας, και κρύψτε μας από το πρόσωπο εκείνου που κάθεται επάνω στον θρόνο, και από την οργή τού Aρνίου· επειδή, ήρθε η μεγάλη ημέρα τής οργής του· και ποιος μπορεί να σταθεί;» Αποκάλυψη 6:15-17.
Τα χλευαστικά πειράγματα σταμάτησαν και τα ψέματα πάγωσαν στα χείλη. Σίγησε ο θόρυβος των όπλων και η βοή της μάχης. Τίποτα πια δεν ακούγεται εκτός από τη φωνή της προσευχής, τον θρήνο και τον οδυρμό. Μια κραυγή αγωνίας ξεφεύγει από τα χείλη εκείνων που προηγουμένως ειρωνεύονταν: «Ήρθε η μεγάλη ώρα της οργής Του, και ποιος μπορεί να σταθεί;». Οι ασεβείς παρακαλούν να ταφούν κάτω από τους βράχους των βουνών, παρά να δουν κατά πρόσωπο Εκείνον που περιφρόνησαν και απέρριψαν.
Η φωνή εκείνη που διαπερνά τα αυτιά των νεκρών, τους είναι γνώριμη. Πόσες φορές άκουσαν τον τρομερό, παρακλητικό της τόνο να τους καλεί σε μετάνοια; Πόσες φορές τους μίλησε με τις συγκινητικές συμβουλές ενός φίλου, ενός αδελφού, ενός Λυτρωτή; Για όσους περιφρόνησαν τη χάρη Του, καμία άλλη φωνή δεν θα μπορούσε να ακούγεται με περισσότερη επίπληξη και πιο κατηγορηματικά από την ίδια φωνή η οποία για τόσο διάστημα παρακαλούσε: «Επιστρέψτε, επιστρέψτε από τους πονηρούς δρόμους σας. Γιατί να πεθάνετε;» Ιεζεκιήλ 33:11. Μακάρι να τους ήταν άγνωστη αυτή η φωνή! Ο Ιησούς λέει: «εγώ έκραζα, και εσείς δεν υπακoύατε· άπλωνα τo χέρι μoυ, και κανένας δεν πρόσεχε·αλλά καταφρoνoύσατε όλες τις συμβoυλές μoυ, και δεν δεχόσασταν τoυς ελέγχoυς μoυ·» Παροιμίαι 1:24, 25. Η φωνή αυτή ξυπνάει μέσα τους αναμνήσεις που θα ήθελαν με κάθε τρόπο να ξεχάσουν: περιφρονημένες προειδοποιήσεις, απορριμμένες προσκλήσεις, χαμένες ευκαιρίες.
Εδώ είναι εκείνοι που ειρωνεύονταν τον Χριστό στην ταπείνωσή Του. Με συγκλονιστική δύναμη έρχονται στη μνήμη τους τα λόγια του Πονεμένου Εκείνου, όταν, ορκισμένος από τον αρχιερέα, έκανε την επίσημη ανακοίνωση: «Στο εξής θα δείτε τον Υιό του ανθρώπου να κάθεται στα δεξιά της δύναμης του Θεού και να έρχεται πάνω στα σύννεφα του ουρανού» Ματθαίος 26:64. Τώρα Τον κοιτάζουν μέσα στη δόξα Του και σε λίγο θα Τον δουν «να κάθεται στα δεξιά της δύναμης».
Εκείνοι που Τον χλεύαζαν για τον ισχυρισμό Του ότι είναι ο Υιός του Θεού, μένουν τώρα άφωνοι. Εδώ βρίσκεται ο αλαζονικός Ηρώδης, ο οποίος ειρωνευόταν τον βασιλικό τίτλο του Χριστού και διέταξε τους στρατιώτες του να Τον στεφανώσουν βασιλιά. Εδώ είναι τα ίδια άτομα που με τα βέβηλα χέρια τους Του φόρεσαν την κόκκινη χλαμύδα, τοποθέτησαν το ακάνθινο στεφάνι στο άγιο μέτωπό Του και το ειρωνικό σκήπτρο στο χέρι Του, και οι ίδιοι γονάτισαν μπροστά Του με στάση βλάσφημης ειρωνείας. Αυτοί που ράπισαν και έφτυσαν στο πρόσωπο τον Άρχοντα της ζωής, στρέφουν τώρα αλλού το βλέμμα τους προσπαθώντας να κρυφτούν από τη συντριπτική δόξα της παρουσίας Του. Αυτοί που κάρφωσαν τα καρφιά στα χέρια και στα πόδια Του, και ο στρατιώτης που Του τρύπησε το πλευρό με τη λόγχη, κοιτάζοντας τώρα εκείνα τα σημάδια, κυριεύονται από τρόμο και τύψεις.
Τα γεγονότα του Γολγοθά ξαναέρχονται με τρομακτική καθαρότητα στη μνήμη των ιερέων και των αρχόντων του λαού. Τρέμοντας σύγκορμοι από τον φόβο, θυμούνται πώς φώναζαν κουνώντας τα κεφάλια τους, γεμάτοι από σατανική χαρά: « Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει· αν είναι βασιλιάς τού Iσραήλ, ας κατέβει τώρα από τον σταυρό, και θα πιστέψουμε σ’ αυτόν· εμπιστεύθηκε στον Θεό· ας τον σώσει τώρα, αν τον θέλει·» Ματθαίος 27:42, 43.
Θυμούνται πολύ καλά την παραβολή των γεωργών που αρνήθηκαν να παραδώσουν τους καρπούς του αμπελιού στον κύριό τους και σκότωσαν τον γιο του. Θυμούνται ακόμη και την καταδίκη που οι ίδιοι πρόφεραν εναντίον τους: «Ο κύριος του αμπελώνα θα εξοντώσει με κακό τρόπο αυτούς τους κακούς ανθρώπους». Στην αμαρτωλή στάση και στην τιμωρία εκείνων των άπιστων γεωργών, οι ιερείς και οι πρεσβύτεροι αναγνωρίζουν τη δική τους διαγωγή και τη δική τους δίκαιη καταδίκη. Και τότε υψώνεται μια κραυγή θανάσιμης αγωνίας. Ακόμη δυνατότερη από τις κραυγές «σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον» που αντηχούσαν στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, απλώνεται τώρα η τρομερή και απελπισμένη θρηνωδία: «Αυτός είναι ο Υιός του Θεού! Αυτός είναι ο πραγματικός Μεσσίας!». Ζητούν να εξαφανιστούν από την παρουσία του Βασιλιά των βασιλέων και προσπαθούν μάταια να κρυφτούν στις βαθιές σπηλιές και στις ρωγμές της κατεστραμμένης γης.
Στη ζωή όλων αυτών που απορρίπτουν την αλήθεια, έρχονται στιγμές που η συνείδηση ξυπνάει, η μνήμη ανακαλεί επώδυνες αναμνήσεις μιας υποκριτικής ζωής και η ψυχή βασανίζεται μάταια από τύψεις. Πού μπορεί όμως η κατάσταση αυτή να συγκριθεί με τις τύψεις εκείνης της ημέρας, « Όταν o φόβoς σας θάρθει επάνω σας σαν ερήμωση, και η καταστρoφή σας θα oρμήσει σαν ανεμoστρόβιλoς,» Παροιμίαι 1:27; Αυτοί που επιδίωξαν να εξοντώσουν τον Χριστό και τον πιστό λαό Του, τους αντικρίζουν τώρα μέσα στη δόξα που τους περιβάλλει. Καθηλωμένοι από τον φόβο, ακούνε τις χαρούμενες φωνές των αγίων: « Δέστε, αυτός είναι o Θεός μας· τoν περιμείναμε, και θα μας σώσει» Ησαΐας 25:9.
Μέσα στην αναταραχή της γης, ανάμεσα στις αστραπές και τις βροντές, η φωνή του Υιού του Θεού καλεί τους αγίους που έχουν πεθάνει. Ο Χριστός κοιτάζει τους τάφους των δικαίων και υψώνοντας τα χέρια Του προς τον ουρανό φωνάζει: «Ξυπνήστε, ξυπνήστε, ξυπνήστε, εσείς που κοιμάστε στο χώμα και σηκωθείτε». Αυτή τη φωνή θα την ακούσουν οι νεκροί από τη μία άκρη της γης ως την άλλη, και όσοι την ακούσουν θα ζήσουν. Ολόκληρη η γη θα αντηχήσει από τα βήματα μιας αμέτρητης στρατιάς ανθρώπων από κάθε έθνος, φυλή, γλώσσα και λαό. Βγαίνουν από τη φυλακή του θανάτου ντυμένοι με την ένδοξη αθανασία, αναφωνώντας: «Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου; Άδη, πού είναι η νίκη σου;» Α' Κορινθίους 15:55. Τότε, οι δίκαιοι που είναι ζωντανοί μαζί με τους αναστημένους αγίους ενώνονται σε μια παρατεταμένη, χαρούμενη κραυγή νίκης.
Όλοι βγαίνουν από τους τάφους τους με την ίδια εμφάνιση που είχαν όταν πέθαναν. Ο Αδάμ ξεχωρίζει ανάμεσα στο πλήθος των αναστημένων από τη μεγαλοπρεπή μορφή του και το υψηλό του ανάστημα, αν και είναι λίγο κοντύτερος από τον Υιό του Θεού. Η εμφάνισή του βρίσκεται σε έντονη αντίθεση με τις επόμενες γενιές, δείχνοντας τον μεγάλο εκφυλισμό του ανθρώπινου γένους. Ωστόσο, όλοι βγαίνουν από τους τάφους τους με την ίδια ζωντάνια και το σφρίγος της αιώνιας νιότης. Στην αρχή ο άνθρωπος είχε πλαστεί καθ' ομοίωση του Θεού, όχι μόνο στον χαρακτήρα αλλά και στα φυσικά χαρακτηριστικά. Η αμαρτία όμως παραμόρφωσε και σχεδόν εξαφάνισε αυτή τη θεϊκή εικόνα. Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να αποκαταστήσει ό,τι είχε χαθεί· θα μεταμορφώσει τα ταπεινά μας σώματα σύμφωνα με το δικό Του ένδοξο σώμα. Το θνητό και φθαρτό σώμα, που είχε μολυνθεί από την αμαρτία, αποκτά τώρα ομορφιά, τελειότητα και αθανασία. Όλες οι ατέλειες και οι δυσμορφίες μένουν στον τάφο. Όταν οι λυτρωμένοι αποκτήσουν ξανά το δικαίωμα στον καρπό του δένδρου της ζωής από την Εδέμ, που στερήθηκαν για αιώνες, θα αναπτυχθούν και πάλι μέχρι να φτάσουν στο τέλειο ανάστημα της ανθρώπινης φυλής στην αρχική της δόξα. Τα τελευταία σημάδια της κατάρας της αμαρτίας θα εξαφανιστούν και οι πιστοί του Χριστού θα εμφανιστούν με την «ωραιότητα του Κυρίου», αντανακλώντας την τέλεια διανοητική, ψυχική και σωματική εικόνα Του. Τι θαυμαστή λύτρωση! Ένα θέμα που υπήρξε το αντικείμενο της ελπίδας και της καρτερικής προσμονής για τόσο καιρό, χωρίς ποτέ να έχει γίνει πλήρως κατανοητό.
Οι ζωντανοί δίκαιοι μεταμορφώνονται «σε μια στιγμή, σε χρόνο ριπής οφθαλμού». Με το πρόσταγμα του Θεού περιβάλλονται με δόξα και αθανασία, και μαζί με τους αναστημένους αγίους υψώνονται από τη γη για να συναντήσουν τον Κύριο στον αέρα. Άγγελοι συγκεντρώνουν τους εκλεκτούς «από τους τέσσερις ανέμους, από τη μία άκρη του ουρανού έως την άλλη». Μικρά παιδιά μεταφέρονται από τους αγγέλους στην αγκαλιά των μητέρων τους. Φίλοι, που ο θάνατος είχε χωρίσει για καιρό, σμίγουν ξανά για να μην χωριστούν ποτέ πια, και όλοι μαζί ανεβαίνουν στην πόλη του Θεού ψάλλοντας χαρούμενα άσματα.
Σε κάθε πλευρά του λαμπερού άρματος υπάρχουν φτερά και από κάτω κινούνται ζωντανοί τροχοί. Καθώς το άρμα ανεβαίνει, οι τροχοί φωνάζουν: «Άγιος!» και οι άγγελοι συνεχίζουν: «Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος ο Θεός, ο Παντοκράτορας». Οι λυτρωμένοι φωνάζουν δυνατά «Αλληλούια!», ενώ το άρμα προχωρά προς τη Νέα Ιερουσαλήμ.
Πριν μπουν στην πόλη του Θεού, ο Σωτήρας προσφέρει στους οπαδούς Του τα σύμβολα της νίκης και τους δίνει τα διακριτικά του βασιλικού τους αξιώματος. Οι σειρές των πιστών λάμπουν καθώς ανεβαίνουν σχηματίζοντας ημικύκλιο γύρω από τον Βασιλιά τους. Η μεγαλόπρεπη μορφή Του ξεχωρίζει πάνω από αγίους και αγγέλους, και το πρόσωπό Του ακτινοβολεί γεμάτο αγάπη. Από το αμέτρητο πλήθος, κάθε βλέμμα είναι καρφωμένο πάνω Του, ατενίζοντας τη δόξα Εκείνου που κάποτε το πρόσωπό Του ήταν παραμορφωμένο και περιφρονημένο από τους ανθρώπους Ησαΐας 52:14. Με το δικό Του χέρι, ο Χριστός τοποθετεί στα κεφάλια των πιστών το στεφάνι της δόξας. Για τον καθένα υπάρχει ένα ξεχωριστό στεφάνι, πάνω στο οποίο είναι γραμμένο το «νέο όνομα». Αποκάλυψη 2:17.
Στο στεφάνι υπάρχει επίσης η επιγραφή: «Αφιερωμένος στον Κύριο». Σε κάθε χέρι τοποθετείται το δάφνινο κλαδί του νικητή και μια αστραφτερή άρπα. Τότε, στο σύνθημα των αρχηγών των αγγέλων, κάθε χέρι αγγίζει επιδέξια τις χορδές της άρπας, που σκορπά γλυκιά μουσική σε μια πλούσια μελωδική συμφωνία. Κάθε καρδιά χτυπά με ανέκφραστη αγαλλίαση και κάθε φωνή υψώνεται σε έναν ύμνο ευγνωμοσύνης: «Σε Εκείνον που μας αγάπησε και μας έπλυνε από τις αμαρτίες μας με το αίμα Του, και μας έκανε βασιλιάδες και ιερείς ενώπιον του Θεού και Πατέρα Του, σε Αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη στους αιώνες των αιώνων» (Αποκάλυψη 1:5,6).
Το πλήθος των λυτρωμένων φτάνει στην Αγία Πόλη. Ο Ιησούς ανοίγει διάπλατα τις μαργαριταρένιες πύλες και εισέρχονται τα έθνη που διαφύλαξαν την αλήθεια. Εκεί αντικρίζουν τον Παράδεισο του Θεού, την κατοικία του Αδάμ την εποχή της αθωότητάς του. Και τότε εκείνη η φωνή, η πιο μελωδική από κάθε μουσική που έφτασε ποτέ σε ανθρώπινο αυτί, ακούγεται να λέει: «Ο αγώνας τελείωσε». «Ελάτε, εσείς οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από τη δημιουργία του κόσμου».
Τώρα εκπληρώνεται η προσευχή του Χριστού για τους οπαδούς Του: «Εκείνους που μου έδωσες, θέλω εκεί που είμαι εγώ να είναι και εκείνοι μαζί μου». «Για να σταθούν μπροστά στη δόξα Του αψεγάδιαστοι με αγαλλίαση» (Ιούδα 24). Ο Χριστός τούς παρουσιάζει στον Πατέρα ως το τίμημα του αίματός Του λέγοντας: «Να εγώ και τα παιδιά που μου έδωσες». «Εκείνους που μου έδωσες, τους φύλαξα». Τι θαυμαστά αποτελέσματα της λυτρωτικής αγάπης! Εκείνη η εκστατική στιγμή κατά την οποία ο αιώνιος Πατέρας, βλέποντας τους λυτρωμένους, αντικρίζει την εικόνα Του αποκαταστημένη από τη δυσμορφία της αμαρτίας και απαλλαγμένη από τη φθορά — το ανθρώπινο στοιχείο βρίσκεται και πάλι σε τέλεια αρμονία με το θεϊκό πρότυπο!
Με ανέκφραστη αγάπη ο Ιησούς υποδέχεται τους πιστούς Του στη «χαρά του Κυρίου» τους. Η χαρά του Σωτήρα είναι να δει στην ένδοξη βασιλεία Του τις ψυχές που σώθηκαν χάρη στη δική Του αγωνία και ταπείνωση. Οι λυτρωμένοι μοιράζονται και πάλι τη χαρά Του, όταν ανάμεσα στο πλήθος των αγίων διακρίνουν εκείνους που δέχτηκαν τον Χριστό χάρη στις δικές τους προσευχές, προσπάθειες και στοργικές θυσίες. Καθώς συγκεντρώνονται γύρω από τον μεγάλο λευκό θρόνο, μια ανείπωτη χαρά πλημμυρίζει τις καρδιές τους, βλέποντας αυτούς που οι ίδιοι οδήγησαν στον Χριστό, καθώς και άλλους που εκείνοι έφεραν σε Αυτόν, ώστε όλοι μαζί να καταλήξουν στο λιμάνι της ευτυχίας. Εκεί εναποθέτουν τα στεφάνια τους στα πόδια του Χριστού και Τον δοξάζουν στον αιώνιο κύκλο των ατελείωτων αιώνων.
Την ώρα που οι λυτρωμένοι γίνονται δεκτοί στην πόλη του Θεού, μια τεράστια κραυγή ενθουσιασμού και λατρείας σκίζει τον αέρα. Ο πρώτος και ο δεύτερος Αδάμ πρόκειται να συναντηθούν. Ο Υιός του Θεού περιμένει με ανοιχτές αγκάλες να υποδεχτεί τον πατέρα της φυλής μας, εκείνον που ο Ίδιος δημιούργησε, εκείνον που αμάρτησε απέναντι στον Δημιουργό του και που η αμαρτία του είναι υπεύθυνη για τα σημάδια του σταυρικού θανάτου, χαραγμένα ανεξίτηλα στο σώμα του Λυτρωτή. Διακρίνοντας ο Αδάμ τις ουλές από τα καρφιά, δεν γέρνει στο στήθος του Κυρίου, αλλά πέφτει ταπεινά στα πόδια Του αναφωνώντας: «Άξιο, άξιο είναι το Αρνίο που θυσιάστηκε!». Με τρυφερότητα ο Σωτήρας τον σηκώνει και του λέει να κοιτάξει πάλι την κατοικία της Εδέμ, από την οποία εξορίστηκε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Μετά την αποβολή του από την Εδέμ, η επίγεια ζωή του Αδάμ ήταν γεμάτη λύπη. Κάθε πεσμένο νεκρό φύλλο, κάθε ζώο που προσφερόταν ως θυσία, κάθε δυσμορφία στη μέχρι τότε άψογη φύση και κάθε νέα κηλίδα στον αγνό ανθρώπινο χαρακτήρα, αποτελούσαν μια καινούργια υπενθύμιση της αμαρτίας. Τρομερή ήταν η αγωνία και οι τύψεις που ένιωσε όταν έβλεπε την ανομία να πληθαίνει και όταν, ως απάντηση στις προειδοποιήσεις που έδινε, δεχόταν την επίκριση των συνανθρώπων του ότι αυτός ήταν η αιτία της αμαρτίας. Με ταπεινότητα και υπομονή υπέφερε για περίπου χίλια χρόνια τις συνέπειες της παρανομίας του. Βαθιά μετανιωμένος για το αμάρτημά του, στηρίχθηκε στις αρετές του αναμενόμενου Σωτήρα και πέθανε με την ελπίδα της ανάστασης.
Ο Υιός του Θεού πλήρωσε τα λύτρα για την αποτυχία και την πτώση του ανθρώπου. Έτσι, με το εξιλαστήριο έργο του Χριστού, ο Αδάμ αποκαθίσταται στην αρχική του εξουσία. Γοητευμένος παρατηρεί τα δέντρα που άλλοτε αποτελούσαν την ευχαρίστησή του, τα ίδια εκείνα δέντρα από τα οποία του άρεσε να μαζεύει καρπούς στην εποχή της αθωότητας και της χαράς του. Βλέπει τα κλήματα που κάποτε φρόντιζε με τα ίδια του τα χέρια και τα άνθη που ήταν αντικείμενα της στοργικής του φροντίδας. Συναρπασμένος από τη γοητεία της σκηνής, διαπιστώνει ότι αυτός είναι πράγματι ο αποκαταστημένος Παράδεισος, μια απόλαυση πολυτιμότερη τώρα από την εποχή που εξορίστηκε από αυτόν.
Ο Σωτήρας τον οδηγεί στο δέντρο της ζωής, κόβει από τον λαμπρό καρπό του και του προσφέρει να φάει. Κοιτάζει γύρω του και αναγνωρίζει το λυτρωμένο πλήθος της οικογένειάς του, συγκεντρωμένο στον Παράδεισο του Θεού. Τότε εναποθέτει το λαμπρό του στεφάνι στα πόδια του Ιησού και, πέφτοντας στο στήθος Του, αγκαλιάζει τον Λυτρωτή. Χτυπώντας τη χρυσή του άρπα, κάνει τον θόλο του ουρανού να αντηχήσει από τον θριαμβευτικό ύμνο: «Άξιο, άξιο είναι το Αρνίο που θυσιάστηκε και αναστήθηκε». Τα πλήθη της οικογένειας του Αδάμ συμμετέχουν στη μελωδία και, αφήνοντας τα στεφάνια τους στα πόδια του Ιησού, υποκλίνονται και Τον προσκυνούν.
Στη συγκινητική αυτή σκηνή της συνάντησης παρευρίσκονται ως μάρτυρες οι άγγελοι που έκλαψαν όταν ο Αδάμ έπεσε στην αμαρτία και σκίρτησαν από χαρά όταν ο Χριστός ανέβηκε στους ουρανούς μετά την ανάστασή Του, ελευθερώνοντας από τα δεσμά του θανάτου όλους όσοι θα πίστευαν στο όνομά Του. Διαπιστώνουν τώρα την ολοκλήρωση του απολυτρωτικού έργου και ενώνουν τις φωνές τους στον αίνο της δοξολογίας.
Πάνω στην κρυστάλλινη θάλασσα, που είναι αναμεμειγμένη με γυαλί και φωτιά και λάμπει τόσο πολύ από την αντανάκλαση της δόξας του Θεού, συγκεντρώθηκε η ιδιαίτερη ομάδα εκείνων που «νίκησαν το θηρίο, την εικόνα του, το χάραγμά του και τον αριθμό του ονόματός του» Αποκάλυψη 15:2. Πάνω στο όρος Σιών, μαζί με το Αρνίο, στέκονται οι «εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες... που αγοράστηκαν ανάμεσα από τους ανθρώπους», κρατώντας τις «κιθάρες του Θεού». Τότε τα πλήθη ακούνε μια «φωνή από τον ουρανό, σαν φωνή πολλών νερών και σαν φωνή δυνατής βροντής... μια φωνή κιθαριστών που έπαιζαν τις κιθάρες τους και έψαλλαν μια νέα ωδή μπροστά στον θρόνο» (Αποκάλυψη 14:1-3).
Αυτή την ωδή κανένας δεν μπορεί να τη μάθει εκτός από τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Είναι ο ύμνος του Μωυσή και του Αρνίου (Αποκάλυψη 15:3) — ένας ύμνος απολυτρωτικός. Μόνο οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες μπορούν να τον μάθουν, επειδή είναι ο ύμνος της προσωπικής τους εμπειρίας, μιας εμπειρίας που καμία άλλη ομάδα δεν έχει ζήσει ποτέ. «Αυτοί είναι εκείνοι που ακολουθούν το Αρνίο όπου κι αν πηγαίνει». Έχουν μεταφερθεί από τη γη επιλεγμένοι ανάμεσα από τους ζωντανούς και θεωρούνται «η απαρχή για τον Θεό και το Αρνίο» Αποκάλυψη 14:4. «Αυτοί είναι εκείνοι που έρχονται μέσα από τη μεγάλη θλίψη» Αποκάλυψη 7:14.
Πέρασαν την περίοδο της θλίψης, μια θλίψη τέτοια που δεν ξαναέγινε ποτέ από τότε που υπήρξε έθνος πάνω στη γη. Υπέμειναν την αγωνία της θλίψης του «καιρού του Ιακώβ». Επιβίωσαν χωρίς την παρουσία του Μεσίτη την εποχή που έπεφταν οι πληγές της τιμωρίας του Θεού. Απολυτρώθηκαν όμως επειδή «έπλυναν τις στολές τους και τις λεύκαναν με το αίμα του Αρνίου» Αποκάλυψη 7:14 και «στο στόμα τους δεν βρέθηκε δόλος, γιατί είναι αψεγάδιαστοι μπροστά στον θρόνο του Θεού» Αποκάλυψη 14:5. «Γι' αυτό βρίσκονται μπροστά στον θρόνο του Θεού και Τον λατρεύουν μέρα και νύχτα στον ναό Του· και Εκείνος που κάθονται στον θρόνο θα κατασκηνώσει ανάμεσά τους» Αποκάλυψη 7:15.
Είδαν τη γη να καταστρέφεται από την πείνα και τις αρρώστιες. Είδαν τον καυτό ήλιο να προκαλεί θανατηφόρα εγκαύματα στους ανθρώπους, ενώ και οι ίδιοι πέρασαν από κακουχίες, πείνα και δίψα. Όμως « Δεν θα πεινάσουν πλέον ούτε θα διψάσουν πλέον ούτε θα πέσει επάνω τους ο ήλιος ούτε κανένα καύμα· επειδή, το Aρνίο, που είναι ανάμεσα στον θρόνο, θα τους ποιμάνει, και θα τους οδηγήσει σε ζωντανές πηγές νερών· και ο Θεός θα εξαλείψει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους.» Αποκάλυψη 7:16, 17.
Σε κάθε εποχή, οι εκλεκτοί του Σωτήρα διδάχθηκαν την παιδεία και την πειθαρχία στο σχολείο της δοκιμασίας. Βάδισαν στο στενό μονοπάτι της ζωής και καθαρίστηκαν μέσα στο καμίνι της θλίψης. Για χάρη του Χριστού αντιμετώπισαν εχθρότητα, μίσος και συκοφαντίες. Τον ακολούθησαν μέσα από τις πιο επώδυνες συγκρούσεις, κάνοντας θυσίες και βιώνοντας πικρές απογοητεύσεις. Μέσα από τη δική τους σκληρή εμπειρία γνώρισαν σε όλο του το βάθος το κακό της αμαρτίας, τη δύναμη, την ενοχή και τη συμφορά της, και γι' αυτό την αποστρέφονται.
Η αναγνώριση της ανυπολόγιστης θυσίας που χρειάστηκε για την εκρίζωση της αμαρτίας τούς κάνει ταπεινούς και γεμίζει την καρδιά τους με ευγνωμοσύνη και δοξολογία, κάτι που είναι αδύνατο να κατανοήσουν όντα που δεν αμάρτησαν ποτέ. Αγαπούν πολύ, επειδή συγχωρέθηκαν πολύ. Επειδή συμμετείχαν στα παθήματα του Χριστού, κρίνονται άξιοι να συμμετέχουν και στη δόξα Του.
Οι κληρονόμοι του Θεού βγαίνουν από τις σοφίτες, τις τρώγλες, τα κελιά της φυλακής, τα ικριώματα, τα βουνά, τις ερημιές και τα βάθη της θάλασσας. Πάνω στη γη αυτή υπήρξαν «στερημένοι, θλιμμένοι και κακοπαθημένοι». Εκατομμύρια από αυτούς πέθαναν με το στίγμα της ατιμίας, επειδή αρνήθηκαν πεισματικά να ενδώσουν στις παγίδες του Σατανά. Τα ανθρώπινα δικαστήρια τους καταδίκασαν ως τους χειρότερους εγκληματίες. Τώρα όμως «ο Θεός είναι ο Κριτής» Ψαλμοί 50:6 και οι δικαστικές αποφάσεις αντιστρέφονται.
«Θα εξαλείψει την ντροπή του λαού Του από όλη τη γη» Ησαΐας 25:8. «Θα τους ονομάσουν άγιο λαό, λυτρωμένο του Κυρίου». Ο Θεός θα τους δώσει «ομορφιά αντί για στάχτη, λάδι χαράς αντί για πένθος και στολή επαίνου αντί για πνεύμα απόγνωσης» Ησαΐας 62:12, 61:3. Δεν είναι πια εξουθενωμένοι, ταλαιπωρημένοι, διασκορπισμένοι και βασανισμένοι. Στο εξής θα είναι πάντα μαζί με τον Κύριό τους. Στέκονται μπροστά στον θρόνο ντυμένοι με στολές λαμπρότερες ακόμα και από αυτές που φόρεσαν οι πιο τιμημένοι άνθρωποι της γης. Είναι στεφανωμένοι με διαδήματα πιο ένδοξα από αυτά που κόσμησαν ποτέ κεφάλια επίγειων μοναρχών.
Οι ημέρες του πόνου και του κλάματος πέρασαν για πάντα. Ο Βασιλιάς της δόξας σκούπισε τα δάκρυα από τα πρόσωπά τους. Εξαφανίστηκε κάθε αιτία που θα μπορούσε να προκαλέσει λύπη. Πάνω από τα κουνιστά φοινικόκλαδα υψώνεται ο ύμνος της δοξολογίας τους, καθαρός, μελωδικός και αρμονικός. Κάθε φωνή συμμετέχει μέχρι που η υμνωδία αυτή πλημμυρίζει τον ουράνιο θόλο: «Η σωτηρία ανήκει στον Θεό μας, που κάθεται στον θρόνο, και στο Αρνίο». Και όλοι οι κάτοικοι του ουρανού αποκρίνονται μαζί: «Αμήν! Η ευλογία, και η δόξα, και η σοφία, και η ευχαριστία, και η τιμή, και η δύναμη και η ισχύς ανήκουν στον Θεό μας στους αιώνες των αιώνων» (Αποκάλυψη 712).
Σε αυτή τη ζωή μπορούμε μόνο αμυδρά να συλλάβουμε την έννοια του θαυμαστού θέματος της απολύτρωσης. Με την περιορισμένη μας αντίληψη, μπορούμε να εμβαθύνουμε μόνο στους τομείς της ντροπής και της δόξας, της ζωής και του θανάτου, της δικαιοσύνης και του ελέους, όπως αυτά συναντώνται στον σταυρό. Όσο όμως και αν εντείνουμε τις διανοητικές μας ικανότητες, είναι αδύνατο να καταλάβουμε την πλήρη σημασία του. Το μήκος, το πλάτος, το βάθος και το ύψος της λυτρωτικής αγάπης γίνονται ελάχιστα μόνο αντιληπτά. Το σχέδιο της σωτηρίας είναι αδύνατον να κατανοηθεί εντελώς, ούτε ακόμη και τότε που οι λυτρωμένοι θα δουν και θα γνωρίσουν την αλήθεια ολοκληρωμένα. Αλλά στο αιώνιο πέρασμα του χρόνου, διαρκώς νέες πτυχές της αλήθειας θα συνεχίσουν να αποκαλύπτονται μπροστά στον έκπληκτο και γοητευμένο νου. Αν και οι λύπες, οι πόνοι και οι πειρασμοί της επίγειας ζωής θα έχουν εξαφανιστεί, ο λαός του Θεού θα διατηρεί πάντα τη συναίσθηση του κόστους που είχε η σωτηρία του.
Ο σταυρός του Χριστού θα αποτελεί το αιώνιο θέμα μελέτης και τον ύμνο των λυτρωμένων. Βλέποντας τον Χριστό δοξασμένο, θα Τον θυμούνται πάντα σταυρωμένο. Ποτέ δεν θα ξεχαστεί το γεγονός ότι Εκείνος που με τη δύναμή Του δημιούργησε και συντηρεί τους αμέτρητους κόσμους στο αχανές διάστημα, ο αγαπητός Υιός του Θεού, η Μεγαλειότητα του ουρανού, Αυτός που οι άγγελοι λατρεύουν με αγαλλίαση, υπέστη την ταπείνωση για να εξυψώσει τον άνθρωπο που είχε πέσει στην αμαρτία. Ποτέ δεν θα ξεχαστεί ότι Εκείνος σήκωσε το βάρος της ενοχής και της ντροπής της αμαρτίας και γεύτηκε την οδυνηρή εμπειρία της εγκατάλειψης από τον Πατέρα, μέχρι που η καρδιά Του ράγισε από τον πόνο για τη χαμένη ανθρωπότητα και η ζωή Του θυσιάστηκε πάνω στον σταυρό του Γολγοθά. Η σκέψη ότι ο Δημιουργός του σύμπαντος ταπεινώθηκε από αγάπη για τον άνθρωπο, θα προκαλεί τον αιώνιο θαυμασμό και τη λατρεία όλης της κτίσης. Κάθε φορά που οι λυτρωμένοι θα κοιτάζουν τον Σωτήρα τους, θα βλέπουν τη δόξα του Πατέρα να αντανακλάται στο πρόσωπό Του. Θα αντικρίζουν τον αιώνιο θρόνο Του και, ξέροντας ότι η βασιλεία Του δεν έχει τέλος, θα αναφωνούν με έκσταση: «Άξιο, άξιο είναι το Αρνίο που θυσιάστηκε και μας εξαγόρασε για τον Θεό με το πολύτιμο αίμα Του».
Το μυστήριο του σταυρού εξηγεί όλα τα άλλα μυστήρια. Στο φως του Γολγοθά, οι ιδιότητες του Θεού που μας προκαλούσαν φόβο και δέος, εμφανίζονται τώρα με όλη την ελκυστική ομορφιά τους. Η ευσπλαχνία, η στοργή και η πατρική αγάπη παρουσιάζονται αλληλένδετες με την αγιότητα, τη δικαιοσύνη και τη δύναμή Του. Παρατηρώντας τη μεγαλοπρέπεια του υψηλού θρόνου Του, διακρίνουμε τις ευγενικές ιδιότητες του χαρακτήρα Του και εκτιμούμε όσο ποτέ άλλοτε τη σημασία του αιώνιου τίτλου «Πάτερ ημών».
Θα αποδειχθεί τότε ότι ο Θεός, με την άπειρη σοφία Του, δεν θα μπορούσε να επινοήσει κανένα άλλο σχέδιο για τη σωτηρία μας εκτός από τη θυσία του Υιού Του. Το αποτέλεσμα αυτής της θυσίας είναι η εκ νέου κατοίκηση της γης με λυτρωμένες, ευτυχισμένες, άγιες και αθάνατες υπάρξεις. Οι καρποί του αγώνα του Σωτήρα κατά του σκότους είναι η χαρά των λυτρωμένων και η δόξα του Θεού στους αιώνες. Τόσο ανυπολόγιστη είναι η αξία της ανθρώπινης ψυχής, που ο Θεός νιώθει ικανοποιημένος με το τίμημα που καταβλήθηκε γι' αυτήν. Και οι καρποί της ανεκτίμητης θυσίας Του είναι τόσο πολύτιμοι, ώστε και ο ίδιος ο Χριστός, βλέποντάς τους, μένει απόλυτα ικανοποιημένος.
Η ΕΡΗΜΩΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ
«επειδή, οι αμαρτίες της έφτασαν μέχρι τον ουρανό, και ο Θεός θυμήθηκε τα αδικήματά της. Aποδώστε της, όπως και αυτή απέδωσε σε σας, και διπλασιάστε σ’ αυτήν διπλάσια, σύμφωνα με τα έργα της· με το ποτήρι με το οποίο κέρασε, κεράστε την το διπλάσιο. Όσο δόξασε τον εαυτό της και έζησε τρυφηλά, τόσο βασανισμό και πένθος να δώσετε σ' αυτή· επειδή, λέει στην καρδιά της: Kάθομαι βασίλισσα, και δεν είμαι χήρα, και πένθος δεν θα δω. 8Γι’ αυτό, σε μία ημέρα θάρθουν οι πληγές της, θάνατος και πένθος και πείνα· και θα κατακαεί με φωτιά, επειδή ο Kύριος, αυτός που την κρίνει, είναι ισχυρός.Kαι θα την κλάψουν και θα την πενθήσουν οι βασιλιάδες τής γης, που πόρνευσαν και έζησαν σε ακολασία μαζί της, όταν βλέπουν τον καπνό τής πυρπόλησής της, καθώς στέκονται από μακριά, εξαιτίας τού φόβου τού βασανισμού της, λέγοντας: Aλλοίμονο, αλλοίμονο, η μεγάλη πόλη, η Bαβυλώνα, η ισχυρή πόλη, επειδή μέσα σε μία ώρα ήρθε η κρίση σου.» Αποκάλυψις 18:5-10.
«Οι έμποροι της γης» οι οποίοι «πλούτισαν από τον υπερβολικό και προκλητικό πλούτο της» «θα σταθούν από μακριά, εξαιτίας του φόβου για τα βασανιστήριά της, κλαίγοντας και θρηνώντας, και λέγοντας: Αλίμονο, αλίμονο η μεγάλη πόλη, που ήταν ντυμένη με πανάκριβα λινά, πορφυρά και κατακόκκινα ρούχα, και στολισμένη με χρυσάφι, πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια, γιατί μέσα σε μία ώρα καταστράφηκε και χάθηκε τόσος μεγάλος πλούτος». (Αποκάλυψη 18, 13, 15-17).
Τέτοιες είναι οι τιμωρίες που πέφτουν πάνω στη Βαβυλώνα την ημέρα της οργής του Θεού. Το ποτήρι της ανομίας της ξεχείλισε. Η ώρα σήμανε. Ωρίμασε για την καταστροφή.
Όταν η φωνή του Θεού αναγγέλλει την απολύτρωση του λαού Του, τότε ξυπνούν μπροστά στην τρομερή πραγματικότητα αυτοί που τα έχασαν όλα στον μεγάλο αγώνα της ζωής. Όσο υπήρχε ακόμη καιρός, τυφλωμένοι από τις απάτες του πονηρού (του διαβόλου), συνέχιζαν να βρίσκουν δικαιολογίες για την αμαρτωλή πορεία τους. Οι πλούσιοι περηφανεύονταν, θεωρώντας τον εαυτό τους ανώτερο από τους συνανθρώπους τους που ήταν λιγότερο ευνοημένοι από την τύχη. Όμως, αυτά τα αγαθά τα απέκτησαν παραβιάζοντας τον Νόμο του Θεού. Αδιαφόρησαν να θρέψουν τους νηστικούς, να ντύσουν τους γυμνούς, να αποδώσουν δικαιοσύνη και να ενδιαφερθούν για την ελεημοσύνη. Επιδίωξαν να εξυψωθούν οι ίδιοι και να προκαλέσουν τον θαυμασμό των συνανθρώπων τους.
Απογυμνωμένοι τώρα από όλα τους τα μεγαλεία, βρέθηκαν απροστάτευτοι και μέσα στη στέρηση. Παρακολουθούν με τρόμο την καταστροφή των ειδώλων τους, τα οποία είχαν βάλει σε ανώτερη μοίρα από τον Δημιουργό τους. Πούλησαν την ψυχή τους, ανταλλάσσοντάς την με τα πλούτη και τις απολαύσεις του κόσμου, αντί να ζητήσουν να αποκτήσουν πνευματικά πλούτη. Το αποτέλεσμα είναι ότι η ζωή τους πήγε χαμένη. Οι απολαύσεις μετατράπηκαν σε πικρία, οι θησαυροί τους σε φθορά και τα κέρδη μιας ολόκληρης ζωής εξανεμίστηκαν μέσα σε ένα λεπτό.
Ο κόσμος βλέπει εκείνους που είχε χλευάσει, γελοιοποιήσει και προσπαθήσει να εξοντώσει, να περνούν σώοι και αβλαβείς ανάμεσα από τις θύελλες, τους σεισμούς και τις επιδημίες (τους λοιμούς). Ο Θεός, ο οποίος για τους παραβάτες του Νόμου Του είναι φωτιά που καταστρέφει, για τους πιστούς είναι ασφαλές καταφύγιο.
Οι πνευματικοί ηγέτες (ποιμένες) που θυσίασαν την αλήθεια για να κερδίσουν την εύνοια των ανθρώπων, τώρα αντιλαμβάνονται τη φύση και την επίδραση των διδασκαλιών τους. Είναι φανερό ότι το βλέμμα του Παντογνώστη Θεού τους παρακολουθούσε, είτε στέκονταν στον άμβωνα, είτε βάδιζαν στον δρόμο, είτε επικοινωνούσαν με τους ανθρώπους για να τους καθησυχάζουν με ένα ψεύτικο καταφύγιο. Όλα αυτά ήταν σπαρμένοι σπόροι που καρποφόρησαν. Και οι δυστυχισμένες, χαμένες ψυχές γύρω τους είναι τώρα ο θερισμός.
«Θεράπευσαν την πληγή του λαού μου επιπόλαια, λέγοντας: Ειρήνη, ειρήνη! Και όμως δεν υπάρχει ειρήνη» λέει ο Κύριος. (Ιερεμίας 8, 11). «Επειδή με τα ψέματά σας πικράνατε την καρδιά του δίκαιου ανθρώπου, τον οποίο εγώ δεν θέλησα να στενοχωρήσω, και ενθαρρύνατε τον κακούργο, ώστε να μην επιστρέψει από τον πονηρό του δρόμο για να σώσει τη ζωή του». (Ιεζεκιήλ 13, 22).
«Αλίμονο στους βοσκούς (ποιμένες) που καταστρέφουν και διασκορπίζουν τα πρόβατα της βοσκής μου! ... Ιδού, εγώ θα σας τιμωρήσω για την κακία των πράξεών σας». «Βγάλτε κραυγή απόγνωσης, βοσκοί, και φωνάξτε! Κυλιστείτε στο χώμα, εσείς οι αρχηγοί του κοπαδιού, γιατί συμπληρώθηκαν οι μέρες σας για τη σφαγή και τον διασκορπισμό σας... Και δεν θα υπάρχει πια τρόπος διαφυγής για τους βοσκούς, ούτε σωτηρία για τους αρχηγούς του κοπαδιού». (Ιερεμίας 23, 1-2 και 25, 34-35).
Οι πνευματικοί ηγέτες και ο λαός βλέπουν ότι οι σχέσεις τους με τον Θεό δεν ήταν οι σωστές. Βλέπουν ότι αντέδρασαν ενάντια στον Νομοθέτη κάθε άγιας και δίκαιης εντολής. Η παραμέριση των θείων εντολών προκάλεσε ανυπολόγιστο κακό, όπως οι διαμάχες, τα μίση και η παρανομία, μέχρι που η γη κατάντησε ένα απέραντο πεδίο μάχης, ένα κέντρο διαφθοράς. Αυτή η εικόνα παρουσιάζεται τώρα μπροστά σε εκείνους που απέρριψαν την αλήθεια και αγάπησαν την πλάνη (το ψέμα). Καμιά γλώσσα δεν μπορεί να περιγράψει την πικρή απογοήτευση των άπιστων και των αντιδραστικών, όταν διαπιστώνουν ότι αυτό που έχασαν για πάντα είναι η αιώνια ζωή. Άνθρωποι που έγιναν είδωλα από τον κόσμο για τα ταλέντα τους και τη ρητορική τους ικανότητα, βλέπουν τώρα τις αξίες αυτές της ζωής κάτω από το πραγματικό τους πρίσμα. Συναισθάνονται τι έχασαν με την παράβαση και, πέφτοντας στα πόδια εκείνων που ειρωνεύτηκαν και περιφρόνησαν για την πιστότητά τους, ομολογούν ότι πράγματι τους αγαπούσε ο Θεός.
Τα πλήθη βλέπουν ότι εξαπατήθηκαν. Ρίχνουν ο ένας στον άλλον την ευθύνη της καταστροφής τους. Όλοι όμως μαζί στρέφουν τις πιο σκληρές κατηγορίες τους εναντίον των πνευματικών ηγετών. Οι απειθείς αυτοί ηγέτες παρουσίαζαν τα πάντα ως ευχάριστα. Ώθησαν τους ακροατές τους να ακυρώσουν τον Νόμο του Θεού και να καταδιώξουν εκείνους που ήθελαν να τον τηρήσουν άγιο. Τώρα, μέσα στην απόγνωσή τους, οι κατηχητές αυτοί ομολογούν μπροστά σε όλο τον κόσμο το έργο της απάτης τους, και τα πλήθη φωνάζουν κυριευμένα από οργή: «Εμείς χανόμαστε, και η αιτία της καταστροφής μας είστε εσείς!». Στρέφονται κατά των ψευτοποιμένων. Οι πιο τρομερές κατάρες εναντίον τους εκτοξεύονται από εκείνους που τους είχαν θαυμάσει περισσότερο. Τα ίδια χέρια που τους στεφάνωναν με δάφνες, θα είναι τα πρώτα που θα σηκωθούν για την εξόντωσή τους. Τα όπλα που προορίζονταν για να θανατώσουν τον λαό του Θεού, χρησιμοποιούνται τώρα για να καταστρέψουν τους εχθρούς Του. Παντού κυριαρχούν συγκρούσεις και αιματοχυσίες.
«Μεγάλος θόρυβος και αναταραχή θα φτάσει έως τις άκρες της γης, διότι ο Κύριος δικάζει τα έθνη. Αυτός κρίνει κάθε άνθρωπο (κάθε σάρκα). Θα παραδώσει τους ασεβείς στη σφαγή (στο μαχαίρι)». (Ιερεμίας 25, 31).
Επί έξι χιλιάδες χρόνια συνεχίζεται η μεγάλη αυτή διαμάχη. Ο Υιός του Θεού και οι ουράνιοι αγγελιοφόροι Του αγωνίστηκαν ενάντια στις δυνάμεις του πονηρού για να προειδοποιήσουν, να φωτίσουν και να σώσουν τα πλήθη των ανθρώπων. Τώρα ο καθένας πήρε την τελική του απόφαση. Οι αμαρτωλοί ταυτίστηκαν απόλυτα με τον Σατανά στον αγώνα του εναντίον του Θεού. Έφτασε ο καιρός να αποκαταστήσει ο Θεός το κύρος του παραβιασμένου Νόμου Του. Στο σημείο αυτό τώρα ο αγώνας δεν στρέφεται μόνο εναντίον του Σατανά, αλλά και εναντίον των ανθρώπων. «Ο Κύριος δικάζει τα έθνη». «Θα παραδώσει τους ασεβείς στη σφαγή».
Όσοι «στενάζουν και φωνάζουν με θλίψη για τα βδελύγματα (τις ασέβειες) που γίνονται», σφραγίστηκαν με το σημάδι της απελευθέρωσης. Τώρα προχωράει ο άγγελος του θανάτου, ο οποίος στο όραμα του Ιεζεκιήλ παρουσιάζεται με ανθρώπους οπλισμένους με καταστροφικά όπλα, έχοντας την εντολή: «Χτυπήστε! Ας μη δείξει οίκτο το μάτι σας και μη σπλαχνιστείτε. Γέροντες, νέους και κορίτσια, μικρά παιδιά και γυναίκες, σκοτώστε τους μέχρι πλήρους εξάλειψης. Σε όποιον άνθρωπο όμως υπάρχει επάνω του το σημάδι, μην τον πλησιάσετε. Και αρχίστε από το δικό μου αγιαστήριο (τον Ναό)». (Ιεζεκιήλ 9, 1-6). Το έργο της καταστροφής ξεκινάει από εκείνους που θεωρούνταν οι πνευματικοί ηγέτες του λαού. Οι ψευτοφρουροί πέφτουν πρώτοι. Κανένας οίκτος δεν υπάρχει. Καμία εξαίρεση δεν γίνεται. Άνδρες, γυναίκες, νεαρές κοπέλες και μικρά παιδιά εξολοθρεύονται ομαδικά.
«Ο Κύριος βγαίνει από τον τόπο Του για να τιμωρήσει τους κατοίκους της γης εξαιτίας της ανομίας τους. Η γη θα φανερώσει τα αίματα που χύθηκαν πάνω της και δεν θα κρύβει πια τους σκοτωμένους της». (Ησαΐας 26, 21). «Και αυτή θα είναι η πληγή με την οποία ο Κύριος θα χτυπήσει όλους τους λαούς που πολέμησαν εναντίον της Ιερουσαλήμ: Η σάρκα τους θα λιώσει ενώ στέκονται ακόμα στα πόδια τους, τα μάτια τους θα λιώσουν μέσα στις κόγχες τους και η γλώσσα τους θα λιώσει μες στο στόμα τους. Και εκείνη την ημέρα θα πέσει πάνω τους μεγάλη σύγχυση και τρόμος από τον Κύριο. Θα πιάνει ο καθένας το χέρι του πλησίον του, και το χέρι του ενός θα σηκώνεται εναντίον του χεριού του άλλου». (Ζαχαρίας 14, 12-13).
Μέσα σε μια έξαλλη πάλη άγριων ανθρώπινων παθών και κάτω από το καίριο πλήγμα της απόλυτης θεϊκής οργής, εξαφανίζονται οι ασεβείς κάτοικοι της γης: κληρικοί, πολιτικοί και λαϊκοί, πλούσιοι και φτωχοί, μεγάλοι και μικροί. «Εκείνη την ημέρα, αυτοί που θα έχουν θανατωθεί από τον Κύριο θα κείτονται από τη μία άκρη της γης έως την άλλη. Δεν θα τους κλάψει κανείς, ούτε θα τους μαζέψει, ούτε θα τους θάψει». (Ιερεμίας 25, 33).
Όταν επιστρέψει ο Χριστός, οι αμαρτωλοί θα έχουν εξολοθρευτεί τελείως από το πρόσωπο της γης. Ο Κύριος θα τους έχει «εξαφανίσει με την πνοή του στόματός Του και θα τους καταστρέψει με τη λαμπρότητα της παρουσίας Του». (Β΄ Θεσσαλονικείς 2, 8). Τους πιστούς Του ο Χριστός τους οδηγεί στην πόλη του Θεού, και έτσι η γη μένει εντελώς άδεια από κατοίκους. «Ιδού, ο Κύριος αδειάζει τη γη και την ερημώνει, την αναστατώνει και διασκορπίζει τους κατοίκους της». «Ολόκληρη η γη θα αδειάσει εντελώς και θα απογυμνωθεί, διότι ο Κύριος είπε αυτόν τον λόγο». «Επειδή παραβίασαν τους νόμους, άλλαξαν τις εντολές και αθέτησαν την αιώνια διαθήκη. Γι' αυτό η κατάρα κατέφαγε τη γη και οι κάτοικοί της ερημώθηκαν. Γι' αυτό οι κάτοικοι της γης κάηκαν και απέμειναν λίγοι άνθρωποι». (Ησαΐας 24, 1.3.5.6).
Ολόκληρη η γη μοιάζει με μια απέραντη έρημο. Οι ερειπωμένες από τον σεισμό πόλεις και κωμοπόλεις, τα ξεριζωμένα δέντρα, τα βράχια που ξεβράστηκαν από τη θάλασσα ή αποσπάστηκαν από τη στεριά, είναι όλα σκορπισμένα επάνω στην επιφάνειά της. Την ίδια στιγμή, σαν πελώριες απύθμενες λάκκοι (τρύπες) χάσκουν τα σημεία όπου άλλοτε ορθώνονταν περήφανα βουνά.
Και τώρα μεσολαβεί το παραστατικό γεγονός της τελευταίας επίσημης φάσης της Ημέρας του Εξιλασμού. Όταν η υπηρεσία στα Άγια των Αγίων τελείωνε με το αίμα της εξιλαστήριας θυσίας, και οι αμαρτίες του λαού Ισραήλ εξαλείφονταν, τότε έφερναν μπροστά στον Θεό τον αποδιοπομπαίο τράγο. Έτσι, μπροστά στη σύναξη του λαού, ο αρχιερέας «εξομολογούνταν πάνω σε αυτόν όλες τις ανομίες των υιών Ισραήλ και όλες τις παραβάσεις τους, για όλες τις αμαρτίες τους, και τις φόρτωνε στο κεφάλι του τράγου» (Λευιτικό 16, 21). Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν ολοκληρωθεί το εξιλαστήριο έργο στο ουράνιο αγιαστήριο, τότε, παρουσία του Θεού, των άγιων αγγέλων και του πλήθους των λυτρωμένων, οι αμαρτίες του λαού του Θεού θα φορτωθούν στον Σατανά. Θα ανακηρυχθεί ένοχος για όλα τα αμαρτήματα που ο ίδιος τους ώθησε να διαπράξουν. Και όπως ο αποδιοπομπαίος τράγος στελνόταν μακριά, σε έναν ερημικό και ακατοίκητο τόπο, έτσι και ο διάβολος θα εξοριστεί στην ερειπωμένη γη, σε μια απέραντη, ακατοίκητη και καταθλιπτική ερημιά.
Ο Αποκαλυπτής της Πάτμου (ο Ιωάννης) προφήτευσε την εκδίωξη του Σατανά, καθώς και τη χαώδη, απελπιστική κατάσταση της γης, και αναφέρει ότι αυτή η κατάσταση θα διαρκέσει χίλια χρόνια. Μετά την περιγραφή των σκηνών της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου και της καταστροφής των ασεβών, η προφητεία συνεχίζει: «Είδα έναν άγγελο να κατεβαίνει από τον ουρανό, ο οποίος κρατούσε το κλειδί της αβύσσου και μια μεγάλη αλυσίδα στο χέρι του. Και έπιασε τον δράκοντα, το αρχαίο φίδι, που είναι ο διάβολος και ο Σατανάς, και τον έδεσε για χίλια χρόνια. Μετά από αυτά, πρέπει να λυθεί για λίγο καιρό» (Αποκάλυψη 20, 1-3).
Όπως αποδεικνύεται από άλλα βιβλικά κείμενα, η λέξη «άβυσσος» υπονοεί τη γη σε μια χαώδη και σκοτεινή κατάσταση. Η γη, σύμφωνα με τη βιβλική αναφορά, «στην αρχή ... ήταν άμορφη και έρημη, και υπήρχε σκοτάδι πάνω από την άβυσσο» (Γένεση 1, 2). Η προφητεία μας πληροφορεί ότι η γη θα επανέλθει, τουλάχιστον μέχρι ενός σημείου, στην ίδια αυτή κατάσταση. Κοιτάζοντας από μακριά τη μεγάλη ημέρα του Θεού, ο προφήτης Ιερεμίας καταγράφει την ακόλουθη περιγραφή: «Κοίταξα τη γη και ιδού, ήταν άμορφη και έρημη· και τους ουρανούς, και δεν υπήρχε το φως τους. Είδα τα βουνά και ιδού, έτρεμαν, και όλοι οι λόφοι συγκλονίζονταν. Κοίταξα και ιδού, δεν υπήρχε άνθρωπος, και όλα τα πουλιά του ουρανού είχαν φύγει. Κοίταξα και ιδού, ο Κάρμηλος ήταν έρημος και όλες οι πόλεις του γκρεμισμένες μπροστά στον Κύριο, από την πύρινη οργή Του. Διότι έτσι λέει ο Κύριος: Όλη η γη θα γίνει έρημος, αλλά δεν θα την καταστρέψω ολοσχερώς» (Ιερεμίας 4, 23-27).
Αυτή θα είναι η κατοικία του Σατανά και των αγγέλων του για χίλια χρόνια. Περιορισμένος σε αυτή τη γη, δεν θα μπορεί να πλησιάσει άλλους πλανήτες για να πειράξει και να ενοχλήσει αυτούς που δεν έπεσαν στην αμαρτία. Αυτή την έννοια έχει το «δέσιμό» του. Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος για να προσπαθήσει να ασκήσει τη δύναμή του πάνω του. Έχει αποκοπεί τελείως από το έργο της απάτης και της καταστροφής, το οποίο για τόσους αιώνες αποτελούσε τη μοναδική του απόλαυση.
Οραματιζόμενος εκείνο τον καιρό της ανατροπής του Σατανά, ο προφήτης Ησαΐας αναφωνεί: «Πώς έπεσες από τον ουρανό, Εωσφόρε, γιε της αυγής! Συντρίφτηκες χάμω στη γη εσύ που καταπατούσες τα έθνη! ...Κι εσύ έλεγες μέσα στην καρδιά σου: "Θα ανεβώ στον ουρανό, θα υψώσω τον θρόνο μου πάνω από τα αστέρια του Θεού... Θα είμαι όμοιος με τον Ύψιστο". Όμως στον Άδη θα κατεβείς, στα βάθη του λάκκου. Εκείνοι που σε βλέπουν θα σε κοιτάξουν προσεκτικά, θα σε παρατηρούν και θα λένε: "Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τη γη να τρέμει, που συγκλόνιζε τα βασίλεια; Που ερήμωνε την οικουμένη και κατέστρεφε τις πόλεις της; Που δεν άφηνε ελεύθερους τους αιχμαλώτους του να επιστρέψουν στα σπίτια τους;"» Ησαΐας 14:12-17.
Έξι χιλιάδες χρόνια έκανε ο Σατανάς αυτό το επαναστατικό έργο, «κάνοντας τη γη να τρέμει», «ερημώνοντας την οικουμένη και καταστρέφοντας τις πόλεις της» και «μη αφήνοντας ελεύθερους τους αιχμαλώτους του να επιστρέψουν στα σπίτια τους». Έξι χιλιάδες χρόνια κράτησε τον λαό του Θεού δέσμιο στη φυλακή του, και θα τους κρατούσε για πάντα αιχμαλώτους αν ο Χριστός δεν έσπαγε τα δεσμά του για να ελευθερώσει τους δεσμίους.
Τώρα όμως, ακόμη και αυτοί οι ασεβείς βρίσκονται έξω από τη σφαίρα της επιρροής του. Μόνος, μαζί με τους πονηρούς αγγέλους του, έμεινε να αναλογιστεί τα αποτελέσματα της κατάρας της αμαρτίας. «Όλοι οι βασιλιάδες των εθνών, όλοι αναπαύονται με δόξα, ο καθένας στον οίκο του (στον τάφο του). Εσύ όμως πετάχτηκες έξω από τον τάφο σου σαν σιχαμερό κλαδί... Δεν θα ενωθείς μαζί τους στην ταφή, επειδή κατέστρεψες τη γη σου και εξολόθρευσες τον λαό σου.» Ησαΐας 14:18-20.
Χίλια χρόνια ο Σατανάς γυρίζει απ' άκρη σ' άκρη στη ρημαγμένη γη για να παρατηρεί τα αποτελέσματα της ανταρσίας του ενάντια στον Νόμο του Θεού. Στο διάστημα αυτό ζει σε βαθιά αθλιότητα. Από την πτώση του μέχρι τώρα, ο ασταμάτητος ρυθμός της ζωής του δεν του άφησε ελεύθερο χρόνο για να σκεφτεί. Τώρα όμως η δύναμή του αφαιρέθηκε και είναι ελεύθερος να συλλογιστεί τον ρόλο που έπαιξε αφότου επαναστάτησε ενάντια στην ουράνια κυβέρνηση. Είναι ελεύθερος να αναλογιστεί με φόβο το φρικτό μέλλον που τον περιμένει, όταν ο ίδιος θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες για όλο το κακό που έκανε, και να τιμωρηθεί για όλες τις αμαρτίες που στάθηκε η αφορμή να διαπραχθούν.
Η αιχμαλωσία του Σατανά γεμίζει με χαρά τον λαό του Θεού. Ο προφήτης λέει: «Την ημέρα που ο Κύριος θα σε αναπαύσει από τη θλίψη και τον φόβο σου, καθώς και από τη σκληρή δουλεία στην οποία ήσουν υποδουλωμένος, θα χρησιμοποιήσεις αυτή την παροιμία εναντίον του βασιλιά της Βαβυλώνας (εδώ υπονοείται ο Σατανάς) και θα πεις: "Πώς σταμάτησε ο καταδυναστής!... Ο Κύριος συνέτριψε το ραβδί των ασεβών, το σκήπτρο των δυναστών. Αυτός που χτυπούσε με θυμό τον λαό με ασταμάτητα χτυπήματα, αυτός που εξουσίαζε με οργή τα έθνη, τώρα καταδιώκεται και κανείς δεν τον εμποδίζει".» Ησαΐας 14:3-6.
Κατά τη διάρκεια των χιλίων ετών, ανάμεσα στην πρώτη και στη δεύτερη ανάσταση, μεσολαβεί η κρίση των ασεβών. Ο απόστολος Παύλος, αναφερόμενος σε αυτό το γεγονός, το τοποθετεί σε άμεση συνέχεια με τη Δευτέρα Παρουσία: «Ώστε μην κρίνετε τίποτα πριν από τον καιρό του, μέχρι να έρθει ο Κύριος, ο οποίος και θα φέρει στο φως τα κρυμμένα μυστικά του σκοταδιού και θα φανερώσει τις βουλές των καρδιών.» Α΄ Κορινθίους 4:5. Ο Δανιήλ δηλώνει πως όταν «ήρθε ο Παλαιός των ημερών... δόθηκε η εξουσία της κρίσης στους αγίους του Υψίστου.» Δανιήλ 7:22. Στο διάστημα αυτό οι δίκαιοι βασιλεύουν ως βασιλιάδες και ιερείς του Θεού. Ο Ιωάννης λέει: «Είδα θρόνους, και κάθισαν πάνω σ' αυτούς, και τους δόθηκε η εξουσία να κρίνουν.» «Θα είναι ιερείς του Θεού και του Χριστού, και θα βασιλεύσουν μαζί του χίλια χρόνια.» Αποκάλυψη 20:4,6. Αυτός είναι ο καιρός για τον οποίο ο Παύλος προείπε ότι «οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο.» Α΄ Κορινθίους 6:2. Μαζί με τον Χριστό δικάζουν τις υποθέσεις των αμαρτωλών, αντιπαραβάλλοντας τις πράξεις τους με τον καταστατικό χάρτη – την Αγία Γραφή – και αποφασίζουν για την κάθε υπόθεση χωριστά «σύμφωνα με όσα έπραξαν όσο ζούσαν με το σώμα τους.» Τότε απονέμεται η τιμωρία που αναλογεί στον καθένα, σύμφωνα με τα έργα του, και καταχωρίζεται δίπλα στο όνομα του καθενός, στο βιβλίο του θανάτου. Παράλληλα, κρίνονται και ο Σατανάς και οι άγγελοί του από τον Χριστό και τον λαό Του. Ο Παύλος λέει: «Δεν ξέρετε ότι θα κρίνουμε αγγέλους;» Α΄ Κορινθίους 6:3. Και ο Ιούδας επίσης τονίζει: «Αγγέλους οι οποίοι δεν φύλαξαν την αξία τους (την αρχική τους θέση), αλλά εγκατέλειψαν την ίδια τους την κατοικία, τους φύλαξε με παντοτινά δεσμά κάτω από το σκοτάδι, για την κρίση της μεγάλης ημέρας.» Ιούδα εδάφιο 6.
Στο τέλος των χιλίων ετών γίνεται η δεύτερη ανάσταση. Τότε οι ασεβείς ανασταίνονται και παρουσιάζονται μπροστά στον Θεό για την εκτέλεση της γραπτής καταδίκης. Αυτό εννοεί ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, όταν μετά την περιγραφή της ανάστασης των δικαίων αναφέρει: «Οι δε υπόλοιποι από τους νεκρούς δεν ανέζησαν μέχρι να συμπληρωθούν τα χίλια χρόνια.» Αποκάλυψη 20:5. Και ο Ησαΐας αποφασίζει επίσης για τους ασεβείς με τα ακόλουθα λόγια: «Θα συναχθούν όπως μαζεύονται οι αιχμάλωτοι στον λάκκο, και θα κλειστούν στη φυλακή, και μετά από πολλές ημέρες θα γίνει η τιμωρία τους (ή η εξέτασή τους).» Ησαΐας 24:22.
Η ΔΙΑΜΑΧΗ ΕΛΗΞΕ
Στο τέλος των χιλίων ετών ο Χριστός επιστρέφει πάλι στη γη, συνοδευόμενος από τα πλήθη των λυτρωμένων και ακολουθούμενος από τους χορούς των αγίων αγγέλων. Καθώς κατεβαίνει περιβαλλόμενος από καταπληκτική μεγαλοπρέπεια, προστάζει τους αμαρτωλούς νεκρούς να αναστηθούν για να υποστούν την καταδίκη τους. Βγαίνουν από τη γη ένας ατέλειωτος συρφετός, μάζες αμέτρητες σαν την άμμο της θάλασσας. Τι αντίθεση παρουσιάζουν με εκείνους που πήραν μέρος στην πρώτη ανάσταση! Οι δίκαιοι είχαν περιβληθεί με άφθαρτη νιότη και ομορφιά. Οι αμαρτωλοί φέρουν έντονα τα ίχνη της αρρώστιας και του θανάτου.
Κάθε μάτι σε εκείνο το τεράστιο πλήθος στρέφεται για να αντικρίσει τη δόξα του Υιού του Θεού. Με μια φωνή τα πλήθη των αμαρτωλών κραυγάζουν: «Ευλογημένος ο Ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου!» Η κραυγή αυτή δεν εμπνέεται από αγάπη για τον Χριστό, αλλά η δυναμική γλώσσα της αλήθειας αποσπά τις λέξεις από τα απρόθυμα χείλη τους. Ακριβώς όπως κατέβηκαν στον τάφο τους, έτσι ξαναβγαίνουν από αυτούς οι ασεβείς: με την ίδια εχθρότητα κατά του Χριστού και με το ίδιο πνεύμα της ανταρσίας. Δεν πρόκειται να τους δοθεί καινούργια ευκαιρία για να επανορθώσουν σφάλματα του παρελθόντος. Σε τίποτα δεν θα ωφελούσε αυτό. Οι καρδιές τους σκληρύνθηκαν από μια ολόκληρη ζωή παρανομίας. Αν τους δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία, θα περνούσε και αυτή όπως η προηγούμενη, παρακάμπτοντας τις απαιτήσεις του Θεού και φουντώνοντας την ανταρσία εναντίον Του.
Ο Χριστός κατεβαίνει στο Όρος των Ελαιών, από όπου αναλήφθηκε μετά την ανάστασή Του και όπου οι άγγελοι επανέλαβαν την υπόσχεση της επιστροφής Του. Όπως λέει ο προφήτης: «Κύριος ο Θεός μου θα έρθει, και μαζί σου όλοι οι άγιοι. Και τα πόδια του θα σταθούν εκείνη την ημέρα πάνω στο Όρος των Ελαιών, που βρίσκεται απέναντι από την Ιερουσαλήμ, στα ανατολικά. Και το Όρος των Ελαιών θα σχιστεί στη μέση... και θα σχηματιστεί μια πάρα πολύ μεγάλη κοιλάδα.» «Και ο Κύριος θα είναι βασιλιάς σε όλη τη γη. Εκείνη την ημέρα ο Κύριος θα είναι ένας και μοναδικός, και το όνομά του ένα.» Ζαχαρίας 14:5,4,9. Καθώς η Νέα Ιερουσαλήμ κατεβαίνει από τον ουρανό μέσα στο εκθαμβωτικό της μεγαλείο και καταλήγει στον τόπο που καθαρίστηκε και ετοιμάστηκε για να την υποδεχτεί, ο Χριστός, ακολουθούμενος από τον λαό Του και τους αγίους αγγέλους, εισέρχεται στην Αγία Πόλη.
Τώρα ο Σατανάς ετοιμάζεται να ριχτεί στον τελευταίο αποφασιστικό αγώνα για την οριστική επικράτηση. Όσο ζούσε στερημένος από τη δύναμή του και αποκομμένος από το παραπλανητικό του έργο, ο αρχηγός του κακού ένιωθε αξιοθρήνητος και απορριμμένος. Μόλις όμως αντικρίζει τα πλήθη των αναστημένων αμαρτωλών, τους οποίους αναγνωρίζει με το μέρος του, οι ελπίδες του ξαναζωντανεύουν και αποφασίζει να μην παραιτηθεί από τη μεγάλη διαμάχη. Θα παρατάξει όλα τα στρατεύματα των καταδικασμένων κάτω από το λάβαρό του και θα προσπαθήσει με τη βοήθειά τους να θέσει σε εφαρμογή τα σχέδιά του. Οι ασεβείς είναι οι αιχμάλωτοι του Σατανά. Απορρίπτοντας τον Χριστό, τέθηκαν κάτω από την εξουσία του αρχιεπαναστάτη. Είναι και πάλι έτοιμοι να δεχτούν τις εισηγήσεις του και να εκτελέσουν τις εντολές του.
Ακολουθώντας όμως την παλιά του τακτική, δεν παρουσιάζεται σαν Σατανάς. Ισχυρίζεται ότι είναι ο αρχηγός και ο νόμιμος κυρίαρχος του κόσμου, και ότι η κληρονονιά του αφαιρέθηκε παράνομα. Παρουσιάζεται στους εξαπατημένους υπηκόους του σαν σωτήρας τους και τους βεβαιώνει ότι με τη δική του δύναμη βγήκαν από τους τάφους τους, και ότι τώρα ακριβώς πρόκειται να τους απαλλάξει από την πιο σκληρή τυραννία. Τώρα που η παρουσία του Χριστού δεν είναι πια στη μέση, ο Σατανάς κάνει θαύματα για να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του. Δυναμώνει τους αδύναμους και εμπνέει τους πάντες με το πνεύμα και την ενεργητικότητά του. Προτείνει να τους οδηγήσει στην επίθεση κατά του στρατοπέδου των αγίων και να κατακτήσει την πόλη του Θεού. Με σατανική χαρά τούς δείχνει τα αναρίθμητα πλήθη των αναστημένων και δηλώνει ότι, σαν αρχηγός τους που είναι, έχει όλη την ικανότητα να ανατρέψει την πόλη και να επανακτήσει τον θρόνο και το βασίλειό του.
Ανάμεσα σε εκείνο το μεγάλο πλήθος υπάρχουν μεγάλα πλήθη, αντιπροσωπευτικά της μακρόβιας γενιάς που έζησε πριν από τον κατακλυσμό. Άνθρωποι με πανύψηλο ανάστημα και γιγαντιαίο νου, οι οποίοι, παρασυρμένοι από τους πονηρούς αγγέλους, διέθεσαν όλη τους τη γνώση και την επιδεξιότητα για να αποθεώσουν τον εαυτό τους. Άνθρωποι των οποίων τα θαυμάσια έργα τέχνης έκαναν τους συγχρόνους τους να τους λατρέψουν σαν είδωλα για τη μεγαλοφυΐα τους, αλλά των οποίων η σκληρότητα και οι κακόβουλες εφευρέσεις μόλυναν τη γη και παραμόρφωσαν την εικόνα του Θεού, σε σημείο που Τον ανάγκασαν να τους εξαφανίσει από το πρόσωπο της δημιουργίας Του. Βρίσκονται εκεί βασιλιάδες και στρατηγοί, κατακτητές εθνών, γενναίοι άνδρες, αήττητοι στο πεδίο της μάχης, αγέρωχοι, φιλόδοξοι πολεμιστές, που η προσέγγισή τους έκανε τα έθνη να τρέμουν. Με τον θάνατο δεν υπέστησαν καμία μεταβολή. Βγαίνοντας από τον τάφο, η ροή των σκέψεών τους συνδέεται ξανά ακριβώς στο σημείο όπου είχε διακοπεί. Διακατέχονται από το ίδιο κατακτητικό πνεύμα που είχαν την ώρα που τους βρήκε ο θάνατος.
Αφού συσκέπτεται πρώτα με τους αγγέλους του, ο Σατανάς συμβουλεύεται έπειτα αυτούς τους βασιλιάδες, τους κατακτητές και τους ισχυρούς του κόσμου. Υπολογίζουν τη δική τους δυναμική και αριθμητική υπεροχή, συγκρίνοντάς την με τα στρατεύματα της Αγίας Πόλης, και αποφασίζουν ότι αυτά μπορούν να νικηθούν. Καταστρώνουν τα σχέδιά τους για την κατάκτηση του πλούτου και της δόξας της Νέας Ιερουσαλήμ. Όλοι ετοιμάζονται αμέσως για τη μάχη. Η ετοιμασία των πολεμοφοδίων ανατίθεται σε ικανούς εξοπλιστές, ενώ στρατιωτικοί ηγέτες μεγάλης αξίας παρατάσσουν το πολεμοχαρές πλήθος σε τάγματα και μεραρχίες.
Τελικά δίνεται η διαταγή να ξεκινήσουν, και το αμέτρητο πλήθος προχωράει – ένα στράτευμα τέτοιο που ποτέ δεν συγκεντρώθηκε από επίγειους κατακτητές, ένα στράτευμα με το οποίο ποτέ δεν μπορούν να συγκριθούν όλες μαζί ενωμένες οι μαχητικές δυνάμεις από τότε που άρχισε ο πόλεμος στη γη. Ο Σατανάς, ο πιο δεινός από τους πολεμιστές, αναλαμβάνει την αρχιστρατηγία, και οι άγγελοί του επιστρατεύουν όλες τους τις δυνάμεις για τον τελικό αγώνα. Βασιλιάδες και στρατηγοί βρίσκονται στη συνοδεία του, ενώ τα πλήθη ακολουθούν παραταγμένα σε απέραντες φάλαγγες, με τον καθένα να βαδίζει πίσω από τον διορισμένο αρχηγό του. Με μαθηματική ακρίβεια η πυκνή στρατιωτική παράταξη προχωράει στην ανώμαλη και γεμάτη ρωγμές επιφάνεια της γης προς την Πόλη του Θεού. Με την εντολή του Ιησού οι πύλες της Νέας Ιερουσαλήμ κλείνουν, ενώ τα στρατεύματα του Σατανά περικυκλώνουν την πόλη και ετοιμάζονται για την επίθεση.
Τότε παρουσιάζεται πάλι ο Χριστός μπροστά στα μάτια των εχθρών Του. Στο βάθος, πιο ψηλά από την υπόλοιπη πόλη, στημένος πάνω σε μια βάση από αστραφτερό χρυσάφι φαντάζει ο θρόνος, «υψηλός και υπερυψωμένος». Πάνω σε αυτόν τον θρόνο κάθεται ο Υιός του Θεού, και ολόγυρά Του συγκεντρώνονται οι υπήκοοι της βασιλείας Του. Τη δύναμη και τη μεγαλειότητα του Χριστού καμία γλώσσα δεν μπορεί να την περιγράψει και με κανένα εργαλείο γραφής δεν μπορεί να αποδοθεί. Η δόξα του αιώνιου Πατέρα περιβάλλει τον Υιό Του. Η λαμπρότητα της παρουσίας Του πλημμυρίζει την πόλη του Θεού και ξεχύνεται έξω από τις πύλες, κατακλύζοντας με την ακτινοβολία της ολόκληρη τη γη.
Πλησιέστερα στον θρόνο βρίσκονται εκείνοι οι οποίοι άλλοτε ήταν ένθερμοι οπαδοί του Σατανά, αλλά «σαν δαυλός που αρπάχτηκε μέσα από τη φωτιά», ακολούθησαν μετά τον Σωτήρα τους με βαθιά, ακλόνητη αφοσίωση. Ακολουθούν στη σειρά όσοι έδειξαν τέλειο χριστιανικό χαρακτήρα, ενώ ζούσαν μέσα σε ένα περιβάλλον ψεύδους και απιστίας, όσοι τίμησαν τον Νόμο του Θεού όταν ο υπόλοιπος χριστιανικός κόσμος τον κήρυσσε άκυρο, και έπειτα τα εκατομμύρια των πιστών όλων των αιώνων που μαρτύρησαν για την πίστη τους. Τελικά έρχεται «το πάρα πολύ μεγάλο πλήθος, το οποίο κανείς δεν μπορούσε να μετρήσει, από κάθε έθνος και φυλή, και λαό και γλώσσα... Στέκονταν μπροστά στον θρόνο και μπροστά στο Αρνίο, ντυμένοι με λευκές στολές και κρατώντας κλαδιά φοίνικα στα χέρια τους.» Αποκάλυψη 7:9. Ο αγώνας τους έληξε, τη νίκη τους την κέρδισαν. Τον δρόμο τον τελείωσαν, το βραβείο τους το έλαβαν. Ο θρίαμβός τους συμβολίζεται με τα κλαδιά του φοίνικα στα χέρια τους, ενώ οι λευκές στολές είναι το σύμβολο της άσπιλης δικαιοσύνης του Χριστού, που τώρα έγινε δική τους.
Οι λυτρωμένοι ψάλλουν έναν ύμνο δοξολογίας που ηχεί και αντηχεί στους ουράνιους θόλους: «Η σωτηρία ανήκει στον Θεό μας, που κάθεται πάνω στον θρόνο, και στο Αρνίο.» Εδάφιο 10. Στον αίνο αυτόν της λατρείας συμμετέχουν και τα σεραφείμ με τις αγγελικές φωνές τους. Οι λυτρωμένοι διαπιστώνουν τη δύναμη και την κακεντρέχεια του Σατανά, και αντιλαμβάνονται όσο ποτέ άλλοτε ότι καμία άλλη δύναμη, εκτός από τη δύναμη του Χριστού, δεν θα ήταν ικανή να τους αναδείξει νικητές. Ούτε ένας δεν υπάρχει σε ολόκληρο εκείνο το περίλαμπρο πλήθος που να αποδίδει τη σωτηρία στον εαυτό του ή να ισχυρίζεται ότι υπερίσχυσε με τη δική του δύναμη και αγαθότητα. Δεν αναφέρουν τίποτα για όσα έκαναν ή υπέφεραν. Αντίθετα, η κεντρική σκέψη και η επωδός κάθε ύμνου είναι: «Η σωτηρία ανήκει στον Κύριό μας και στο Αρνίο.»
Στην παρουσία όλου του συγκεντρωμένου πλήθους των επίγειων και ουράνιων υπάρξεων, τελείται η επίσημη στέψη του Υιού του Θεού. Περιβεβλημένος τώρα με την υπέρτατη μεγαλειότητα και ισχύ, ο «Βασιλιάς των βασιλιάδων» προφέρει την καταδίκη εναντίον των στασιαστών του καθεστώτος Του, και απονέμει τη δικαιοσύνη κατά των παραβατών του νόμου Του και των καταδυναστών του λαού Του. Ο προφήτης του Θεού λέει: «Είδα έναν θρόνο λευκό και μεγάλο, κι εκείνον που καθόταν πάνω σε αυτόν, από το πρόσωπο του οποίου έφυγε η γη και ο ουρανός· και δεν βρέθηκε τόπος γι' αυτά. Και είδα τους νεκρούς, μικρούς και μεγάλους, να στέκονται μπροστά στον Θεό, και τα βιβλία ανοίχτηκαν. Και ανοίχτηκε ένα άλλο βιβλίο, το οποίο είναι το βιβλίο της ζωής. Και κρίθηκαν οι νεκροί σύμφωνα με όσα ήταν γραμμένα στα βιβλία, ανάλογα με τα έργα τους.» Αποκάλυψη 20:11,12.
Μόλις ανοίγουν τα καταπέτασμα του ουρανού και ο Ιησούς στρέφει το βλέμμα Του προς τους ασεβείς, αμέσως αυτοί αισθάνονται την κάθε ξεχωριστή αμαρτία που διέπραξαν στη ζωή τους. Διακρίνουν ακριβώς εκείνα τα σημεία στα οποία τα πόδια τους παρέκλιναν από το μονοπάτι της αγνότητας και της αγιοσύνης, και διαπιστώνουν πόσο μακριά τους οδήγησε η περηφάνια και η ανταρσία στην παράβαση του Νόμου του Θεού. Οι δελεαστικοί πειρασμοί που τους ενθάρρυναν να κυλιούνται στην αμαρτία, οι ευλογίες που διαστρέβλωσαν, οι αγγελιοφόροι του Θεού που περιφρόνησαν, οι προειδοποιήσεις που απέρριψαν, τα κύματα της ευσπλαχνίας που απώθησαν με πεισμωμένη και αμετανόητη καρδιά, όλα παρουσιάζονται ολοζώντανα μπροστά τους σαν να είναι γραμμένα με πύρινα γράμματα.
Πάνω από τον θρόνο διακρίνεται ο σταυρός, και σαν σε πανοραμική θέα, διαγράφονται οι σκηνές του πειρασμού και της πτώσης του Αδάμ, καθώς και τα αλληλοδιάδοχα βήματα του μεγάλου σχεδίου της απολύτρωσης: η ταπεινή γέννηση του Σωτήρα, τα παιδικά Του χρόνια γεμάτα απλότητα και υπακοή, το βάπτισμά Του στον Ιορδάνη ποταμό, η νηστεία και οι πειρασμοί στην έρημο, η δημόσια διακονία Του που αποκαλύπτει στους ανθρώπους τις πολυτιμότερες ευλογίες του ουρανού, οι γεμάτες έργα αγάπης και ευσπλαχνίας ημέρες, και οι νύχτες της προσευχής και της νηστείας στη μοναξιά του βουνού, οι συνωμοσίες του φθόνου, του μίσους και της κακεντρέχειας με τις οποίες ανταμείφθηκε για τα ευεργετήματά Του, η φρικτή, μυστηριακή αγωνία στη Γεθσημανή κάτω από το συντριπτικό βάρος των αμαρτιών ενός ολόκληρου κόσμου, η προδοσία Του στα φονικά χέρια του όχλου, τα απαίσια γεγονότα εκείνης της φρικιαστικής νύχτας, η αδιαμαρτύρητη στάση του υποδίκου, η εγκατάλειψή Του από τους πιο αγαπημένους μαθητές Του, το άκαρδο σούρσιμο στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, η έξαλλη διαπόμπευση του Υιού του Θεού μπροστά στον Άννα, η προσαγωγή στο αρχιερατικό μέγαρο, στο πραιτώριο του Πιλάτου, στην αυλή του σκληρού και άνανδρου Ηρώδη, παντού εμπαιγμένος, υβρισμένος, βασανισμένος και σε θάνατο καταδικασμένος – όλα αυτά απεικονίζονται ολοζώντανα.
Και μετά, μπροστά στα μάτια του ταραγμένου πλήθους, ξετυλίγονται οι τελευταίες σκηνές του δράματος: ο Καρτερικός Μάρτυρας να βαδίζει τον δρόμο του Γολγοθά, ο Άρχοντας του ουρανού κρεμασμένος στον σταυρό, οι αλαζόνες ιερείς και ο χλευαστικός όχλος να ειρωνεύονται την επιθανάτια αγωνία Του, το ξαφνικό υπερφυσικό σκοτάδι, η γη που έτρεμε, τα σκισμένα βράχια, οι ορθάνοιχτοι τάφοι – όλα τονίζοντας τη στιγμή που ο Σωτήρας του κόσμου παρέδιδε το πνεύμα Του.
Το φρικιαστικό θέαμα παρουσιάζεται ακριβώς έτσι όπως συνέβη. Ο Σατανάς, οι άγγελοί του και οι ακόλουθοί του δεν έχουν τη δύναμη να αποτραβηχτούν από τη σκηνή που απεικονίζει το έργο τους. Ο καθένας αναγνωρίζει τον ρόλο που διαδραμάτισε σε αυτό. Ο σκληρός Ηρώδης που έσφαξε τα αθώα νήπια της Βηθλεέμ για να εξοντώσει τον Βασιλιά του Ισραήλ, η χυδαία Ηρωδιάδα με την ψυχή φορτωμένη με το αίμα του Βαπτιστή, ο άτολμος και καιροσκόπος Πιλάτος, οι στρατιώτες που Τον ενέπαιζαν, οι ιερείς, οι άρχοντες και ο αφηνιασμένος όχλος που ούρλιαζε «το αίμα του ας πέσει πάνω μας και πάνω στα παιδιά μας», όλοι τώρα βλέπουν το μέγεθος της ενοχής τους. Μάταια προσπαθούν να κρυφτούν από το πρόσωπο Εκείνου, του οποίου η μεγαλειότητα ξεπερνά τη δόξα του ήλιου, ενώ οι λυτρωμένοι ρίχνουν τα στέμματά τους στα πόδια του Σωτήρα και αναφωνούν: «Για μένα πέθανε Αυτός!».
Ανάμεσα στα πλήθη των λυτρωμένων βρίσκονται οι απόστολοι του Χριστού, ο ηρωικός Παύλος, ο ζηλωτής Πέτρος, ο αγαπημένος Ιωάννης και οι ομόψυχοι αδελφοί τους, μαζί με το αμέτρητο πλήθος των μαρτύρων. Έξω από τα τείχη, συντροφιά με όλα τα σιχαμερά και κακοποιά στοιχεία, βρίσκονται εκείνοι που τους καταδίωξαν, τους φυλάκισαν, τους θανάτωσαν. Εκεί είναι ο Νέρων, το τερατώδες αυτό δημιούργημα της απανθρωπιάς και της ακολασίας. Παρακολουθεί τη χαρά και την έξαρση των άλλοτε βασανισμένων θυμάτων του, και στο θέαμα της πιο φρικτής αγωνίας τους ένιωθε σατανική αγαλλίαση. Η μητέρα του είναι και αυτή εκεί για να παραστεί μάρτυρας των αποτελεσμάτων του δικού της έργου. Για να διαπιστώσει πως τα κακά αποτυπώματα του χαρακτήρα που κληροδότησε στο γιο της, και τα πάθη που καλλιεργήθηκαν και αναπτύχθηκαν με την επιρροή και το παράδειγμά της, καρποφόρησαν με εγκλήματα μπροστά στα οποία έφριξε ο κόσμος.
Είναι επίσης εκεί ιερείς και επίσκοποι οι οποίοι, ενώ από το ένα μέρος ισχυρίζονταν ότι ήταν απεσταλμένοι του Χριστού, από το άλλο χρησιμοποιούσαν τα βασανιστήρια, τη φυλακή και τη φωτιά για να κυριαρχήσουν στη συνείδηση του λαού. Εκεί είναι οι υπεροπτικοί ποντίφικες που υψώθηκαν πάνω από τον Θεό και διανοήθηκαν να αλλάξουν τον Νόμο του Υψίστου. Αυτοί οι εκκλησιαστικοί ηγέτες που αυτοαποκαλούνταν πατέρες, έχουν να δώσουν λογαριασμό στον Θεό, πράγμα που θα εύχονταν με όλη τους την καρδιά να μπορούσαν να αποφύγουν. Διαπιστώνουν τώρα πολύ αργά πως όσον αφορά τον Νόμο Του, ο Πάνσοφος Θεός προστατεύει με ζήλο τον Νόμο Του και ότι με κανέναν τρόπο δεν πρόκειται να αθωώσει τους ενόχους. Τώρα αντιλαμβάνονται ότι ο Χριστός ταυτίζει το συμφέρον Του με το συμφέρον του μαρτυρικού λαού Του και αισθάνονται τη δυναμική σημασία των λόγων Του: «Καθώς το κάνατε αυτό σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους αδελφούς μου, σε εμένα το κάνατε.» Ματθαίον 25:40.
Ολόκληρος ο ασεβής κόσμος καλείται να παρουσιαστεί στο βήμα του Χριστού με την κατηγορία της έσχατης προδοσίας κατά του καθεστώτος του ουρανού. Δεν έχουν κανέναν να συνηγορήσει γι' αυτούς. Είναι αδικαιολόγητοι. Και εναντίον τους εκδίδεται η καταδίκη του αιώνιου θανάτου.
Τώρα πια όλοι αντιλαμβάνονται ότι ο μισθός της αμαρτίας δεν είναι μια αξιοσέβαστη ανεξαρτησία, ούτε η αιώνια ζωή, αλλά σκλαβιά, καταστροφή και θάνατος. Οι ασεβείς βλέπουν τι έχασαν με τη ζωή της ανταρσίας τους. Περιφρόνησαν το «αμέτρητο και αιώνιο βάρος της δόξας» όταν τους είχε προσφερθεί. Πόσο επιθυμητό όμως τους φαίνεται τώρα! Η χαμένη ψυχή φωνάζει απεγνωσμένα: «Όλα αυτά θα μπορούσα να τα έχω, αλλά προτίμησα να τα στερήσω από τον εαυτό μου. Τι παράλογο, τυφλό πάθος! Αντάλλαξα την ειρήνη, την ευτυχία και την τιμή με την αθλιότητα, το αίσχος και την απόγνωση!» Όλοι αναγνωρίζουν ότι δικαιολογημένα αποκλείστηκαν από τον ουρανό. Με τον τρόπο της ζωής τους δήλωσαν: «Δεν θέλουμε αυτόν τον Ιησού να βασιλεύσει πάνω μας.»
Σαν μαγεμένοι οι βασιλιάδες παρακολούθησαν τη στέψη του Υιού του Θεού. Διέκριναν στα χέρια Του τις πλάκες του θεϊκού Νόμου, τα διατάγματα που περιφρόνησαν και παρέβησαν. Παρίστανται μάρτυρες του ενθουσιασμού, του θαυμασμού, της έξαρσης και της λατρείας των λυτρωμένων. Ακούν τους μελωδικούς ύμνους που ξεχύνονται πάνω στην ανθρωποθάλασσα, έξω από την Αγία Πόλη, και αναφωνούν τότε όλοι μαζί με μια φωνή: «Μεγάλα και θαυμαστά είναι τα έργα σου, Κύριε Θεέ Παντοκράτορα. Δίκαιοι και αληθινοί είναι οι δρόμοι σου, Βασιλιά των αγίων.» Αποκάλυψη 15:3. Και πέφτοντας χάμω στη γη, προσκυνούν τον Άρχοντα της ζωής.
Ο Σατανάς φαίνεται να παραλύει καθώς παρατηρεί τη δόξα και τη μεγαλοπρέπεια του Χριστού. Αυτός, που άλλοτε ήταν το «προστατευτικό χερούβ», θυμάται από πού εξέπεσε. Ένα αστραφτερό σεράφι, αυτός ο «Εωσφόρος, ο γιος της αυγής», πώς άλλαξε! Πώς κατάντησε! Αποκλεισμένος τώρα για πάντα από τα ανώτερα συμβούλια στα οποία άλλοτε ήταν τόσο τιμημένος. Βλέπει τώρα κάποιον άλλον να στέκεται δίπλα στον Πατέρα, καλύπτοντας τη δόξα Του. Είδε να τοποθετείται το στέμμα στο κεφάλι του Χριστού από έναν ένδοξο άγγελο με επιβλητικό παράστημα και μεγαλοπρεπή παρουσία, και ξέρει ότι η υψηλή θέση αυτού του αγγέλου θα μπορούσε να είναι δική του. Ανακαλεί στη μνήμη του την κατοικία της αθιξίας και της αγνότητας, την ειρήνη που απολάμβανε μέχρι τον καιρό που παρασύρθηκε σε παράπονα κατά του Θεού και σε φθόνο κατά του Χριστού. Οι κατηγορίες του, η ανταρσία του, τα απατηλά του σχέδια για να κερδίσει τη συμπάθεια και την υποστήριξη των αγγέλων, η επιμονή του να αρνείται να συνέλθει τότε που ο Θεός θα του είχε προσφέρει τη συγχώρεση, όλα αυτά διαδραματίζονται ξανά μπροστά του. Ανασκοπεί το έργο του ανάμεσα στους ανθρώπους και τα επακόλουθα αποτελέσματά του: την έχθρα του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του, τον φοβερό αφανισμό της ζωής, την ακμή και την παρακμή των εθνών, την ανατροπή θρόνων, την ατέλειωτη αλληλοδιαδοχή εξεγέρσεων, ταραχών και επαναστάσεων. Θυμάται τις άοκνες προσπάθειές του για να καταπολεμήσει το έργο του Χριστού και να βυθίσει τον άνθρωπο όλο και βαθύτερα στη συμφορά. Βλέπει την αποτυχία των χθόνιων σχεδίων του για την εξόντωση εκείνων που στηρίζονταν με εμπιστοσύνη στον Ιησού. Στρέφοντας ο Σατανάς τα μάτια πάνω στο βασίλειό του –τον καρπό των κόπων του– το μόνο που διαπιστώνει είναι οικτρή αποτυχία και καταστροφή. Και αν έκανε τα πλήθη να πιστέψουν ότι η Αγία Πόλη του Θεού ήταν εύκολη λεία, ξέρει όμως ότι αυτό είναι ψέμα. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης διαμάχης γνώρισε επανειλημμένες ήττες και βρέθηκε αναγκασμένος να υποχωρήσει. Είναι βαθύς γνώστης της δύναμης και της μεγαλοπρέπειας του Αιώνιου Θεού.
Ανέκαθεν ο σκοπός του αρχιεπαναστάτη ήταν να δικαιολογήσει τη στάση του και να αποδείξει ότι υπεύθυνο για την ανταρσία είναι το καθεστώς του Θεού. Για την εκπλήρωση του σκοπού αυτού επιστράτευσε όλες τις γιγαντιαίες διανοητικές δυνάμεις του. Εργάστηκε με προμελέτη και με σύστημα. Και με καταπληκτική επιτυχία επηρέασε αμέτρητα πλήθη να παραδεχτούν τη δική του εκδοχή για τη μεγάλη και μακρόβια διαμάχη. Χιλιάδες χρόνια ο πρωταίτιος αυτός της συνωμοσίας παρουσίαζε με καταπληκτική επιτυχία το ψέμα για αλήθεια. Έφτασε όμως ο καιρός όπου τελικά η ανταρσία θα εξαλειφθεί, και το ιστορικό και ο χαρακτήρας του Σατανά θα αποκαλυφθούν. Η τελευταία του μεγάλη προσπάθεια να εκθρονίσει τον Χριστό, να εξοντώσει τον λαό Του και να κυριεύσει την πόλη του Θεού, αφαίρεσε εντελώς τη μάσκα του απατεώνα. Οι οπαδοί του διαπιστώνουν την παταγώδη αποτυχία του σκοπού του. Οι οπαδοί του Χριστού και οι αφοσιωμένοι άγγελοί Του παρακολουθούν την οικτρή έκβαση των μηχανορραφιών του κατά της διακυβέρνησης του Θεού. Γίνεται το αντικείμενο της παγκόσμιας αποστροφής.
Ο Σατανάς γνωρίζει ότι η εκούσια ανταρσία του τον απέκλεισε από τον ουρανό. Διέθεσε τις δυνάμεις του για να καταπολεμήσει τον Θεό. Η αγνότητα, η ειρήνη και η αρμονία του ουρανού θα ήταν γι' αυτόν μαρτύριο αβάσταχτο. Οι κατηγορίες του κατά της ευσπλαχνίας και της δικαιοσύνης του Κυρίου σίγησαν πια για πάντα. Η μομφή που προσπάθησε να ρίξει στον Θεό, έπεσε με όλο της το βάρος πάνω στον ίδιο. Έτσι, υποκλίνεται τώρα ο Σατανάς και ομολογεί ότι η τιμωρία που του επιβάλλεται, είναι δίκαιη.
«Ποιος δεν θα σε φοβηθεί, Κύριε, και δεν θα δοξάσει το όνομά σου; Διότι είσαι ο μόνος όσιος. Πάντα τα έθνη θα έρθουν και θα σε προσκυνήσουν μπροστά σου, διότι οι δίκαιες κρίσεις σου φανερώθηκαν.» Αποκάλυψις 15:4. Κάθε πρόβλημα που αναφύηκε σχετικά με την αλήθεια και την πλάνη στο διάστημα της μακραίωνης διαμάχης, τώρα διασαφηνίστηκε. Τα αποτελέσματα της ανταρσίας, οι καρποί της παραμέρισης των θείων εντολών εκτέθηκαν στα μάτια όλων των λογικών πλασμάτων της δημιουργίας. Το διοικητικό σύστημα του Σατανά, συγκρινόμενο με τη διακυβέρνηση του Θεού, παρουσιάστηκε μπροστά σε ολόκληρη την κτίση. Ο Σατανάς καταδικάστηκε από τα ίδια του τα έργα. Η σοφία του Θεού, η δικαιοσύνη Του και η αγαθότητά Του δικαιώθηκαν πληρέστατα. Αποδείχθηκε ότι όλη η συμπεριφορά του κατά τη μεγάλη διαμάχη είχε αποκλειστικό ενδιαφέρον το αιώνιο συμφέρον του λαού Του και το καλό όλων των υπόλοιπων κόσμων της δημιουργίας Του. «Όλα τα δημιουργήματά σου, Κύριε, θα σε αινούν. Και οι όσιοί σου θα σε ευλογούν.» Ψαλμοί 145:10. Στους ατελείωτους αιώνες η ιστορία της αμαρτίας θα αποτελεί αδιάσειστη μαρτυρία ότι η ευτυχία όλων των δημιουργημάτων Του είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ύπαρξη του Νόμου Του. Ενώπιον όλων των δεδομένων της μεγάλης διαμάχης, σύσσωμη η οικουμένη –νομοταγείς και ανυπότακτοι, χωρίς καμία εξαίρεση– ομόφωνα ομολογούν: «Δίκαιοι και αληθινοί είναι οι δρόμοι σου, Βασιλιά των αγίων.»
Η μεγάλη θυσία που υπέστησαν ο Πατέρας και ο Υιός προς χάρη του ανθρώπου, παρουσιάζεται ξεκάθαρα στα μάτια του σύμπαντος. Έφτασε η ώρα να καταλάβει ο Χριστός τη νόμιμη θέση Του και να δοξαστεί «πάνω από κάθε εξουσία και δύναμη, και από κάθε όνομα που μπορεί να ονομαστεί». «Αντί για τη χαρά που ήταν μπροστά του, υπέμεινε τον σταυρό περιφρονώντας την ντροπή, για να οδηγήσει στη δόξα πολλούς γιους». Όσο αμέτρητα μεγάλη κι αν ήταν η λύπη και η ντροπή, η χαρά όμως και η δόξα είναι κατά πολύ μεγαλύτερες. Αντικρίζοντας τους λυτρωμένους Του –ανακαινισμένους τώρα σύμφωνα με την εικόνα Του– διαπιστώνει πάνω σε κάθε καρδιά την τέλεια αποτύπωση του θεϊκού χαρακτήρα, πάνω σε κάθε πρόσωπο την αντανάκλαση της ομοιότητάς τους με τον Βασιλέα τους. Αναγνωρίζει σε αυτούς «τον καρπό του πόνου της ψυχής του» και μένει ικανοποιημένος. Τότε, με φωνή που αντηχεί στα αυτιά των δικαίων και των αδίκων, διακηρύττει: «Αυτό είναι το τίμημα του αίματός μου! Γι' αυτούς υπέφερα, γι' αυτούς έδωσα τη ζωή μου, για να τους έχω παντοτινά μπροστά μου στην αιώνια ζωή.» Και τα λευκοντυμένα πλήθη γύρω από τον θρόνο ψάλλουν τον ύμνο της δοξολογίας: «Άξιο είναι το Αρνίο το σφαγμένο να λάβει τη δύναμη, και τον πλούτο, και τη σοφία, και την ισχύ, και την τιμή, και τη δόξα, και την ευλογία.» Αποκάλυψη 5:12.
Παρά το γεγονός ότι ο Σατανάς βρέθηκε αναγκασμένος να αναγνωρίσει τη δικαιοσύνη του Θεού και να υποκλιθεί μπροστά στην υπεροχή του Χριστού, ο χαρακτήρας του παραμένει αμετάβλητος. Το επαναστατικό πνεύμα φουντώνει πάλι μέσα του σαν ασυγκράτητος χείμαρρος. Κυριεύεται από μανία και αποφασίζει να μην εγκαταλείψει τον μεγάλο αγώνα. Έφτασε η ώρα για μια ύστατη, απεγνωσμένη προσπάθεια να ανατρέψει τον Βασιλέα του ουρανού. Ορμάει ανάμεσα στους υπηκόους του και προσπαθεί να τους εμπνεύσει τη δική του παραφορά και να τους ξεσηκώσει να ριχτούν αμέσως στον αγώνα. Από όλα όμως τα αναρίθμητα εκατομμύρια που παρέσυρε στην ανταρσία, δεν βρίσκεται κανένας που να αναγνωρίζει την κυριαρχία του. Η δύναμή του έληξε. Το ίδιο μίσος του Σατανά εναντίον του Θεού εμπνέει πάντοτε τους αμαρτωλούς. Αλλά αυτοί τώρα αντιλήφθηκαν ότι η υπόθεση είναι χαμένη και ότι δεν μπορούν να υπερισχύσουν κατά του Παντοδυνάμου. Η λύσσα τους τότε στρέφεται κατά του Σατανά και των συνεργατών του στο έργο της απάτης, και με δαιμονική ορμή ρίχνονται εναντίον τους.
Ο Κύριος λέει: «Επειδή εξίσωσες την καρδιά σου με την καρδιά του Θεού, γι' αυτό ιδού, θα φέρω εναντίον σου ξένους, τους πιο τρομερούς από τα έθνη. Και θα τραβήξουν τα σπαθιά τους ενάντια στην ομορφιά της σοφίας σου και θα μολύνουν τη λαμπρότητά σου. Θα σε κατεβάσουν στον λάκκο... Θα σε καταστρέψω μέσα από τους πύρινους λίθους, προστατευτικό χερούβ... Θα σε ρίξω χάμω στη γη. Θα σε εκθέσω μπροστά σε βασιλιάδες για να σε βλέπουν... Θα σε μετατρέψω σε στάχτη πάνω στη γη, μπροστά στα μάτια όλων όσων σε βλέπουν... Φρίκη θα γίνεις και δεν θα υπάρξεις ποτέ πια στον αιώνα.» Ιεζεκιήλ 28:6-8,16-19.
«Κάθε πολεμική περικνημίδα αυτού που μάχεται μέσα στον θόρυβο της μάχης, και κάθε στολή κυλισμένη στο αίμα, θα είναι για κάψιμο και για τροφή της φωτιάς.» «Διότι ο θυμός του Κυρίου είναι στραμμένος εναντίον όλων των εθνών, και η φλογερή οργή του εναντίον όλων των στρατευμάτων τους. Τα κατέστρεψε ολοκληρωτικά. Τα παρέδωσε στη σφαγή.» Ησαΐας 9:5, 34:2. «Θα βρέξει παγίδες πάνω στους ασεβείς. Φωτιά, θειάφι και ανεμοστρόβιλος θα είναι το μερίδιο του ποτηριού τους.» Ψαλμοί 11:6.
Ο Θεός ρίχνει φωτιά από τον ουρανό. Η γη διαλύεται. Κρυμμένα στα σπλάχνα της, τα όπλα της γης βγαίνουν στην επιφάνεια. Γιγαντιαίες καταναλωτικές φλόγες ξεχύνονται από κάθε ορθάνοιχτο χάσμα. Και αυτοί οι βράχοι ακόμη φλέγονται. Έφτασε η ημέρα «η οποία θα καίει σαν φούρνος». Μαλαχίας 4:1. «Τα στοιχεία της φύσης, πυρακτωμένα, θα διαλυθούν, και η γη και τα έργα που βρίσκονται πάνω της θα κατακαούν.» Β΄ Πέτρου 3:10. Η επιφάνεια της γης μοιάζει με λιωμένο μέταλλο – μια απέραντη λίμνη φωτιάς που κοχλάζει. Αυτή είναι η ώρα της κρίσης και της εξολόθρευσης των ασεβών ανθρώπων. Είναι η «ημέρα της εκδίκησης του Κυρίου, το έτος των ανταποδόσεων για τη δίκη της Σιών». Ησαΐας 34:8.
Οι ασεβείς ανταμείβονται για τις πράξεις τους πάνω σε αυτή τη γη. Δείτε Παροιμίαι 11:31. «Θα γίνουν σαν άχυρο. Και η ημέρα που έρχεται θα τους κατακαύσει, λέει ο Κύριος των δυνάμεων.» Μαλαχίας 4:1. Άλλοι εξολοθρεύονται μέσα σε ένα λεπτό, άλλοι βασανίζονται για μέρες. Ο καθένας τιμωρείται «σύμφωνα με τα έργα του». Αφού οι αμαρτίες των δικαίων μεταβιβάστηκαν στον Σατανά, αυτός είναι αναγκασμένος να υποφέρει όχι μόνο για τη δική του ανταρσία, αλλά και για όλες τις αμαρτίες που εξώθησε τον λαό του Θεού να διαπράξει. Η δική του τιμωρία είναι ασύγκριτα βαρύτερη από την τιμωρία των θυμάτων του. Αφού πια αφανιστούν όλοι εκείνοι τους οποίους εξαπάτησε, ο ίδιος θα εξακολουθεί να ζει και να βασανίζεται. Οι καθαρτήριες φλόγες τελικά εξολοθρεύουν τους ασεβείς «ρίζα και κλαδί». Ρίζα είναι ο Σατανάς και κλαδιά οι οπαδοί του. Η τιμωρία της παρανομίας απονεμήθηκε. Το κύρος της δικαιοσύνης αποκαταστάθηκε. Γη και ουρανός –παριστάμενοι μάρτυρες– ανακηρύσσουν τον δίκαιο χαρακτήρα του Υψίστου.
Το ολέθριο έργο του Σατανά έληξε για πάντα. Επί έξι χιλιάδες χρόνια έκανε ό,τι ήθελε, γεμίζοντας τη γη με συμφορά και προκαλώντας θλίψη στο απέραντο σύμπαν. Ολόκληρη η κτίση στέναζε και υπέφερε μαζί (συνοδοιπορούσε στην αγωνία) με την κατάσταση αυτή. Τώρα τα πλάσματα του Θεού λυτρώθηκαν για πάντα από την παρουσία του και από τους πειρασμούς του. «Όλη η γη αναπαύεται και ησυχάζει. Οι δίκαιοι ξεσπούν σε τραγούδια αγαλλίασης.» Ησαΐας 14:7. Μια θριαμβευτική κραυγή αντηχεί από ολόκληρη την αφοσιωμένη πλάση του Θεού, σαν «φωνή μεγάλου πλήθους», «σαν ήχος πολλών νερών και σαν ήχος ισχυρών βροντών», λέγοντας: «Αλληλούια, διότι βασίλευσε ο Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτορας». Αποκάλυψη 19:6.
Όσο διάστημα η γη φλεγόταν από την εξολοθρευτική φωτιά, ο δίκαιος λαός του Θεού βρισκόταν ασφαλής μέσα στην Αγία Πόλη. Για εκείνους οι οποίοι πήραν μέρος στην πρώτη ανάσταση, ο δεύτερος θάνατος δεν έχει εξουσία. Δείτε Αποκάλυψη 20:6. Ο Θεός είναι «φωτιά που καταστρέφει ολοσχερώς» για τους ασεβείς. Για τον λαό Του όμως είναι «ήλιος και ασπίδα». Ψαλμοί 84:11.
«Είδα νέο ουρανό και νέα γη, διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη πέρασαν.» Αποκάλυψη 21:1. Η φωτιά που εξολοθρεύει τους ασεβείς, καθαρίζει συνάμα τη γη. Κάθε ίχνος της κατάρας εξαφανίζεται. Δεν υπάρχει καμία αιώνια κόλαση για να παρουσιάζει διαρκώς στα μάτια των λυτρωμένων τις φρικτές συνέπειες της αμαρτίας.
Μια μόνο υπενθύμιση παραμένει: ο Λυτρωτής μας θα φέρει για πάντα τα ίχνη του σταυρικού Του θανάτου. Επάνω στο πληγωμένο Του κεφάλι, στο πλευρό, στα χέρια και τα πόδια Του αποτυπώθηκαν τα ανεξίτηλα σημάδια του απάνθρωπου έργου της αμαρτίας. Παρατηρώντας τον Χριστό μέσα στην αντανάκλαση της δόξας Του, ο προφήτης καταγράφει: «Ακτίνες έβγαιναν από το χέρι του, και εκεί ήταν κρυμμένη η δύναμή του». Αββακούμ 3:4. Στο τρυπημένο εκείνο πλευρό, από όπου ανάβλυσε το κατακόκκινο πολύτιμο αίμα που συμφιλίωσε τον άνθρωπο με τον Θεό, εκεί είναι η δόξα του Σωτήρα, εκεί είναι «η κρυμμένη δύναμή του». «Ισχυρός στο να σώζει» με τη θυσία του εξιλασμού, ο Λυτρωτής έχει επίσης και τη δύναμη να εφαρμόσει τη δικαιοσύνη εναντίον εκείνων που περιφρόνησαν την ευσπλαχνία του Θεού. Τα σημάδια όμως της ταπείνωσής Του αποτελούν το ύψιστο τεκμήριο τιμής γι’ Αυτόν. Στο πέρασμα της αιώνιας ζωής, τα σημάδια του Γολγοθά θα υπενθυμίζουν τη δόξα Του και θα διακηρύττουν τη δύναμή Του.
«Και εσύ, Πύργε του ποιμνίου, οχύρωμα της θυγατέρας Σιών, σε εσένα θα έρθει η πρώτη εξουσία.» Μιχαίας 4:8. Ο καιρός που νοσταλγούσαν να δουν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού, αφότου η πύρινη ρομφαία (το σπαθί) έφραξε τον δρόμο της Εδέμ στους πρωτόπλαστους, έφτασε· ο καιρός «της απολύτρωσης του λαού που αποκτήθηκε από αυτόν». Εφεσίους 1:14. Η γη, που χαρίστηκε αρχικά στον άνθρωπο για βασίλειό του, και η οποία παραδόθηκε μετά από αυτόν στα χέρια του Σατανά και έμεινε αιχμάλωτη τόσα χρόνια από τον ισχυρό εχθρό, επιστρέφει τώρα στην πατρίδα της χάρη στο μεγάλο σχέδιο της σωτηρίας. Κάθε απώλεια που προκάλεσε η αμαρτία, αποκαθίσταται. «Έτσι λέει ο Κύριος... ο δημιουργός της γης, αυτός που την έπλασε και τη στερέωσε· δεν τη δημιούργησε μάταια, αλλά την έπλασε για να κατοικείται.» Ησαΐας 45:18. Ο αρχικός σκοπός για τον οποίο ο Θεός δημιούργησε τη γη, εκπληρώνεται. Γίνεται τώρα αυτή η αιώνια κατοικία των λυτρωμένων. «Οι δίκαιοι θα κληρονομήσουν τη γη και θα κατοικούν πάνω σε αυτήν για πάντα.» Ψαλμοί 37:29.
Από φόβο μήπως υλοποιήσουν υπερβολικά την ουράνια κληρονομιά των λυτρωμένων, πολλοί κατέληξαν να δώσουν μια αποκλειστικά πνευματική έννοια στην περιγραφή που δίνεται για τη μελλοντική μας κατοικία. Ο Χριστός διαβεβαίωσε τους μαθητές Του ότι πήγαινε να τους ετοιμάσει τόπο κατοικίας στο σπίτι του Πατέρα Του. Όσοι παραδέχονται τις διδαχές του Λόγου του Θεού, δεν αφήνονται στην άγνοια όσον αφορά την αιώνια κατοικία. Γεγονός βέβαια παραμένει ότι «μάτι δεν είδε, και αυτί δεν άκουσε, και σε καρδιά ανθρώπου δεν πέρασαν (δεν διανοήθηκε άνθρωπος) όσα ο Θεός ετοίμασε για εκείνους που τον αγαπούν». Α΄ Κορινθίους 2:9. Η ανθρώπινη γλώσσα αδυνατεί να περιγράψει την αμοιβή των δικαίων. Μόνο αυτοί που θα την απολαύσουν, θα μπορέσουν να την κατανοήσουν. Η περιορισμένη ανθρώπινη αντίληψη δεν είναι σε θέση να συλλάβει τη δόξα του Παραδείσου του Θεού.
Στη Βίβλο η κληρονομιά των λυτρωμένων ονομάζεται πατρίδα. Δείτε Εβραίους 11:14-16. Εκεί ο ουράνιος Ποιμένας οδηγεί το ποίμνιό Του σε ζωντανές πηγές νερών. Εκεί το δέντρο της ζωής καρποφορεί κάθε μήνα, και τα φύλλα του προορίζονται για τη θεραπεία (τη χρήση) των εθνών. Εκεί υπάρχουν αστείρευτα ποτάμια, καθαρά σαν το κρύσταλλο, και στην ακροποταμιά δέντρα, που κυματίζοντας στην αύρα, σκιάζουν τα μονοπάτια από όπου διαβαίνουν οι λυτρωμένοι του Κυρίου. Εκεί οι απλόχωρες πεδιάδες διαμορφώνονται σε γοητευτικούς λόφους, και τα βουνά του Θεού υψώνουν τις μεγαλοπρεπείς κορυφές τους. Σε αυτό το ειδυλλιακό περιβάλλον ο λαός του Θεού, ο εξόριστος και περιφρονημένος για τόσα χρόνια, θα βρει τελικά κατοικία.
«Ο λαός μου θα κατοικεί σε ειρηνική κατοικία, σε ασφαλή οικήματα και σε ήσυχους τόπους αφθονίας.» «Δεν θα ακούγεται πλέον βία στη γη σου, ερήμωση και καταστροφή στα σύνορά σου. Αλλά θα ονομάσεις τα τείχη σου Σωτηρία και τις πύλες σου Αίνεση (Δοξολογία).» «Θα χτίσουν σπίτια και θα κατοικήσουν. Και θα φυτέψουν αμπελώνες και θα φάνε τον καρπό τους. Δεν θα χτίζουν αυτοί για να κατοικήσει άλλος, ούτε θα φυτεύουν αυτοί για να φάει άλλος... Οι εκλεκτοί μου θα απολαύσουν μέχρι τέλους το έργο των χεριών τους.» Ησαΐας 32:18, 60:18, 65:21,22.
Εκεί «η έρημος και η άνυδρη γη θα ευφρανθούν γι' αυτά, και η ερημιά θα αγαλλιάσει και θα ανθίσει σαν ρόδο». «Αντί για την αγκαθιά θα φυτρώσει κυπαρίσσι και αντί για την τσουκνίδα θα φυτρώσει μυρτιά.» «Ο λύκος θα κατοικεί μαζί με το αρνί, και η λεοπάρδαλη θα αναπαύεται μαζί με το κατσικάκι... και ένα μικρό παιδί θα τα οδηγεί.» «Δεν θα κακοποιούν ούτε θα φθείρουν τίποτα σε όλο το άγιο όρος μου, λέει ο Κύριος.» Ησαΐας 35:1, 55:13, 11:6,9.
Πόνος δεν μπορεί να υπάρξει στην ατμόσφαιρα του ουρανού. Ούτε δάκρυα υπάρχουν εκεί, ούτε νεκρικές πομπές, ούτε πένθιμα διακριτικά. «Ο θάνατος δεν θα υπάρχει πλέον, ούτε πένθος, ούτε κραυγή... διότι τα παλιά πέρασαν.» Αποκάλυψη 21:4. «Ο κάτοικος δεν θα λέει πια "αρρώστησα"· ο λαός που κατοικεί σε αυτήν θα λάβει άφεση αμαρτιών.» Ησαΐας 33:24.
Εκεί βρίσκεται η Νέα Ιερουσαλήμ, η μητρόπολη της δοξασμένης νέας γης, ένα «στεφάνι δόξας στο χέρι του Κυρίου, και διάδημα βασιλικό στην παλάμη του Θεού σου». Ησαΐας 62:3. «Και η λαμπρότητά της ήταν όμοια με πολύτιμο λίθο, σαν λίθο ίασπη που κρυσταλλίζει.» «Τα έθνη εκείνων που σώζονται θα περπατούν στο φως της, και οι βασιλιάδες της γης φέρνουν τη δόξα και την τιμή τους σε αυτήν.» Αποκάλυψη 21:11,24. Ο Κύριος λέει: «Θα αγάλλομαι για την Ιερουσαλήμ και θα ευφραίνομαι για τον λαό μου». Ησαΐας 65:19. «Δείτε, η σκηνή του Θεού είναι μαζί με τους ανθρώπους, και θα κατοικήσει μαζί τους, κι αυτοί θα είναι λαοί Του, και ο ίδιος ο Θεός θα είναι μαζί τους, ο Θεός τους.» Αποκάλυψη 21:3.
«Νύχτα δεν θα υπάρχει εκεί», στην πόλη του Θεού. Κανένας δεν νιώθει ούτε την ανάγκη ούτε την επιθυμία να ξεκουραστεί. Κανένας δεν κουράζεται να εκτελεί το θέλημα του Θεού και να δοξολογεί το όνομά Του. Η πρωινή δροσιά θα γίνεται διαρκώς αισθητή, χωρίς ποτέ να παίρνει τέλος. «Και δεν έχουν ανάγκη από λυχνάρι και από το φως του ήλιου, διότι ο Κύριος ο Θεός τούς φωτίζει.» Αποκάλυψη 22:5. Το φως του ήλιου ξεπερνιέται από μια ακτινοβολία, η οποία, χωρίς να γίνεται τυφλωτική, ξεπερνά σε αφάνταστο βαθμό τη λαμπρότητα του μεσημεριανού ήλιου. Η δόξα του Θεού και του Αρνίου πλημμυρίζει την Αγία Πόλη με αιώνιο φως. Οι λυτρωμένοι περιφέρονται μέσα στον ένδοξο φωτισμό μιας ατέλειωτης ημέρας.
«Και ναό δεν είδα σε αυτήν, διότι ναός της είναι ο Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτορας και το Αρνίο.» Αποκάλυψη 21:22. Ο λαός του Θεού έχει το προνόμιο να βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τον Πατέρα και τον Υιό. «Τώρα βλέπουμε μέσα από καθρέφτη, θαμπά και αινιγματικά.» Α΄ Κορινθίους 13:12. Με τα έργα της φύσης και με τη συμπεριφορά Του προς τους ανθρώπους, τώρα έχουμε μια μόνο αντανακλαστική εικόνα του Θεού, όπως σε καθρέφτη. Τότε όμως θα Τον αντικρίσουμε πρόσωπο με πρόσωπο, χωρίς το θαμπό πέπλο να παρεμβάλλεται ανάμεσά μας. Θα σταθούμε στην παρουσία Του και θα ατενίσουμε τη δόξα του προσώπου Του.
Εκεί οι πιστοί του Θεού θα γνωρίσουν τους άλλους, όπως ακριβώς γνωρίζονται και οι ίδιοι από τον Θεό. Τα αισθήματα της αγάπης και της συμπάθειας, φυτεμένα στην ψυχή από τον ίδιο τον Θεό, θα βρουν εκεί την πιο γλυκιά και ειλικρινή έκφραση. Η αγνή επικοινωνία με άγιες υπάρξεις, η αρμονική συναναστροφή με τους μακάριους αγγέλους και με τους πιστούς όλων των αιώνων –οι οποίοι έπλυναν και λεύκαναν τις στολές τους στο αίμα του Αρνίου–, οι ιεροί δεσμοί που συνδέουν «κάθε οικογένεια στους ουρανούς και πάνω στη γη» Εφεσίους 3:15, όλα αυτά τα πράγματα συντελούν στη διαμόρφωση της ευτυχίας των λυτρωμένων.
Εκεί αθάνατοι νόες θα μελετούν με ανεξάντλητη ευχαρίστηση τα θαυμαστά έργα της δημιουργικής δύναμης και τα μυστήρια της απολυτρωτικής αγάπης. Δεν υπάρχει πια εκεί αδίστακτος, απατηλός εχθρός για να επιβουλεύεται την απομάκρυνση από τον Θεό. Κάθε χάρισμα αξιοποιείται, κάθε ικανότητα αναπτύσσεται. Η απόκτηση γνώσεων δεν προξενεί ούτε πνευματική κόπωση, ούτε σωματική εξάντληση. Εκεί μπορούν οι πιο τολμηρές πρωτοβουλίες να προοδεύσουν, οι πιο ευγενικές προσδοκίες να εκπληρωθούν, οι μεγαλύτερες φιλοδοξίες να πραγματοποιηθούν. Πάντοτε όμως θα υπάρχουν νέα ύψη για κατάκτηση, νέες εκπλήξεις για θαυμασμό, νέες αλήθειες για κατανόηση, νέα θέματα για την ανάπτυξη των διανοητικών, ψυχικών και σωματικών δυνάμεων.
Οι λυτρωμένοι του Θεού θα έχουν το προνόμιο να ερευνούν διαρκώς τους ανεξάντλητους θησαυρούς του σύμπαντος. Ελεύθεροι τώρα από τα δεσμά της θνητότητας, συνεχίζουν την ακούραστη πτήση τους προς τους μακρινούς κόσμους – κόσμους που έφριξαν από λύπη στη θέα της ανθρώπινης συμφοράς, και που σκίρτησαν από χαρά στο άκουσμα της σωτηρίας μιας ψυχής. Με ανέκφραστη αγαλλίαση οι κάτοικοι της γης μετέχουν στη χαρά και στη σοφία των αναμάρτητων υπάρξεων. Συμμετέχουν στους θησαυρούς της γνώσης και της κατανόησης που οι τελευταίοι απέκτησαν με τη συνεχή παρατήρηση των έργων του Θεού στο αιώνιο πέρασμα των αιώνων. Θα διακρίνουν, χωρίς να θαμπώνονται ποτέ, τη δόξα της δημιουργίας – ήλιους, άστρα και πλανήτες, όλα να ακολουθούν την καθορισμένη τους τροχιά, περιστρεφόμενα γύρω από τον θρόνο της Θεότητας. Επάνω σε κάθε έργο της δημιουργίας, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, βρίσκεται γραμμένο το όνομα του Δημιουργού, και σε όλα επάνω φανερώνεται ο πλούτος της δύναμής Του.
Καθώς κυλούν τα χρόνια της αιωνιότητας, παρουσιάζουν διαρκώς σπουδαιότερες και ενδοξότερες αποκαλύψεις του Θεού και του Χριστού. Παράλληλα με την προοδευτική κατάκτηση της γνώσης, αυξάνονται η αγάπη, ο σεβασμός και η ευτυχία. Όσο καλύτερα γνωρίζονται οι άνθρωποι με τον Θεό, τόσο βαθύτερα θαυμάζουν τον χαρακτήρα Του. Και όσο ο Χριστός τούς αποκαλύπτει τα πλούτη της απολύτρωσης και τα καταπληκτικά επιτεύγματα στον τομέα της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά, οι καρδιές των λυτρωμένων πάλλονται από την πιο θερμή αφοσίωση, και με εκστατική χαρά κουρδίζουν τις χρυσές άρπες, ενώ εκατομμύρια φωνές προστίθενται στην κραταιά αυτή χορωδία της δοξολογίας.
«Και κάθε κτίσμα το οποίο είναι στον ουρανό, και πάνω στη γη, και κάτω από τη γη, και όσα είναι στη θάλασσα, και όλα όσα βρίσκονται μέσα σε αυτά, άκουσα να λένε: "Σε αυτόν που κάθεται πάνω στον θρόνο και στο Αρνίο ας είναι η ευλογία, και η τιμή, και η δόξα, και το κράτος (η δύναμη) στους αιώνες των αιώνων".» Αποκάλυψη 5:13.
Η μεγάλη διαμάχη έληξε. Αμαρτία και αμαρτωλοί δεν υπάρχουν πια. Το σύμπαν είναι καθαρό. Ο ίδιος παλμός αρμονίας και χαράς δονεί την απέραντη κτίση. Κύματα φωτός, ζωής και χαράς πηγάζουν από τον θρόνο του Δημιουργού των πάντων και ξεχύνονται σε όλες τις σφαίρες του άπειρου διαστήματος. Από το μικροσκοπικό ελάχιστο μέρος μέχρι τον μεγαλύτερο πλανήτη, τα πάντα –έμψυχα και άψυχα–, μέσα στην ασκίαστη ομορφιά τους και στην τέλεια χαρά τους, διακηρύττουν ότι ο Θεός είναι αγάπη.
ΤΕΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ
ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ
Συγγραφέας: Ελένη Γουάϊτ
Μετάφραση στην Δημοτική: Beyond The Harvest
Copyright: 2026
Aθήνα, Ελλάς 2026
Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο
Η ανάγκη του αμαρτωλού για τον Χριστό
Μετάνοια
Εξομολόγηση
Αφιέρωση
Πίστη και αποδοχή
Η δοκιμασία της μαθητείας
Μεγαλώνοντας στον Χριστό
Το έργο και η ζωή
Η γνώση του Θεού
Το προνόμιο της προσευχής
Τι να κάνουμε με την αμφιβολία
Χαρά στον Κύριο
Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο
Τόσο η φύση όσο και η αποκάλυψη μαρτυρούν την αγάπη του Θεού. Ο Πατέρας μας στον ουρανό είναι η πηγή της ζωής, της σοφίας και της χαράς. Κοιτάξτε τα θαυμάσια και όμορφα πράγματα της φύσης. Σκεφτείτε την θαυμάσια προσαρμογή τους στις ανάγκες και την ευτυχία, όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και όλων των ζωντανών πλασμάτων. Ο ήλιος και η βροχή, που χαροποιούν και αναζωογονούν τη γη, τους λόφους, τις θάλασσες και τις πεδιάδες, όλα μας μιλούν για την αγάπη του Δημιουργού. Είναι ο Θεός που προμηθεύει τις καθημερινές ανάγκες όλων των πλασμάτων Του. Με τα όμορφα λόγια του ψαλμωδού: «Τα μάτια όλων προσβλέπουν σε Σένα, και Εσύ τους δίνεις την τροφή τους στην ώρα τους. Ανοίγεις το χέρι Σου και ικανοποιείς την επιθυμία κάθε ζωντανού πλάσματος». Ψαλμός 145:15-16.
Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο τέλεια άγιο και ευτυχισμένο· και η όμορφη γη, όπως βγήκε από τα χέρια του Δημιουργού, δεν έφερε κανένα σημάδι φθοράς ή σκιά κατάρας. Είναι η παράβαση του νόμου του Θεού — του νόμου της αγάπης — που έφερε τη δυστυχία και το θάνατο. Ωστόσο, ακόμη και μέσα στα βάσανα που προκύπτουν από την αμαρτία, η αγάπη του Θεού αποκαλύπτεται. Είναι γραμμένο ότι ο Θεός καταράστηκε τη γη για χάρη του ανθρώπου (Γένεση 3:17). Τα αγκάθια και τα τριβόλια — οι δυσκολίες και οι δοκιμασίες που κάνουν τη ζωή του γεμάτη κόπο και έγνοιες — ορίστηκαν για το καλό του, ως μέρος της εκπαίδευσης που απαιτείται στο σχέδιο του Θεού για την ανύψωσή του από την καταστροφή και την υποβάθμιση που προκάλεσε η αμαρτία. Ο κόσμος, αν και πεσμένος, δεν είναι μόνο θλίψη και δυστυχία. Στην ίδια τη φύση υπάρχουν μηνύματα ελπίδας και παρηγοριάς. Υπάρχουν λουλούδια πάνω στα τριβόλια, και τα αγκάθια είναι καλυμμένα με τριαντάφυλλα.
«Ο Θεός είναι αγάπη» είναι γραμμένο σε κάθε μπουμπούκι που ανοίγει, σε κάθε βλαστό της άνοιξης. Τα όμορφα πουλιά που γεμίζουν τον αέρα με τα χαρούμενα τραγούδια τους, τα λουλούδια με τα απαλά χρώματα που αρωματίζουν τον αέρα με την τελειότητά τους, τα ψηλά δέντρα του δάσους με το πλούσιο φύλλωμά τους — όλα μαρτυρούν την τρυφερή, πατρική φροντίδα του Θεού μας και την επιθυμία Του να κάνει τα παιδιά Του ευτυχισμένα.
Ο Λόγος του Θεού αποκαλύπτει τον χαρακτήρα Του. Ο ίδιος έχει δηλώσει την άπειρη αγάπη και το έλεός Του. Όταν ο Μωυσής προσευχήθηκε: «Δείξε μου τη δόξα Σου», ο Κύριος απάντησε: «Θα περάσω μπροστά σου όλη την καλοσύνη Μου» (Έξοδος 33:18-19). Αυτή είναι η δόξα Του. Ο Κύριος πέρασε μπροστά από τον Μωυσή και διακήρυξε: «Ο Κύριος, ο Κύριος ο Θεός, ελεήμων και φιλεύσπλαχνος, μακρόθυμος και πλούσιος σε καλοσύνη και αλήθεια, που διατηρεί το έλεος για χιλιάδες, συγχωρεί την ανομία, την παράβαση και την αμαρτία». Έξοδος 34:6-7. Είναι «αργός στον θυμό και μεγάλος στην καλοσύνη» (Ιωνάς 4:2) «επειδή αγαπάει το έλεος» (Μιχαίας 7:18).
Ο Θεός έχει δέσει τις καρδιές μας σε Αυτόν με αμέτρητα σημάδια στον ουρανό και στη γη. Μέσα από τα πράγματα της φύσης και τους βαθύτερους και τρυφερότερους γήινους δεσμούς που μπορεί να γνωρίσει η ανθρώπινη καρδιά, έχει προσπαθήσει να μας αποκαλύψει τον Εαυτό Του. Ωστόσο, αυτά δεν αντιπροσωπεύουν τέλεια την αγάπη Του. Παρόλο που έχουν δοθεί όλες αυτές οι αποδείξεις, ο εχθρός του καλού τύφλωσε τα μυαλά των ανθρώπων, έτσι ώστε να βλέπουν τον Θεό με φόβο. Τον θεωρούσαν αυστηρό και ασυγχώρητο. Ο Σατανάς οδήγησε τους ανθρώπους να αντιληφθούν τον Θεό ως ένα ον του οποίου το κύριο χαρακτηριστικό είναι η αυστηρή δικαιοσύνη, ως έναν αυστηρό κριτή, έναν σκληρό και απαιτητικό πιστωτή. Απεικόνισε τον Δημιουργό ως ένα ον που παρακολουθεί με ζηλόφθονο μάτι για να διακρίνει τα λάθη και τις παραβάσεις των ανθρώπων, ώστε να τους επιβάλει τις κρίσεις Του. Για να απομακρύνει αυτή τη σκοτεινή σκιά, αποκαλύπτοντας στον κόσμο την άπειρη αγάπη του Θεού, ο Ιησούς ήρθε να ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους.
Ο Υιός του Θεού ήρθε από τον ουρανό για να φανερώσει τον Πατέρα. «Κανείς δεν έχει δει ποτέ τον Θεό· ο μονογενής Υιός, που είναι στην αγκαλιά του Πατέρα, Αυτός Τον έχει φανερώσει.» Ιωάννης 1:18. «Κανείς δεν γνωρίζει τον Πατέρα, εκτός από τον Υιό, και όποιον ο Υιός θελήσει να Τον φανερώσει.» Ματθαίος 11:27. Όταν ένας από τους μαθητές ζήτησε: «Δείξε μας τον Πατέρα», ο Ιησούς απάντησε: «Τόσο καιρό είμαι μαζί σας, και ακόμα δεν με γνωρίζεις, Φίλιππε; Όποιος έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα· και πώς λες: Δείξε μας τον Πατέρα;» Ιωάννης 14:8-9.
Περιγράφοντας τη γήινη αποστολή Του, ο Ιησούς είπε: «Ο Κύριος με έχρισε να κηρύξω το ευαγγέλιο στους φτωχούς, με έστειλε να θεραπεύσω τους συντριμμένους στην καρδιά, να κηρύξω την απελευθέρωση στους αιχμαλώτους και την ανάκτηση της όρασης στους τυφλούς, να ελευθερώσω τους καταπιεσμένους». Λουκάς 4:18. Αυτό ήταν το έργο Του. Πήγαινε κάνοντας το καλό και θεραπεύοντας όλους όσους ήταν καταπιεσμένοι από τον Σατανά. Υπήρχαν ολόκληρα χωριά όπου δεν υπήρχε κανένας άρρωστος σε κανένα σπίτι, γιατί είχε περάσει από αυτά και είχε θεραπεύσει όλους τους αρρώστους. Το έργο Του ήταν απόδειξη της θεϊκής χρίσης Του. Η αγάπη, το έλεος και η συμπόνια αποκαλύπτονταν σε κάθε πράξη της ζωής Του. Η καρδιά Του έτρεχε με τρυφερή συμπάθεια προς τα παιδιά των ανθρώπων. Πήρε την ανθρώπινη φύση, για να μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ανθρώπων. Οι φτωχότεροι και οι πιο ταπεινοί δεν φοβόντουσαν να Τον πλησιάσουν. Ακόμη και τα μικρά παιδιά έλκονταν από Αυτόν. Τους άρεσε να σκαρφαλώνουν στα γόνατά Του και να κοιτάζουν το στοχαστικό πρόσωπό Του, γεμάτο αγάπη.
Ο Ιησούς δεν απέκρυψε ούτε μια λέξη της αλήθειας, αλλά την εξέφραζε πάντα με αγάπη. Έδειχνε μεγάλη διακριτικότητα και στοχαστική, ευγενική προσοχή στις σχέσεις Του με τους ανθρώπους. Ποτέ δεν ήταν αγενής, ποτέ δεν μιλούσε χωρίς λόγο με αυστηρότητα, ποτέ δεν προκαλούσε άσκοπο πόνο σε μια ευαίσθητη ψυχή. Δεν καταδίκαζε την ανθρώπινη αδυναμία. Έλεγε την αλήθεια, αλλά πάντα με αγάπη. Καταδίκαζε την υποκρισία, την απιστία και την αδικία, αλλά η φωνή Του ήταν γεμάτη δάκρυα όταν εξέφραζε τις δριμύες επιπλήξεις Του. Έκλαιγε για την Ιερουσαλήμ, την πόλη που αγαπούσε, η οποία αρνήθηκε να Τον δεχτεί, τον δρόμο, την αλήθεια και τη ζωή. Τον είχαν απορρίψει, τον Σωτήρα, αλλά Εκείνος τους κοίταζε με οίκτο και τρυφερότητα. Η ζωή Του ήταν μια ζωή αυταπάρνησης και στοργικής φροντίδας για τους άλλους. Κάθε ψυχή ήταν πολύτιμη στα μάτια Του. Ενώ πάντα συμπεριφερόταν με θεϊκή αξιοπρέπεια, υποκλινόταν με την πιο τρυφερή στοργή σε κάθε μέλος της οικογένειας του Θεού. Σε όλους τους ανθρώπους έβλεπε πεσμένες ψυχές που ήταν αποστολή Του να σώσει.
Αυτός είναι ο χαρακτήρας του Χριστού, όπως αποκαλύπτεται στη ζωή Του. Αυτός είναι ο χαρακτήρας του Θεού. Από την καρδιά του Πατέρα ρέουν τα ρεύματα της θεϊκής συμπόνιας, που εκδηλώνονται στον Χριστό, προς τα παιδιά των ανθρώπων. Ο Ιησούς, ο τρυφερός, ο φιλεύσπλαχνος Σωτήρας, ήταν ο Θεός «εκδηλωμένος εν σαρκί» (1 Τιμόθεο 3:16).
Ο Ιησούς έζησε, υπέφερε και πέθανε για να μας λυτρώσει. Έγινε «Άνθρωπος των πόνων», για να γίνουμε μέτοχοι της αιώνιας χαράς. Ο Θεός επέτρεψε στον αγαπημένο Του Υιό, γεμάτο χάρη και αλήθεια, να έρθει από έναν κόσμο απερίγραπτης δόξας, σε έναν κόσμο κατεστραμμένο και μολυσμένο από την αμαρτία, σκοτεινό από τη σκιά του θανάτου και της κατάρας. Επέτρεψε να αφήσει την αγκαλιά της αγάπης Του, τη λατρεία των αγγέλων, για να υποφέρει ντροπή, προσβολή, ταπείνωση, μίσος και θάνατο. «Η τιμωρία της ειρήνης μας ήταν επάνω Του, και με τα τραύματά Του θεραπευτήκαμε» (Ησαΐας 53:5). Δείτε Τον στην έρημο, στη Γεσθημανή, πάνω στο σταυρό! Ο άμωμος Υιός του Θεού πήρε επάνω Του το βάρος της αμαρτίας. Αυτός που ήταν ένα με τον Θεό, ένιωσε στην ψυχή Του τον φοβερό χωρισμό που δημιουργεί η αμαρτία μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου. Αυτό έσφιξε τα χείλη Του σε μια αγωνιώδη κραυγή: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» Ματθαίος 27:46. Ήταν το βάρος της αμαρτίας, η αίσθηση της τρομερής της τεράστιας έκτασης, του χωρισμού της ψυχής από τον Θεό — αυτό ήταν που ράγισε την καρδιά του Υιού του Θεού.
Αλλά αυτή η μεγάλη θυσία δεν έγινε για να δημιουργήσει στην καρδιά του Πατέρα αγάπη για τον άνθρωπο, ούτε για να Τον κάνει πρόθυμο να σώσει. Όχι, όχι! «Ο Θεός αγάπησε τον κόσμο τόσο πολύ, που έδωσε τον μονογενή Υιό Του». Ιωάννης 3:16. Ο Πατέρας μας αγαπά, όχι λόγω της μεγάλης εξιλέωσης, αλλά παρέσχε την εξιλέωση επειδή μας αγαπά. Ο Χριστός ήταν το μέσο μέσω του οποίου μπορούσε να χύσει την άπειρη αγάπη Του σε έναν πεσμένο κόσμο. «Ο Θεός ήταν στον Χριστό, συμφιλιώνοντας τον κόσμο με τον εαυτό Του». 2 Κορινθίους 5:19. Ο Θεός υπέφερε μαζί με τον Υιό Του. Στην αγωνία της Γεσθημανής, στον θάνατο του Γολγοθά, η καρδιά της Άπειρης Αγάπης πλήρωσε το τίμημα της λύτρωσής μας.
Ο Ιησούς είπε: «Γι' αυτό ο Πατέρας Μου Μ' αγαπά, επειδή δίνω τη ζωή Μου, για να την ξαναπάρω». Ιωάννης 10:17. Δηλαδή, «Ο Πατέρας Μου σας αγάπησε τόσο πολύ, που Μ' αγαπάει ακόμη περισσότερο επειδή έδωσα τη ζωή Μου για να σας λυτρώσω. Γίνοντας ο Αντικαταστάτης και ο Εγγυητής σας, παραδίδοντας τη ζωή Μου, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες σας, τις παραβάσεις σας, είμαι αγαπητός στον Πατέρα Μου· διότι με τη θυσία Μου, ο Θεός μπορεί να είναι δίκαιος, και όμως ο Δικαστής εκείνου που πιστεύει στον Ιησού».
Κανείς εκτός από τον Υιό του Θεού δεν μπορούσε να επιτύχει τη λύτρωσή μας, γιατί μόνο Εκείνος που ήταν στην αγκαλιά του Πατέρα μπορούσε να Τον διακηρύξει. Μόνο Εκείνος που γνώριζε το ύψος και το βάθος της αγάπης του Θεού μπορούσε να την εκδηλώσει. Μόνο η άπειρη θυσία που έκανε ο Χριστός για χάρη του πεσμένου ανθρώπου μπορούσε να εκφράσει την αγάπη του Πατέρα προς την χαμένη ανθρωπότητα.
«Ο Θεός αγάπησε τόσο τον κόσμο, ώστε έδωσε τον μονογενή Υιό Του». Δεν Τον έδωσε μόνο για να ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους, να φέρει τις αμαρτίες τους και να πεθάνει ως θυσία τους. Τον έδωσε στην πεσμένη φυλή. Ο Χριστός έπρεπε να ταυτιστεί με τα συμφέροντα και τις ανάγκες της ανθρωπότητας. Αυτός που ήταν ένα με τον Θεό, συνδέθηκε με τα παιδιά των ανθρώπων με δεσμούς που δεν θα σπάσουν ποτέ. Ο Ιησούς «δεν ντρέπεται να τους αποκαλεί αδελφούς» (Εβραίους 2:11). Είναι η Θυσία μας, ο Συνήγορός μας, ο Αδελφός μας, που φέρει την ανθρώπινη μορφή μας ενώπιον του θρόνου του Πατέρα και, μέσα από τις αιώνιες εποχές, είναι ένα με το γένος που έχει λυτρώσει — ο Υιός του ανθρώπου. Και όλα αυτά για να ανυψωθεί ο άνθρωπος από την καταστροφή και την υποβάθμιση της αμαρτίας, ώστε να αντανακλά την αγάπη του Θεού και να μοιραστεί τη χαρά της αγιότητας.
Το τίμημα που πληρώθηκε για τη λύτρωσή μας, η άπειρη θυσία του ουράνιου Πατέρα μας που έδωσε τον Υιό Του να πεθάνει για μας, θα πρέπει να μας δώσει υψηλές αντιλήψεις για το τι μπορούμε να γίνουμε μέσω του Χριστού. Όταν ο εμπνευσμένος απόστολος Ιωάννης είδε το ύψος, το βάθος, το εύρος της αγάπης του Πατέρα προς το χαμένο γένος, γέμισε με λατρεία και σεβασμό. Και, μη βρίσκοντας κατάλληλες λέξεις για να εκφράσει το μέγεθος και την τρυφερότητα αυτής της αγάπης, κάλεσε τον κόσμο να την δει. «Ιδού, τι αγάπη μας έχει δώσει ο Πατέρας, ώστε να ονομάζουμε τους εαυτούς μας υιούς του Θεού». 1 Ιωάννης 3:1. Τι αξία δίνει αυτό στον άνθρωπο! Μέσω της παράβασης, οι γιοι του ανθρώπου γίνονται υποκείμενοι του Σατανά. Μέσω της πίστης στην εξιλεωτική θυσία του Χριστού, οι γιοι του Αδάμ μπορούν να γίνουν γιοι του Θεού. Με την ανάληψη της ανθρώπινης φύσης, ο Χριστός ανυψώνει την ανθρωπότητα. Οι πεσμένοι άνθρωποι τοποθετούνται σε θέση όπου, μέσω της σύνδεσης με τον Χριστό, μπορούν πράγματι να γίνουν άξιοι του ονόματος «γιοι του Θεού».
Μια τέτοια αγάπη είναι ασύγκριτη. Παιδιά του ουράνιου Βασιλιά! Πολύτιμη υπόσχεση! Θέμα για τον πιο βαθύ διαλογισμό! Η ασύγκριτη αγάπη του Θεού για έναν κόσμο που δεν Τον αγάπησε! Η σκέψη αυτή έχει μια δύναμη που υποτάσσει την ψυχή και αιχμαλωτίζει το μυαλό στη θέληση του Θεού. Όσο περισσότερο μελετάμε τον θεϊκό χαρακτήρα υπό το φως του σταυρού, τόσο περισσότερο βλέπουμε το έλεος, την τρυφερότητα και τη συγχώρεση να αναμειγνύονται με την ισότητα και τη δικαιοσύνη, και τόσο πιο καθαρά διακρίνουμε αμέτρητες αποδείξεις μιας αγάπης που είναι άπειρη και μιας τρυφερής συμπόνιας που ξεπερνά την λαχτάρα μιας μητέρας για το άτακτο παιδί της.
Η ανάγκη του αμαρτωλού για τον Χριστό
Ο άνθρωπος ήταν αρχικά προικισμένος με ευγενείς δυνάμεις και μια ισορροπημένη διάνοια. Ήταν τέλειος στην ύπαρξή του και σε αρμονία με τον Θεό. Οι σκέψεις του ήταν αγνές, οι στόχοι του ιεροί. Αλλά λόγω της ανυπακοής του, οι δυνάμεις του διαστρεβλώθηκαν και ο εγωισμός αντικατέστησε την αγάπη. Η φύση του αποδυναμώθηκε τόσο πολύ από την παράβαση, που του ήταν αδύνατο, με τις δικές του δυνάμεις, να αντισταθεί στη δύναμη του κακού. Έπεσε αιχμάλωτος του Σατανά και θα παρέμενε έτσι για πάντα, αν ο Θεός δεν είχε παρέμβει ειδικά. Σκοπός του πειρασμού ήταν να ματαιώσει το θεϊκό σχέδιο για τη δημιουργία του ανθρώπου και να γεμίσει τη γη με θλίψη και ερήμωση. Και θα έδειχνε όλο αυτό το κακό ως αποτέλεσμα του έργου του Θεού στη δημιουργία του ανθρώπου.
Στην αμαρτία του, ο άνθρωπος είχε χαρούμενη κοινωνία με Εκείνον «στον οποίο κρύβονται όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης» (Κολοσσαείς 2:3). Αλλά μετά την αμαρτία του, δεν μπορούσε πλέον να βρει χαρά στην αγιότητα και προσπάθησε να κρυφτεί από την παρουσία του Θεού. Αυτή είναι ακόμα η κατάσταση της ανανεωμένης καρδιάς. Δεν είναι σε αρμονία με τον Θεό και δεν βρίσκει χαρά στην κοινωνία μαζί Του. Ο αμαρτωλός δεν θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος στην παρουσία του Θεού· θα αποφεύγει την συντροφιά των αγίων όντων. Αν του επιτρεπόταν να εισέλθει στον ουρανό, δεν θα βρίσκει καμία χαρά εκεί. Το πνεύμα της ανιδιοτελούς αγάπης που βασιλεύει εκεί – κάθε καρδιά ανταποκρίνεται στην καρδιά της Άπειρης Αγάπης – δεν θα άγγιζε καμία χορδή στην ψυχή του. Οι σκέψεις του, τα ενδιαφέροντά του, τα κίνητρά του, θα ήταν ξένα σε εκείνα που κινητοποιούν τους αμαρτωλούς κατοίκους εκεί. Θα ήταν μια δυσαρμονική νότα στη μελωδία του ουρανού. Ο ουρανός θα ήταν για αυτόν ένας τόπος βασανιστηρίων. Θα λαχταρούσε να κρυφτεί από Εκείνον που είναι το φως του και το κέντρο της χαράς του. Δεν είναι αυθαίρετη απόφαση εκ μέρους του Θεού που αποκλείει τους ασεβείς από τον ουρανό. Αποκλείονται από την ίδια τους την ακαταλληλότητα για τη συντροφιά του. Η δόξα του Θεού θα ήταν για αυτούς μια καταστροφική φωτιά. Θα καλωσόριζαν την καταστροφή, για να κρυφτούν από το πρόσωπο Εκείνου που πέθανε για να τους λυτρώσει.
Είναι αδύνατο για εμάς, από μόνοι μας, να ξεφύγουμε από τον λάκκο της αμαρτίας στον οποίο έχουμε βυθιστεί. Οι καρδιές μας είναι κακές και δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. «Ποιος μπορεί να βγάλει κάτι καθαρό από κάτι ακάθαρτο; Κανείς». Ιώβ 14:4. «Η σαρκική διάνοια είναι εχθρότητα προς τον Θεό, διότι δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού, ούτε μπορεί να υποταχθεί». Ρωμαίους 8:7. Η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, η άσκηση της θέλησης, η ανθρώπινη προσπάθεια, όλα έχουν τη δική τους σφαίρα, αλλά εδώ είναι ανίσχυρα. Μπορούν να παράγουν μια εξωτερική ορθότητα συμπεριφοράς, αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν την καρδιά, δεν μπορούν να καθαρίσουν τις πηγές της ζωής. Πρέπει να υπάρχει μια δύναμη που να ενεργεί από μέσα, μια νέα ζωή από ψηλά, για να μπορέσουν οι άνθρωποι να αλλάξουν από την αμαρτία στην αγιότητα. Αυτή η δύναμη είναι ο Χριστός. Μόνο η χάρη Του μπορεί να ζωντανέψει τις νεκρές ικανότητες της ψυχής και να την προσελκύσει στον Θεό, στην αγιότητα.
Ο Σωτήρας είπε: «Εάν κάποιος δεν γεννηθεί από πάνω», αν δεν λάβει μια νέα καρδιά, νέες επιθυμίες, σκοπούς και κίνητρα, που οδηγούν σε μια νέα ζωή, «δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού» (Ιωάννης 3:3, περιθώριο). Η ιδέα ότι είναι απαραίτητο μόνο να αναπτυχθεί το καλό που υπάρχει στον άνθρωπο, από τη φύση του, είναι μια θανατηφόρα πλάνη. «Ο φυσικός άνθρωπος δεν δέχεται τα πράγματα του Πνεύματος του Θεού, διότι είναι μωρία γι' αυτόν, και δεν μπορεί να τα γνωρίσει, επειδή διακρίνονται πνευματικά» (1 Κορινθίους 2:14). «Μην θαυμάζεις που σου είπα: Πρέπει να γεννηθείς εκ νέου» (Ιωάννης 3:7). Ιωάννης 3:7. Για τον Χριστό είναι γραμμένο: «Σε αυτόν ήταν η ζωή, και η ζωή ήταν το φως των ανθρώπων» . . δεν υπάρχει άλλο «όνομα κάτω από τον ουρανό που να έχει δοθεί στους ανθρώπους, με το οποίο πρέπει να σωθούμε» (Ιωάννης 1:4, Πράξεις 4:12).
Δεν αρκεί να αντιλαμβανόμαστε την αγάπη και την καλοσύνη του Θεού, να βλέπουμε την ευγένεια, την πατρική τρυφερότητα του χαρακτήρα Του. Δεν αρκεί να διακρίνουμε τη σοφία και τη δικαιοσύνη του νόμου Του, να βλέπουμε ότι βασίζεται στην αιώνια αρχή της αγάπης. Ο απόστολος Παύλος είδε όλα αυτά όταν αναφώνησε: «Συμφωνώ ότι ο νόμος είναι καλός... Ο νόμος είναι άγιος, και η εντολή άγια, δίκαιη και καλή». Αλλά πρόσθεσε, με πικρία στην ψυχή του, αγωνία και απόγνωση: «Είμαι σαρκικός, πωλημένος στην αμαρτία» (Ρωμαίους 7:16, 12, 14). Λαχταρούσε την αγνότητα, τη δικαιοσύνη, τις οποίες δεν μπορούσε να επιτύχει από μόνος του, και φώναξε: «Τι άθλιος άνθρωπος που είμαι! Ποιος θα με ελευθερώσει από αυτό το σώμα του θανάτου;» Ρωμαίους 7:24, περιθώριο. Αυτή είναι η κραυγή που έχει ανυψωθεί από βαρυφορτωμένες καρδιές σε όλες τις χώρες και σε όλες τις εποχές. Για όλους, υπάρχει μόνο μία απάντηση: «Ιδού ο Αμνός του Θεού, ο οποίος αφαιρεί την αμαρτία του κόσμου». Ιωάννης 1:29.
Πολλές είναι οι εικόνες με τις οποίες το Πνεύμα του Θεού έχει προσπαθήσει να απεικονίσει αυτή την αλήθεια και να την καταστήσει σαφή στις ψυχές που λαχταρούν να απελευθερωθούν από το βάρος της ενοχής. Όταν, μετά την αμαρτία του να εξαπατήσει τον Ησαύ, ο Ιακώβ έφυγε από το σπίτι του πατέρα του, ήταν βαρυφορτωμένος με ένα αίσθημα ενοχής. Μοναχικός και απόβλητος όπως ήταν, αποκομμένος από όλα όσα έκαναν τη ζωή του αγαπητή, η σκέψη που πάνω από όλες τις άλλες πίεζε την ψυχή του ήταν ο φόβος ότι η αμαρτία του τον είχε αποκόψει από τον Θεό, ότι είχε εγκαταλειφθεί από τον Ουρανό. Με θλίψη ξάπλωσε να ξεκουραστεί στο γυμνό έδαφος, γύρω του μόνο οι μοναχικοί λόφοι και από πάνω ο ουρανός φωτισμένος από τα αστέρια. Καθώς κοιμόταν, ένα παράξενο φως έλαμψε μπροστά στα μάτια του και, ιδού, από την πεδιάδα όπου ξάπλωνε, μια τεράστια σκιερή σκάλα φαινόταν να οδηγεί προς τα πάνω, στις πύλες του ουρανού, και πάνω της άγγελοι του Θεού ανέβαιναν και κατέβαιναν, ενώ από τη δόξα ψηλά ακουγόταν η θεϊκή φωνή με ένα μήνυμα παρηγοριάς και ελπίδας. Έτσι έγινε γνωστό στον Ιακώβ αυτό που ικανοποιούσε την ανάγκη και την επιθυμία της ψυχής του: ένας Σωτήρας. Με χαρά και ευγνωμοσύνη είδε να αποκαλύπτεται ένας τρόπος με τον οποίο αυτός, ένας αμαρτωλός, μπορούσε να αποκατασταθεί στην κοινωνία με τον Θεό. Η μυστική σκάλα του ονείρου του συμβόλιζε τον Ιησού, το μόνο μέσο επικοινωνίας μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου.
Αυτή είναι η ίδια εικόνα στην οποία αναφέρθηκε ο Χριστός στη συνομιλία Του με τον Ναθαναήλ, όταν είπε: «Θα δείτε τον ουρανό ανοιχτό και τους αγγέλους του Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν πάνω στον Υιό του ανθρώπου» (Ιωάννης 1:51). Στην αποστασία, ο άνθρωπος αποξενώθηκε από τον Θεό. Η γη αποκόπηκε από τον ουρανό. Πέρα από το χάσμα που υπήρχε μεταξύ τους, δεν μπορούσε να υπάρξει επικοινωνία. Αλλά μέσω του Χριστού, η γη συνδέθηκε ξανά με τον ουρανό. Με τα δικά Του προσόντα, ο Χριστός γεφύρωσε το χάσμα που είχε δημιουργήσει η αμαρτία, έτσι ώστε οι αγγέλους που υπηρετούν να μπορούν να έχουν επικοινωνία με τον άνθρωπο. Ο Χριστός συνδέει τον πεσμένο άνθρωπο στην αδυναμία και την ανικανότητά του με την Πηγή της άπειρης δύναμης.
Αλλά μάταια είναι τα όνειρα των ανθρώπων για πρόοδο, μάταιες όλες οι προσπάθειες για την ανύψωση της ανθρωπότητας, αν παραμελούν την μοναδική Πηγή ελπίδας και βοήθειας για το πεσμένο γένος. «Κάθε καλό δώρο και κάθε τέλειο δώρο» (Ιακώβου 1:17) προέρχεται από τον Θεό. Δεν υπάρχει αληθινή αριστεία χαρακτήρα εκτός από Αυτόν. Και ο μόνος δρόμος προς τον Θεό είναι ο Χριστός. Αυτός λέει: «Εγώ είμαι ο δρόμος, η αλήθεια και η ζωή: κανένας δεν έρχεται στον Πατέρα, παρά μόνο διαμέσου Εμού». Ιωάννης 14:6.
Η καρδιά του Θεού λαχταρά τα γήινα παιδιά Του με μια αγάπη ισχυρότερη από τον θάνατο. Δίνοντας τον Υιό Του, μας έχει δώσει όλο τον ουρανό σε ένα δώρο. Η ζωή και ο θάνατος και η μεσιτεία του Σωτήρα, η διακονία των αγγέλων, η ικεσία του Πνεύματος, ο Πατέρας που εργάζεται πάνω και μέσα από όλα, το αδιάκοπο ενδιαφέρον των ουράνιων όντων, όλα αυτά είναι στραμμένα προς την απολύτρωση του ανθρώπου.
Ας συλλογιστούμε την εκπληκτική θυσία που έχει γίνει για μας! Ας προσπαθήσουμε να εκτιμήσουμε τον κόπο και την ενέργεια που καταβάλλει ο Ουρανός για να ανακτήσει τους χαμένους και να τους φέρει πίσω στο σπίτι του Πατέρα. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να τεθούν σε λειτουργία ισχυρότερα κίνητρα και πιο ισχυροί παράγοντες. Οι υπερβολικές ανταμοιβές για τις καλές πράξεις, η απόλαυση του ουρανού, η συντροφιά των αγγέλων, η κοινωνία και η αγάπη του Θεού και του Υιού Του, η ανύψωση και η επέκταση όλων των δυνάμεών μας σε όλη την αιωνιότητα — δεν είναι αυτά ισχυρά κίνητρα και ενθάρρυνση για να μας ωθήσουν να προσφέρουμε την αγάπη της καρδιάς μας στον Δημιουργό και Λυτρωτή μας;
Από την άλλη πλευρά, οι κρίσεις του Θεού που εκφωνούνται εναντίον της αμαρτίας, η αναπόφευκτη τιμωρία, η υποβάθμιση του χαρακτήρα μας και η τελική καταστροφή παρουσιάζονται στο Λόγο του Θεού για να μας προειδοποιήσουν να μην υπηρετούμε τον Σατανά.
Δεν πρέπει να λάβουμε υπόψη το έλεος του Θεού; Τι περισσότερο θα μπορούσε να κάνει; Ας τοποθετήσουμε τους εαυτούς μας στη σωστή σχέση με Εκείνον που μας αγάπησε με εκπληκτική αγάπη. Ας αξιοποιήσουμε τα μέσα που μας παρέχονται, ώστε να μεταμορφωθούμε στην ομοιότητά Του και να αποκατασταθούμε στην κοινωνία με τους αγγέλους που υπηρετούν, στην αρμονία και την κοινωνία με τον Πατέρα και τον Υιό.
Μετάνοια
Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να είναι δίκαιος ενώπιον του Θεού; Πώς μπορεί ο αμαρτωλός να γίνει δίκαιος; Μόνο μέσω του Χριστού μπορούμε να έρθουμε σε αρμονία με τον Θεό, με την αγιότητα. Αλλά πώς μπορούμε να έρθουμε στον Χριστό; Πολλοί θέτουν το ίδιο ερώτημα που έθεσε το πλήθος την Ημέρα της Πεντηκοστής, όταν, καταδικασμένοι για τις αμαρτίες τους, φώναξαν: «Τι να κάνουμε;» Η πρώτη λέξη της απάντησης του Πέτρου ήταν: «Μετανοήστε». Πράξεις 2:37-38. Λίγο αργότερα, είπε: «Μετανοήστε... και μεταστραφείτε, για να διαγραφούν οι αμαρτίες σας». Πράξεις 3:19.
Η μετάνοια περιλαμβάνει τη λύπη για την αμαρτία και την απομάκρυνση από αυτήν. Δεν θα αποκηρύξουμε την αμαρτία αν δεν δούμε την καταστροφική της μορφή. Μέχρι να απομακρυνθούμε από αυτήν με την καρδιά μας, δεν θα υπάρξει πραγματική αλλαγή στη ζωή μας.
Πολλοί δεν κατανοούν την αληθινή φύση της μετάνοιας. Πολλοί θλίβονται που αμάρτησαν και μάλιστα κάνουν μια εξωτερική μεταρρύθμιση επειδή φοβούνται ότι οι κακές τους πράξεις θα τους φέρουν πόνο. Αλλά αυτό δεν είναι μετάνοια με την έννοια της Βίβλου. Θρηνούν για τον πόνο και όχι για την αμαρτία. Τέτοια ήταν η θλίψη του Ησαύ όταν είδε ότι έχασε για πάντα το πρωτότοκο δικαίωμα. Ο Βαλαάμ, τρομοκρατημένος από τον άγγελο που στεκόταν στο δρόμο του με το σπαθί του, αναγνώρισε την ενοχή του για να μην χάσει τη ζωή του, αλλά δεν υπήρχε γνήσια μετάνοια για την αμαρτία, καμία μεταστροφή σκοπού, καμία αποστροφή από το κακό. Ο Ιούδας Ισκαριώτης, αφού πρόδωσε τον Κύριό του, αναφώνησε: «Αμάρτησα, διότι πρόδωσα αθώο αίμα» (Ματθαίος 27:4).
Η ομολογία βγήκε από την ένοχη ψυχή του, εξαναγκασμένη από ένα φοβερό αίσθημα καταδίκης και μια τρομακτική προσδοκία της κρίσης. Οι συνέπειες που θα του επέφεραν τον γέμισαν με τρόμο, αλλά δεν υπήρχε βαθιά, σπαρακτική θλίψη στην ψυχή του, που είχε προδώσει τον άσπιλο Υιό του Θεού και είχε αρνηθεί τον Άγιο του Ισραήλ. Ο Φαραώ, όταν υπέφερε από τις κρίσεις του Θεού, αναγνώρισε την αμαρτία του για να γλιτώσει από περαιτέρω τιμωρία, αλλά επέστρεψε στην αψυχία του προς τον Ουρανό μόλις σταμάτησαν οι πληγές. Όλοι αυτοί θρήνησαν τα αποτελέσματα της αμαρτίας, αλλά δεν θρήνησαν για την ίδια την αμαρτία.
Όταν όμως η καρδιά υποκύπτει στην επίδραση του Πνεύματος του Θεού, η συνείδηση ζωντανεύει και ο αμαρτωλός αντιλαμβάνεται κάτι από το βάθος και την ιερότητα του αγίου νόμου του Θεού, το θεμέλιο της κυβέρνησής Του στον ουρανό και στη γη. Το «Φως, που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο» (Ιωάννης 1:9), φωτίζει τα μυστικά δωμάτια της ψυχής και τα κρυμμένα πράγματα του σκότους γίνονται φανερά. Η πεποίθηση καταλαμβάνει το μυαλό και την καρδιά. Ο αμαρτωλός έχει την αίσθηση της δικαιοσύνης του Ιεχωβά και νιώθει τον τρόμο του να εμφανιστεί, με την ενοχή και την ακαθαρσία του, ενώπιον του Εξεταστή των καρδιών. Βλέπει την αγάπη του Θεού, την ομορφιά της αγιότητας, τη χαρά της αγνότητας· λαχταρά να καθαριστεί και να αποκατασταθεί η επικοινωνία του με τον Ουρανό.
Η προσευχή του Δαβίδ, μετά την πτώση του, απεικονίζει τη φύση της αληθινής λύπης για την αμαρτία. Η μετάνοιά του ήταν ειλικρινής και βαθιά. Δεν υπήρχε καμία προσπάθεια να μετριάσει την ενοχή του, καμία επιθυμία να ξεφύγει από την απειλούμενη κρίση δεν ενέπνευσε την προσευχή του. Ο Δαβίδ είδε το μέγεθος της παράβασής του, είδε τη μόλυνση της ψυχής του, αηδίασε την αμαρτία του. Δεν προσευχήθηκε μόνο για συγχώρεση, αλλά και για αγνότητα καρδιάς. Λαχταρούσε τη χαρά της αγιότητας — να αποκατασταθεί η αρμονία και η κοινωνία με τον Θεό. Αυτή ήταν η γλώσσα της ψυχής του.
«Μακάριος ο άνθρωπος του οποίου η παράβαση συγχωρείται, του οποίου η αμαρτία καλύπτεται. Μακάριος ο άνθρωπος στον οποίο ο Κύριος δεν καταλογίζει ανομία, και στο πνεύμα του οποίου δεν υπάρχει δόλος». Ψαλμός 32:1-2. «Έλεος, Θεέ μου, σύμφωνα με την αγάπη σου· σύμφωνα με το πλήθος των οίκων σου, σβήσε τις παραβάσεις μου... Διότι αναγνωρίζω τις παραβάσεις μου, και η αμαρτία μου είναι πάντοτε μπροστά μου... Καθάρισέ με με ύσσωπο, και θα γίνω καθαρός· πλύνε με, και θα γίνω λευκότερος από το χιόνι... Δημιούργησε μέσα μου μια καθαρή καρδιά, Θεέ μου, και ανανέωσε μέσα μου ένα σωστό πνεύμα. Μη με απομακρύνεις από το πρόσωπό Σου και μη αφαιρέσεις από μένα το Άγιο Πνεύμα Σου. Επανέφερε σε μένα τη χαρά της σωτηρίας Σου και στήριξέ με με το ελεύθερο πνεύμα Σου... Λύτρωσέ με από την αιματοχυσία, Θεέ μου, Θεέ της σωτηρίας μου, και η γλώσσα μου θα υμνεί δυνατά τη δικαιοσύνη Σου». Ψαλμός 51:1, 3, 7, 10-12, 14.
Μια τέτοια μετάνοια είναι πέρα από τις δυνατότητές μας να την επιτύχουμε· μπορεί να επιτευχθεί μόνο από τον Χριστό, ο οποίος ανέβηκε στα ύψη και έδωσε δώρα στους ανθρώπους.
Ακριβώς εδώ είναι ένα σημείο στο οποίο πολλοί μπορεί να σφάλουν, και ως εκ τούτου αποτυγχάνουν να λάβουν τη βοήθεια που ο Χριστός επιθυμεί να τους δώσει. Νομίζουν ότι δεν μπορούν να έρθουν στον Χριστό αν πρώτα δεν μετανοήσουν, και ότι η μετάνοια προετοιμάζει για τη συγχώρεση των αμαρτιών τους. Είναι αλήθεια ότι η μετάνοια προηγείται της συγχώρεσης των αμαρτιών, γιατί μόνο η συντριμμένη και ταπεινή καρδιά θα αισθανθεί την ανάγκη ενός Σωτήρα. Αλλά πρέπει ο αμαρτωλός να περιμένει μέχρι να μετανοήσει για να μπορέσει να έρθει στον Ιησού; Πρέπει η μετάνοια να αποτελεί εμπόδιο μεταξύ του αμαρτωλού και του Σωτήρα;
Η Αγία Γραφή δεν διδάσκει ότι ο αμαρτωλός πρέπει να μετανοήσει για να μπορέσει να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Χριστού: «Ελάτε προς εμέ, πάντες οι κοπιώντας και επιφορτισμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω» (Ματθαίος 11:28). Είναι η αρετή που προέρχεται από τον Χριστό που οδηγεί στην πραγματική μετάνοια. Ο Πέτρος κατέστησε σαφές το θέμα αυτό στην δήλωσή του προς τους Ισραηλίτες, όταν είπε: «Αυτόν ο Θεός ύψωσε με το δεξί του χέρι για να είναι Πρίγκιπας και Σωτήρας, για να δώσει μετάνοια στον Ισραήλ και συγχώρεση αμαρτιών». Πράξεις 5:31. Δεν μπορούμε να μετανοήσουμε χωρίς το Πνεύμα του Χριστού να αφυπνίσει τη συνείδησή μας, όπως δεν μπορούμε να συγχωρεθούμε χωρίς τον Χριστό.
Ο Χριστός είναι η πηγή κάθε σωστής παρόρμησης. Είναι ο μόνος που μπορεί να εμφυσήσει στην καρδιά εχθρότητα προς την αμαρτία. Κάθε επιθυμία για αλήθεια και αγνότητα, κάθε πεποίθηση για την αμαρτωλότητά μας, είναι απόδειξη ότι το Πνεύμα Του κινεί τις καρδιές μας.
Ο Ιησούς είπε: «Εγώ, αν υψωθώ από τη γη, θα έλξω όλους τους ανθρώπους προς Εμένα». Ιωάννης 12:32. Ο Χριστός πρέπει να αποκαλυφθεί στον αμαρτωλό ως ο Σωτήρας που πέθανε για τις αμαρτίες του κόσμου. Και καθώς βλέπουμε τον Αμνό του Θεού πάνω στο σταυρό του Γολγοθά, το μυστήριο της λύτρωσης αρχίζει να ξεδιπλώνεται στο μυαλό μας, και η καλοσύνη του Θεού μας οδηγεί στη μετάνοια. Πεθαίνοντας για τους αμαρτωλούς, ο Χριστός φανέρωσε μια αγάπη που είναι ακατανόητη. Και καθώς ο αμαρτωλός βλέπει αυτή την αγάπη, η καρδιά του μαλακώνει, το μυαλό του εντυπωσιάζεται και η ψυχή του εμπνέεται μετάνοια.
Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι μερικές φορές ντρέπονται για τους αμαρτωλούς τρόπους τους και εγκαταλείπουν μερικές από τις κακές τους συνήθειες, πριν συνειδητοποιήσουν ότι έλκονται προς τον Χριστό. Αλλά κάθε φορά που κάνουν μια προσπάθεια να αλλάξουν, από μια ειλικρινή επιθυμία να κάνουν το σωστό, είναι η δύναμη του Χριστού που τους έλκει. Μια επιρροή της οποίας δεν έχουν συνείδηση, ενεργεί πάνω στην ψυχή, και η συνείδηση ζωντανεύει, και η εξωτερική ζωή διορθώνεται. Και καθώς ο Χριστός τους έλκει να κοιτάξουν τον σταυρό Του, να δουν Εκείνον που οι αμαρτίες τους έχουν διαπεράσει, η εντολή φτάνει στη συνείδηση. Η κακία της ζωής τους, η βαθιά ριζωμένη αμαρτία της ψυχής τους, τους αποκαλύπτεται. Αρχίζουν να κατανοούν κάτι από τη δικαιοσύνη του Χριστού και αναφωνούν: «Τι είναι η αμαρτία, που απαιτεί τέτοια θυσία για τη λύτρωση του θύματός της; Όλη αυτή η αγάπη, όλα αυτά τα παθήματα, όλη αυτή η ταπείνωση, απαιτήθηκαν για να μην χαθούμε, αλλά να έχουμε αιώνια ζωή;»
Ο αμαρτωλός μπορεί να αντισταθεί σε αυτή την αγάπη, μπορεί να αρνηθεί να έλκεται από τον Χριστό, αλλά αν δεν αντισταθεί, θα έλκεται από τον Ιησού. Η γνώση του σχεδίου της σωτηρίας θα τον οδηγήσει στους πρόποδες του σταυρού, σε μετάνοια για τις αμαρτίες του, που προκάλεσαν τα παθήματα του αγαπημένου Υιού του Θεού.
Η ίδια θεία διάνοια που ενεργεί στα πράγματα της φύσης μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων και δημιουργεί μια ανείπωτη λαχτάρα για κάτι που δεν έχουν. Τα πράγματα του κόσμου δεν μπορούν να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους. Το Πνεύμα του Θεού τους παρακαλεί να αναζητήσουν τα πράγματα που μόνο αυτά μπορούν να τους δώσουν ειρήνη και ανάπαυση: τη χάρη του Χριστού, τη χαρά της αγιότητας. Μέσα από ορατές και αόρατες επιρροές, ο Σωτήρας μας εργάζεται συνεχώς για να προσελκύσει το μυαλό των ανθρώπων από τις ανικανοποίητες απολαύσεις της αμαρτίας στις άπειρες ευλογίες που μπορούν να έχουν σε Αυτόν. Σε όλες αυτές τις ψυχές, που μάταια προσπαθούν να πιούνε από τις σπασμένες δεξαμενές αυτού του κόσμου, απευθύνεται το θεϊκό μήνυμα: «Όποιος διψάει, ας έρθει. Και όποιος θέλει, ας πάρει δωρεάν το νερό της ζωής». Αποκάλυψη 22:17.
Εσείς που στην καρδιά σας λαχταράτε κάτι καλύτερο από αυτό που μπορεί να σας δώσει αυτός ο κόσμος, αναγνωρίστε αυτή την επιθυμία ως τη φωνή του Θεού στην ψυχή σας. Ζητήστε Του να σας δώσει μετάνοια, να σας αποκαλύψει τον Χριστό στην άπειρη αγάπη Του, στην τέλεια αγνότητά Του. Στη ζωή του Σωτήρα, οι αρχές του νόμου του Θεού — η αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο — εκφράστηκαν τέλεια. Η καλοσύνη, η ανιδιοτελής αγάπη, ήταν η ζωή της ψυχής Του. Καθώς Τον βλέπουμε, καθώς το φως του Σωτήρα μας φωτίζει, βλέπουμε την αμαρτωλότητα της καρδιάς μας.
Μπορεί να έχουμε κολακεύσει τον εαυτό μας, όπως έκανε ο Νικόδημος, ότι η ζωή μας ήταν ενάρετη, ότι ο ηθικός μας χαρακτήρας είναι σωστός, και να πιστεύουμε ότι δεν χρειάζεται να ταπεινώσουμε την καρδιά μας ενώπιον του Θεού, όπως οι συνηθισμένοι αμαρτωλοί. Όμως, όταν το φως του Χριστού λάμψει στις ψυχές μας, θα δούμε πόσο ακάθαρτοι είμαστε. Θα διακρίνουμε τον εγωισμό των κινήτρων μας, την εχθρότητα προς τον Θεό, που έχει μολύνει κάθε πράξη της ζωής μας. Τότε θα γνωρίσουμε ότι η δική μας δικαιοσύνη είναι πράγματι σαν βρώμικα ρούχα και ότι μόνο το αίμα του Χριστού μπορεί να μας καθαρίσει από τη μόλυνση της αμαρτίας και να ανανεώσει τις καρδιές μας σύμφωνα με την ομοιότητά Του.
Μια ακτίνα της δόξας του Θεού, μια λάμψη της αγνότητας του Χριστού, που διαπερνά την ψυχή, κάνει κάθε κηλίδα ακαθαρσίας οδυνηρά διακριτή και αποκαλύπτει την παραμόρφωση και τα ελαττώματα του ανθρώπινου χαρακτήρα. Κάνει εμφανείς τις ανίερες επιθυμίες, την απιστία της καρδιάς, την ακαθαρσία των χειλιών. Οι πράξεις απιστίας του αμαρτωλού, που ακυρώνουν τον νόμο του Θεού, εκτίθενται στα μάτια του, και το πνεύμα του πλήττεται και βασανίζεται υπό την αναζητητική επίδραση του Πνεύματος του Θεού. Απεχθάνεται τον εαυτό του καθώς βλέπει τον αγνό, άσπιλο χαρακτήρα του Χριστού.
Όταν ο προφήτης Δανιήλ είδε τη δόξα που περιβάλλει τον ουράνιο αγγελιοφόρο που του στάλθηκε, κατακλύστηκε από ένα αίσθημα της δικής του αδυναμίας και ατέλειας. Περιγράφοντας την επίδραση της θαυμαστής σκηνής, λέει: «Δεν έμεινε δύναμη μέσα μου, γιατί η ομορφιά μου μετατράπηκε σε φθορά, και δεν κράτησα καμία δύναμη». Δανιήλ 10:8. Η ψυχή που αγγίζεται έτσι θα μισήσει τον εγωισμό της, θα αποστραφεί την αγάπη για τον εαυτό της και θα αναζητήσει, μέσω της δικαιοσύνης του Χριστού, την αγνότητα της καρδιάς που είναι σε αρμονία με τον νόμο του Θεού και τον χαρακτήρα του Χριστού.
Ο Παύλος λέει ότι όσον αφορά «τη δικαιοσύνη που υπάρχει στον νόμο» —όσον αφορά τις εξωτερικές πράξεις— ήταν «άμεμπτος» (Φιλιππησίους 3:6), αλλά όταν διέκρινε τον πνευματικό χαρακτήρα του νόμου, είδε τον εαυτό του ως αμαρτωλό. Κριμένος από το γράμμα του νόμου, όπως τον εφαρμόζουν οι άνθρωποι στην εξωτερική ζωή, είχε απέχει από την αμαρτία· αλλά όταν κοίταξε στα βάθη των ιερών εντολών του και είδε τον εαυτό του όπως τον έβλεπε ο Θεός, υποκλίθηκε με ταπεινότητα και ομολόγησε την ενοχή του. Λέει: «Κάποτε ζούσα χωρίς τον νόμο· αλλά όταν ήρθε η εντολή, η αμαρτία αναζωπυρώθηκε και εγώ πέθανα». Ρωμαίους 7:9. Όταν είδε την πνευματική φύση του νόμου, η αμαρτία εμφανίστηκε στην πραγματική της φρικαλεότητα και η αυτοεκτίμησή του εξαφανίστηκε.
Ο Θεός δεν θεωρεί όλες τις αμαρτίες ως ίσης βαρύτητας. Υπάρχουν βαθμοί ενοχής στην εκτίμησή Του, όπως και στην εκτίμηση των ανθρώπων. Όμως, όσο ασήμαντη και αν φαίνεται αυτή ή εκείνη η κακή πράξη στα μάτια των ανθρώπων, καμία αμαρτία δεν είναι μικρή στα μάτια του Θεού. Η κρίση του ανθρώπου είναι μεροληπτική, ατελής· αλλά ο Θεός εκτιμά όλα τα πράγματα όπως είναι πραγματικά. Ο μέθυσος περιφρονείται και του λένε ότι η αμαρτία του θα τον αποκλείσει από τον ουρανό, ενώ η υπερηφάνεια, ο εγωισμός και η απληστία συχνά μένουν ατιμώρητα. Αλλά αυτές είναι αμαρτίες που είναι ιδιαίτερα προσβλητικές για τον Θεό· γιατί είναι αντίθετες με την καλοσύνη του χαρακτήρα Του, με την ανιδιοτελή αγάπη που είναι η ίδια η ατμόσφαιρα του αμαρτωλού σύμπαντος. Αυτός που πέφτει σε κάποια από τις πιο σοβαρές αμαρτίες μπορεί να νιώθει ντροπή και φτώχεια και την ανάγκη του για τη χάρη του Χριστού, αλλά η υπερηφάνεια δεν νιώθει καμία ανάγκη και έτσι κλείνει την καρδιά στον Χριστό και στις άπειρες ευλογίες που ήρθε να δώσει.
Ο φτωχός τελώνης που προσευχήθηκε: «Θεέ, ελέησον με τον αμαρτωλό» (Λουκάς 18:13), θεωρούσε τον εαυτό του πολύ κακό άνθρωπο, και οι άλλοι τον έβλεπαν με τον ίδιο τρόπο. Αλλά ένιωθε την ανάγκη του και, με το βάρος της ενοχής και της ντροπής, ήρθε ενώπιον του Θεού, ζητώντας το έλεός Του. Η καρδιά του ήταν ανοιχτή για να κάνει το Πνεύμα του Θεού το ευγενικό έργο Του και να τον ελευθερώσει από τη δύναμη της αμαρτίας. Η αλαζονική, αυτοδικαιωτική προσευχή του Φαρισαίου έδειξε ότι η καρδιά του ήταν κλειστή στην επίδραση του Αγίου Πνεύματος. Λόγω της απόστασής του από τον Θεό, δεν είχε καμία αίσθηση της δικής του ακαθαρσίας, σε αντίθεση με την τελειότητα της θείας αγιότητας. Δεν ένιωθε καμία ανάγκη και δεν έλαβε τίποτα.
Αν βλέπεις την αμαρτωλότητά σου, μην περιμένεις να γίνεις καλύτερος. Πόσοι είναι εκείνοι που νομίζουν ότι δεν είναι αρκετά καλοί για να έρθουν στον Χριστό. Περιμένετε να γίνετε καλύτεροι με τις δικές σας προσπάθειες; «Μπορεί ο Αιθίοπας να αλλάξει το δέρμα του, ή η λεοπάρδαλη τα στίγματα της; Τότε μπορείτε και εσείς να κάνετε το καλό, εσείς που έχετε συνηθίσει να κάνετε το κακό». Ιερεμίας 13:23. Η βοήθεια για εμάς βρίσκεται μόνο στον Θεό. Δεν πρέπει να περιμένουμε πιο ισχυρές πειστικές επιχειρηματολογίες, καλύτερες ευκαιρίες ή πιο άγια διαθέσεις. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα από μόνοι μας. Πρέπει να έρθουμε στον Χριστό όπως είμαστε.
Αλλά ας μην ξεγελάσει κανείς τον εαυτό του με τη σκέψη ότι ο Θεός, με τη μεγάλη αγάπη και το έλεός Του, θα σώσει ακόμη και όσους απορρίπτουν τη χάρη Του. Η υπερβολική αμαρτωλότητα της αμαρτίας μπορεί να εκτιμηθεί μόνο υπό το φως του σταυρού. Όταν οι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι ο Θεός είναι πολύ καλός για να απορρίψει τον αμαρτωλό, ας κοιτάξουν προς το Γολγοθά. Επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να σωθεί ο άνθρωπος, επειδή χωρίς αυτή τη θυσία ήταν αδύνατο για το ανθρώπινο γένος να ξεφύγει από τη μολυσματική δύναμη της αμαρτίας και να αποκατασταθεί η κοινωνία με τα άγια όντα, αδύνατο για αυτούς να γίνουν και πάλι μέτοχοι της πνευματικής ζωής, γι' αυτό ο Χριστός ανέλαβε την ενοχή των ανυπάκουων και υπέφερε στη θέση των αμαρτωλών. Η αγάπη, τα παθήματα και ο θάνατος του Υιού του Θεού μαρτυρούν όλα την τρομερή τεράστια έκταση της αμαρτίας και δηλώνουν ότι δεν υπάρχει διαφυγή από τη δύναμή της, καμία ελπίδα για ανώτερη ζωή, παρά μόνο μέσω της υποταγής της ψυχής στον Χριστό.
Οι αμετανόητοι μερικές φορές δικαιολογούνται λέγοντας για τους ομολογούμενους χριστιανούς: «Είμαι τόσο καλός όσο και αυτοί. Δεν είναι πιο αυστηροί, νηφάλιοι ή συνετοί στη συμπεριφορά τους από ό,τι εγώ. Αγαπούν την απόλαυση και την αυτοϊκανοποίηση όσο και εγώ». Έτσι, χρησιμοποιούν τα λάθη των άλλων ως δικαιολογία για την παραμέληση των καθηκόντων τους. Αλλά οι αμαρτίες και τα ελαττώματα των άλλων δεν δικαιολογούν κανέναν, γιατί ο Κύριος δεν μας έχει δώσει ένα λανθασμένο ανθρώπινο πρότυπο. Ο άμωμος Υιός του Θεού μας έχει δοθεί ως παράδειγμα, και όσοι διαμαρτύρονται για την λανθασμένη πορεία των ομολογούμενων χριστιανών είναι αυτοί που πρέπει να δείξουν καλύτερη ζωή και πιο ευγενή παραδείγματα. Αν έχουν τόσο υψηλή αντίληψη για το τι πρέπει να είναι ένας χριστιανός, δεν είναι η δική τους αμαρτία τόσο μεγαλύτερη; Ξέρουν τι είναι σωστό, αλλά αρνούνται να το κάνουν.
Προσέξτε την αναβλητικότητα. Μην αναβάλλετε το έργο της εγκατάλειψης των αμαρτιών σας και της αναζήτησης της καθαρότητας της καρδιάς μέσω του Ιησού. Εδώ είναι που χιλιάδες και χιλιάδες έχουν σφάλει με αιώνια απώλεια. Δεν θα σταθώ εδώ στη συντομία και την αβεβαιότητα της ζωής, αλλά υπάρχει ένας τρομερός κίνδυνος – ένας κίνδυνος που δεν έχει γίνει επαρκώς κατανοητός – στο να καθυστερούμε να υποκύψουμε στη ικετευτική φωνή του Αγίου Πνεύματος του Θεού, επιλέγοντας να ζούμε στην αμαρτία, γιατί τέτοια είναι στην πραγματικότητα αυτή η καθυστέρηση. Η αμαρτία, όσο μικρή και αν θεωρείται, μπορεί να επιδοθεί μόνο με κίνδυνο ατελείωτης απώλειας. Ό,τι δεν νικάμε, θα μας νικήσει και θα προκαλέσει την καταστροφή μας.
Ο Αδάμ και η Εύα έπεισαν τους εαυτούς τους ότι, σε ένα τόσο μικρό θέμα όπως το να φάνε τον απαγορευμένο καρπό, δεν θα μπορούσαν να προκύψουν τόσο τρομερές συνέπειες όπως είχε δηλώσει ο Θεός. Αλλά αυτό το μικρό θέμα ήταν η παράβαση του αμετάβλητου και ιερού νόμου του Θεού, και χώρισε τον άνθρωπο από τον Θεό και άνοιξε τις πύλες του θανάτου και της ανείπωτης θλίψης στον κόσμο μας. Από αιώνα σε αιώνα, από τη γη μας αντηχεί μια συνεχής κραυγή θρήνου, και ολόκληρη η δημιουργία στενάζει και αγωνίζεται μαζί στον πόνο ως συνέπεια της ανυπακοής του ανθρώπου. Ακόμη και ο ουρανός έχει νιώσει τις επιπτώσεις της εξέγερσής του ενάντια στον Θεό. Ο Γολγοθάς στέκεται ως μνημείο της εκπληκτικής θυσίας που απαιτήθηκε για να εξιλεωθεί η παράβαση του θεϊκού νόμου. Ας μην θεωρούμε την αμαρτία ως κάτι ασήμαντο.
Κάθε πράξη παράβασης, κάθε παραμέληση ή απόρριψη της χάρης του Χριστού έχει αντίκτυπο στον εαυτό σας. Σκληραίνει την καρδιά, διαφθείρει τη θέληση, μουδιάζει την κατανόηση και όχι μόνο σας κάνει λιγότερο πρόθυμους να υποκύψετε, αλλά και λιγότερο ικανούς να υποκύψετε στην τρυφερή ικεσία του Αγίου Πνεύματος του Θεού.
Πολλοί ηρεμούν την ταραγμένη συνείδησή τους με τη σκέψη ότι μπορούν να αλλάξουν την πορεία του κακού όταν το επιλέξουν, ότι μπορούν να παίζουν με τις προσκλήσεις της ευσπλαχνίας και να εντυπωσιάζονται ξανά και ξανά. Νομίζουν ότι αφού προσβάλλουν το Πνεύμα της χάρης, αφού ρίχνουν την επιρροή τους στο πλευρό του Σατανά, σε μια στιγμή τρομερής ακρότητας μπορούν να αλλάξουν την πορεία τους. Αλλά αυτό δεν γίνεται τόσο εύκολα. Η εμπειρία, η εκπαίδευση μιας ολόκληρης ζωής, έχει διαμορφώσει τόσο βαθιά τον χαρακτήρα, που λίγοι επιθυμούν τότε να δεχτούν την εικόνα του Ιησού.
Ακόμη και ένα λάθος χαρακτηριστικό του χαρακτήρα, μια αμαρτωλή επιθυμία, που επιμένει να καλλιεργείται, τελικά θα εξουδετερώσει όλη τη δύναμη του ευαγγελίου. Κάθε αμαρτωλή απόλαυση ενισχύει την αποστροφή της ψυχής προς τον Θεό. Ο άνθρωπος που εκδηλώνει μια απίστευτη σκληρότητα ή μια αδιάφορη αδιαφορία για τη θεία αλήθεια δεν κάνει παρά να θερίζει αυτό που ο ίδιος έσπειρε. Σε όλη την Αγία Γραφή δεν υπάρχει πιο τρομακτική προειδοποίηση ενάντια στο να παίζουμε με το κακό από τα λόγια του σοφού ότι ο αμαρτωλός «θα δεθεί με τα σχοινιά των αμαρτιών του» (Παροιμίες 5:22).
Ο Χριστός είναι έτοιμος να μας ελευθερώσει από την αμαρτία, αλλά δεν εξαναγκάζει τη θέληση. Και αν, με επίμονη παράβαση, η ίδια η θέληση είναι εντελώς στραμμένη προς το κακό και δεν επιθυμούμε να ελευθερωθούμε, αν δεν δεχτούμε τη χάρη Του, τι άλλο μπορεί να κάνει; Έχουμε καταστρέψει τους εαυτούς μας με την αποφασιστική απόρριψη της αγάπης Του. «Ιδού, τώρα είναι ο καιρός της αποδοχής, ιδού, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας».
2 Κορινθίους 6:2. «Σήμερα, αν ακούσετε τη φωνή Του, μην σκληρύνετε τις καρδιές σας». Εβραίους 3:7-8. «Ο άνθρωπος βλέπει την εξωτερική εμφάνιση, αλλά ο Κύριος βλέπει την καρδιά» (1 Σαμουήλ 16:7) — την ανθρώπινη καρδιά, με τα αντικρουόμενα συναισθήματα χαράς και θλίψης, την περιπλανώμενη, ατίθαση καρδιά, που είναι η κατοικία τόσων πολλών ακαθαρσιών και δόλων.
Αυτός γνωρίζει τα κίνητρά της, τις προθέσεις και τους σκοπούς της. Πηγαίνετε σ' Αυτόν με την ψυχή σας, όσο αμαρτωλή κι αν είναι. Όπως ο ψαλμωδός, ανοίξτε τα μυστικά της μπροστά στο παντογνώστη μάτι, φωνάζοντας: «Εξετάστε με, Θεέ, και γνωρίστε την καρδιά μου· δοκιμάστε με και γνωρίστε τις σκέψεις μου· και δείτε αν υπάρχει σε μένα κακία, και οδηγήστε με στον αιώνιο δρόμο». Ψαλμός 139:23-24.
Πολλοί αποδέχονται μια διανοητική θρησκεία, μια μορφή ευσέβειας, όταν η καρδιά τους δεν είναι καθαρή. Ας είναι η προσευχή σας: «Δημιούργησε μέσα μου μια καθαρή καρδιά, Θεέ μου, και ανανέωσε μέσα μου ένα σωστό πνεύμα». Ψαλμός 51:10. Αντιμετωπίστε με ειλικρίνεια τη δική σας ψυχή. Να είστε τόσο σοβαροί και επίμονοι, όσο θα ήσασταν αν διακυβευόταν η θνητή σας ζωή. Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να διευθετηθεί μεταξύ του Θεού και της δικής σας ψυχής, να διευθετηθεί για την αιωνιότητα. Μια υποτιθέμενη ελπίδα, και τίποτα περισσότερο, θα αποδειχθεί η καταστροφή σας.
Μελετήστε τον Λόγο του Θεού με προσευχή. Αυτός ο Λόγος σας παρουσιάζει, στον νόμο του Θεού και στη ζωή του Χριστού, τις μεγάλες αρχές της αγιότητας, χωρίς τις οποίες «κανείς δεν θα δει τον Κύριο». Εβραίους 12:14. Σας πείθει για την αμαρτία, αποκαλύπτει με σαφήνεια τον δρόμο της σωτηρίας. Δώστε προσοχή σε αυτόν ως τη φωνή του Θεού που μιλάει στην ψυχή σας.
Όταν βλέπεις την τεράστια έκταση της αμαρτίας, όταν βλέπεις τον εαυτό σου όπως είσαι πραγματικά, μην απελπίζεσαι. Ο Χριστός ήρθε για να σώσει τους αμαρτωλούς. Δεν πρέπει να συμφιλιώσουμε τον Θεό μαζί μας, αλλά — ω, θαυμαστή αγάπη! — ο Θεός στον Χριστό «συμφιλιώνει τον κόσμο με τον εαυτό Του» (2 Κορινθίους 5:19). Με την τρυφερή αγάπη Του, κερδίζει τις καρδιές των παιδιών Του που έχουν παραστρατήσει. Κανένας γήινος γονιός δεν θα μπορούσε να είναι τόσο υπομονετικός με τα λάθη και τις παραβάσεις των παιδιών του, όσο είναι ο Θεός με εκείνους που επιδιώκει να σώσει. Κανείς δεν θα μπορούσε να παρακαλέσει πιο τρυφερά τον παραβάτη. Κανένα ανθρώπινο στόμα δεν έχει εκφράσει πιο τρυφερές ικεσίες στον περιπλανώμενο από ό,τι Εκείνος. Όλες οι υποσχέσεις Του, οι προειδοποιήσεις Του, δεν είναι παρά η ανάσα μιας ανείπωτης αγάπης.
Όταν ο Σατανάς έρχεται να σου πει ότι είσαι μεγάλος αμαρτωλός, κοίταξε τον Λυτρωτή σου και μίλησε για τα προσόντα Του. Αυτό που θα σε βοηθήσει είναι να κοιτάξεις το φως Του. Αναγνώρισε την αμαρτία σου, αλλά πες στον εχθρό ότι «ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς» και ότι μπορείς να σωθείς από την ασύγκριτη αγάπη Του (1 Τιμόθεο 1:15). Ο Ιησούς έθεσε στον Σίμωνα μια ερώτηση σχετικά με δύο οφειλέτες. Ο ένας χρωστούσε στον κύριό του ένα μικρό ποσό, και ο άλλος χρωστούσε ένα πολύ μεγάλο ποσό· αλλά τους συγχώρεσε και τους δύο, και ο Χριστός ρώτησε τον Σίμωνα ποιος οφειλέτης θα αγαπούσε περισσότερο τον κύριό του. Ο Σίμων απάντησε: «Αυτός στον οποίο συγχώρεσε περισσότερο» (Λουκάς 7:43). Ήμασταν μεγάλοι αμαρτωλοί, αλλά ο Χριστός πέθανε για να συγχωρεθούμε. Τα πλεονεκτήματα της θυσίας Του είναι αρκετά για να τα παρουσιάσουμε στον Πατέρα εκ μέρους μας. Εκείνοι στους οποίους έχει συγχωρήσει περισσότερο θα Τον αγαπήσουν περισσότερο και θα σταθούν πιο κοντά στο θρόνο Του για να Τον δοξάσουν για τη μεγάλη αγάπη Του και την άπειρη θυσία Του. Όταν κατανοούμε πλήρως την αγάπη του Θεού, συνειδητοποιούμε καλύτερα την αμαρτωλότητα της αμαρτίας. Όταν βλέπουμε το μήκος της αλυσίδας που μας έριξαν, όταν κατανοούμε κάτι από την άπειρη θυσία που έκανε ο Χριστός για χάρη μας, η καρδιά μας λιώνει από τρυφερότητα και μετάνοια.
Ομολογία
«Όποιος καλύπτει τις αμαρτίες του δεν θα ευημερήσει, αλλά όποιος τις ομολογεί και τις εγκαταλείπει θα βρει έλεος.» Παροιμίες 28:13.
Οι προϋποθέσεις για να λάβουμε το έλεος του Θεού είναι απλές, δίκαιες και λογικές. Ο Κύριος δεν απαιτεί από εμάς να κάνουμε κάτι βαρύ για να λάβουμε τη συγχώρεση των αμαρτιών μας. Δεν χρειάζεται να κάνουμε μακρά και κουραστικά προσκυνήματα ή να εκτελούμε οδυνηρές ποινές για να παραδώσουμε τις ψυχές μας στον Θεό του ουρανού ή να εξιλεώσουμε τις παραβάσεις μας· αλλά όποιος ομολογεί και εγκαταλείπει την αμαρτία του θα λάβει έλεος.
Ο απόστολος λέει: «Ομολογείτε τα σφάλματά σας ο ένας στον άλλον και προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον, για να θεραπευτείτε». Ιακώβου 5:16. Ομολογήστε τις αμαρτίες σας στον Θεό, ο οποίος μόνο μπορεί να τις συγχωρήσει, και τα λάθη σας ο ένας στον άλλον. Αν έχετε προσβάλει τον φίλο ή τον γείτονά σας, πρέπει να αναγνωρίσετε το λάθος σας, και είναι καθήκον του να σας συγχωρήσει ελεύθερα. Τότε πρέπει να ζητήσετε τη συγχώρεση του Θεού, επειδή ο αδελφός που έχετε πληγώσει είναι ιδιοκτησία του Θεού, και πληγώνοντάς τον αμαρτήσατε ενάντια στον Δημιουργό και Λυτρωτή του. Η υπόθεση παραπέμπεται στον μόνο αληθινό Μεσίτη, τον μεγάλο Αρχιερέα μας, ο οποίος «υπέστη σε όλα τα σημεία πειρασμούς όπως εμείς, χωρίς όμως να αμαρτήσει», και ο οποίος «συμμερίζεται τα αισθήματα των αδυναμιών μας» (Εβραίους 4:15) και είναι ικανός να καθαρίσει από κάθε λεκέ ανομίας.
Όσοι δεν έχουν ταπεινώσει την ψυχή τους ενώπιον του Θεού αναγνωρίζοντας την ενοχή τους, δεν έχουν ακόμη εκπληρώσει την πρώτη προϋπόθεση της αποδοχής. Αν δεν έχουμε βιώσει τη μετάνοια για την οποία δεν πρέπει να μετανοούμε, και δεν έχουμε ομολογήσει τις αμαρτίες μας με αληθινή ταπείνωση της ψυχής και συντριβή του πνεύματος, αποστρεφόμενοι την ανομία μας, δεν έχουμε ποτέ αναζητήσει αληθινά τη συγχώρεση των αμαρτιών· και αν δεν την έχουμε αναζητήσει, δεν έχουμε βρει ποτέ την ειρήνη του Θεού. Ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν έχουμε άφεση των αμαρτιών του παρελθόντος είναι ότι δεν είμαστε πρόθυμοι να ταπεινώσουμε τις καρδιές μας και να συμμορφωθούμε με τους όρους του Λόγου της αλήθειας. Δίνεται ρητή οδηγία σχετικά με αυτό το θέμα. Η ομολογία της αμαρτίας, είτε δημόσια είτε ιδιωτική, πρέπει να είναι ειλικρινής και να εκφράζεται ελεύθερα. Δεν πρέπει να επιβάλλεται στον αμαρτωλό. Δεν πρέπει να γίνεται με επιπόλαια και αδιάφορη διάθεση, ούτε να επιβάλλεται σε όσους δεν έχουν συνειδητοποιήσει τον αποτρόπαιο χαρακτήρα της αμαρτίας. Η εξομολόγηση που είναι έκφραση της βαθύτερης ψυχής βρίσκει το δρόμο της προς τον Θεό της άπειρης ευσπλαχνίας. Ο ψαλμωδός λέει: «Ο Κύριος είναι κοντά σε όσους έχουν σπασμένη καρδιά και σώζει όσους έχουν συντριμμένο πνεύμα». Ψαλμός 34:18.
Η αληθινή εξομολόγηση έχει πάντα συγκεκριμένο χαρακτήρα και αναγνωρίζει συγκεκριμένες αμαρτίες. Μπορεί να είναι τέτοιας φύσης που να πρέπει να παρουσιαστούν μόνο ενώπιον του Θεού, μπορεί να είναι αδικίες που πρέπει να εξομολογηθούν σε άτομα που έχουν υποστεί βλάβη από αυτές, ή μπορεί να είναι δημόσιου χαρακτήρα και τότε πρέπει να εξομολογηθούν δημόσια. Αλλά κάθε εξομολόγηση πρέπει να είναι σαφής και στοχευμένη, αναγνωρίζοντας τις ίδιες τις αμαρτίες για τις οποίες είστε ένοχοι.
Στην εποχή του Σαμουήλ, οι Ισραηλίτες απομακρύνθηκαν από τον Θεό. Υπέφεραν τις συνέπειες της αμαρτίας, διότι είχαν χάσει την πίστη τους στον Θεό, είχαν χάσει την αντίληψή τους για τη δύναμη και τη σοφία Του να κυβερνά το έθνος, είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην ικανότητά Του να υπερασπίζεται και να δικαιώνει τον σκοπό Του. Απομακρύνθηκαν από τον μεγάλο Κυβερνήτη του σύμπαντος και επιθυμούσαν να κυβερνηθούν όπως τα έθνη γύρω τους. Πριν βρουν την ειρήνη, έκαναν αυτή τη σαφή ομολογία: «Προσθέσαμε σε όλες τις αμαρτίες μας και αυτό το κακό, ζητώντας μας βασιλιά». 1 Σαμουήλ 12:19. Η ίδια η αμαρτία για την οποία είχαν καταδικαστεί έπρεπε να ομολογηθεί. Η αχαριστία τους καταπίεζε τις ψυχές τους και τους απομάκρυνε από τον Θεό.
Η ομολογία δεν θα είναι αποδεκτή από τον Θεό χωρίς ειλικρινή μετάνοια και μεταρρύθμιση.
Πρέπει να γίνουν αποφασιστικές αλλαγές στη ζωή· όλα όσα προσβάλλουν τον Θεό πρέπει να απομακρυνθούν. Αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της γνήσιας λύπης για την αμαρτία. Το έργο που πρέπει να κάνουμε από την πλευρά μας είναι σαφώς καθορισμένο μπροστά μας: «Πλύνεσθε, καθαρίσθε· απομακρύνετε το κακό των πράξεών σας από μπροστά στα μάτια Μου· σταματήστε να κάνετε το κακό· μάθετε να κάνετε το καλό· ζητήστε δικαιοσύνη, ανακουφίστε τους καταπιεσμένους, κρίνετε τους ορφανούς, υπερασπιστείτε τις χήρες». Ησαΐας 1:16-17. «Αν ο ασεβής επιστρέψει την εγγύηση, δώσει πίσω αυτό που έκλεψε, περπατήσει σύμφωνα με τους νόμους της ζωής, χωρίς να διαπράξει αδικία, σίγουρα θα ζήσει, δεν θα πεθάνει». Ιεζεκιήλ 33:15. Ο Παύλος λέει, μιλώντας για το έργο της μετάνοιας: «Λυπήθηκατε με θεϊκό τρόπο, τι προσοχή προκάλεσε αυτό σε σας, ναι, τι καθαρότητα, ναι, τι αγανάκτηση, ναι, τι φόβο, ναι, τι έντονη επιθυμία, ναι, τι ζήλο, ναι, τι εκδίκηση! Σε όλα τα πράγματα αποδείξατε ότι είστε καθαροί σε αυτό το θέμα». 2 Κορινθίους 7:11.
Όταν η αμαρτία έχει νεκρώσει τις ηθικές αντιλήψεις, ο παραβάτης δεν διακρίνει τα ελαττώματα του χαρακτήρα του ούτε συνειδητοποιεί το μέγεθος του κακού που έχει διαπράξει· και, αν δεν υποκύψει στη δύναμη της καταδίκης του Αγίου Πνεύματος, παραμένει σε μερική τύφλωση ως προς την αμαρτία του. Οι ομολογίες του δεν είναι ειλικρινείς και σοβαρές. Σε κάθε παραδοχή της ενοχής του προσθέτει μια δικαιολογία για τη συμπεριφορά του, δηλώνοντας ότι αν δεν ήταν ορισμένες περιστάσεις, δεν θα είχε κάνει αυτό ή εκείνο για το οποίο επιπλήττεται.
Αφού ο Αδάμ και η Εύα έφαγαν από τον απαγορευμένο καρπό, γέμισαν με ένα αίσθημα ντροπής και τρόμου. Αρχικά, η μόνη τους σκέψη ήταν πώς να δικαιολογήσουν την αμαρτία τους και να γλιτώσουν από την τρομερή ποινή του θανάτου. Όταν ο Κύριος τους ρώτησε για την αμαρτία τους, ο Αδάμ απάντησε, ρίχνοντας την ευθύνη εν μέρει στον Θεό και εν μέρει στη σύντροφό του: «Η γυναίκα που μου έδωσες να είναι μαζί μου, μου έδωσε από το δέντρο, και εγώ έφαγα». Η γυναίκα έριξε την ευθύνη στο φίδι, λέγοντας: «Το φίδι με ξεγέλασε, και εγώ έφαγα». Γένεση 3:12-13. Γιατί έφτιαξες το φίδι; Γιατί επέτρεψες να μπει στην Εδέμ; Αυτές ήταν οι ερωτήσεις που υπονοούσε η δικαιολογία της για την αμαρτία της, επιρρίπτοντας έτσι στον Θεό την ευθύνη για την πτώση τους. Το πνεύμα της αυτοδικαίωση προήλθε από τον πατέρα του ψεύδους και έχει εκδηλωθεί από όλους τους γιους και τις κόρες του Αδάμ. Ομολογίες αυτού του είδους δεν εμπνέονται από το θείο Πνεύμα και δεν είναι αποδεκτές από τον Θεό. Η αληθινή μετάνοια θα οδηγήσει τον άνθρωπο να φέρει ο ίδιος την ευθύνη της αμαρτίας του και να την αναγνωρίσει χωρίς εξαπάτηση ή υποκρισία. Όπως ο φτωχός τελώνης, που δεν σήκωσε ούτε τα μάτια του προς τον ουρανό, θα φωνάξει: «Θεέ, ελέησον με τον αμαρτωλό», και όσοι αναγνωρίσουν την ευθύνη τους θα δικαιωθούν, γιατί ο Ιησούς θα επικαλεστεί το αίμα Του για χάρη της μετανοημένης ψυχής.
Τα παραδείγματα γνήσιας μετάνοιας και ταπείνωσης στο Λόγο του Θεού αποκαλύπτουν ένα πνεύμα ομολογίας στο οποίο δεν υπάρχει δικαιολογία για την αμαρτία ή προσπάθεια αυτοδικαίωσης. Ο Παύλος δεν προσπάθησε να προστατεύσει τον εαυτό του· περιγράφει την αμαρτία του με τα πιο σκοτεινά χρώματα, χωρίς να προσπαθεί να μειώσει την ενοχή του. Λέει: «Πολύς από τους αγίους έκλεισα στη φυλακή, έχοντας λάβει εξουσία από τους αρχιερείς· και όταν θανατώθηκαν, ψήφισα εναντίον τους. Και τους τιμωρούσα συχνά σε κάθε συναγωγή και τους ανάγκαζα να βλασφημούν. Και όντας εξαιρετικά οργισμένος εναντίον τους, τους καταδίωκα ακόμη και σε ξένες πόλεις». Πράξεις 26:10-11. Δεν διστάζει να δηλώσει ότι «ο Χριστός Ιησούς ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς, των οποίων εγώ είμαι ο πρώτος» (1 Τιμόθεο 1:15).
Η ταπεινή και συντριμμένη καρδιά, υποταγμένη σε γνήσια μετάνοια, θα εκτιμήσει κάτι από την αγάπη του Θεού και το κόστος του Γολγοθά. Και όπως ένας γιος ομολογεί σε έναν αγαπητό πατέρα, έτσι και ο αληθινά μετανοημένος θα φέρει όλες τις αμαρτίες του ενώπιον του Θεού. Και είναι γραμμένο: «Αν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, είναι πιστός και δίκαιος να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία». 1 Ιωάννης 1:9.
Αφιέρωση
Η υπόσχεση του Θεού είναι: «Θα Με αναζητήσετε και θα Με βρείτε, όταν Με αναζητήσετε με όλη σας την καρδιά» (Ιερεμίας 29:13).
Πρέπει να παραδώσουμε ολόκληρη την καρδιά μας στον Θεό, αλλιώς δεν θα μπορέσει ποτέ να επέλθει η αλλαγή που θα μας επαναφέρει στην ομοιότητά Του. Από τη φύση μας είμαστε αποξενωμένοι από τον Θεό. Το Άγιο Πνεύμα περιγράφει την κατάστασή μας με τα εξής λόγια: «Νεκροί σε παραβάσεις και αμαρτίες» (Εφεσίους 2:1), «ολόκληρο το κεφάλι είναι άρρωστο, και ολόκληρη η καρδιά εξασθενημένη... δεν υπάρχει υγεία σε αυτήν» (Ησαΐας 1:5-6). Είμαστε αιχμάλωτοι στην παγίδα του Σατανά, «αιχμάλωτοι από αυτόν κατά τη θέλησή του» (2 Τιμόθεο 2:26). Ο Θεός επιθυμεί να μας θεραπεύσει, να μας ελευθερώσει. Αλλά επειδή αυτό απαιτεί μια πλήρη μεταμόρφωση, μια ανανέωση ολόκληρης της φύσης μας, πρέπει να παραδοθούμε εξ ολοκλήρου σε Αυτόν.
Ο αγώνας ενάντια στον εαυτό μας είναι η μεγαλύτερη μάχη που έχει δοθεί ποτέ. Η παράδοση του εαυτού μας, η υποταγή σε όλα στη θέληση του Θεού, απαιτεί αγώνα· αλλά η ψυχή πρέπει να υποταχθεί στον Θεό πριν μπορέσει να ανανεωθεί στην αγιότητα.
Η κυβέρνηση του Θεού δεν βασίζεται, όπως θα ήθελε να το παρουσιάσει ο Σατανάς, σε μια τυφλή υποταγή, σε έναν παράλογο έλεγχο. Απευθύνεται στη διάνοια και στη συνείδηση. «Ελάτε τώρα, και ας λογικευτούμε μαζί» (Ησαΐας 1:18) είναι η πρόσκληση του Δημιουργού προς τα όντα που έχει δημιουργήσει. Ο Θεός δεν επιβάλλει τη θέλησή Του στα πλάσματά Του. Δεν μπορεί να δεχτεί μια υποταγή που δεν δίνεται οικειοθελώς και με σύνεση. Μια απλή αναγκαστική υποταγή θα εμπόδιζε κάθε πραγματική ανάπτυξη του νου ή του χαρακτήρα· θα έκανε τον άνθρωπο ένα απλό αυτόματο. Αυτό δεν είναι ο σκοπός του Δημιουργού. Επιθυμεί ο άνθρωπος, το επιστέγασμα της δημιουργικής Του δύναμης, να φτάσει στην υψηλότερη δυνατή ανάπτυξη. Μας θέτει μπροστά μας το ύψος της ευλογίας στην οποία επιθυμεί να μας φέρει μέσω της χάρης Του. Μας προσκαλεί να παραδοθούμε σε Αυτόν, ώστε να πραγματοποιήσει το θέλημά Του μέσα μας. Εμείς πρέπει να επιλέξουμε αν θα ελευθερωθούμε από τα δεσμά της αμαρτίας, για να μοιραστούμε την ένδοξη ελευθερία των υιών του Θεού.
Δίνοντας τον εαυτό μας στον Θεό, πρέπει αναγκαστικά να εγκαταλείψουμε όλα όσα μας χωρίζουν από Αυτόν. Γι' αυτό ο Σωτήρας λέει: «Όποιος από σας δεν εγκαταλείψει όλα όσα έχει, δεν μπορεί να είναι μαθητής Μου» (Λουκάς 14:33). Ό,τι απομακρύνει την καρδιά από τον Θεό πρέπει να εγκαταλειφθεί. Ο Μαμμών είναι το είδωλο πολλών. Η αγάπη για το χρήμα, η επιθυμία για πλούτο, είναι η χρυσή αλυσίδα που τους δένει με τον Σατανά. Η φήμη και η κοσμική τιμή λατρεύονται από μια άλλη κατηγορία ανθρώπων. Η ζωή της εγωιστικής άνεσης και της ελευθερίας από τις ευθύνες είναι το είδωλο άλλων. Αλλά αυτά τα δουλοπρεπή δεσμά πρέπει να σπάσουν. Δεν μπορούμε να ανήκουμε κατά το ήμισυ στον Κύριο και κατά το ήμισυ στον κόσμο. Δεν είμαστε παιδιά του Θεού, αν δεν είμαστε εξ ολοκλήρου τέτοια.
Υπάρχουν εκείνοι που δηλώνουν ότι υπηρετούν τον Θεό, ενώ βασίζονται στις δικές τους προσπάθειες για να υπακούσουν στον νόμο Του, να διαμορφώσουν έναν σωστό χαρακτήρα και να εξασφαλίσουν τη σωτηρία. Οι καρδιές τους δεν συγκινούνται από κανένα βαθύ αίσθημα της αγάπης του Χριστού, αλλά επιδιώκουν να εκτελέσουν τα καθήκοντα της χριστιανικής ζωής ως αυτό που ο Θεός απαιτεί από αυτούς για να κερδίσουν τον ουρανό. Μια τέτοια θρησκεία δεν αξίζει τίποτα. Όταν ο Χριστός κατοικεί στην καρδιά, η ψυχή θα είναι τόσο γεμάτη με την αγάπη Του, με τη χαρά της κοινωνίας μαζί Του, που θα προσκολληθεί σ' Αυτόν· και στη σκέψη Του, το εγώ θα ξεχαστεί. Η αγάπη για τον Χριστό θα είναι η πηγή της δράσης. Όσοι αισθάνονται την αγάπη του Θεού που τους δεσμεύει δεν ρωτούν πόσο λίγο μπορούν να δώσουν για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του Θεού. Δεν ζητούν το ελάχιστο, αλλά στοχεύουν στην τέλεια συμμόρφωση με το θέλημα του Λυτρωτή τους. Με ένθερμη επιθυμία παραδίδουν τα πάντα και εκδηλώνουν ενδιαφέρον ανάλογο με την αξία του αντικειμένου που επιδιώκουν. Η ομολογία του Χριστού χωρίς αυτή τη βαθιά αγάπη είναι απλώς λόγια, ξηρή τυπικότητα και βαριά αγγαρεία.
Νιώθετε ότι είναι πολύ μεγάλη θυσία να παραδώσετε τα πάντα στον Χριστό; Ρωτήστε τον εαυτό σας: «Τι έχει δώσει ο Χριστός για μένα;» Ο Υιός του Θεού έδωσε τα πάντα — τη ζωή, την αγάπη και τα παθήματα — για τη λύτρωσή μας. Και είναι δυνατόν εμείς, τα ανάξια αντικείμενα μιας τόσο μεγάλης αγάπης, να κρύβουμε τις καρδιές μας από Αυτόν; Κάθε στιγμή της ζωής μας έχουμε συμμετάσχει στις ευλογίες της χάρης Του, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πλήρως το βάθος της άγνοιας και της δυστυχίας από την οποία έχουμε σωθεί. Μπορούμε να κοιτάξουμε Εκείνον που οι αμαρτίες μας έχουν διαπεράσει, και να είμαστε πρόθυμοι να περιφρονήσουμε όλη την αγάπη και τη θυσία Του; Λαμβάνοντας υπόψη την άπειρη ταπείνωση του Κυρίου της δόξας, θα γκρινιάζουμε επειδή μπορούμε να εισέλθουμε στη ζωή μόνο μέσω της σύγκρουσης και της αυτοταπείνωσης;
Η ερώτηση πολλών υπερήφανων καρδιών είναι: «Γιατί πρέπει να υποστώ μετάνοια και ταπείνωση για να έχω τη βεβαιότητα ότι ο Θεός με δέχεται;» Σας παραπέμπω στον Χριστό. Ήταν αμαρτία, και, περισσότερο από αυτό, ήταν ο Πρίγκιπας του ουρανού· αλλά για χάρη του ανθρώπου έγινε αμαρτία για το γένος. «Αριθμήθηκε μεταξύ των παραβατών, και έφερε την αμαρτία πολλών, και μεσίτευσε για τους παραβάτες» (Ησαΐας 53:12).
Αλλά τι εγκαταλείπουμε, όταν δίνουμε τα πάντα; Μια καρδιά μολυσμένη από την αμαρτία, για να την καθαρίσει ο Ιησούς, να την εξαγνίσει με το αίμα Του και να την σώσει με την ασύγκριτη αγάπη Του. Και όμως οι άνθρωποι θεωρούν δύσκολο να εγκαταλείψουν τα πάντα! Ντρέπομαι να το ακούω, ντρέπομαι να το γράφω.
Ο Θεός δεν απαιτεί από εμάς να εγκαταλείψουμε τίποτα που είναι προς το συμφέρον μας να διατηρήσουμε. Σε όλα όσα κάνει, έχει κατά νου το καλό των παιδιών Του. Μακάρι όλοι όσοι δεν έχουν επιλέξει τον Χριστό να συνειδητοποιήσουν ότι έχει να τους προσφέρει κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που αναζητούν για τον εαυτό τους. Ο άνθρωπος προκαλεί τη μεγαλύτερη ζημιά και αδικία στην ίδια του την ψυχή όταν σκέφτεται και ενεργεί αντίθετα με το θέλημα του Θεού. Δεν μπορεί να βρεθεί πραγματική χαρά στον δρόμο που απαγορεύει Εκείνος που ξέρει τι είναι καλύτερο και που σχεδιάζει για το καλό των πλασμάτων Του. Ο δρόμος της παράβασης είναι ο δρόμος της δυστυχίας και της καταστροφής.
Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι ο Θεός χαίρεται να βλέπει τα παιδιά Του να υποφέρουν. Όλος ο ουρανός ενδιαφέρεται για την ευτυχία του ανθρώπου. Ο ουράνιος Πατέρας μας δεν κλείνει τις πύλες της χαράς σε κανένα από τα πλάσματά Του. Οι θεϊκές απαιτήσεις μας καλούν να αποφεύγουμε τις απολαύσεις που θα φέρουν πόνο και απογοήτευση, που θα μας κλείσουν την πόρτα της ευτυχίας και του ουρανού. Ο Λυτρωτής του κόσμου δέχεται τους ανθρώπους όπως είναι, με όλες τις επιθυμίες, τις ατέλειες και τις αδυναμίες τους. Και όχι μόνο θα τους καθαρίσει από την αμαρτία και θα τους χαρίσει τη λύτρωση μέσω του αίματός Του, αλλά θα ικανοποιήσει και την επιθυμία της καρδιάς όλων όσων συναινούν να φέρουν το ζυγό Του, να φέρουν το φορτίο Του. Σκοπός Του είναι να δώσει ειρήνη και ανάπαυση σε όλους όσους έρχονται σε Αυτόν για το ψωμί της ζωής. Απαιτεί από εμάς να εκτελούμε μόνο εκείνα τα καθήκοντα που θα οδηγήσουν τα βήματά μας σε ύψη ευδαιμονίας που οι ανυπάκουοι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν. Η αληθινή, χαρούμενη ζωή της ψυχής είναι να έχει τον Χριστό μέσα της, την ελπίδα της δόξας.
Πολλοί ρωτούν: «Πώς μπορώ να παραδώσω τον εαυτό μου στον Θεό;» Επιθυμείς να παραδώσεις τον εαυτό σου σε Αυτόν, αλλά είσαι αδύναμος ηθικά, σκλάβος της αμφιβολίας και ελέγχεται από τις συνήθειες της αμαρτωλής ζωής σου. Οι υποσχέσεις και οι αποφάσεις σου είναι σαν σχοινιά από άμμο. Δεν μπορείς να ελέγξεις τις σκέψεις, τις παρορμήσεις και τα συναισθήματά σου. Η γνώση των αθετημένων υποσχέσεων και των χαμένων δεσμεύσεών σου αποδυναμώνει την εμπιστοσύνη σου στην ειλικρίνειά σου και σε κάνει να νιώθεις ότι ο Θεός δεν μπορεί να σε δεχτεί. Αλλά δεν πρέπει να απελπίζεσαι. Αυτό που πρέπει να καταλάβεις είναι η αληθινή δύναμη της θέλησης. Αυτή είναι η κυρίαρχη δύναμη στη φύση του ανθρώπου, η δύναμη της απόφασης ή της επιλογής. Όλα εξαρτώνται από τη σωστή δράση της θέλησης. Ο Θεός έχει δώσει στους ανθρώπους τη δύναμη της επιλογής. Είναι δική τους ευθύνη να την ασκήσουν. Δεν μπορείτε να αλλάξετε την καρδιά σας, δεν μπορείτε από μόνοι σας να δώσετε στον Θεό την αγάπη σας, αλλά μπορείτε να επιλέξετε να Τον υπηρετήσετε. Μπορείτε να Του δώσετε τη θέλησή σας και τότε Εκείνος θα ενεργήσει μέσα σας για να θέλετε και να πράξετε σύμφωνα με το θέλημά Του. Έτσι, ολόκληρη η φύση σας θα τεθεί υπό τον έλεγχο του Πνεύματος του Χριστού, η αγάπη σας θα επικεντρωθεί σε Εκείνον και οι σκέψεις σας θα είναι σε αρμονία με Εκείνον.
Οι επιθυμίες για καλοσύνη και αγιότητα είναι σωστές στο μέτρο που φτάνουν, αλλά αν σταματήσετε εδώ, δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα. Πολλοί θα χαθούν ενώ ελπίζουν και επιθυμούν να γίνουν χριστιανοί. Δεν φτάνουν στο σημείο να παραδώσουν τη θέλησή τους στον Θεό. Δεν επιλέγουν τώρα να γίνουν χριστιανοί.
Μέσω της σωστής άσκησης της θέλησης, μπορεί να γίνει μια ολική αλλαγή στη ζωή σας. Υποτασσόμενοι τη θέλησή σας στον Χριστό, συμμαχείτε με τη δύναμη που είναι πάνω από όλες τις αρχές και τις εξουσίες. Θα έχετε δύναμη από ψηλά για να σας κρατήσει σταθερούς, και έτσι, μέσω της συνεχούς παράδοσης στον Θεό, θα είστε σε θέση να ζήσετε τη νέα ζωή, τη ζωή της πίστης.
Πίστη και αποδοχή
Καθώς η συνείδησή σας έχει αφυπνιστεί από το Άγιο Πνεύμα, έχετε δει κάτι από το κακό της αμαρτίας, τη δύναμή της, την ενοχή της, τη δυστυχία της· και την κοιτάζετε με αποστροφή. Νιώθετε ότι η αμαρτία σας έχει χωρίσει από τον Θεό, ότι είστε δέσμιοι της δύναμης του κακού. Όσο περισσότερο αγωνίζεστε να ξεφύγετε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιείτε την αδυναμία σας. Τα κίνητρά σας είναι ακάθαρτα· η καρδιά σας είναι ακάθαρτη. Βλέπεις ότι η ζωή σου είναι γεμάτη εγωισμό και αμαρτία. Λαχταράς να συγχωρεθείς, να καθαριστείς, να ελευθερωθείς. Αρμονία με τον Θεό, ομοιότητα με Αυτόν – τι μπορείς να κάνεις για να τα αποκτήσεις;
Αυτό που χρειάζεσαι είναι ειρήνη – η συγχώρεση του Ουρανού, η ειρήνη και η αγάπη στην ψυχή. Τα χρήματα δεν μπορούν να την αγοράσουν, η διάνοια δεν μπορεί να την προσφέρει, η σοφία δεν μπορεί να την επιτύχει. Δεν μπορείς ποτέ να ελπίζεις ότι θα την εξασφαλίσεις με τις δικές σου προσπάθειες. Αλλά ο Θεός σου τα προσφέρει ως δώρο, «χωρίς χρήματα και χωρίς τιμή» (Ησαΐας 55:1). Είναι δικά σου, αν απλώς απλώσεις το χέρι σου και τα αρπάξεις. Ο Κύριος λέει: «Αν και οι αμαρτίες σας είναι κόκκινες σαν κόκκινο, θα γίνουν λευκές σαν χιόνι· αν και είναι κόκκινες σαν πορφύρα, θα γίνουν σαν μαλλί». Ησαΐας 1:18.
«Θα σας δώσω καινούργια καρδιά και θα βάλω μέσα σας καινούργιο πνεύμα» (Ιεζεκιήλ 36:26). Έχετε ομολογήσει τις αμαρτίες σας και τις έχετε απομακρύνει από την καρδιά σας. Έχετε αποφασίσει να αφιερωθείτε στον Θεό. Τώρα πηγαίνετε σ' Αυτόν και ζητήστε Του να σας καθαρίσει από τις αμαρτίες σας και να σας δώσει καινούργια καρδιά. Τότε πιστέψτε ότι θα το κάνει, επειδή το έχει υποσχεθεί.
Αυτό είναι το μάθημα που δίδαξε ο Ιησούς ενώ βρισκόταν στη γη, ότι πρέπει να πιστεύουμε ότι λαμβάνουμε το δώρο που μας υπόσχεται ο Θεός και ότι είναι δικό μας. Ο Ιησούς θεράπευσε τους ανθρώπους από τις ασθένειές τους όταν είχαν πίστη στη δύναμή Του. Τους βοήθησε σε πράγματα που μπορούσαν να δουν, εμπνέοντάς τους έτσι εμπιστοσύνη σε Αυτόν σχετικά με πράγματα που δεν μπορούσαν να δουν, οδηγώντας τους να πιστέψουν στη δύναμή Του να συγχωρεί αμαρτίες. Αυτό το δήλωσε ξεκάθαρα στη θεραπεία του παράλυτου: «Για να γνωρίσετε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία στη γη να συγχωρεί αμαρτίες. Τότε είπε στον παράλυτο: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Ματθαίος 9:6. Έτσι και ο ευαγγελιστής Ιωάννης λέει, μιλώντας για τα θαύματα του Χριστού: «Αυτά είναι γραμμένα, για να πιστέψετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντας να έχετε ζωή μέσω του ονόματός Του». » Ιωάννης 20:31.
Από την απλή βιβλική περιγραφή του πώς ο Ιησούς θεράπευσε τους αρρώστους, μπορούμε να μάθουμε κάτι για το πώς να πιστεύουμε σε Αυτόν για τη συγχώρεση των αμαρτιών. Ας στραφούμε στην ιστορία του παραλυτικού στη Βηθεσδά. Ο φτωχός πάσχων ήταν αβοήθητος· δεν είχε χρησιμοποιήσει τα άκρα του για τριάντα οκτώ χρόνια. Ωστόσο, ο Ιησούς του είπε: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα». Ο άρρωστος θα μπορούσε να πει: «Κύριε, αν με θεραπεύσεις, θα υπακούσω στο λόγο Σου». Όμως, όχι, πίστεψε στο λόγο του Χριστού, πίστεψε ότι θεραπεύτηκε και αμέσως έκανε την προσπάθεια. Ήθελε να περπατήσει και περπάτησε. Ενήργησε σύμφωνα με το λόγο του Χριστού και ο Θεός του έδωσε τη δύναμη. Θεραπεύτηκε.
Με τον ίδιο τρόπο, είσαι αμαρτωλός. Δεν μπορείς να εξιλεωθείς για τις αμαρτίες του παρελθόντος σου. Δεν μπορείς να αλλάξεις την καρδιά σου και να γίνεις άγιος. Αλλά ο Θεός υπόσχεται να κάνει όλα αυτά για σένα μέσω του Χριστού. Πιστεύεις σε αυτή την υπόσχεση. Ομολογείς τις αμαρτίες σου και παραδίδεις τον εαυτό σου στον Θεό. Θέλεις να Τον υπηρετήσεις. Όσο σίγουρα το κάνεις αυτό, τόσο σίγουρα ο Θεός θα εκπληρώσει τον λόγο Του προς εσένα. Αν πιστέψετε την υπόσχεση, αν πιστέψετε ότι σας έχουν συγχωρεθεί και καθαριστεί, ο Θεός θα το πραγματοποιήσει. Θα γίνετε καλά, όπως ο Χριστός έδωσε στον παράλυτο τη δύναμη να περπατήσει όταν ο άνθρωπος πίστεψε ότι είχε θεραπευτεί. Έτσι θα γίνει αν το πιστέψετε.
Μην περιμένετε να νιώσετε ότι έχετε γίνει καλά, αλλά πείτε: «Το πιστεύω. Είναι έτσι, όχι επειδή το νιώθω, αλλά επειδή ο Θεός το έχει υποσχεθεί».
Ο Ιησούς λέει: «Ό,τι ζητήσετε, όταν προσεύχεστε, πιστέψτε ότι το έχετε λάβει, και θα το έχετε». Μάρκος 11:24. Υπάρχει μια προϋπόθεση για αυτή την υπόσχεση: να προσευχόμαστε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αλλά είναι θέλημα του Θεού να μας καθαρίσει από την αμαρτία, να μας κάνει παιδιά Του και να μας δώσει τη δυνατότητα να ζούμε μια άγια ζωή. Έτσι, μπορούμε να ζητήσουμε αυτές τις ευλογίες, να πιστέψουμε ότι τις λαμβάνουμε και να ευχαριστήσουμε τον Θεό που τις έχουμε λάβει. Είναι προνόμιό μας να πηγαίνουμε στον Ιησού και να καθαριζόμαστε, και να στέκουμε μπροστά στον νόμο χωρίς ντροπή ή τύψεις. «Δεν υπάρχει λοιπόν πλέον καμία καταδίκη για εκείνους που είναι εν Χριστώ Ιησού, οι οποίοι δεν περπατούν σύμφωνα με τη σάρκα, αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα». Ρωμαίους 8:1.
Εφεξής δεν ανήκετε στον εαυτό σας· αγοράστηκατε με τίμημα. «Δεν εξαγοραστήκατε με φθαρτά πράγματα, όπως ασήμι και χρυσάφι... αλλά με το πολύτιμο αίμα του Χριστού, ως αμνού χωρίς ψεγάδι και χωρίς κηλίδα». 1 Πέτρου 1:18-19. Μέσω αυτής της απλής πράξης της πίστης στον Θεό, το Άγιο Πνεύμα έχει γεννήσει μια νέα ζωή στην καρδιά σας. Είστε σαν ένα παιδί που γεννήθηκε στην οικογένεια του Θεού, και Εκείνος σας αγαπά όπως αγαπά τον Υιό Του.
Τώρα που έχετε παραδώσει τον εαυτό σας στον Ιησού, μην υποχωρείτε, μην απομακρύνεστε από Αυτόν, αλλά κάθε μέρα λέτε: «Είμαι του Χριστού, έχω παραδώσει τον εαυτό μου σε Αυτόν» και ζητήστε Του να σας δώσει το Πνεύμα Του και να σας κρατήσει με τη χάρη Του. Καθώς παραδίδοντας τον εαυτό σας στον Θεό και πιστεύοντας σε Αυτόν, γίνεστε παιδί Του, έτσι πρέπει να ζείτε σε Αυτόν. Ο απόστολος λέει: «Όπως λοιπόν δεχθείτε τον Χριστό Ιησού τον Κύριο, έτσι και περπατάτε εν Αυτώ» (Κολοσσαείς 2:6).
Μερικοί φαίνεται να πιστεύουν ότι πρέπει να βρίσκονται σε περίοδο δοκιμασίας και να αποδείξουν στον Κύριο ότι έχουν μετανοήσει, προτού μπορέσουν να διεκδικήσουν την ευλογία Του. Αλλά μπορούν να διεκδικήσουν την ευλογία του Θεού ακόμα και τώρα. Πρέπει να έχουν τη χάρη Του, το Πνεύμα του Χριστού, για να τους βοηθήσει στις αδυναμίες τους, αλλιώς δεν μπορούν να αντισταθούν στο κακό. Ο Ιησούς αγαπά να μας έχει κοντά Του όπως είμαστε, αμαρτωλοί, αβοήθητοι, εξαρτημένοι. Μπορούμε να έρθουμε με όλες τις αδυναμίες μας, την ανοησία μας, την αμαρτωλότητά μας και να πέσουμε στα πόδια Του με μετάνοια. Είναι δόξα Του να μας αγκαλιάζει με τα χέρια της αγάπης Του και να επουλώνει τις πληγές μας, να μας καθαρίζει από κάθε ακαθαρσία.
Εδώ είναι που χιλιάδες αποτυγχάνουν· δεν πιστεύουν ότι ο Ιησούς τους συγχωρεί προσωπικά, ατομικά. Δεν πιστεύουν στον λόγο του Θεού. Είναι προνόμιο όλων όσων συμμορφώνονται με τους όρους, να γνωρίζουν οι ίδιοι ότι η συγχώρεση παρέχεται ελεύθερα για κάθε αμαρτία. Απομακρύνετε την υποψία ότι οι υποσχέσεις του Θεού δεν προορίζονται για εσάς. Προορίζονται για κάθε μετανοημένο παραβάτη. Δύναμη και χάρη έχουν δοθεί μέσω του Χριστού για να μεταφερθούν από τους αγγέλους σε κάθε πιστή ψυχή. Κανείς δεν είναι τόσο αμαρτωλός ώστε να μην μπορεί να βρει δύναμη, αγνότητα και δικαιοσύνη στον Ιησού, που πέθανε για αυτούς. Αυτός περιμένει να τους αφαιρέσει τα ρούχα τους, λερωμένα και μολυσμένα από την αμαρτία, και να τους ντύσει με τα λευκά ρούχα της δικαιοσύνης. Τους προσκαλεί να ζήσουν και να μην πεθάνουν.
Ο Θεός δεν μας αντιμετωπίζει όπως οι πεπερασμένοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον. Οι σκέψεις Του είναι σκέψεις έλεος, αγάπης και τρυφερής συμπόνιας. Λέει: «Ας εγκαταλείψει ο ασεβής τον δρόμο του και ο άδικός τις σκέψεις του, και ας επιστρέψει στον Κύριο, και Αυτός θα τον ελεήσει, και στον Θεό μας, γιατί Αυτός θα συγχωρήσει αφθονία» (Ησαΐας 55:7). «Έχω σβήσει, σαν πυκνό σύννεφο, τις παραβάσεις σου, και, σαν σύννεφο, τις αμαρτίες σου» (Ησαΐας 44:22).
«Δεν έχω καμία ευχαρίστηση στον θάνατο εκείνου που πεθαίνει, λέει ο Κύριος ο Θεός· γι' αυτό επιστρέψτε και ζήστε» (Ιεζεκιήλ 18:32). Ο Σατανάς είναι έτοιμος να κλέψει τις ευλογημένες διαβεβαιώσεις του Θεού. Επιθυμεί να αφαιρέσει κάθε ίχνος ελπίδας και κάθε ακτίνα φωτός από την ψυχή· αλλά δεν πρέπει να του επιτρέψετε να το κάνει αυτό. Μην δίνετε προσοχή στον πειρασμό, αλλά πείτε: «Ο Ιησούς πέθανε για να ζήσω εγώ. Με αγαπάει και δεν θέλει να χαθώ. Έχω έναν φιλεύσπλαχνο ουράνιο Πατέρα και, παρόλο που έχω καταχραστεί την αγάπη Του και έχω σπαταλήσει τις ευλογίες που μου έχει δώσει, θα σηκωθώ, θα πάω στον Πατέρα μου και θα του πω: «Αμάρτησα ενάντια στον ουρανό και μπροστά Σου, και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομάζομαι γιος Σου: κάνε με έναν από τους μισθωτούς Σου υπηρέτες». Η παραβολή σας λέει πώς θα υποδεχτεί ο περιπλανώμενος: «Όταν ήταν ακόμα μακριά, ο πατέρας του τον είδε, και τον λυπήθηκε, και έτρεξε, και έπεσε στον λαιμό του, και τον φίλησε». Λουκάς 15:18-20.
Αλλά ακόμη και αυτή η παραβολή, τρυφερή και συγκινητική όπως είναι, δεν αρκεί για να εκφράσει την άπειρη συμπόνια του ουράνιου Πατέρα. Ο Κύριος δηλώνει μέσω του προφήτη Του: «Σε αγάπησα με αιώνια αγάπη· γι' αυτό σε έλκυσα με στοργική καλοσύνη». Ιερεμίας 31:3. Ενώ ο αμαρτωλός είναι ακόμα μακριά από το σπίτι του Πατέρα, σπαταλώντας τα υπάρχοντά του σε μια ξένη χώρα, η καρδιά του Πατέρα τον ποθεί. Και κάθε λαχτάρα που ξυπνά στην ψυχή για να επιστρέψει στον Θεό δεν είναι παρά η τρυφερή ικεσία του Πνεύματός Του, που προσελκύει, παρακαλεί και τραβά τον περιπλανώμενο στην καρδιά της αγάπης του Πατέρα του.
Με τις πλούσιες υποσχέσεις της Βίβλου μπροστά σας, μπορείτε να αφήσετε χώρο για αμφιβολίες; Μπορείτε να πιστέψετε ότι όταν ο φτωχός αμαρτωλός λαχταρά να επιστρέψει, λαχταρά να εγκαταλείψει τις αμαρτίες του, ο Κύριος τον εμποδίζει αυστηρά να έρθει στα πόδια Του με μετάνοια; Μακριά τέτοιες σκέψεις! Τίποτα δεν μπορεί να βλάψει την ψυχή σας περισσότερο από το να διακατέχετε μια τέτοια αντίληψη για τον ουράνιο Πατέρα μας. Μισεί την αμαρτία, αλλά αγαπά τον αμαρτωλό, και έδωσε τον εαυτό Του στο πρόσωπο του Χριστού, ώστε όλοι όσοι θέλουν να σωθούν και να έχουν αιώνια ευλογία στο βασίλειο της δόξας. Ποια πιο δυνατή ή πιο τρυφερή γλώσσα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από αυτή που επέλεξε για να εκφράσει την αγάπη Του προς εμάς; Δηλώνει: «Μπορεί μια γυναίκα να ξεχάσει το βρέφος της, να μην έχει οίκτο για τον γιο της μήτρας της; Ναι, μπορεί να ξεχάσουν, αλλά εγώ δεν θα σε ξεχάσω». Ησαΐας 49:15.
Σηκώστε το βλέμμα σας, εσείς που αμφιβάλλετε και τρέμετε, γιατί ο Ιησούς ζει για να μεσιτεύει για μας. Ευχαριστήστε τον Θεό για το δώρο του αγαπημένου Του Υιού και προσευχηθείτε να μην έχει πεθάνει για σας μάταια. Το Πνεύμα σας προσκαλεί σήμερα. Ελάτε με όλη σας την καρδιά στον Ιησού και θα λάβετε την ευλογία Του.
Καθώς διαβάζετε τις υποσχέσεις, θυμηθείτε ότι είναι η έκφραση ανείπωτης αγάπης και οίκτου. Η μεγάλη καρδιά της Άπειρης Αγάπης έλκεται προς τον αμαρτωλό με απεριόριστη συμπόνια. «Έχουμε την απολύτρωση μέσω του αίματός Του, τη συγχώρεση των αμαρτιών». Εφεσίους 1:7. Ναι, απλώς πιστέψτε ότι ο Θεός είναι ο βοηθός σας. Θέλει να αποκαταστήσει την ηθική Του εικόνα στον άνθρωπο. Καθώς πλησιάζετε κοντά Του με ομολογία και μετάνοια, Εκείνος θα πλησιάσει κοντά σας με έλεος και συγχώρεση.
Η δοκιμασία της μαθητείας
«Αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο πλάσμα· τα παλιά πέρασαν, ιδού, όλα έγιναν καινούργια». Α' Κορινθίους 5:17.
Ένας άνθρωπος μπορεί να μην είναι σε θέση να πει την ακριβή ώρα ή τον τόπο, ή να ανατρέξει σε όλη την αλυσίδα των περιστάσεων κατά τη διαδικασία της μεταστροφής, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ότι δεν έχει μεταστραφεί. Ο Χριστός είπε στον Νικόδημο: «Ο άνεμος φυσά όπου θέλει, και ακούς τη φωνή του, αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Έτσι είναι κάθε ένας που γεννιέται από το Πνεύμα». Ιωάννης 3:8. Όπως ο άνεμος, που είναι αόρατος, αλλά τα αποτελέσματα του είναι σαφώς ορατά και αισθητά, έτσι είναι και το Πνεύμα του Θεού στο έργο του πάνω στην ανθρώπινη καρδιά. Αυτή η αναγεννητική δύναμη, που κανένα ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να δει, γεννά μια νέα ζωή στην ψυχή. Δημιουργεί ένα νέο ον κατ' εικόνα του Θεού. Ενώ το έργο του Πνεύματος είναι σιωπηλό και ανεπαίσθητο, τα αποτελέσματά του είναι εμφανή. Αν η καρδιά έχει ανανεωθεί από το Πνεύμα του Θεού, η ζωή θα μαρτυρήσει αυτό το γεγονός. Αν και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε την καρδιά μας ή να φέρουμε τον εαυτό μας σε αρμονία με τον Θεό, αν και δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε καθόλου τον εαυτό μας ή τα καλά μας έργα, η ζωή μας θα αποκαλύψει αν η χάρη του Θεού κατοικεί μέσα μας. Θα φανεί μια αλλαγή στον χαρακτήρα, στις συνήθειες, στις επιδιώξεις. Η αντίθεση θα είναι σαφής και αποφασιστική μεταξύ του τι ήταν και του τι είναι. Ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται, όχι από περιστασιακές καλές πράξεις και περιστασιακές κακές πράξεις, αλλά από την τάση των συνηθισμένων λόγων και πράξεων.
Είναι αλήθεια ότι μπορεί να υπάρχει μια εξωτερική ορθότητα συμπεριφοράς χωρίς την ανανεωτική δύναμη του Χριστού. Η αγάπη για την επιρροή και η επιθυμία για την εκτίμηση των άλλων μπορεί να παράγουν μια καλά οργανωμένη ζωή. Ο αυτοσεβασμός μπορεί να μας οδηγήσει να αποφύγουμε την εμφάνιση του κακού. Μια εγωιστική καρδιά μπορεί να κάνει γενναιόδωρες πράξεις. Με ποια μέσα, λοιπόν, θα αποφασίσουμε σε ποια πλευρά βρισκόμαστε;
Ποιος έχει την καρδιά; Με ποιον είναι οι σκέψεις μας; Με ποιον μας αρέσει να συνομιλούμε; Ποιος έχει την πιο θερμή αγάπη μας και τις καλύτερες ενέργειές μας; Αν ανήκουμε στον Χριστό, οι σκέψεις μας είναι μαζί Του και οι πιο γλυκές σκέψεις μας είναι για Αυτόν. Όλα όσα έχουμε και είμαστε είναι αφιερωμένα σε Αυτόν. Λαχταρούμε να φέρνουμε την εικόνα Του, να αναπνέουμε το πνεύμα Του, να κάνουμε το θέλημά Του και να Τον ευχαριστούμε σε όλα τα πράγματα.
Όσοι γίνονται καινούργια πλάσματα εν Χριστώ Ιησού θα φέρουν τους καρπούς του Πνεύματος, «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, καλοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια». Γαλάτες 5:22-23. Δεν θα διαμορφώνονται πλέον σύμφωνα με τις προηγούμενες επιθυμίες, αλλά με την πίστη του Υιού του Θεού θα ακολουθούν τα βήματά Του, θα αντανακλούν τον χαρακτήρα Του και θα καθαρίζουν τον εαυτό τους, όπως και Αυτός είναι καθαρός. Τα πράγματα που κάποτε μισούσαν, τώρα τα αγαπούν, και τα πράγματα που κάποτε αγαπούσαν, τώρα τα μισούν. Οι υπερήφανοι και οι αυταρχικοί γίνονται πράοι και ταπεινοί στην καρδιά. Οι ματαιόδοξοι και υπερόπτες γίνονται σοβαροί και διακριτικοί. Οι μεθύστακες γίνονται νηφάλιοι και οι ακόλαστοι αγνοί. Τα μάταια έθιμα και οι μόδες του κόσμου παραμερίζονται. Οι χριστιανοί δεν θα επιδιώκουν την «εξωτερική στολή», αλλά «τον κρυμμένο άνθρωπο της καρδιάς, σε αυτό που δεν είναι φθαρτό, δηλαδή στο στολίδι ενός πνεύματος πραότητας και ησυχίας» (Α' Πέτρου 3:3-4).
Δεν υπάρχει απόδειξη γνήσιας μετάνοιας, εκτός αν αυτή επιφέρει μεταρρύθμιση. Αν ο αμαρτωλός επιστρέψει την υπόσχεση, δώσει πίσω αυτό που έκλεψε, ομολογήσει τις αμαρτίες του και αγαπήσει τον Θεό και τους συνανθρώπους του, μπορεί να είναι σίγουρος ότι έχει περάσει από το θάνατο στη ζωή.
Όταν, ως αμαρτωλά όντα που σφάλλουν, ερχόμαστε στον Χριστό και γινόμαστε μέτοχοι της συγχωρητικής χάρης Του, η αγάπη αναβλύζει στην καρδιά. Κάθε βάρος είναι ελαφρύ, γιατί το ζυγό που επιβάλλει ο Χριστός είναι ελαφρύ. Το καθήκον γίνεται χαρά και η θυσία ευχαρίστηση. Ο δρόμος που πριν φαινόταν τυλιγμένος στο σκοτάδι, γίνεται φωτεινός με τις ακτίνες του Ήλιου της Δικαιοσύνης.
Η ομορφιά του χαρακτήρα του Χριστού θα φανεί στους οπαδούς Του. Ήταν χαρά Του να κάνει το θέλημα του Θεού. Η αγάπη για τον Θεό, ο ζήλος για τη δόξα Του, ήταν η δύναμη που έλεγχε τη ζωή του Σωτήρα μας. Η αγάπη ομόρφυνε και εξευγενίσε όλες τις πράξεις Του. Η αγάπη είναι από τον Θεό. Η καρδιά που δεν έχει αφιερωθεί δεν μπορεί να την δημιουργήσει ή να την παράγει. Βρίσκεται μόνο στην καρδιά όπου βασιλεύει ο Ιησούς. «Αγαπάμε, επειδή Αυτός πρώτος μας αγάπησε». Α' Ιωάννη 4:19, R.V. Στην καρδιά που έχει ανανεωθεί από τη θεία χάρη, η αγάπη είναι η αρχή της δράσης. Τροποποιεί τον χαρακτήρα, κυβερνά τις παρορμήσεις, ελέγχει τα πάθη, υποτάσσει την εχθρότητα και εξευγενίζει τα συναισθήματα. Αυτή η αγάπη, που καλλιεργείται στην ψυχή, γλυκαίνει τη ζωή και ασκεί μια εξευγενιστική επιρροή σε όλους γύρω.
Υπάρχουν δύο λάθη από τα οποία τα παιδιά του Θεού —ιδιαίτερα εκείνα που μόλις άρχισαν να εμπιστεύονται τη χάρη Του— πρέπει να προφυλάσσονται. Το πρώτο, στο οποίο ήδη αναφερθήκαμε, είναι να κοιτάζουν τα δικά τους έργα, να εμπιστεύονται οτιδήποτε μπορούν να κάνουν, για να έρθουν σε αρμονία με τον Θεό. Όποιος προσπαθεί να γίνει άγιος με τα δικά του έργα, τηρώντας τον νόμο, επιχειρεί κάτι αδύνατο. Όλα όσα μπορεί να κάνει ο άνθρωπος χωρίς τον Χριστό είναι μολυσμένα από εγωισμό και αμαρτία. Μόνο η χάρη του Χριστού, μέσω της πίστης, μπορεί να μας κάνει άγιους.
Το αντίθετο και εξίσου επικίνδυνο λάθος είναι η πεποίθηση ότι η πίστη στον Χριστό απαλλάσσει τους ανθρώπους από την τήρηση του νόμου του Θεού, ότι αφού μόνο με την πίστη γινόμαστε μέτοχοι της χάρης του Χριστού, τα έργα μας δεν έχουν καμία σχέση με τη λύτρωσή μας.
Αλλά προσέξτε εδώ ότι η υπακοή δεν είναι μια απλή εξωτερική συμμόρφωση, αλλά η υπηρεσία της αγάπης. Ο νόμος του Θεού είναι μια έκφραση της ίδιας της φύσης Του. Είναι η ενσάρκωση της μεγάλης αρχής της αγάπης και, ως εκ τούτου, είναι το θεμέλιο της κυβέρνησής Του στον ουρανό και στη γη. Αν οι καρδιές μας ανανεωθούν κατά την ομοίωση του Θεού, αν η θεία αγάπη εμφυτευτεί στην ψυχή, δεν θα εκτελεστεί ο νόμος του Θεού στη ζωή; Όταν η αρχή της αγάπης εμφυτεύεται στην καρδιά, όταν ο άνθρωπος ανανεώνεται σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τον δημιούργησε, η υπόσχεση της νέας διαθήκης εκπληρώνεται: «Θα βάλω τους νόμους Μου στις καρδιές τους και θα τους γράψω στο μυαλό τους». Εβραίους 10:16. Και αν ο νόμος είναι γραμμένος στην καρδιά, δεν θα διαμορφώσει τη ζωή; Η υπακοή — η υπηρεσία και η αφοσίωση της αγάπης — είναι το αληθινό σημάδι της μαθητείας. Έτσι λέει η Γραφή: «Αυτή είναι η αγάπη του Θεού, να τηρούμε τις εντολές Του». Α' Ιωάννης 5:3 «Όποιος λέει: «Τον γνωρίζω», και δεν τηρεί τις εντολές Του, είναι ψεύτης, και η αλήθεια δεν είναι μέσα του». Α' Ιωάννης 2:4. Αντί να απαλλάσσει τον άνθρωπο από την υπακοή, είναι η πίστη, και μόνο η πίστη, που μας κάνει μέτοχους της χάρης του Χριστού, η οποία μας δίνει τη δυνατότητα να υπακούμε.
Δεν κερδίζουμε τη σωτηρία με την υπακοή μας, γιατί η σωτηρία είναι δωρεάν δώρο του Θεού, που λαμβάνεται με την πίστη. Αλλά η υπακοή είναι ο καρπός της πίστης. «Ξέρετε ότι Εκείνος φανερώθηκε για να αφαιρέσει τις αμαρτίες μας, και σε Αυτόν δεν υπάρχει αμαρτία. Όποιος μένει σ' Αυτόν δεν αμαρτάνει· όποιος αμαρτάνει δεν Τον έχει δει ούτε Τον έχει γνωρίσει». Α' Ιωάννη 3:5-6. Εδώ είναι η αληθινή δοκιμασία. Αν μένουμε στον Χριστό, αν η αγάπη του Θεού κατοικεί μέσα μας, τα συναισθήματά μας, οι σκέψεις μας, οι σκοποί μας, οι πράξεις μας, θα είναι σε αρμονία με το θέλημα του Θεού, όπως εκφράζεται στις εντολές του ιερού νόμου Του.
«Μικρά παιδιά, ας μην σας εξαπατήσει κανείς: όποιος πράττει τη δικαιοσύνη είναι δίκαιος, όπως και Αυτός είναι δίκαιος». Α' Ιωάννης 3:7. Η δικαιοσύνη ορίζεται από το πρότυπο του ιερού νόμου του Θεού, όπως εκφράζεται στις δέκα εντολές που δόθηκαν στο Σινά.
Η λεγόμενη πίστη στον Χριστό, που ισχυρίζεται ότι απαλλάσσει τους ανθρώπους από την υποχρέωση της υπακοής στον Θεό, δεν είναι πίστη, αλλά αλαζονεία. «Δι' της χάριτος σωθήκατε διά της πίστεως.» Εφεσίους 2:8. Αλλά «η πίστη, αν δεν έχει έργα, είναι νεκρή.» Ιάκωβος 2:17. Ο Ιησούς είπε για τον εαυτό Του πριν έρθει στη γη: «Ευχαριστώ να κάνω το θέλημά Σου, Θεέ μου· ναι, ο νόμος Σου είναι μέσα στην καρδιά μου.» Ψαλμός 40:8. Και λίγο πριν αναληφθεί ξανά στον ουρανό, δήλωσε: «Τήρησα τις εντολές του Πατέρα μου και μένω στην αγάπη Του». Ιωάννης 15:10. Η Γραφή λέει: «Από αυτό γνωρίζουμε ότι Τον γνωρίζουμε, αν τηρούμε τις εντολές Του... Όποιος λέει ότι μένει σ' Αυτόν, πρέπει και ο ίδιος να περπατά όπως περπάτησε Εκείνος». Α' Ιωάννης 2:3-6. «Επειδή και ο Χριστός υπέφερε για μας, αφήνοντάς μας παράδειγμα, για να ακολουθήσετε τα βήματά Του». Α' Πέτρου 2:21.
Η προϋπόθεση για την αιώνια ζωή είναι τώρα ακριβώς η ίδια που ήταν πάντα, ακριβώς όπως ήταν στον Παράδεισο πριν από την πτώση των πρώτων γονιών μας, δηλαδή η τέλεια υπακοή στον νόμο του Θεού, η τέλεια δικαιοσύνη. Αν η αιώνια ζωή χορηγούνταν με οποιαδήποτε άλλη προϋπόθεση εκτός από αυτή, τότε η ευτυχία ολόκληρου του σύμπαντος θα βρισκόταν σε κίνδυνο. Θα άνοιγε ο δρόμος για την αθανασία της αμαρτίας, με όλα τα δεινά και τις δυστυχίες που αυτή συνεπάγεται.
Ο Αδάμ, πριν από την πτώση, είχε τη δυνατότητα να διαμορφώσει έναν δίκαιο χαρακτήρα μέσω της υπακοής στον νόμο του Θεού. Αλλά απέτυχε να το κάνει αυτό, και λόγω της αμαρτίας του, η φύση μας είναι πεπτωκυία και δεν μπορούμε να γίνουμε δίκαιοι. Επειδή είμαστε αμαρτωλοί, ανίεροι, δεν μπορούμε να υπακούσουμε τέλεια στον άγιο νόμο. Δεν έχουμε δική μας δικαιοσύνη με την οποία να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του νόμου του Θεού. Αλλά ο Χριστός έχει δημιουργήσει μια διέξοδο για εμάς. Έζησε στη γη μέσα σε δοκιμασίες και πειρασμούς όπως αυτοί που αντιμετωπίζουμε εμείς. Έζησε μια ζωή χωρίς αμαρτία. Πέθανε για εμάς και τώρα προσφέρεται να πάρει τις αμαρτίες μας και να μας δώσει τη δικαιοσύνη Του. Αν παραδοθείτε σε Αυτόν και Τον δεχτείτε ως Σωτήρα σας, τότε, όσο αμαρτωλή και αν ήταν η ζωή σας, για χάρη Του θεωρείστε δίκαιοι. Ο χαρακτήρας του Χριστού αντικαθιστά τον δικό σας χαρακτήρα και γίνεστε αποδεκτοί ενώπιον του Θεού σαν να μην είχατε αμαρτήσει ποτέ.
Περισσότερο από αυτό, ο Χριστός αλλάζει την καρδιά. Μένει στην καρδιά σου με την πίστη. Πρέπει να διατηρήσεις αυτή τη σύνδεση με τον Χριστό με την πίστη και τη συνεχή παράδοση της θέλησής σου σε Αυτόν. Και όσο το κάνεις αυτό, Αυτός θα εργάζεται μέσα σου για να θέλεις και να πράττεις σύμφωνα με το θέλημά Του. Έτσι μπορείς να πεις: «Η ζωή που τώρα ζω στη σάρκα, τη ζω με την πίστη του Υιού του Θεού, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για μένα. » Γαλάτες 2:20. Έτσι, ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: «Δεν είστε εσείς που μιλάτε, αλλά το Πνεύμα του Πατέρα σας που μιλάει μέσα σας». Ματθαίος 10:20. Τότε, με τον Χριστό να ενεργεί μέσα σας, θα εκδηλώσετε το ίδιο πνεύμα και θα κάνετε τα ίδια καλά έργα — έργα δικαιοσύνης, υπακοής.
Έτσι, δεν έχουμε τίποτα μέσα μας για να καυχηθούμε. Δεν έχουμε κανένα λόγο για αυτοεξύψωση. Ο μόνος λόγος ελπίδας μας είναι η δικαιοσύνη του Χριστού που μας αποδίδεται και αυτή που επιτελείται από το Πνεύμα Του που ενεργεί μέσα μας και μέσω μας.
Όταν μιλάμε για πίστη, υπάρχει μια διάκριση που πρέπει να έχουμε κατά νου. Υπάρχει ένα είδος πίστης που είναι εντελώς διαφορετικό από την πίστη. Η ύπαρξη και η δύναμη του Θεού, η αλήθεια του Λόγου Του, είναι γεγονότα που ούτε ο Σατανάς και οι δυνάμεις του δεν μπορούν να αρνηθούν στην καρδιά τους. Η Αγία Γραφή λέει ότι «και τα δαιμόνια πιστεύουν και τρέμουν», αλλά αυτό δεν είναι πίστη (Ιακώβου 2:19). Όπου δεν υπάρχει μόνο πίστη στον Λόγο του Θεού, αλλά και υποταγή της θέλησης σε Αυτόν, όπου η καρδιά υποτάσσεται σε Αυτόν, όπου τα συναισθήματα είναι στραμμένα σε Αυτόν, εκεί υπάρχει πίστη — πίστη που ενεργεί με αγάπη και καθαρίζει την ψυχή. Μέσω αυτής της πίστης, η καρδιά ανανεώνεται κατά την εικόνα του Θεού. Και η καρδιά που, στην ανανεωμένη της κατάσταση, δεν υπόκειται στον νόμο του Θεού, ούτε μπορεί να υπόκειται, τώρα χαίρεται με τα ιερά του διδάγματα, φωνάζοντας μαζί με τον ψαλμωδό: «Πόσο αγαπώ τον νόμο Σου! Είναι η διαλογιστική μου όλη την ημέρα» (Ψαλμός 119:97). Και η δικαιοσύνη του νόμου εκπληρώνεται σε εμάς, «που δεν περπατάμε σύμφωνα με τη σάρκα, αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα» (Ρωμαίους 8:1).
Υπάρχουν εκείνοι που έχουν γνωρίσει την συγχωρητική αγάπη του Χριστού και που πραγματικά επιθυμούν να γίνουν παιδιά του Θεού, όμως συνειδητοποιούν ότι ο χαρακτήρας τους είναι ατελής, η ζωή τους ελαττωματική, και είναι έτοιμοι να αμφιβάλλουν αν η καρδιά τους έχει ανανεωθεί από το Άγιο Πνεύμα. Σε αυτούς θα έλεγα: Μην υποχωρείτε από την απελπισία. Συχνά θα πρέπει να σκύβουμε και να κλαίμε στα πόδια του Ιησού λόγω των ελλείψεων και των λαθών μας, αλλά δεν πρέπει να αποθαρρυνόμαστε. Ακόμα και αν νικηθούμε από τον εχθρό, δεν απορρίπτονται, δεν εγκαταλείπονται και δεν απορρίπτονται από τον Θεό. Όχι, ο Χριστός είναι στα δεξιά του Θεού, ο οποίος επίσης μεσιτεύει για μας. Ο αγαπητός Ιωάννης είπε: «Αυτά σας γράφω, για να μην αμαρτάνετε. Και αν κάποιος αμαρτήσει, έχουμε έναν συνήγορο στον Πατέρα, τον Ιησού Χριστό τον δίκαιο» (Α' Ιωάννη 2:1). Και μην ξεχνάτε τα λόγια του Χριστού: «Ο ίδιος ο Πατέρας σας αγαπά» (Ιωάννης 16:27). Επιθυμεί να σας επαναφέρει κοντά Του, να δει τη δική Του αγνότητα και αγιότητα να αντανακλάται σε σας. Και αν απλώς υποταχθείτε σ' Αυτόν, Εκείνος που άρχισε το καλό έργο μέσα σας θα το συνεχίσει μέχρι την ημέρα του Ιησού Χριστού. Προσευχηθείτε πιο ένθερμα, πιστέψτε πιο πλήρως. Καθώς αρχίζουμε να δυσπιστούμε στη δική μας δύναμη, ας εμπιστευτούμε τη δύναμη του Λυτρωτή μας, και θα δοξάζουμε Εκείνον που είναι η υγεία του προσώπου μας.
Όσο πιο κοντά έρχεστε στον Ιησού, τόσο πιο ατελής θα φαίνεστε στα δικά σας μάτια, γιατί η όρασή σας θα είναι πιο καθαρή και οι ατέλειές σας θα φαίνονται σε ευρεία και ξεκάθαρη αντίθεση με την τέλεια φύση Του. Αυτό είναι απόδειξη ότι οι ψευδαισθήσεις του Σατανά έχουν χάσει τη δύναμή τους, ότι η ζωογόνος επιρροή του Πνεύματος του Θεού σας ξυπνά.
Καμία βαθιά αγάπη για τον Ιησού δεν μπορεί να κατοικήσει στην καρδιά που δεν συνειδητοποιεί τη δική της αμαρτωλότητα. Η ψυχή που μεταμορφώνεται από τη χάρη του Χριστού θα θαυμάζει τον θεϊκό χαρακτήρα Του. Αλλά αν δεν βλέπουμε τη δική μας ηθική παραμόρφωση, αυτό είναι αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι δεν έχουμε δει την ομορφιά και την υπεροχή του Χριστού.
Όσο λιγότερα βλέπουμε να εκτιμούμε στον εαυτό μας, τόσο περισσότερα θα βλέπουμε να εκτιμούμε στην άπειρη αγνότητα και ομορφιά του Σωτήρα μας. Η αντίληψη της αμαρτωλότητάς μας μας οδηγεί σε Εκείνον που μπορεί να συγχωρήσει. Και όταν η ψυχή, συνειδητοποιώντας την αδυναμία της, τεντώνει το χέρι προς τον Χριστό, Εκείνος θα αποκαλύψει τη δύναμή Του. Όσο περισσότερο η αίσθηση της ανάγκης μας οδηγεί σε Εκείνον και στο Λόγο του Θεού, τόσο πιο υψηλή θα είναι η αντίληψή μας για τον χαρακτήρα Του και τόσο πιο πλήρως θα αντανακλάμε την εικόνα Του.
Μεγαλώνοντας στον Χριστό
Η αλλαγή της καρδιάς με την οποία γινόμαστε παιδιά του Θεού αναφέρεται στη Βίβλο ως γέννηση. Και πάλι, συγκρίνεται με τη βλάστηση του καλού σπόρου που σπέρνει ο γεωργός. Με τον ίδιο τρόπο, όσοι μόλις έχουν μεταστραφεί στον Χριστό είναι «ως νεογέννητα βρέφη» (Α' Πέτρου 2:2), για να «μεγαλώσουν» (Εφεσίους 4:15) στο ανάστημα ανδρών και γυναικών εν Χριστώ Ιησού. Ή, όπως ο καλός σπόρος που σπέρνεται στο χωράφι, πρέπει να μεγαλώσουν και να αποφέρουν καρπούς. Ο Ησαΐας λέει ότι θα «ονομάζονται δέντρα δικαιοσύνης, φύτευμα του Κυρίου, για να δοξαστεί». Ησαΐας 61:3. Έτσι, από τη φυσική ζωή, αντλούνται παραδείγματα για να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τις μυστηριώδεις αλήθειες της πνευματικής ζωής.
Όλη η σοφία και η ικανότητα του ανθρώπου δεν μπορούν να δημιουργήσουν ζωή στο μικρότερο αντικείμενο της φύσης. Μόνο μέσω της ζωής που ο ίδιος ο Θεός έχει δώσει, μπορούν να ζήσουν τα φυτά ή τα ζώα. Έτσι, μόνο μέσω της ζωής που προέρχεται από τον Θεό γεννιέται η πνευματική ζωή στις καρδιές των ανθρώπων. Αν ένας άνθρωπος δεν «γεννηθεί από πάνω», δεν μπορεί να γίνει μέτοχος της ζωής που ήρθε να δώσει ο Χριστός (Ιωάννης 3:3, περιθώριο).
Όπως με τη ζωή, έτσι και με την ανάπτυξη. Είναι ο Θεός που κάνει το μπουμπούκι να ανθίσει και το λουλούδι να καρποφορήσει. Είναι με τη δύναμή Του που ο σπόρος αναπτύσσεται, «πρώτα το φύτρο, μετά το στάχυ, και μετά το πλήρες σιτάρι στο στάχυ» (Μάρκος 4:28). Και ο προφήτης Ωσηέ λέει για τον Ισραήλ ότι «θα αναπτυχθεί σαν το κρίνο... Θα αναζωογονηθούν σαν το σιτάρι και θα αναπτυχθούν σαν την άμπελο». Ωσηέ 14:5, 7. Και ο Ιησούς μας καλεί να «κοιτάξουμε τα κρίνα πώς μεγαλώνουν». Λουκάς 12:27. Τα φυτά και τα λουλούδια δεν μεγαλώνουν με τη δική τους φροντίδα ή ανησυχία ή προσπάθεια, αλλά λαμβάνοντας αυτό που ο Θεός τους έχει δώσει για να εξυπηρετήσει τη ζωή τους. Το παιδί δεν μπορεί, με καμία ανησυχία ή δύναμη από μόνο του, να προσθέσει στο ύψος του. Ούτε εσείς, με την ανησυχία ή την προσπάθεια του εαυτού σας, μπορείτε να εξασφαλίσετε πνευματική ανάπτυξη. Το φυτό, το παιδί, μεγαλώνει λαμβάνοντας από το περιβάλλον του αυτό που εξυπηρετεί τη ζωή του — αέρα, ηλιοφάνεια και τροφή. Ό,τι είναι αυτά τα δώρα της φύσης για τα ζώα και τα φυτά, το ίδιο είναι ο Χριστός για όσους εμπιστεύονται σε Αυτόν. Είναι το «αιώνιο φως» τους (Ησαΐας 60:19), «ήλιος και ασπίδα» (Ψαλμός 84:11). Θα είναι «η δροσιά για τον Ισραήλ» (Ωσηέ 14:5). «Θα κατέβει σαν βροχή πάνω στο κομμένο χορτάρι» (Ψαλμός 72:6). Είναι το ζωντανό νερό, «το Ψωμί του Θεού... που κατεβαίνει από τον ουρανό και δίνει ζωή στον κόσμο» (Ιωάννης 6:33).
Με το ασύγκριτο δώρο του Υιού Του, ο Θεός έχει περιβάλλει ολόκληρο τον κόσμο με μια ατμόσφαιρα χάριτος τόσο πραγματική όσο ο αέρας που κυκλοφορεί γύρω από τον πλανήτη. Όλοι όσοι επιλέγουν να αναπνέουν αυτή τη ζωογόνο ατμόσφαιρα θα ζήσουν και θα αναπτυχθούν στο ανάστημα ανδρών και γυναικών εν Χριστώ Ιησού.
Όπως το λουλούδι στρέφεται προς τον ήλιο, ώστε οι φωτεινές ακτίνες να βοηθήσουν στην τελειοποίηση της ομορφιάς και της συμμετρίας του, έτσι και εμείς πρέπει να στρέφουμε το βλέμμα μας προς τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, ώστε το φως του ουρανού να λάμπει πάνω μας και ο χαρακτήρας μας να εξελιχθεί προς την ομοιότητα του Χριστού.
Ο Ιησούς διδάσκει το ίδιο πράγμα όταν λέει: «Μείνετε σε Μένα, και Εγώ σε σας. Όπως το κλαδί δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, εκτός αν μένει στην άμπελο, έτσι και εσείς δεν μπορείτε, εκτός αν μένετε σε Μένα. Χωρίς Εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα». Ιωάννης 15:4-5. Είστε εξίσου εξαρτημένοι από τον Χριστό, για να ζήσετε μια άγια ζωή, όπως το κλαδί εξαρτάται από το μητρικό δέντρο για να αναπτυχθεί και να φέρει καρπούς. Χωρίς Αυτόν δεν έχετε ζωή. Δεν έχετε δύναμη να αντισταθείτε στον πειρασμό ή να αναπτυχθείτε στη χάρη και την αγιότητα. Μένοντας σ' Αυτόν, μπορείτε να ανθίσετε. Αντλώντας τη ζωή σας από Αυτόν, δεν θα μαραθείτε ούτε θα είστε άκαρποι. Θα είστε σαν δέντρο φυτεμένο κοντά σε ποτάμια.
Πολλοί πιστεύουν ότι πρέπει να κάνουν ένα μέρος της δουλειάς μόνοι τους. Έχουν εμπιστευτεί τον Χριστό για τη συγχώρεση των αμαρτιών τους, αλλά τώρα προσπαθούν με τις δικές τους δυνάμεις να ζήσουν σωστά. Όμως κάθε τέτοια προσπάθεια είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Ο Ιησούς λέει: «Χωρίς Εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα». Η ανάπτυξη μας στη χάρη, η χαρά μας, η χρησιμότητα μας, όλα εξαρτώνται από την ένωσή μας με τον Χριστό. Είναι μέσω της κοινωνίας μαζί Του, καθημερινά, κάθε ώρα, μένοντας σε Αυτόν, που πρέπει να αναπτυχθούμε στη χάρη. Αυτός δεν είναι μόνο ο Δημιουργός, αλλά και ο Τελειωτής της πίστης μας. Είναι ο Χριστός πρώτος και τελευταίος και πάντα. Πρέπει να είναι μαζί μας, όχι μόνο στην αρχή και στο τέλος της πορείας μας, αλλά σε κάθε βήμα του δρόμου. Ο Δαβίδ λέει: «Έχω θέσει τον Κύριο πάντοτε μπροστά μου· επειδή είναι στα δεξιά μου, δεν θα κλονιστώ». Ψαλμός 16:8.
Ρωτάς: «Πώς μπορώ να μένω εν Χριστώ;» Με τον ίδιο τρόπο που Τον δέχτηκες στην αρχή. «Όπως λοιπόν δέχθητε τον Χριστό Ιησού τον Κύριο, έτσι και περπατάτε εν Αυτώ». Κολοσσαείς 2:6. «Ο δίκαιος θα ζήσει από την πίστη». Εβραίους 10:38. Δώσατε τον εαυτό σας στον Θεό, για να είστε εξ ολοκλήρου δικοί Του, να Τον υπηρετείτε και να Τον υπακούτε, και δεχτήκατε τον Χριστό ως Σωτήρα σας. Δεν μπορούσατε να εξιλεώσετε οι ίδιοι τις αμαρτίες σας ή να αλλάξετε την καρδιά σας, αλλά αφού δώσατε τον εαυτό σας στον Θεό, πιστεύετε ότι Εκείνος, για χάρη του Χριστού, έκανε όλα αυτά για σας. Με την πίστη έγινες δικός του Χριστού, και με την πίστη πρέπει να μεγαλώσεις σε Αυτόν — δίνοντας και λαμβάνοντας. Πρέπει να δώσεις τα πάντα — την καρδιά σου, τη θέλησή σου, την υπηρεσία σου — να δώσεις τον εαυτό σου σε Αυτόν για να υπακούς σε όλες τις απαιτήσεις Του. Και πρέπει να λάβεις τα πάντα — τον Χριστό, την πληρότητα όλων των ευλογιών, για να μένει στην καρδιά σου, να είναι η δύναμή σου, η δικαιοσύνη σου, ο αιώνιος βοηθός σου — για να σου δώσει τη δύναμη να υπακούς.
Αφιέρωσε τον εαυτό σου στον Θεό το πρωί. Κάνε αυτό το πρώτο σου έργο. Ας είναι η προσευχή σου: «Πάρε με, Κύριε, ως δικό Σου. Θέτω όλα τα σχέδιά μου στα πόδια Σου. Χρησιμοποίησέ με σήμερα στην υπηρεσία Σου. Μείνε μαζί μου και άσε όλα τα έργα μου να γίνουν σε Σένα». Αυτό είναι καθημερινό θέμα. Κάθε πρωί αφιερώσου στον Θεό για εκείνη την ημέρα. Παραδώστε όλα τα σχέδιά σου σε Αυτόν, για να εκτελεστούν ή να εγκαταλειφθούν, όπως θα υποδείξει η πρόνοιά Του. Έτσι, μέρα με τη μέρα, μπορείς να δίνεις τη ζωή σου στα χέρια του Θεού, και έτσι η ζωή σου θα διαμορφώνεται όλο και περισσότερο σύμφωνα με τη ζωή του Χριστού.
Η ζωή στον Χριστό είναι μια ζωή ηρεμίας. Μπορεί να μην υπάρχει έκσταση συναισθημάτων, αλλά πρέπει να υπάρχει μια διαρκής, ειρηνική εμπιστοσύνη. Η ελπίδα σου δεν είναι στον εαυτό σου, αλλά στον Χριστό. Η αδυναμία σου ενώνεται με τη δύναμή Του, η άγνοιά σου με τη σοφία Του, η ευθραυστότητά σου με την αιώνια δύναμή Του. Επομένως, δεν πρέπει να κοιτάς τον εαυτό σου, να μην αφήνεις το μυαλό σου να σταθμίζει στον εαυτό σου, αλλά να κοιτάς τον Χριστό. Άσε το μυαλό σου να σταθμίζει στην αγάπη Του, στην ομορφιά, στην τελειότητα του χαρακτήρα Του. Ο Χριστός στην αυταπάρνησή Του, ο Χριστός στην ταπείνωσή Του, ο Χριστός στην αγνότητα και την αγιότητά Του, ο Χριστός στην ασύγκριτη αγάπη Του — αυτό είναι το θέμα για τη στοχαστική σκέψη της ψυχής. Αγαπώντας Τον, μιμούμενοι Τον, εξαρτώμενοι εξ ολοκλήρου από Αυτόν, θα μεταμορφωθείτε στην ομοιότητά Του.
Ο Ιησούς λέει: «Μείνετε σε Μένα». Αυτές οι λέξεις μεταφέρουν την ιδέα της ανάπαυσης, της σταθερότητας, της εμπιστοσύνης. Και πάλι προσκαλεί: «Ελάτε σε Μένα... και θα σας δώσω ανάπαυση». Ματθαίος 11:28. Τα λόγια του ψαλμωδού εκφράζουν την ίδια σκέψη: «Αναπαύσου στον Κύριο και περίμενε υπομονετικά για Αυτόν». Ψαλμός 37:7. Και ο Ησαΐας δίνει την διαβεβαίωση: «Στην ησυχία και στην εμπιστοσύνη θα είναι η δύναμή σου». Ησαΐας 30:15. Αυτή η ανάπαυση δεν βρίσκεται στην αδράνεια, διότι στην πρόσκληση του Σωτήρα η υπόσχεση της ανάπαυσης συνδέεται με την πρόσκληση για εργασία: «Πάρτε επάνω σας το ζυγό Μου... και θα βρείτε ανάπαυση». Ματθαίος 11:29. Η καρδιά που αναπαύεται πλήρως στον Χριστό θα είναι πιο ένθερμη και ενεργή στην εργασία για Εκείνον.
Όταν το μυαλό επικεντρώνεται στον εαυτό, απομακρύνεται από τον Χριστό, την πηγή δύναμης και ζωής. Γι' αυτό ο Σατανάς προσπαθεί συνεχώς να αποσπάσει την προσοχή από τον Σωτήρα και έτσι να εμποδίσει την ένωση και την κοινωνία της ψυχής με τον Χριστό. Οι απολαύσεις του κόσμου, οι έγνοιες, οι αμηχανίες και οι θλίψεις της ζωής, τα λάθη των άλλων ή τα δικά σας λάθη και ατέλειες — σε όλα αυτά θα προσπαθήσει να αποσπάσει το μυαλό σας. Μην παρασυρθείτε από τα τεχνάσματα του. Πολλοί που είναι πραγματικά ευσυνείδητοι και επιθυμούν να ζήσουν για τον Θεό, πολύ συχνά τους οδηγεί να επικεντρώνονται στα δικά τους λάθη και τις αδυναμίες τους, και έτσι, απομακρύνοντάς τους από τον Χριστό, ελπίζει να κερδίσει τη νίκη. Δεν πρέπει να κάνουμε τον εαυτό μας το κέντρο και να ενδίδουμε στην ανησυχία και τον φόβο για το αν θα σωθούμε. Όλα αυτά απομακρύνουν την ψυχή από την Πηγή της δύναμής μας. Εμπιστευθείτε τη φροντίδα της ψυχής σας στον Θεό και εμπιστευθείτε Τον. Μιλήστε και σκεφτείτε τον Ιησού. Αφήστε τον εαυτό σας να χαθεί μέσα Του. Απομακρύνετε κάθε αμφιβολία, διώξτε τους φόβους σας. Πείτε μαζί με τον απόστολο Παύλο: «Ζω, όμως όχι εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα μου. Και η ζωή που τώρα ζω στη σάρκα, τη ζω με την πίστη του Υιού του Θεού, που με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό Του για μένα» (Γαλάτες 2:20). Αναπαύσου στον Θεό. Αυτός είναι ικανός να φυλάξει αυτό που Του έχεις εμπιστευτεί. Αν αφήσεις τον εαυτό σου στα χέρια Του, θα σε κάνει περισσότερο από νικητή μέσω Αυτού που σε αγάπησε.
Όταν ο Χριστός πήρε την ανθρώπινη φύση πάνω Του, έδεσε την ανθρωπότητα με τον εαυτό Του με έναν δεσμό αγάπης που δεν μπορεί να σπάσει καμία δύναμη εκτός από την επιλογή του ίδιου του ανθρώπου. Ο Σατανάς θα μας παρουσιάζει συνεχώς δελεαστικά πράγματα για να μας παρασύρει να σπάσουμε αυτόν τον δεσμό, να επιλέξουμε να απομακρυνθούμε από τον Χριστό. Εδώ είναι που πρέπει να προσέχουμε, να αγωνιζόμαστε, να προσευχόμαστε, ώστε τίποτα να μην μας παρασύρει να επιλέξουμε έναν άλλο κύριο, γιατί είμαστε πάντα ελεύθεροι να το κάνουμε αυτό. Αλλά ας κρατήσουμε τα μάτια μας στραμμένα στον Χριστό, και Αυτός θα μας προστατεύσει. Κοιτάζοντας τον Ιησού, είμαστε ασφαλείς. Τίποτα δεν μπορεί να μας αποσπάσει από το χέρι Του. Κοιτάζοντας συνεχώς προς Αυτόν, «μεταμορφωνόμαστε στην ίδια εικόνα από δόξα σε δόξα, όπως από το Πνεύμα του Κυρίου». Β' Κορινθίους 3:18.
Έτσι οι πρώτοι μαθητές απέκτησαν την ομοιότητά τους με τον αγαπητό Σωτήρα. Όταν αυτοί οι μαθητές άκουσαν τα λόγια του Ιησού, ένιωσαν την ανάγκη τους για Αυτόν. Τον αναζήτησαν, τον βρήκαν, τον ακολούθησαν. Ήταν μαζί Του στο σπίτι, στο τραπέζι, στην κρυψώνα, στο χωράφι. Ήταν μαζί Του ως μαθητές με δάσκαλο, λαμβάνοντας καθημερινά από τα χείλη Του μαθήματα ιερής αλήθειας. Τον κοίταζαν, όπως οι υπηρέτες τον κύριό τους, για να μάθουν το καθήκον τους. Αυτοί οι μαθητές ήταν άνθρωποι «υποκείμενοι σε παρόμοιες παθώσεις όπως εμείς» (Ιακώβου 5:17). Είχαν να δώσουν τον ίδιο αγώνα με την αμαρτία. Χρειαζόταν την ίδια χάρη, για να ζήσουν μια άγια ζωή.
Ακόμη και ο Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής, αυτός που αντανακλούσε πληρέστερα την ομοιότητα του Σωτήρα, δεν διέθετε από τη φύση του αυτή την ομορφιά χαρακτήρα. Δεν ήταν μόνο αυταρχικός και φιλόδοξος για δόξα, αλλά και ορμητικός και μνησίκακος όταν τον προσβάλλανε. Αλλά καθώς ο χαρακτήρας του Θείου του αποκαλύφθηκε, είδε τις δικές του ελλείψεις και ταπεινώθηκε από αυτή τη γνώση. Η δύναμη και η υπομονή, η ισχύς και η τρυφερότητα, η μεγαλοπρέπεια και η πραότητα, που έβλεπε στην καθημερινή ζωή του Υιού του Θεού, γέμισαν την ψυχή του με θαυμασμό και αγάπη. Μέρα με τη μέρα η καρδιά του έλκονταν προς τον Χριστό, μέχρι που έχασε την αίσθηση του εαυτού του στην αγάπη για τον Κύριό του. Το μνησίκακο και φιλόδοξο ταμπεραμέντο του υποτάχθηκε στη διαμορφωτική δύναμη του Χριστού. Η αναγεννητική επίδραση του Αγίου Πνεύματος ανανέωσε την καρδιά του. Η δύναμη της αγάπης του Χριστού επέφερε μια μεταμόρφωση του χαρακτήρα του. Αυτό είναι το σίγουρο αποτέλεσμα της ένωσης με τον Ιησού. Όταν ο Χριστός κατοικεί στην καρδιά, ολόκληρη η φύση μεταμορφώνεται. Το Πνεύμα του Χριστού, η αγάπη Του, μαλακώνει την καρδιά, υποτάσσει την ψυχή και ανυψώνει τις σκέψεις και τις επιθυμίες προς τον Θεό και τον ουρανό.
Όταν ο Χριστός ανέβηκε στον ουρανό, η αίσθηση της παρουσίας Του παρέμενε στους οπαδούς Του. Ήταν μια προσωπική παρουσία, γεμάτη αγάπη και φως. Ο Ιησούς, ο Σωτήρας, που είχε περπατήσει, μιλήσει και προσευχηθεί μαζί τους, που είχε μιλήσει με ελπίδα και παρηγοριά στις καρδιές τους, ενώ το μήνυμα της ειρήνης ήταν ακόμα στα χείλη Του, είχε αναληφθεί από αυτούς στον ουρανό, και οι ήχοι της φωνής Του είχαν επιστρέψει σε αυτούς, καθώς το σύννεφο των αγγέλων Τον δέχτηκε: «Ιδού, εγώ είμαι μαζί σας πάντοτε, έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθαίος 28:20). Είχε αναληφθεί στον ουρανό με ανθρώπινη μορφή. Ήξεραν ότι βρισκόταν μπροστά στον θρόνο του Θεού, ότι ήταν ακόμα ο Φίλος και Σωτήρας τους, ότι η συμπάθειά Του παρέμενε αμετάβλητη, ότι εξακολουθούσε να ταυτίζεται με την ανθρωπότητα που υπέφερε. Παρουσίαζε μπροστά στον Θεό τα πλεονεκτήματα του πολύτιμου αίματός Του, δείχνοντας τα πληγωμένα χέρια και πόδια Του, σε ανάμνηση του τιμήματος που είχε πληρώσει για τους λυτρωμένους Του. Ήξεραν ότι είχε αναληφθεί στον ουρανό για να προετοιμάσει θέσεις για αυτούς και ότι θα ερχόταν ξανά για να τους πάρει κοντά Του.
Όταν συναντήθηκαν μετά την ανάληψη, ήταν πρόθυμοι να παρουσιάσουν τα αιτήματά τους στον Πατέρα στο όνομα του Ιησού. Με ευλαβικό δέος, προσκύνησαν σε προσευχή, επαναλαμβάνοντας τη διαβεβαίωση: «Ό,τι ζητήσετε από τον Πατέρα στο όνομά Μου, θα σας το δώσει. Μέχρι τώρα δεν ζητήσατε τίποτα στο όνομά Μου: ζητήστε, και θα λάβετε, για να είναι πλήρης η χαρά σας» (Ιωάννης 16:23-24). Έτειναν το χέρι της πίστης όλο και πιο ψηλά με το ισχυρό επιχείρημα: «Είναι ο Χριστός που πέθανε, μάλλον, που αναστήθηκε, ο οποίος είναι στα δεξιά του Θεού, ο οποίος και μεσιτεύει για μας» (Ρωμαίους 8:34). Και η Πεντηκοστή τους έφερε την παρουσία του Παρηγορητή, για τον οποίο ο Χριστός είχε πει: «Θα είναι μέσα σας» (Ιωάννης 14:17). Και είχε πει επίσης: «Είναι σκόπιμο για σας να φύγω, γιατί αν δεν φύγω, ο Παρηγορητής δεν θα έρθει σε σας, αλλά αν φύγω, θα τον στείλω σε σας». Ιωάννης 16:7. Από τότε, μέσω του Πνεύματος, ο Χριστός θα παρέμενε συνεχώς στις καρδιές των παιδιών Του. Η ένωσή τους μαζί Του ήταν πιο στενή από ό,τι όταν ήταν προσωπικά μαζί τους. Το φως, η αγάπη και η δύναμη του Χριστού που κατοικούσε μέσα τους λάμπει μέσω αυτών, έτσι ώστε οι άνθρωποι, βλέποντάς τους, «θαύμαζαν και αναγνώριζαν ότι είχαν συναναστραφεί με τον Ιησού» (Πράξεις 4:13).
Ό,τι ήταν ο Χριστός για τους μαθητές, επιθυμεί να είναι και για τα παιδιά Του σήμερα. Διότι στην τελευταία προσευχή Του, με τη μικρή ομάδα των μαθητών συγκεντρωμένη γύρω Του, είπε: «Δεν προσεύχομαι μόνο για αυτούς, αλλά και για εκείνους που θα πιστέψουν σε Μένα μέσω του λόγου τους» (Ιωάννης 17:20).
Ο Ιησούς προσευχήθηκε για μας και ζήτησε να είμαστε ένα με Αυτόν, όπως Αυτός είναι ένα με τον Πατέρα. Τι ένωση είναι αυτή! Ο Σωτήρας είπε για τον εαυτό Του: «Ο Υιός δεν μπορεί να κάνει τίποτα από μόνος Του» (Ιωάννης 5:19). «Ο Πατέρας που μένει σε Μένα, Αυτός κάνει τα έργα» (Ιωάννης 14:10). Εάν λοιπόν ο Χριστός κατοικεί στις καρδιές μας, θα ενεργεί μέσα μας «και το θέλημα και το έργο κατά την ευδοκία Του» (Φιλιππησίους 2:13). Θα ενεργούμε όπως ενεργούσε Εκείνος, θα εκδηλώνουμε το ίδιο πνεύμα. Και έτσι, αγαπώντας Τον και μένοντας σε Αυτόν, θα «αυξάνουμε σε όλα τα πράγματα προς Αυτόν, που είναι η κεφαλή, ο Χριστός» (Εφεσίους 4:15).
Το Έργο και η Ζωή
Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής, του φωτός και της χαράς για το σύμπαν. Όπως οι ακτίνες του ήλιου, όπως τα ρεύματα νερού που αναβλύζουν από μια ζωντανή πηγή, έτσι και οι ευλογίες ρέουν από Αυτόν προς όλα τα πλάσματά Του. Και όπου υπάρχει η ζωή του Θεού στις καρδιές των ανθρώπων, εκεί θα ρέει προς τους άλλους με αγάπη και ευλογία.
Η χαρά του Σωτήρα μας ήταν η ανύψωση και η λύτρωση των πεσμένων ανθρώπων. Για αυτό δεν θεωρούσε τη ζωή Του πολύτιμη για τον Εαυτό Του, αλλά υπέφερε τον σταυρό, περιφρονώντας την ντροπή. Έτσι, οι άγγελοι ασχολούνται πάντα με το να εργάζονται για την ευτυχία των άλλων. Αυτή είναι η χαρά τους. Αυτό που οι εγωιστικές καρδιές θα θεωρούσαν ταπεινωτική υπηρεσία, το να υπηρετούν εκείνους που είναι άθλιοι και σε κάθε τρόπο κατώτεροι σε χαρακτήρα και τάξη, είναι το έργο των αμαρτωλών αγγέλων. Το πνεύμα της αυτοθυσιακής αγάπης του Χριστού είναι το πνεύμα που διαπερνά τον ουρανό και είναι η ίδια η ουσία της ευδαιμονίας του. Αυτό είναι το πνεύμα που θα κατέχουν οι οπαδοί του Χριστού, το έργο που θα κάνουν.
Όταν η αγάπη του Χριστού είναι ενσωματωμένη στην καρδιά, όπως ένα γλυκό άρωμα, δεν μπορεί να κρυφτεί. Η ιερή επιρροή της θα γίνει αισθητή από όλους όσους έρχονται σε επαφή μαζί μας. Το πνεύμα του Χριστού στην καρδιά είναι σαν μια πηγή στην έρημο, που ρέει για να αναζωογονήσει όλους και να κάνει όσους είναι έτοιμοι να πεθάνουν να επιθυμούν να πιουν το νερό της ζωής.
Η αγάπη για τον Ιησού θα εκδηλωθεί με την επιθυμία να εργαστούμε όπως εργάστηκε Εκείνος για την ευλογία και την ανύψωση της ανθρωπότητας. Θα οδηγήσει σε αγάπη, τρυφερότητα και συμπάθεια προς όλα τα πλάσματα που φροντίζει ο ουράνιος Πατέρας μας.
Η ζωή του Σωτήρα στη γη δεν ήταν μια ζωή άνετη και αφιερωμένη στον Εαυτό Του, αλλά εργάστηκε με επίμονη, ειλικρινή και ακούραστη προσπάθεια για τη σωτηρία της χαμένης ανθρωπότητας. Από τη φάτνη μέχρι το Γολγοθά, ακολούθησε τον δρόμο της αυταπάρνησης και δεν επιδίωξε να απαλλαγεί από τα επίπονα καθήκοντα, τα οδυνηρά ταξίδια και την εξαντλητική φροντίδα και εργασία. Είπε: «Ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή Του ως λύτρο για πολλούς» (Ματθαίος 20:28). Αυτός ήταν ο μεγάλος στόχος της ζωής Του. Όλα τα άλλα ήταν δευτερεύοντα και υποδεέστερα. Ήταν η τροφή και το ποτό Του να κάνει το θέλημα του Θεού και να ολοκληρώσει το έργο Του. Ο εαυτός και το προσωπικό συμφέρον δεν είχαν καμία θέση στο έργο Του.
Έτσι, όσοι συμμετέχουν στη χάρη του Χριστού θα είναι έτοιμοι να κάνουν οποιαδήποτε θυσία, ώστε και οι άλλοι για τους οποίους πέθανε να μοιραστούν το ουράνιο δώρο. Θα κάνουν ό,τι μπορούν για να κάνουν τον κόσμο καλύτερο για τη διαμονή τους σε αυτόν. Αυτό το πνεύμα είναι το σίγουρο αποτέλεσμα μιας ψυχής που έχει πραγματικά μεταστραφεί. Μόλις κάποιος έρθει στον Χριστό, γεννιέται στην καρδιά του η επιθυμία να γνωστοποιήσει στους άλλους πόσο πολύτιμο φίλο βρήκε στον Ιησού. Η σωτήρια και αγιαστική αλήθεια δεν μπορεί να κλειστεί στην καρδιά του. Αν είμαστε ντυμένοι με τη δικαιοσύνη του Χριστού και γεμάτοι με τη χαρά του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί μέσα μας, δεν θα μπορούμε να κρατήσουμε τη σιωπή μας. Αν έχουμε γευτεί και δει ότι ο Κύριος είναι καλός, θα έχουμε κάτι να πούμε. Όπως ο Φίλιππος όταν βρήκε τον Σωτήρα, θα προσκαλέσουμε και άλλους στην παρουσία Του. Θα προσπαθήσουμε να τους παρουσιάσουμε τις ελκυστικές ιδιότητες του Χριστού και τις αόρατες πραγματικότητες του μέλλοντος κόσμου. Θα υπάρχει μια έντονη επιθυμία να ακολουθήσουμε το μονοπάτι που περπάτησε ο Ιησούς. Θα υπάρχει μια ειλικρινής λαχτάρα να δουν οι γύρω μας «τον Αμνό του Θεού, που αίρει την αμαρτία του κόσμου» (Ιωάννης 1:29).
Και η προσπάθεια να ευλογήσουμε τους άλλους θα ανταποδώσει ευλογίες σε εμάς τους ίδιους. Αυτός ήταν ο σκοπός του Θεού όταν μας έδωσε ένα ρόλο να παίξουμε στο σχέδιο της λύτρωσης. Έχει παραχωρήσει στους ανθρώπους το προνόμιο να γίνουν μέτοχοι της θείας φύσης και, με τη σειρά τους, να διαδώσουν ευλογίες στους συνανθρώπους τους. Αυτή είναι η υψηλότερη τιμή, η μεγαλύτερη χαρά, που μπορεί να παραχωρήσει ο Θεός στους ανθρώπους. Όσοι γίνονται έτσι μέτοχοι των έργων της αγάπης, έρχονται πιο κοντά στον Δημιουργό τους.
Ο Θεός θα μπορούσε να είχε αναθέσει το μήνυμα του Ευαγγελίου και όλο το έργο της αγάπης στους ουράνιους αγγέλους. Θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει άλλα μέσα για να επιτύχει τον σκοπό Του. Αλλά, στην άπειρη αγάπη Του, επέλεξε να μας κάνει συνεργάτες Του, του Χριστού και των αγγέλων, ώστε να μοιραστούμε την ευλογία, τη χαρά, την πνευματική ανύψωση που προκύπτει από αυτό το ανιδιοτελές έργο.
Συμπάσχουμε με τον Χριστό μέσω της κοινωνίας των παθημάτων Του. Κάθε πράξη αυτοθυσίας για το καλό των άλλων ενισχύει το πνεύμα της ευεργεσίας στην καρδιά του δωρητή, συνδέοντάς τον πιο στενά με τον Λυτρωτή του κόσμου, ο οποίος «ήταν πλούσιος, αλλά για χάρη σας... έγινε φτωχός, ώστε εσείς να γίνετε πλούσιοι μέσω της φτώχειάς Του» (2 Κορινθίους 8:9). Και μόνο όταν εκπληρώνουμε με αυτόν τον τρόπο τον θεϊκό σκοπό της δημιουργίας μας, η ζωή μπορεί να είναι ευλογία για μας.
Αν εργαστείτε όπως ο Χριστός προορίζει τους μαθητές Του να εργάζονται και κερδίσετε ψυχές για Εκείνον, θα νιώσετε την ανάγκη για μια βαθύτερη εμπειρία και μια μεγαλύτερη γνώση των θεϊκών πραγμάτων, και θα πεινάσετε και θα διψάσετε για δικαιοσύνη. Θα ικετεύσετε τον Θεό, και η πίστη σας θα ενισχυθεί, και η ψυχή σας θα πιει βαθύτερα από την πηγή της σωτηρίας. Η αντιμετώπιση αντιθέσεων και δοκιμασιών θα σας οδηγήσει στη Βίβλο και στην προσευχή. Θα αναπτυχθείτε στη χάρη και στη γνώση του Χριστού και θα αποκτήσετε πλούσια εμπειρία.
Το πνεύμα της ανιδιοτελούς εργασίας για τους άλλους προσδίδει βάθος, σταθερότητα και χριστιανική ομορφιά στον χαρακτήρα και φέρνει ειρήνη και ευτυχία σε όποιον το κατέχει. Οι φιλοδοξίες ανυψώνονται. Δεν υπάρχει χώρος για τεμπελιά ή εγωισμό. Όσοι ασκούν έτσι τις χριστιανικές αρετές θα μεγαλώσουν και θα γίνουν δυνατοί για να εργαστούν για τον Θεό. Θα έχουν σαφείς πνευματικές αντιλήψεις, σταθερή, αυξανόμενη πίστη και αυξημένη δύναμη στην προσευχή. Το Πνεύμα του Θεού, κινούμενο πάνω στο πνεύμα τους, προκαλεί τις ιερές αρμονίες της ψυχής σε απάντηση στο θεϊκό άγγιγμα. Όσοι αφιερώνονται έτσι στην ανιδιοτελή προσπάθεια για το καλό των άλλων, σίγουρα εργάζονται για τη δική τους σωτηρία.
Ο μόνος τρόπος για να μεγαλώσουμε στη χάρη είναι να κάνουμε ανιδιοτελώς το έργο που ο Χριστός μας έχει αναθέσει – να ασχολούμαστε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, με το να βοηθάμε και να ευλογούμε όσους χρειάζονται τη βοήθεια που μπορούμε να τους προσφέρουμε. Η δύναμη έρχεται με την άσκηση· η δραστηριότητα είναι η ίδια η συνθήκη της ζωής. Όσοι προσπαθούν να διατηρήσουν τη χριστιανική ζωή αποδεχόμενοι παθητικά τις ευλογίες που έρχονται μέσω των μέσων της χάρης και χωρίς να κάνουν τίποτα για τον Χριστό, απλώς προσπαθούν να ζήσουν τρώγοντας χωρίς να εργάζονται. Και στον πνευματικό κόσμο, όπως και στον φυσικό, αυτό έχει πάντα ως αποτέλεσμα την παρακμή και τη φθορά. Ένας άνθρωπος που αρνείται να ασκήσει τα άκρα του, σύντομα θα χάσει κάθε δύναμη να τα χρησιμοποιήσει. Έτσι, ο χριστιανός που δεν ασκεί τις δυνάμεις που του έχει δώσει ο Θεός, όχι μόνο δεν μεγαλώνει στον Χριστό, αλλά χάνει και τη δύναμη που ήδη είχε.
Η εκκλησία του Χριστού είναι ο διορισμένος φορέας του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. Η αποστολή της είναι να μεταφέρει το ευαγγέλιο στον κόσμο. Και η υποχρέωση αυτή βαρύνει όλους τους χριστιανούς. Ο καθένας, στο μέτρο των ταλέντων και των ευκαιριών του, πρέπει να εκπληρώσει την αποστολή του Σωτήρα. Η αγάπη του Χριστού, που μας αποκαλύφθηκε, μας καθιστά οφειλέτες προς όλους όσους δεν Τον γνωρίζουν. Ο Θεός μας έχει δώσει φως, όχι μόνο για εμάς τους ίδιους, αλλά για να το ρίξουμε πάνω τους.
Αν οι οπαδοί του Χριστού ήταν ξύπνιοι στο καθήκον τους, θα υπήρχαν χιλιάδες εκεί όπου σήμερα υπάρχει ένας που διακηρύσσει το ευαγγέλιο σε ειδωλολατρικές χώρες. Και όλοι όσοι δεν μπορούσαν να ασχοληθούν προσωπικά με το έργο θα το υποστήριζαν με τα μέσα, τη συμπάθειά τους και τις προσευχές τους. Και θα υπήρχε πολύ πιο έντονη προσπάθεια για τις ψυχές στις χριστιανικές χώρες.
Δεν χρειάζεται να πάμε σε ειδωλολατρικές χώρες, ούτε καν να φύγουμε από τον στενό κύκλο του σπιτιού μας, αν εκεί βρίσκεται το καθήκον μας, για να εργαστούμε για τον Χριστό. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό στον κύκλο του σπιτιού μας, στην εκκλησία, ανάμεσα σε όσους συναναστρεφόμαστε και με τους οποίους συνεργαζόμαστε.
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του Σωτήρα μας στη γη πέρασε με υπομονή και κόπο στο ξυλουργείο της Ναζαρέτ. Υπηρέτες άγγελοι συνόδευαν τον Κύριο της ζωής καθώς περπατούσε δίπλα σε χωρικούς και εργάτες, χωρίς να αναγνωρίζεται και να τιμάται. Εκπλήρωνε πιστά την αποστολή Του ενώ εργαζόταν στο ταπεινό επάγγελμά Του, όπως και όταν θεράπευε τους αρρώστους ή περπατούσε πάνω στα κυματιστά νερά της Γαλιλαίας. Έτσι, στα πιο ταπεινά καθήκοντα και στις πιο χαμηλές θέσεις της ζωής, μπορούμε να περπατάμε και να εργαζόμαστε με τον Ιησού.
Ο απόστολος λέει: «Κάθε ένας ας μείνει εκεί όπου τον κάλεσε ο Θεός» (1 Κορινθίους 7:24). Ο επιχειρηματίας μπορεί να διευθύνει την επιχείρησή του με τρόπο που θα δοξάζει τον Κύριό του λόγω της πιστότητάς του. Αν είναι αληθινός οπαδός του Χριστού, θα μεταφέρει τη θρησκεία του σε ό,τι κάνει και θα αποκαλύψει στους ανθρώπους το πνεύμα του Χριστού. Ο μηχανικός μπορεί να είναι ένας επιμελής και πιστός εκπρόσωπος Εκείνου που εργάστηκε σκληρά στα ταπεινά μονοπάτια της ζωής ανάμεσα στους λόφους της Γαλιλαίας. Όλοι όσοι ονομάζουν το όνομα του Χριστού πρέπει να εργάζονται έτσι ώστε οι άλλοι, βλέποντας τα καλά τους έργα, να οδηγηθούν στο να δοξάζουν τον Δημιουργό και Λυτρωτή τους.
Πολλοί έχουν δικαιολογηθεί για το ότι δεν προσφέρουν τα χαρίσματά τους στην υπηρεσία του Χριστού επειδή άλλοι διαθέτουν ανώτερα χαρίσματα και πλεονεκτήματα. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι μόνο εκείνοι που είναι ιδιαίτερα ταλαντούχοι υποχρεούνται να αφιερώσουν τις ικανότητές τους στην υπηρεσία του Θεού. Πολλοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα ταλέντα δίνονται μόνο σε μια συγκεκριμένη προνομιούχα τάξη, αποκλείοντας τους άλλους που φυσικά δεν καλούνται να μοιραστούν τους κόπους ή τις ανταμοιβές. Αλλά αυτό δεν παρουσιάζεται έτσι στην παραβολή. Όταν ο κύριος του σπιτιού κάλεσε τους υπηρέτες του, έδωσε σε κάθε έναν τη δουλειά του.
Με αγάπη μπορούμε να εκτελούμε τα πιο ταπεινά καθήκοντα της ζωής «ως προς τον Κύριο» (Κολοσσαείς 3:23). Αν η αγάπη του Θεού είναι στην καρδιά, θα εκδηλωθεί στη ζωή. Η γλυκιά ευωδία του Χριστού θα μας περιβάλλει και η επιρροή μας θα ανυψώσει και θα ευλογήσει.
Δεν πρέπει να περιμένετε μεγάλες περιστάσεις ή να προσδοκάτε εξαιρετικές ικανότητες πριν αρχίσετε να εργάζεστε για τον Θεό. Δεν χρειάζεται να σκέφτεστε τι θα σκεφτεί ο κόσμος για σας. Αν η καθημερινή σας ζωή είναι μαρτυρία της αγνότητας και της ειλικρίνειας της πίστης σας, και οι άλλοι είναι πεπεισμένοι ότι επιθυμείτε να τους ωφελήσετε, οι προσπάθειές σας δεν θα χαθούν εντελώς.
Οι πιο ταπεινοί και φτωχοί από τους μαθητές του Ιησού μπορούν να είναι ευλογία για τους άλλους. Μπορεί να μην συνειδητοποιούν ότι κάνουν κάτι ιδιαίτερα καλό, αλλά με την ασυνείδητη επιρροή τους μπορεί να ξεκινήσουν κύματα ευλογίας που θα διευρυνθούν και θα εμβαθυνθούν, και τα ευλογημένα αποτελέσματα μπορεί να μην τα γνωρίσουν ποτέ μέχρι την ημέρα της τελικής ανταμοιβής. Δεν αισθάνονται ούτε γνωρίζουν ότι κάνουν κάτι σπουδαίο. Δεν χρειάζεται να κουράζονται με την αγωνία για την επιτυχία. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να προχωρούν ήσυχα, εκτελώντας πιστά το έργο που τους αναθέτει η πρόνοια του Θεού, και η ζωή τους δεν θα είναι μάταιη. Οι ψυχές τους θα γίνονται όλο και πιο όμοιες με του Χριστού· είναι συνεργάτες του Θεού σε αυτή τη ζωή και έτσι είναι κατάλληλοι για το ανώτερο έργο και την αδιάκοπη χαρά της μέλλουσας ζωής.
Η γνώση περί του Θεού
Πολλοί είναι οι τρόποι με τους οποίους ο Θεός επιδιώκει να μας γνωστοποιήσει τον εαυτό Του και να μας φέρει σε κοινωνία μαζί Του. Η φύση μιλάει αδιάκοπα στις αισθήσεις μας. Η ανοιχτή καρδιά θα εντυπωσιαστεί από την αγάπη και τη δόξα του Θεού, όπως αποκαλύπτεται μέσα από τα έργα των χεριών Του. Το αυτί που ακούει μπορεί να ακούσει και να κατανοήσει τις επικοινωνίες του Θεού μέσα από τα πράγματα της φύσης. Τα πράσινα λιβάδια, τα ψηλά δέντρα, τα μπουμπούκια και τα λουλούδια, τα περαστικά σύννεφα, η βροχή που πέφτει, το κελαρυστό ρυάκι, η δόξα των ουρανών, μιλούν στις καρδιές μας και μας προσκαλούν να γνωρίσουμε Εκείνον που τα έφτιαξε όλα.
Ο Σωτήρας μας συνέδεσε τα πολύτιμα μαθήματά Του με τα πράγματα της φύσης. Τα δέντρα, τα πουλιά, τα λουλούδια των κοιλάδων, οι λόφοι, οι λίμνες και οι όμορφοι ουρανοί, καθώς και τα περιστατικά και το περιβάλλον της καθημερινής ζωής, συνδέονταν όλα με τα λόγια της αλήθειας, ώστε τα μαθήματά Του να μπορούν να ανακαλούνται συχνά στο μυαλό, ακόμη και μέσα στις πολυάσχολες φροντίδες της κοπιαστικής ζωής του ανθρώπου.
Ο Θεός θέλει τα παιδιά Του να εκτιμούν τα έργα Του και να χαίρονται την απλή, ήσυχη ομορφιά με την οποία έχει στολίσει τη γήινη κατοικία μας. Είναι λάτρης του ωραίου. Και πάνω από όλα όσα είναι εξωτερικά ελκυστικά, αγαπά την ομορφιά του χαρακτήρα. Θέλει να καλλιεργούμε την αγνότητα και την απλότητα, τις ήσυχες χάρες των λουλουδιών.
Αν απλώς ακούσουμε, τα δημιουργήματα του Θεού θα μας διδάξουν πολύτιμα μαθήματα υπακοής και εμπιστοσύνης. Από τα αστέρια που ακολουθούν αδιάκοπα την πορεία τους στο διάστημα από αιώνα σε αιώνα, μέχρι και το μικρότερο άτομο, τα πράγματα της φύσης υπακούουν στη θέληση του Δημιουργού. Και ο Θεός φροντίζει για όλα και συντηρεί όλα όσα έχει δημιουργήσει. Αυτός που στηρίζει τους αμέτρητους κόσμους σε όλη την απεραντοσύνη, ταυτόχρονα φροντίζει για τις ανάγκες του μικρού καφέ σπουργιτιού που τραγουδάει το ταπεινό του τραγούδι χωρίς φόβο. Όταν οι άνθρωποι πηγαίνουν στην καθημερινή τους εργασία, όπως και όταν προσεύχονται, όταν ξαπλώνουν το βράδυ και όταν σηκώνονται το πρωί, όταν ο πλούσιος γλεντάει στο παλάτι του ή όταν ο φτωχός μαζεύει τα παιδιά του γύρω από το πενιχρό τραπέζι, ο ουράνιος Πατέρας παρακολουθεί τρυφερά τον καθένα. Δεν υπάρχει δάκρυ που ο Θεός να μην παρατηρεί. Δεν υπάρχει χαμόγελο που να μην σημειώνει.
Αν το πιστεύαμε αυτό πλήρως, όλες οι αδικαιολόγητες ανησυχίες θα εξαφανίζονταν. Η ζωή μας δεν θα ήταν τόσο γεμάτη απογοητεύσεις όπως είναι τώρα, γιατί τα πάντα, μεγάλα ή μικρά, θα αφήνονταν στα χέρια του Θεού, ο οποίος δεν μπερδεύεται από την πολλαπλότητα των φροντίδων, ούτε κατακλύζεται από το βάρος τους. Τότε θα απολαμβάναμε μια ηρεμία της ψυχής που πολλοί έχουν ξεχάσει εδώ και καιρό.
Καθώς οι αισθήσεις σας απολαμβάνουν την ελκυστική ομορφιά της γης, σκεφτείτε τον κόσμο που θα έρθει, που δεν θα γνωρίσει ποτέ την καταστροφή της αμαρτίας και του θανάτου, όπου το πρόσωπο της φύσης δεν θα φέρει πλέον τη σκιά της κατάρας. Αφήστε τη φαντασία σας να απεικονίσει την κατοικία των σωζόμενων και θυμηθείτε ότι θα είναι πιο λαμπρή από ό,τι μπορεί να απεικονίσει η πιο φωτεινή φαντασία σας. Στα ποικίλα δώρα του Θεού στη φύση βλέπουμε μόνο την πιο αμυδρή λάμψη της δόξας Του. Είναι γραμμένο: «Ούτε μάτι είδε, ούτε αυτί άκουσε, ούτε εισήλθε στην καρδιά του ανθρώπου, τα πράγματα που ο Θεός ετοίμασε για όσους Τον αγαπούν». 1 Κορινθίους 2:9.
Ο ποιητής και ο φυσιοδίφης έχουν πολλά να πουν για τη φύση, αλλά είναι ο χριστιανός που απολαμβάνει την ομορφιά της γης με τη μεγαλύτερη εκτίμηση, επειδή αναγνωρίζει το έργο του Πατέρα του και αντιλαμβάνεται την αγάπη Του στα λουλούδια, τους θάμνους και τα δέντρα. Κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει πλήρως τη σημασία των λόφων και των κοιλάδων, των ποταμών και της θάλασσας, αν δεν τα βλέπει ως έκφραση της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο.
Ο Θεός μας μιλάει μέσω των προνοητικών έργων Του και μέσω της επίδρασης του Πνεύματός Του στην καρδιά. Στις περιστάσεις και στο περιβάλλον μας, στις αλλαγές που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, μπορούμε να βρούμε πολύτιμα μαθήματα, αν μόνο οι καρδιές μας είναι ανοιχτές για να τα διακρίνουν. Ο ψαλμωδός, ανατρέχοντας στο έργο της πρόνοιας του Θεού, λέει: «Η γη είναι γεμάτη από την καλοσύνη του Κυρίου». Ψαλμός 33:5. «Όποιος είναι σοφός και παρατηρεί αυτά τα πράγματα, θα καταλάβει την αγάπη του Κυρίου». Ψαλμός 107:43.
Ο Θεός μας μιλάει στο Λόγο Του. Εδώ έχουμε με πιο σαφή τρόπο την αποκάλυψη του χαρακτήρα Του, της σχέσης Του με τους ανθρώπους και του μεγάλου έργου της λύτρωσης. Εδώ ανοίγεται μπροστά μας η ιστορία των πατριαρχών και των προφητών και άλλων αγίων ανδρών του παρελθόντος. Ήταν άνθρωποι «υποκείμενοι σε παρόμοιες παθήσεις όπως εμείς» (Ιακώβου 5:17). Βλέπουμε πώς αγωνίστηκαν με απογοητεύσεις όπως οι δικές μας, πώς έπεσαν σε πειρασμούς όπως εμείς, και όμως πήραν ξανά θάρρος και νίκησαν με τη χάρη του Θεού. Και, βλέποντας αυτό, ενθαρρυνόμαστε στην προσπάθειά μας για δικαιοσύνη. Καθώς διαβάζουμε για τις πολύτιμες εμπειρίες που τους δόθηκαν, για το φως, την αγάπη και τις ευλογίες που απολάμβαναν, και για το έργο που έκαναν μέσω της χάρης που τους δόθηκε, το πνεύμα που τους ενέπνευσε ανάβει μια φλόγα ιερής μίμησης στις καρδιές μας και μια επιθυμία να γίνουμε σαν αυτούς στον χαρακτήρα — σαν αυτούς να περπατάμε με τον Θεό.
Ο Ιησούς είπε για τις Γραφές της Παλαιάς Διαθήκης — και πόσο περισσότερο ισχύει αυτό για τη Νέα — «Αυτές είναι που μαρτυρούν για Μένα» (Ιωάννης 5:39), τον Λυτρωτή, Εκείνον στον οποίο επικεντρώνονται οι ελπίδες μας για αιώνια ζωή. Ναι, ολόκληρη η Αγία Γραφή μιλάει για τον Χριστό. Από την πρώτη αναφορά της δημιουργίας — γιατί «χωρίς Αυτόν δεν έγινε τίποτα από όσα έγιναν» (Ιωάννης 1:3) — μέχρι την τελική υπόσχεση, «Ιδού, έρχομαι γρήγορα» (Αποκάλυψη 22:12), διαβάζουμε για τα έργα Του και ακούμε τη φωνή Του. Αν θέλετε να γνωρίσετε τον Σωτήρα, μελετήστε τις Αγίες Γραφές.
Γεμίστε ολόκληρη την καρδιά σας με τα λόγια του Θεού. Είναι το ζωντανό νερό που σβήνει τη δίψα σας. Είναι το ζωντανό ψωμί από τον ουρανό. Ο Ιησούς δηλώνει: «Εάν δεν φάτε τη σάρκα του Υιού του ανθρώπου και δεν πιείτε το αίμα Του, δεν έχετε ζωή μέσα σας». Και εξηγεί τον εαυτό Του λέγοντας: «Τα λόγια που σας λέω είναι πνεύμα και ζωή» (Ιωάννης 6:53, 63). Τα σώματά μας χτίζονται από ό,τι τρώμε και πίνουμε· και όπως στην φυσική οικονομία, έτσι και στην πνευματική οικονομία: είναι αυτό που μελετάμε που θα δώσει τόνο και δύναμη στην πνευματική μας φύση.
Το θέμα της λύτρωσης είναι ένα θέμα που οι άγγελοι επιθυμούν να μελετήσουν. Θα είναι η επιστήμη και το τραγούδι των λυτρωμένων σε όλη την ατέρμονη αιωνιότητα. Δεν αξίζει να το μελετήσουμε και να το σκεφτούμε προσεκτικά τώρα; Το άπειρο έλεος και η αγάπη του Ιησού, η θυσία που έκανε για χάρη μας, απαιτούν την πιο σοβαρή και επίσημη σκέψη. Πρέπει να μελετήσουμε τον χαρακτήρα του αγαπημένου μας Λυτρωτή και Μεσιτή. Πρέπει να διαλογιζόμαστε πάνω στην αποστολή Εκείνου που ήρθε για να σώσει τον λαό Του από τις αμαρτίες του. Καθώς συλλογιζόμαστε έτσι ουράνια θέματα, η πίστη και η αγάπη μας θα γίνουν ισχυρότερες, και οι προσευχές μας θα γίνουν όλο και πιο αποδεκτές από τον Θεό, επειδή θα είναι όλο και πιο αναμεμειγμένες με πίστη και αγάπη. Θα είναι έξυπνες και ένθερμες. Θα υπάρχει πιο σταθερή εμπιστοσύνη στον Ιησού και μια καθημερινή, ζωντανή εμπειρία της δύναμής Του να σώσει μέχρι τέλους όλους όσους έρχονται στον Θεό μέσω Αυτού.
Καθώς διαλογιζόμαστε πάνω στις τελειότητες του Σωτήρα, θα επιθυμούμε να μεταμορφωθούμε και να ανανεωθούμε πλήρως σύμφωνα με την εικόνα της αγνότητάς Του. Θα υπάρχει μια πείνα και δίψα της ψυχής να γίνουμε σαν Εκείνον που λατρεύουμε. Όσο περισσότερο οι σκέψεις μας είναι στραμμένες στον Χριστό, τόσο περισσότερο θα μιλάμε για Εκείνον στους άλλους και θα Τον εκπροσωπούμε στον κόσμο.
Η Βίβλος δεν γράφτηκε μόνο για τους μελετητές· αντίθετα, προοριζόταν για τους απλούς ανθρώπους. Οι μεγάλες αλήθειες που είναι απαραίτητες για τη σωτηρία είναι ξεκάθαρες σαν το μεσημέρι· και κανείς δεν θα κάνει λάθος και θα χάσει τον δρόμο του, εκτός από εκείνους που ακολουθούν τη δική τους κρίση αντί για την ξεκάθαρα αποκαλυφθείσα θέληση του Θεού.
Δεν πρέπει να δεχόμαστε τη μαρτυρία κανενός ανθρώπου για το τι διδάσκουν οι Γραφές, αλλά πρέπει να μελετάμε οι ίδιοι τα λόγια του Θεού. Αν αφήσουμε άλλους να σκέφτονται για μας, θα έχουμε περιορισμένες ενέργειες και μειωμένες ικανότητες. Οι ευγενείς δυνάμεις του νου μπορεί να συρρικνωθούν τόσο πολύ από την έλλειψη άσκησης σε θέματα που αξίζουν την προσοχή τους, ώστε να χάσουν την ικανότητά τους να κατανοήσουν το βαθύ νόημα του Λόγου του Θεού. Ο νους θα διευρυνθεί αν χρησιμοποιηθεί για να ανακαλύψει τη σχέση των θεμάτων της Βίβλου, συγκρίνοντας τις Γραφές με τις Γραφές και τα πνευματικά πράγματα με τα πνευματικά.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο κατάλληλο για την ενδυνάμωση του νου από τη μελέτη των Γραφών. Κανένα άλλο βιβλίο δεν είναι τόσο ισχυρό για να ανυψώσει τις σκέψεις, να δώσει δύναμη στις ικανότητες, όσο οι ευρείες, ευγενείς αλήθειες της Βίβλου. Αν ο Λόγος του Θεού μελετιόταν όπως πρέπει, οι άνθρωποι θα είχαν ευρύτητα νου, ευγένεια χαρακτήρα και σταθερότητα σκοπού που σπάνια βλέπουμε στις μέρες μας.
Αλλά η βιαστική ανάγνωση των Γραφών αποφέρει ελάχιστα οφέλη. Κάποιος μπορεί να διαβάσει ολόκληρη τη Βίβλο και όμως να μην καταλάβει την ομορφιά της ή να μην αντιληφθεί το βαθύ και κρυφό νόημά της. Η μελέτη ενός αποσπάσματος μέχρι να καταστεί σαφής η σημασία του στο μυαλό και η σχέση του με το σχέδιο της σωτηρίας έχει μεγαλύτερη αξία από την ανάγνωση πολλών κεφαλαίων χωρίς συγκεκριμένο σκοπό και χωρίς να αποκομίσει κανείς θετική διδασκαλία. Κρατήστε τη Βίβλο μαζί σας. Όταν έχετε την ευκαιρία, διαβάστε την, απομνημονεύστε τα κείμενα. Ακόμα και όταν περπατάτε στους δρόμους, μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμα και να το συλλογιστείτε, απομνημονεύοντάς το έτσι στο μυαλό σας.
Δεν μπορούμε να αποκτήσουμε σοφία χωρίς σοβαρή προσοχή και προσευχή. Ορισμένα τμήματα των Γραφών είναι πράγματι πολύ σαφή για να παρερμηνευθούν, αλλά υπάρχουν και άλλα των οποίων το νόημα δεν είναι εμφανές με την πρώτη ματιά. Οι Γραφές πρέπει να συγκρίνονται με τις Γραφές. Πρέπει να υπάρχει προσεκτική έρευνα και προσευχή. Και μια τέτοια μελέτη θα ανταμειφθεί πλουσιοπάροχα. Όπως ο ανθρακωρύχος ανακαλύπτει φλέβες πολύτιμων μετάλλων κρυμμένες κάτω από την επιφάνεια της γης, έτσι και αυτός που με επιμονή ερευνά τον Λόγο του Θεού ως κρυμμένο θησαυρό θα βρει αλήθειες της μεγαλύτερης αξίας, οι οποίες είναι κρυμμένες από τα μάτια του απρόσεκτου αναζητητή. Τα λόγια της έμπνευσης, που μελετώνται στην καρδιά, θα είναι σαν ρεύματα που ρέουν από την πηγή της ζωής.
Ποτέ δεν πρέπει να μελετάται η Βίβλος χωρίς προσευχή. Πριν ανοίξουμε τις σελίδες της, πρέπει να ζητήσουμε τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος, και θα μας δοθεί. Όταν ο Ναθαναήλ ήρθε στον Ιησού, ο Σωτήρας αναφώνησε: «Ιδού, ένας αληθινός Ισραηλίτης, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος!» Ο Ναθαναήλ είπε: «Πώς με γνωρίζεις;» Ο Ιησούς απάντησε: «Πριν σε καλέσει ο Φίλιππος, όταν ήσουν κάτω από τη συκιά, σε είδα» (Ιωάννης 1:47-48). Και ο Ιησούς θα μας δει και στα μυστικά μέρη της προσευχής, αν Τον αναζητήσουμε για φως, ώστε να γνωρίσουμε την αλήθεια. Άγγελοι από τον κόσμο του φωτός θα είναι μαζί με εκείνους που με ταπεινότητα καρδιάς αναζητούν τη θεία καθοδήγηση.
Το Άγιο Πνεύμα υψώνει και δοξάζει τον Σωτήρα. Είναι καθήκον Του να παρουσιάζει τον Χριστό, την αγνότητα της δικαιοσύνης Του και τη μεγάλη σωτηρία που έχουμε μέσω Αυτού. Ο Ιησούς λέει: «Αυτός θα λάβει από τα δικά Μου και θα σας τα δείξει» (Ιωάννης 16:14). Το Πνεύμα της αλήθειας είναι ο μόνος αποτελεσματικός δάσκαλος της θείας αλήθειας. Πόσο πρέπει να εκτιμά ο Θεός το ανθρώπινο γένος, αφού έδωσε τον Υιό Του να πεθάνει για αυτό και διόρισε το Πνεύμα Του να είναι δάσκαλος και συνεχής οδηγός του ανθρώπου!
Το προνόμιο της προσευχής
Μέσω της φύσης και της αποκάλυψης, μέσω της πρόνοιάς Του και της επιρροής του Πνεύματός Του, ο Θεός μας μιλάει. Αλλά αυτά δεν αρκούν. Πρέπει επίσης να Του ανοίξουμε την καρδιά μας. Για να έχουμε πνευματική ζωή και ενέργεια, πρέπει να έχουμε πραγματική επικοινωνία με τον ουράνιο Πατέρα μας. Το μυαλό μας μπορεί να έλκεται προς Αυτόν, μπορεί να διαλογιζόμαστε πάνω στα έργα Του, στο έλεός Του, στις ευλογίες Του, αλλά αυτό δεν είναι, με την πλήρη έννοια, επικοινωνία μαζί Του. Για να επικοινωνήσουμε με τον Θεό, πρέπει να έχουμε κάτι να Του πούμε σχετικά με την πραγματική μας ζωή.
Η προσευχή είναι το άνοιγμα της καρδιάς μας στον Θεό σαν σε έναν φίλο. Όχι ότι είναι απαραίτητο για να γνωστοποιήσουμε στον Θεό ποιοι είμαστε, αλλά για να μπορέσουμε να Τον δεχτούμε. Η προσευχή δεν φέρνει τον Θεό κοντά μας, αλλά μας φέρνει κοντά Του.
Όταν ο Ιησούς ήταν στη γη, δίδαξε στους μαθητές Του πώς να προσεύχονται. Τους καθοδήγησε να παρουσιάζουν τις καθημερινές τους ανάγκες ενώπιον του Θεού και να εναποθέτουν όλες τις φροντίδες τους σε Αυτόν.
Και η διαβεβαίωση που τους έδωσε, ότι οι αιτήσεις τους θα εισακουστούν, είναι διαβεβαίωση και για εμάς. Ο ίδιος ο Ιησούς, ενώ ζούσε μεταξύ των ανθρώπων, προσευχόταν συχνά. Ο Σωτήρας μας ταυτίστηκε με τις ανάγκες και τις αδυναμίες μας, στο ότι έγινε ικέτης, αιτών, ζητώντας από τον Πατέρα Του νέα προμήθεια δύναμης, ώστε να μπορέσει να προχωρήσει ενισχυμένος για το καθήκον και τη δοκιμασία.
Είναι το πρότυπό μας σε όλα τα πράγματα. Είναι αδελφός στις αδυναμίες μας, «σε όλα με πειρασμους όπως εμείς», αλλά ως ο αμαρτωλός, η φύση Του αποστρεφόταν το κακό. Ανέχθηκε αγώνες και βασανιστήρια της ψυχής σε έναν κόσμο αμαρτίας. Η ανθρώπινη φύση Του έκανε την προσευχή αναγκαιότητα και προνόμιο. Βρήκε παρηγοριά και χαρά στην κοινωνία με τον Πατέρα Του. Και αν ο Σωτήρας των ανθρώπων, ο Υιός του Θεού, ένιωθε την ανάγκη της προσευχής, πόσο περισσότερο θα έπρεπε οι αδύναμοι, αμαρτωλοί θνητοί να νιώθουν την ανάγκη της ένθερμης, συνεχούς προσευχής.
Ο ουράνιος Πατέρας μας περιμένει να μας χαρίσει την πληρότητα της ευλογίας Του. Είναι προνόμιό μας να πίνουμε άφθονα από την πηγή της απεριόριστης αγάπης. Πόσο παράξενο είναι που προσευχόμαστε τόσο λίγο! Ο Θεός είναι έτοιμος και πρόθυμος να ακούσει την ειλικρινή προσευχή των πιο ταπεινών παιδιών Του, και όμως υπάρχει μεγάλη απροθυμία από την πλευρά μας να γνωστοποιήσουμε τις επιθυμίες μας στον Θεό. Τι μπορούν να σκεφτούν οι άγγελοι του ουρανού για τους φτωχούς, αβοήθητους ανθρώπους, που υπόκεινται σε πειρασμούς, όταν η καρδιά του Θεού με την άπειρη αγάπη Του λαχταρά να τους δώσει περισσότερα από όσα μπορούν να ζητήσουν ή να σκεφτούν, και όμως προσεύχονται τόσο λίγο και έχουν τόσο λίγη πίστη; Οι άγγελοι αγαπούν να υποκλίνονται μπροστά στον Θεό, αγαπούν να βρίσκονται κοντά Του. Θεωρούν την επικοινωνία με τον Θεό ως την υψηλότερη χαρά τους, και όμως τα παιδιά της γης, που έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη από τη βοήθεια που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει, φαίνονται ικανοποιημένα να περπατούν χωρίς το φως του Πνεύματός Του, χωρίς τη συντροφιά της παρουσίας Του.
Το σκοτάδι του πονηρού περικυκλώνει όσους παραμελούν την προσευχή. Οι ψιθυριστές πειρασμοί του εχθρού τους παρασύρουν στην αμαρτία, και όλα αυτά επειδή δεν κάνουν χρήση των προνομίων που τους έχει δώσει ο Θεός με το θεϊκό ραντεβού της προσευχής. Γιατί οι γιοι και οι κόρες του Θεού να είναι απρόθυμοι να προσευχηθούν, όταν η προσευχή είναι το κλειδί στο χέρι της πίστης για να ξεκλειδώσει την αποθήκη του ουρανού, όπου φυλάσσονται οι απεριόριστοι πόροι της Παντοδυναμίας; Χωρίς αδιάκοπη προσευχή και επιμελή επαγρύπνηση, κινδυνεύουμε να γίνουμε απρόσεκτοι και να παρεκκλίνουμε από τον σωστό δρόμο. Ο αντίπαλος προσπαθεί συνεχώς να εμποδίσει τον δρόμο προς το θρόνο του ελέους, ώστε να μην αποκτήσουμε με ειλικρινή ικεσία και πίστη τη χάρη και τη δύναμη να αντισταθούμε στον πειρασμό.
Υπάρχουν ορισμένες προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορούμε να περιμένουμε ότι ο Θεός θα ακούσει και θα απαντήσει στις προσευχές μας.
Μία από τις πρώτες είναι να αισθανόμαστε την ανάγκη μας για βοήθεια από Αυτόν. Έχει υποσχεθεί: «Θα χύσω νερό επάνω σε όσους διψούν, και ποτάμια επάνω στην ξερή γη» (Ησαΐας 44:3). Όσοι πεινάνε και διψάνε για δικαιοσύνη, όσοι λαχταρούν τον Θεό, μπορούν να είναι σίγουροι ότι θα χορταστούν. Η καρδιά πρέπει να είναι ανοιχτή στην επίδραση του Πνεύματος, αλλιώς δεν μπορεί να λάβει την ευλογία του Θεού.
Η μεγάλη μας ανάγκη είναι από μόνη της ένα επιχείρημα και παρακαλεί με τον πιο εύγλωττο τρόπο για λογαριασμό μας. Αλλά πρέπει να ζητήσουμε από τον Κύριο να κάνει αυτά τα πράγματα για μας. Λέει: «Ζητήστε, και θα σας δοθεί». Ματθαίος 7:7. Και «Αυτός που δεν φείστηκε τον ίδιο του τον Υιό, αλλά τον παρέδωσε για όλους μας, πώς δεν θα μας δώσει μαζί με αυτόν και όλα τα άλλα;» Ρωμαίους 8:32.
Αν διατηρούμε την ανομία στις καρδιές μας, αν προσκολλούμαστε σε οποιαδήποτε γνωστή αμαρτία, ο Κύριος δεν θα μας ακούσει· αλλά η προσευχή της μετανοημένης, συντριμμένης ψυχής είναι πάντα αποδεκτή. Όταν όλα τα γνωστά λάθη διορθωθούν, μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο Θεός θα απαντήσει στις αιτήσεις μας. Τα δικά μας προσόντα δεν θα μας κάνουν ποτέ άξιους της εύνοιας του Θεού. Είναι η αξία του Ιησού που θα μας σώσει, το αίμα Του που θα μας καθαρίσει. Ωστόσο, έχουμε ένα έργο να κάνουμε για να συμμορφωθούμε με τους όρους της αποδοχής.
Ένα άλλο στοιχείο της επικρατούσας προσευχής είναι η πίστη. «Όποιος έρχεται στον Θεό πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει και ότι ανταμείβει όσους Τον αναζητούν επιμελώς». Εβραίους 11:6. Ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: «Ό,τι ζητήσετε, όταν προσεύχεστε, πιστέψτε ότι το λαμβάνετε, και θα το έχετε». Μάρκος 11:24. Τον πιστεύουμε;
Η διαβεβαίωση είναι ευρεία και απεριόριστη, και Αυτός που υποσχέθηκε είναι πιστός.
Όταν δεν λαμβάνουμε ακριβώς αυτά που ζητήσαμε, τη στιγμή που τα ζητήσαμε, πρέπει να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι ο Κύριος ακούει και ότι θα απαντήσει στις προσευχές μας. Είμαστε τόσο λάθος και μυωπικοί που μερικές φορές ζητάμε πράγματα που δεν θα ήταν ευλογία για μας, και ο ουράνιος Πατέρας μας με αγάπη απαντά στις προσευχές μας δίνοντάς μας αυτό που θα είναι για το υψηλότερο καλό μας — αυτό που εμείς οι ίδιοι θα επιθυμούσαμε αν με θεϊκή διαφώτιση μπορούσαμε να δούμε όλα τα πράγματα όπως είναι πραγματικά. Όταν οι προσευχές μας φαίνεται να μην απαντώνται, πρέπει να προσκολλόμαστε στην υπόσχεση, γιατί η ώρα της απάντησης θα έρθει σίγουρα και θα λάβουμε την ευλογία που χρειαζόμαστε περισσότερο. Αλλά να ισχυριζόμαστε ότι η προσευχή θα απαντάται πάντα με τον τρόπο και για το συγκεκριμένο πράγμα που επιθυμούμε, είναι αλαζονεία. Ο Θεός είναι πολύ σοφός για να σφάλλει και πολύ καλός για να στερήσει οποιοδήποτε καλό πράγμα από εκείνους που περπατούν με ευθύτητα. Μην φοβάστε λοιπόν να Τον εμπιστευθείτε, ακόμα κι αν δεν βλέπετε την άμεση απάντηση στις προσευχές σας. Βασιστείτε στην σίγουρη υπόσχεσή Του: «Ζητήστε, και θα σας δοθεί» (Ματθαίος 7:7).
Αν συμβουλευόμαστε τις αμφιβολίες και τους φόβους μας, ή προσπαθούμε να λύσουμε όλα όσα δεν μπορούμε να δούμε καθαρά, πριν αποκτήσουμε πίστη, η σύγχυση θα αυξηθεί και θα βαθαίνει. Αλλά αν έρθουμε στον Θεό, νιώθοντας αβοήθητοι και εξαρτημένοι, όπως πραγματικά είμαστε, και με ταπεινή, εμπιστευτική πίστη γνωστοποιήσουμε τις επιθυμίες μας σε Εκείνον που έχει άπειρη γνώση, που βλέπει τα πάντα στη δημιουργία και που κυβερνά τα πάντα με τη θέλησή Του και το λόγο Του, Εκείνος μπορεί και θα ανταποκριθεί στην κραυγή μας και θα αφήσει το φως να λάμψει στις καρδιές μας. Μέσα από την ειλικρινή προσευχή ερχόμαστε σε επαφή με το μυαλό του Άπειρου. Μπορεί να μην έχουμε καμία αξιοσημείωτη απόδειξη εκείνη τη στιγμή ότι το πρόσωπο του Λυτρωτή μας σκύβει πάνω μας με συμπόνια και αγάπη, αλλά αυτό είναι αλήθεια. Μπορεί να μην αισθανόμαστε το ορατό άγγιγμά Του, αλλά το χέρι Του είναι πάνω μας με αγάπη και τρυφερή συμπόνια.
Όταν προσευχόμαστε στον Θεό για έλεος και ευλογία, πρέπει να έχουμε πνεύμα αγάπης και συγχώρεσης στις καρδιές μας. Πώς μπορούμε να προσευχόμαστε «Συγχώρεσε μας τα χρέη μας, όπως συγχωρούμε τους οφειλέτες μας» (Ματθαίος 6:12), και ταυτόχρονα να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να έχει πνεύμα που δεν συγχωρεί; Αν θέλουμε οι προσευχές μας να εισακουστούν, πρέπει να συγχωρούμε τους άλλους με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό που ελπίζουμε να συγχωρεθούμε.
Η επιμονή στην προσευχή έχει γίνει προϋπόθεση για να λάβουμε. Πρέπει να προσευχόμαστε πάντα αν θέλουμε να μεγαλώσουμε στην πίστη και την εμπειρία. Πρέπει να είμαστε «επιμελείς στην προσευχή» (Ρωμαίους 12:12), να «επιμένουμε στην προσευχή και να αγρυπνούμε με ευχαριστία» (Κολοσσαείς 4:2). Ο Πέτρος προτρέπει τους πιστούς να είναι «νηφάλιοι και να αγρυπνούν στην προσευχή» (1 Πέτρου 4:7). Ο Παύλος δίνει την οδηγία: «Σε όλα, με προσευχή και ικεσία, με ευχαριστία, ας γίνονται γνωστά τα αιτήματά σας στον Θεό» (Εφεσίους 3:17). Φιλιππησίους 4:6. «Εσείς όμως, αγαπητοί», λέει ο Ιούδας, «προσευχόμενοι στο Άγιο Πνεύμα, διατηρείστε τον εαυτό σας στην αγάπη του Θεού». Ιούδας 20-21. Η αδιάκοπη προσευχή είναι η αδιάσπαστη ένωση της ψυχής με τον Θεό, έτσι ώστε η ζωή από τον Θεό να ρέει στη ζωή μας και από τη ζωή μας η αγνότητα και η αγιότητα να ρέουν πίσω στον Θεό.
Είναι απαραίτητη η επιμέλεια στην προσευχή. Μην αφήνετε τίποτα να σας εμποδίσει. Καταβάλετε κάθε προσπάθεια για να διατηρήσετε ανοιχτή την επικοινωνία μεταξύ του Ιησού και της ψυχής σας. Αναζητήστε κάθε ευκαιρία να πάτε εκεί όπου συνηθίζεται να γίνεται προσευχή. Όσοι πραγματικά αναζητούν την επικοινωνία με τον Θεό θα φαίνονται στις προσευχητικές συγκεντρώσεις, πιστοί στο καθήκον τους, σοβαροί και πρόθυμοι να αποκομίσουν όλα τα οφέλη που μπορούν να κερδίσουν. Θα αξιοποιούν κάθε ευκαιρία να βρεθούν εκεί όπου μπορούν να λάβουν τις ακτίνες του φωτός από τον ουρανό.
Πρέπει να προσευχόμαστε στον οικογενειακό κύκλο και, πάνω απ' όλα, δεν πρέπει να παραμελούμε την κρυφή προσευχή, γιατί αυτή είναι η ζωή της ψυχής. Είναι αδύνατο για την ψυχή να ανθίσει όταν παραμελείται η προσευχή. Η οικογενειακή ή η δημόσια προσευχή από μόνη της δεν αρκεί. Στην απομόνωση, ας αφήσουμε την ψυχή να ανοιχτεί στο επιθεωρητικό βλέμμα του Θεού. Η κρυφή προσευχή πρέπει να ακούγεται μόνο από τον Θεό που ακούει τις προσευχές. Κανένα περίεργο αυτί δεν πρέπει να δέχεται το βάρος τέτοιων αιτημάτων. Στην κρυφή προσευχή η ψυχή είναι ελεύθερη από τις επιρροές του περιβάλλοντος, ελεύθερη από την έξαψη. Με ηρεμία, αλλά και με θέρμη, θα αναζητήσει τον Θεό. Γλυκιά και διαρκής θα είναι η επιρροή που εκπέμπει Εκείνος που βλέπει στο κρυφό, του οποίου το αυτί είναι ανοιχτό να ακούσει την προσευχή που αναδύεται από την καρδιά. Με ήρεμη, απλή πίστη η ψυχή επικοινωνεί με τον Θεό και συγκεντρώνει τις ακτίνες του θεϊκού φωτός για να την ενισχύσει και να την στηρίξει στη σύγκρουση με τον Σατανά. Ο Θεός είναι ο πύργος της δύναμής μας.
Προσευχηθείτε στο δωμάτιό σας και, καθώς ασχολείστε με τις καθημερινές σας εργασίες, αφήστε την καρδιά σας να υψώνεται συχνά προς τον Θεό. Έτσι περπατούσε ο Ενώχ με τον Θεό. Αυτές οι σιωπηλές προσευχές υψώνονται σαν πολύτιμο θυμίαμα μπροστά στον θρόνο της χάρης. Ο Σατανάς δεν μπορεί να νικήσει αυτόν που η καρδιά του είναι έτσι στραμμένη στον Θεό.
Δεν υπάρχει χρόνος ή τόπος που να είναι ακατάλληλος για να προσφέρουμε μια παράκληση στον Θεό. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να μας εμποδίσει να υψώσουμε τις καρδιές μας με πνεύμα ειλικρινής προσευχής. Μέσα στο πλήθος του δρόμου, εν μέσω μιας επαγγελματικής συνάντησης, μπορούμε να στείλουμε μια προσευχή στον Θεό και να ζητήσουμε θεία καθοδήγηση, όπως έκανε ο Νεεμίας όταν υπέβαλε το αίτημά του στον βασιλιά Αρταξέρξη. Μια κλειστή αίθουσα επικοινωνίας μπορεί να βρεθεί όπου κι αν βρισκόμαστε. Πρέπει να έχουμε την πόρτα της καρδιάς μας συνεχώς ανοιχτή και να προσκαλούμε τον Ιησού να έρθει και να μείνει ως ουράνιος επισκέπτης στην ψυχή μας.
Αν και μπορεί να υπάρχει μια μολυσμένη, διεφθαρμένη ατμόσφαιρα γύρω μας, δεν χρειάζεται να αναπνέουμε το μιάσμα της, αλλά μπορούμε να ζούμε στον καθαρό αέρα του ουρανού. Μπορούμε να κλείσουμε κάθε πόρτα σε ακάθαρτες φαντασιώσεις και ανίερες σκέψεις, ανυψώνοντας την ψυχή στην παρουσία του Θεού μέσω της ειλικρινής προσευχής. Όσοι έχουν ανοιχτή καρδιά για να λάβουν την υποστήριξη και την ευλογία του Θεού, θα περπατούν σε μια πιο ιερή ατμόσφαιρα από αυτή της γης και θα έχουν συνεχή επικοινωνία με τον ουρανό.
Πρέπει να έχουμε πιο ξεκάθαρες απόψεις για τον Ιησού και πληρέστερη κατανόηση της αξίας των αιώνιων πραγματικοτήτων. Η ομορφιά της αγιότητας είναι να γεμίζει τις καρδιές των παιδιών του Θεού· και για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει να αναζητούμε θεϊκές αποκαλύψεις των ουράνιων πραγμάτων.
Ας ανυψωθεί η ψυχή, ώστε ο Θεός να μας χαρίσει μια ανάσα από την ουράνια ατμόσφαιρα. Μπορούμε να παραμείνουμε τόσο κοντά στον Θεό, ώστε σε κάθε απροσδόκητη δοκιμασία, οι σκέψεις μας να στρέφονται προς Αυτόν τόσο φυσικά όσο το λουλούδι στρέφεται προς τον ήλιο.
Κρατήστε τις επιθυμίες, τις χαρές, τις λύπες, τις έγνοιες και τους φόβους σας ενώπιον του Θεού. Δεν μπορείτε να Τον επιβαρύνετε, δεν μπορείτε να Τον κουράσετε. Αυτός που μετράει τις τρίχες του κεφαλιού σας δεν είναι αδιάφορος για τις επιθυμίες των παιδιών Του. «Ο Κύριος είναι πολύ φιλεύσπλαχνος και τρυφερός». Ιάκωβος 5:11. Η καρδιά Του που είναι γεμάτη αγάπη συγκινείται από τις θλίψεις μας και ακόμη και από τις εκφράσεις μας για αυτές. Φέρτε σ' Αυτόν όλα όσα μπερδεύουν το μυαλό σας. Τίποτα δεν είναι πολύ μεγάλο για να το αντέξει, γιατί Αυτός κρατάει τους κόσμους, κυβερνά όλες τις υποθέσεις του σύμπαντος. Τίποτα που αφορά με οποιονδήποτε τρόπο την ειρήνη μας δεν είναι πολύ μικρό για να το προσέξει. Δεν υπάρχει κεφάλαιο στην εμπειρία μας που να είναι πολύ σκοτεινό για να το διαβάσει. Δεν υπάρχει αμηχανία που να είναι πολύ δύσκολη για να την ξεδιαλύνει. Καμία συμφορά δεν μπορεί να συμβεί στο μικρότερο από τα παιδιά Του, καμία αγωνία δεν μπορεί να βασανίσει την ψυχή, καμία χαρά δεν μπορεί να ευφρανθεί, καμία ειλικρινής προσευχή δεν μπορεί να ξεφύγει από τα χείλη, χωρίς ο ουράνιος Πατέρας μας να το παρατηρήσει ή να ενδιαφερθεί αμέσως. «Θεραπεύει τους συντριμμένους στην καρδιά και επιδέει τις πληγές τους». Ψαλμός 147:3. Η σχέση μεταξύ του Θεού και κάθε ψυχής είναι τόσο ξεκάθαρη και πλήρης, σαν να μην υπήρχε άλλη ψυχή στη γη για να μοιραστεί τη φροντίδα Του, καμία άλλη ψυχή για την οποία έδωσε τον αγαπημένο Του Υιό.
Ο Ιησούς είπε: «Θα ζητήσετε στο όνομά Μου, και δεν σας λέω ότι θα προσευχηθώ στον Πατέρα για σας, γιατί ο ίδιος ο Πατέρας σας αγαπά». Ιωάννης 16:26-27. «Εγώ σας έχω διαλέξει... για να σας δώσει ό,τι ζητήσετε από τον Πατέρα στο όνομά μου». Ιωάννης 15:16. Αλλά το να προσευχόμαστε στο όνομα του Ιησού είναι κάτι περισσότερο από την απλή αναφορά αυτού του ονόματος στην αρχή και στο τέλος μιας προσευχής. Είναι να προσευχόμαστε με το μυαλό και το πνεύμα του Ιησού, ενώ πιστεύουμε στις υποσχέσεις Του, βασιζόμαστε στη χάρη Του και κάνουμε τα έργα Του.
Ο Θεός δεν εννοεί ότι πρέπει να γίνουμε ερημίτες ή μοναχοί και να αποσυρθούμε από τον κόσμο για να αφιερωθούμε σε πράξεις λατρείας. Η ζωή πρέπει να είναι όπως η ζωή του Χριστού — ανάμεσα στο βουνό και το πλήθος. Όποιος δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να προσεύχεται, σύντομα θα σταματήσει να προσεύχεται, ή οι προσευχές του θα γίνουν μια τυπική ρουτίνα. Όταν οι άνθρωποι απομακρύνονται από την κοινωνική ζωή, μακριά από τη σφαίρα του χριστιανικού καθήκοντος και του σταυρού, όταν σταματούν να εργάζονται με ζήλο για τον Κύριο που εργάστηκε με ζήλο για αυτούς, χάνουν το αντικείμενο της προσευχής και δεν έχουν κίνητρο για αφοσίωση. Οι προσευχές τους γίνονται προσωπικές και εγωιστικές. Δεν μπορούν να προσεύχονται για τις ανάγκες της ανθρωπότητας ή την οικοδόμηση της βασιλείας του Χριστού, ικετεύοντας για δύναμη με την οποία να εργαστούν.
Υφιστάμεθα μια απώλεια όταν παραμελούμε το προνόμιο της συνύπαρξης για να ενισχύουμε και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον στην υπηρεσία του Θεού. Οι αλήθειες του Λόγου Του χάνουν τη ζωντάνια και τη σημασία τους στο μυαλό μας. Οι καρδιές μας παύουν να φωτίζονται και να διεγείρονται από την αγιαστική τους επίδραση, και η πνευματικότητά μας φθίνει. Στην κοινωνία μας ως χριστιανοί χάνουμε πολλά από την έλλειψη συμπάθειας μεταξύ μας. Όποιος κλείνεται στον εαυτό του δεν εκπληρώνει το ρόλο που ο Θεός έχει σχεδιάσει για αυτόν. Η σωστή καλλιέργεια των κοινωνικών στοιχείων της φύσης μας μας φέρνει σε συμπάθεια με τους άλλους και αποτελεί μέσο ανάπτυξης και δύναμης για εμάς στην υπηρεσία του Θεού.
Αν οι χριστιανοί συναναστρέφονταν, μιλώντας ο ένας στον άλλο για την αγάπη του Θεού και για τις πολύτιμες αλήθειες της λύτρωσης, οι καρδιές τους θα αναζωογονούνταν και θα αναζωογόνησαν ο ένας τον άλλον. Μπορεί να μαθαίνουμε καθημερινά περισσότερα για τον ουράνιο Πατέρα μας, αποκτώντας μια νέα εμπειρία της χάρης Του. Τότε θα επιθυμούμε να μιλάμε για την αγάπη Του και, καθώς το κάνουμε αυτό, οι καρδιές μας θα ζεσταίνονται και θα ενθαρρύνονται. Αν σκεφτόμασταν και μιλούσαμε περισσότερο για τον Ιησού και λιγότερο για τον εαυτό μας, θα είχαμε πολύ περισσότερη παρουσία Του.
Αν σκεφτόμασταν τον Θεό τόσο συχνά όσο έχουμε αποδείξεις της φροντίδας Του για εμάς, θα Τον κρατούσαμε πάντα στις σκέψεις μας και θα χαίρονταν να μιλάμε για Αυτόν και να Τον δοξάζουμε. Μιλάμε για τα εγκόσμια πράγματα επειδή μας ενδιαφέρουν. Μιλάμε για τους φίλους μας επειδή τους αγαπάμε. Οι χαρές και οι λύπες μας είναι συνδεδεμένες με αυτούς. Ωστόσο, έχουμε απείρως μεγαλύτερο λόγο να αγαπάμε τον Θεό παρά τους γήινους φίλους μας. Θα έπρεπε να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο να Τον βάζουμε πρώτα σε όλες τις σκέψεις μας, να μιλάμε για την καλοσύνη Του και να διηγούμαστε τη δύναμή Του. Τα πλούσια δώρα που μας έχει χαρίσει δεν προορίζονται να απορροφήσουν τις σκέψεις και την αγάπη μας σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην έχουμε τίποτα να δώσουμε στον Θεό. Προορίζονται να μας θυμίζουν συνεχώς τον Θεό και να μας συνδέουν με δεσμούς αγάπης και ευγνωμοσύνης προς τον ουράνιο Ευεργέτη μας. Ζούμε πολύ κοντά στα χαμηλά μέρη της γης. Ας υψώσουμε τα μάτια μας προς την ανοιχτή πόρτα του Αγίου των Αγίων, όπου το φως της δόξας του Θεού λάμπει στο πρόσωπο του Χριστού, ο οποίος «είναι σε θέση να σώσει τελείως όσους προσέρχονται στον Θεό διαμέσου Αυτού» (Εβραίους 7:25).
Πρέπει να δοξάζουμε περισσότερο τον Θεό «για την καλοσύνη Του και για τα θαυμαστά έργα Του προς τα παιδιά των ανθρώπων!» Ψαλμός 107:8. Οι λατρευτικές μας ασκήσεις δεν πρέπει να συνίστανται αποκλειστικά στο να ζητάμε και να λαμβάνουμε. Ας μην σκεφτόμαστε πάντα τις επιθυμίες μας και ποτέ τα οφέλη που λαμβάνουμε. Δεν προσευχόμαστε υπερβολικά, αλλά είμαστε πολύ φειδωλοί στο να ευχαριστούμε. Είμαστε οι μόνιμοι αποδέκτες των ελεών του Θεού, και όμως πόσο λίγη ευγνωμοσύνη εκφράζουμε, πόσο λίγα τον δοξάζουμε για όσα έχει κάνει για μας.
Στην αρχαιότητα, ο Κύριος πρόσταξε τον Ισραήλ, όταν συγκεντρώνονταν για να Τον λατρεύσουν: «Θα τρώτε ενώπιον του Κυρίου του Θεού σας και θα χαίρεστε σε όλα όσα κάνετε, εσείς και οι οικογένειές σας, στα οποία ο Κύριος ο Θεός σας σας έχει ευλογήσει» (Δευτερονόμιο 12:7). Ό,τι γίνεται για τη δόξα του Θεού πρέπει να γίνεται με χαρά, με ύμνους και ευχαριστίες, όχι με θλίψη και μελαγχολία.
Ο Θεός μας είναι ένας τρυφερός, ελεήμων Πατέρας. Η λατρεία Του δεν πρέπει να θεωρείται ως μια θλιβερή, οδυνηρή άσκηση. Πρέπει να είναι ευχαρίστηση να λατρεύουμε τον Κύριο και να συμμετέχουμε στο έργο Του. Ο Θεός δεν θα ήθελε τα παιδιά Του, για τα οποία έχει προσφέρει τόσο μεγάλη σωτηρία, να συμπεριφέρονται σαν να ήταν ένας σκληρός και απαιτητικός εργοδότης. Είναι ο καλύτερος Φίλος τους και όταν Τον λατρεύουν, περιμένει να είναι μαζί τους, να τους ευλογεί και να τους παρηγορεί, γεμίζοντας τις καρδιές τους με χαρά και αγάπη. Ο Κύριος επιθυμεί τα παιδιά Του να βρίσκουν παρηγοριά στην υπηρεσία Του και να βρίσκουν περισσότερη χαρά παρά δυσκολία στο έργο Του. Επιθυμεί όσοι έρχονται να Τον λατρεύουν να φεύγουν με πολύτιμες σκέψεις για τη φροντίδα και την αγάπη Του, ώστε να είναι χαρούμενοι σε όλες τις ασχολίες της καθημερινής ζωής και να έχουν τη χάρη να ενεργούν με ειλικρίνεια και πίστη σε όλα τα πράγματα.
Πρέπει να συγκεντρωθούμε γύρω από τον σταυρό. Ο Χριστός και ο σταυρωμένος Χριστός πρέπει να είναι το θέμα της περισυλλογής, της συζήτησης και της πιο χαρούμενης συγκίνησης μας. Πρέπει να κρατάμε στις σκέψεις μας κάθε ευλογία που λαμβάνουμε από τον Θεό, και όταν συνειδητοποιούμε τη μεγάλη αγάπη Του, πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να εμπιστευόμαστε τα πάντα στο χέρι που καρφώθηκε στο σταυρό για μας.
Η ψυχή μπορεί να ανέβει πιο κοντά στον ουρανό με τα φτερά της δοξολογίας. Ο Θεός λατρεύεται με τραγούδια και μουσική στα ουράνια, και καθώς εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας, πλησιάζουμε στη λατρεία των ουράνιων δυνάμεων. «Όποιος προσφέρει δοξολογία δοξάζει» τον Θεό (Ψαλμός 50:23). Ας έρθουμε με ευλαβική χαρά ενώπιον του Δημιουργού μας, με «ευχαριστία και μελωδική φωνή» (Ησαΐας 51:3).
Τι να κάνουμε με τις αμφιβολίες
Πολλοί, ειδικά εκείνοι που είναι νέοι στη χριστιανική ζωή, μερικές φορές βασανίζονται από σκέψεις σκεπτικισμού. Υπάρχουν πολλά πράγματα στη Βίβλο που δεν μπορούν να εξηγήσουν, ή ακόμα και να καταλάβουν, και ο Σατανάς τα χρησιμοποιεί για να κλονίσει την πίστη τους στις Γραφές ως αποκάλυψη από τον Θεό. Ρωτούν: «Πώς θα ξέρω τον σωστό δρόμο; Αν η Βίβλος είναι πράγματι ο Λόγος του Θεού, πώς μπορώ να απαλλαγώ από αυτές τις αμφιβολίες και τις αμηχανίες; »
Ο Θεός δεν μας ζητά ποτέ να πιστέψουμε, χωρίς να μας δώσει επαρκή αποδεικτικά στοιχεία στα οποία να βασίσουμε την πίστη μας. Η ύπαρξή Του, ο χαρακτήρας Του, η αλήθεια του Λόγου Του, όλα αυτά αποδεικνύονται από μαρτυρίες που απευθύνονται στη λογική μας, και αυτές οι μαρτυρίες είναι άφθονες. Ωστόσο, ο Θεός δεν έχει εξαλείψει ποτέ την πιθανότητα της αμφιβολίας. Η πίστη μας πρέπει να βασίζεται σε αποδεικτικά στοιχεία, όχι σε αποδείξεις. Όσοι επιθυμούν να αμφιβάλλουν θα έχουν την ευκαιρία να το κάνουν, ενώ όσοι πραγματικά επιθυμούν να γνωρίσουν την αλήθεια θα βρουν άφθονα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία να βασίσουν την πίστη τους.
Είναι αδύνατο για τους πεπερασμένους νους να κατανοήσουν πλήρως τον χαρακτήρα ή τα έργα του Άπειρου. Ακόμα και για τον πιο οξυδερκή νου, τον πιο μορφωμένο νου, αυτό το άγιο Ον θα παραμείνει πάντα τυλιγμένο σε μυστήριο. «Μπορείς να βρεις τον Θεό με την έρευνα; Μπορείς να βρεις τον Παντοδύναμο στην τελειότητα; Είναι τόσο υψηλός όσο ο ουρανός· τι μπορείς να κάνεις; Πιο βαθύς από την κόλαση· τι μπορείς να γνωρίζεις;» Ιώβ 11:7-8.
Ο απόστολος Παύλος αναφωνεί: «Ω, το βάθος του πλούτου και της σοφίας και της γνώσης του Θεού! Πόσο ανεξερεύνητα είναι τα κρίματά Του και οι δρόμοι Του αδύνατον να ανακαλυφθούν!» Ρωμαίους 11:33. Αλλά αν και «σύννεφα και σκοτάδι Τον περιβάλλουν... η δικαιοσύνη και η κρίση είναι τα θεμέλια του θρόνου Του» (Ψαλμός 97:2, R.V.). Μπορούμε να κατανοήσουμε τις σχέσεις Του μαζί μας και τα κίνητρα που Τον ωθούν, ώστε να διακρίνουμε την απεριόριστη αγάπη και το έλεος που συνδυάζονται με την άπειρη δύναμη. Μπορούμε να κατανοήσουμε τα σχέδιά Του στο βαθμό που είναι για το καλό μας να γνωρίζουμε· και πέρα από αυτό, πρέπει να συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε το παντοδύναμο χέρι Του, την καρδιά Του που είναι γεμάτη αγάπη.
Ο Λόγος του Θεού, όπως και ο χαρακτήρας του θεϊκού του Δημιουργού, παρουσιάζει μυστήρια που δεν μπορούν ποτέ να κατανοηθούν πλήρως από τα πεπερασμένα όντα. Η είσοδος της αμαρτίας στον κόσμο, η ενσάρκωση του Χριστού, η αναγέννηση, η ανάσταση και πολλά άλλα θέματα που παρουσιάζονται στη Βίβλο, είναι μυστήρια πολύ βαθιά για να τα εξηγήσει ο ανθρώπινος νους ή ακόμα και να τα κατανοήσει πλήρως. Αλλά δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφιβάλλουμε για τον Λόγο του Θεού επειδή δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τα μυστήρια της πρόνοιάς Του. Στον φυσικό κόσμο είμαστε συνεχώς περιτριγυρισμένοι από μυστήρια που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. Οι πιο ταπεινές μορφές ζωής παρουσιάζουν ένα πρόβλημα που ο σοφότερος των φιλοσόφων είναι ανίκανος να εξηγήσει. Παντού υπάρχουν θαύματα που ξεπερνούν τη γνώση μας. Πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι και στον πνευματικό κόσμο υπάρχουν μυστήρια που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε; Η δυσκολία έγκειται αποκλειστικά στην αδυναμία και τη στενότητα του ανθρώπινου νου. Ο Θεός μας έχει δώσει στις Γραφές επαρκείς αποδείξεις για τον θεϊκό τους χαρακτήρα, και δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε για τον Λόγο Του επειδή δεν μπορούμε να κατανοήσουμε όλα τα μυστήρια της πρόνοιάς Του.
Ο απόστολος Πέτρος λέει ότι στις Γραφές υπάρχουν «πράγματα δύσκολα να κατανοηθούν, τα οποία οι αμαθείς και ασταθείς διαστρεβλώνουν... προς την καταστροφή τους» (2 Πέτρου 3:16). Οι δυσκολίες των Γραφών έχουν χρησιμοποιηθεί από τους σκεπτικιστές ως επιχείρημα κατά της Βίβλου, αλλά, αντίθετα, αποτελούν ισχυρή απόδειξη της θεϊκής της έμπνευσης. Αν δεν περιείχε καμία αναφορά στον Θεό εκτός από αυτές που μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε, αν η μεγαλοσύνη και η μεγαλειότητά Του μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές από τον πεπερασμένο νου, τότε η Βίβλος δεν θα είχε τα αδιαμφισβήτητα διαπιστευτήρια της θεϊκής εξουσίας. Η ίδια η μεγαλοπρέπεια και το μυστήριο των θεμάτων που παρουσιάζονται πρέπει να εμπνέουν πίστη σε αυτήν ως Λόγο του Θεού.
Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει την αλήθεια με απλότητα και τέλεια προσαρμογή στις ανάγκες και τις επιθυμίες της ανθρώπινης καρδιάς, που έχει καταπλήξει και γοητεύσει τα πιο καλλιεργημένα μυαλά, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει στους ταπεινούς και τους αμόρφωτους να διακρίνουν τον δρόμο της σωτηρίας. Και όμως, αυτές οι απλά διατυπωμένες αλήθειες αφορούν θέματα τόσο υψηλά, τόσο ευρέα, τόσο απείρως πέρα από τη δύναμη της ανθρώπινης κατανόησης, που μπορούμε να τις δεχτούμε μόνο επειδή ο Θεός τις έχει δηλώσει. Έτσι, το σχέδιο της λύτρωσης μας αποκαλύπτεται, ώστε κάθε ψυχή να μπορεί να δει τα βήματα που πρέπει να κάνει στη μετάνοια προς τον Θεό και την πίστη προς τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, προκειμένου να σωθεί με τον τρόπο που έχει ορίσει ο Θεός. Ωστόσο, κάτω από αυτές τις αλήθειες, που είναι τόσο εύκολα κατανοητές, κρύβονται μυστήρια που κρύβουν τη δόξα Του — μυστήρια που κατακλύζουν το μυαλό στην έρευνά του, αλλά εμπνέουν τον ειλικρινή αναζητητή της αλήθειας με ευλάβεια και πίστη. Όσο περισσότερο ερευνά τη Βίβλο, τόσο πιο βαθιά είναι η πεποίθησή του ότι είναι ο Λόγος του ζωντανού Θεού, και η ανθρώπινη λογική υποκλίνεται μπροστά στη μεγαλοπρέπεια της θεϊκής αποκάλυψης.
Το να αναγνωρίσουμε ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως τις μεγάλες αλήθειες της Βίβλου σημαίνει απλώς να παραδεχτούμε ότι ο πεπερασμένος νους είναι ανεπαρκής για να κατανοήσει το άπειρο, ότι ο άνθρωπος, με την περιορισμένη ανθρώπινη γνώση του, δεν μπορεί να κατανοήσει τους σκοπούς της Παντογνωσίας.
Επειδή δεν μπορούν να κατανοήσουν όλα τα μυστήριά της, οι σκεπτικιστές και οι άπιστοι απορρίπτουν τον Λόγο του Θεού. Και δεν είναι όλοι όσοι δηλώνουν ότι πιστεύουν στη Βίβλο απαλλαγμένοι από τον κίνδυνο σε αυτό το σημείο. Ο απόστολος λέει: «Προσέχετε, αδελφοί, μήπως υπάρχει σε κάποιον από σας κακό καρδιά απιστίας, ώστε να απομακρυνθεί από τον ζωντανό Θεό». Εβραίους 3:12. Είναι σωστό να μελετάμε προσεκτικά τις διδασκαλίες της Βίβλου και να ερευνούμε «τα βαθιά του Θεού», στο βαθμό που αποκαλύπτονται στις Γραφές (1 Κορινθίους 2:10). Ενώ «τα κρυφά ανήκουν στον Κύριο τον Θεό μας... τα αποκαλυμμένα ανήκουν σε μας». Δευτερονόμιο 29:29. Αλλά είναι έργο του Σατανά να διαστρεβλώνει τις ερευνητικές ικανότητες του νου. Μια ορισμένη υπερηφάνεια αναμιγνύεται με την εξέταση της βιβλικής αλήθειας, έτσι ώστε οι άνθρωποι να αισθάνονται ανυπόμονοι και ηττημένοι αν δεν μπορούν να εξηγήσουν κάθε μέρος της Γραφής προς ικανοποίησή τους. Είναι πολύ ταπεινωτικό για αυτούς να αναγνωρίσουν ότι δεν κατανοούν τα εμπνευσμένα λόγια. Δεν είναι πρόθυμοι να περιμένουν υπομονετικά μέχρι ο Θεός να κρίνει σκόπιμο να τους αποκαλύψει την αλήθεια. Νιώθουν ότι η ανθρώπινη σοφία τους, χωρίς βοήθεια, είναι αρκετή για να τους επιτρέψει να κατανοήσουν τις Γραφές, και όταν δεν το καταφέρνουν, ουσιαστικά αρνούνται την εξουσία τους. Είναι αλήθεια ότι πολλές θεωρίες και δόγματα που θεωρούνται ευρέως ότι προέρχονται από τη Βίβλο δεν έχουν καμία βάση στη διδασκαλία της και μάλιστα είναι αντίθετα με το σύνολο της έμπνευσης. Αυτά τα πράγματα έχουν προκαλέσει αμφιβολίες και σύγχυση σε πολλούς νους. Ωστόσο, δεν μπορούν να αποδοθούν στον Λόγο του Θεού, αλλά στην παραποίηση του από τον άνθρωπο.
Αν ήταν δυνατό για τα δημιουργημένα όντα να κατανοήσουν πλήρως τον Θεό και τα έργα Του, τότε, έχοντας φτάσει σε αυτό το σημείο, δεν θα υπήρχε για αυτά καμία περαιτέρω ανακάλυψη της αλήθειας, καμία αύξηση της γνώσης, καμία περαιτέρω ανάπτυξη του νου ή της καρδιάς. Ο Θεός δεν θα ήταν πλέον υπέρτατος και ο άνθρωπος, έχοντας φτάσει στο όριο της γνώσης και της επίτευξης, θα σταματούσε να προοδεύει. Ας ευχαριστήσουμε τον Θεό που δεν είναι έτσι. Ο Θεός είναι άπειρος. Σε Αυτόν βρίσκονται «όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης» (Κολοσσαείς 2:3). Και για όλη την αιωνιότητα οι άνθρωποι μπορεί να αναζητούν, να μαθαίνουν συνεχώς, και όμως να μην εξαντλούν ποτέ τους θησαυρούς της σοφίας, της καλοσύνης και της δύναμής Του.
Ο Θεός επιθυμεί ακόμη και σε αυτή τη ζωή οι αλήθειες του Λόγου Του να αποκαλύπτονται συνεχώς στον λαό Του. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποκτήσουμε αυτή τη γνώση. Μπορούμε να κατανοήσουμε τον Λόγο του Θεού μόνο μέσω της διαφώτισης του Πνεύματος, μέσω του οποίου δόθηκε ο Λόγος. «Τα πράγματα του Θεού δεν τα γνωρίζει κανένας, παρά μόνο το Πνεύμα του Θεού»· «γιατί το Πνεύμα ερευνά τα πάντα, ναι, τα βαθιά πράγματα του Θεού». Α' Κορινθίους 2:11, 10. Και η υπόσχεση του Σωτήρα στους οπαδούς Του ήταν: «Όταν έρθει Εκείνος, το Πνεύμα της αλήθειας, θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια... Διότι θα λάβει από το δικό Μου και θα σας το δείξει». Ιωάννης 16:13-14.
Ο Θεός επιθυμεί ο άνθρωπος να ασκεί τις λογικές του ικανότητες· και η μελέτη της Βίβλου θα ενισχύσει και θα ανυψώσει το μυαλό όπως καμία άλλη μελέτη δεν μπορεί. Ωστόσο, πρέπει να προσέχουμε να μην θεοποιούμε τη λογική, η οποία υπόκειται στην αδυναμία και την ασθένεια της ανθρωπότητας. Αν δεν θέλουμε οι Γραφές να θολώνουν την κατανόησή μας, έτσι ώστε να μην κατανοούμε τις πιο απλές αλήθειες, πρέπει να έχουμε την απλότητα και την πίστη ενός μικρού παιδιού, έτοιμοι να μάθουμε και να ικετεύουμε τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. Η αίσθηση της δύναμης και της σοφίας του Θεού, καθώς και της αδυναμίας μας να κατανοήσουμε το μεγαλείο Του, πρέπει να μας εμπνέει ταπεινότητα, και πρέπει να ανοίγουμε τον Λόγο Του, όπως θα μπαίναμε στην παρουσία Του, με ιερό δέος. Όταν προσεγγίζουμε τη Βίβλο, η λογική πρέπει να αναγνωρίζει μια ανώτερη από αυτήν εξουσία, και η καρδιά και ο νους πρέπει να υποκλίνονται στον μεγάλο ΕΓΩ ΕΙΜΙ.
Υπάρχουν πολλά πράγματα που φαίνονται δύσκολα ή ασαφή, τα οποία ο Θεός θα καταστήσει σαφή και απλά σε όσους επιδιώκουν να τα κατανοήσουν. Αλλά, χωρίς την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, θα είμαστε συνεχώς επιρρεπείς στο να διαστρεβλώνουμε τις Γραφές ή να τις παρερμηνεύουμε. Υπάρχει πολλή ανάγνωση της Βίβλου που είναι χωρίς όφελος και σε πολλές περιπτώσεις προκαλεί θετική βλάβη. Όταν ο Λόγος του Θεού ανοίγεται χωρίς ευλάβεια και χωρίς προσευχή, όταν οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν είναι σταθερά στραμμένα στον Θεό ή σε αρμονία με το θέλημά Του, το μυαλό θολώνεται από αμφιβολίες και, κατά την ίδια τη μελέτη της Βίβλου, ο σκεπτικισμός ενισχύεται. Ο εχθρός παίρνει τον έλεγχο των σκέψεων και προτείνει ερμηνείες που δεν είναι σωστές. Όποτε οι άνθρωποι δεν επιδιώκουν με λόγια και πράξεις να είναι σε αρμονία με τον Θεό, τότε, όσο μορφωμένοι και αν είναι, είναι επιρρεπείς σε λάθη στην κατανόηση των Γραφών και δεν είναι ασφαλές να εμπιστευόμαστε τις εξηγήσεις τους. Όσοι αναζητούν στις Γραφές για να βρουν ασυμφωνίες, δεν έχουν πνευματική διορατικότητα. Με διαστρεβλωμένη όραση θα δουν πολλούς λόγους για αμφιβολία και απιστία σε πράγματα που είναι πραγματικά απλά και ξεκάθαρα.
Όσο και αν το συγκαλύπτουν, η πραγματική αιτία της αμφιβολίας και του σκεπτικισμού, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι η αγάπη για την αμαρτία. Οι διδασκαλίες και οι περιορισμοί του Λόγου του Θεού δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην υπερήφανη, αμαρτωλή καρδιά, και όσοι δεν είναι πρόθυμοι να υπακούσουν στις απαιτήσεις του είναι έτοιμοι να αμφισβητήσουν την εξουσία του. Για να φτάσουμε στην αλήθεια, πρέπει να έχουμε μια ειλικρινή επιθυμία να γνωρίσουμε την αλήθεια και μια προθυμία της καρδιάς να την υπακούσουμε. Και όλοι όσοι προσεγγίζουν με αυτό το πνεύμα τη μελέτη της Βίβλου θα βρουν άφθονες αποδείξεις ότι είναι ο Λόγος του Θεού, και μπορεί να αποκτήσουν μια κατανόηση των αληθειών του που θα τους κάνει σοφούς για τη σωτηρία.
Ο Χριστός έχει πει: «Αν κάποιος θέλει να κάνει το θέλημά Του, θα γνωρίσει τη διδασκαλία». Ιωάννης 7:17, R.V. Αντί να αμφισβητείτε και να επικρίνετε αυτό που δεν καταλαβαίνετε, δώστε προσοχή στο φως που ήδη λάμπει πάνω σας, και θα λάβετε μεγαλύτερο φως. Με τη χάρη του Χριστού, εκτελέστε κάθε καθήκον που έχει καταστεί σαφές στην κατανόησή σας, και θα είστε σε θέση να κατανοήσετε και να εκτελέσετε εκείνα για τα οποία τώρα έχετε αμφιβολίες.
Υπάρχει μια απόδειξη που είναι ανοιχτή σε όλους, στους πιο μορφωμένους και στους πιο αγράμματα, η απόδειξη της εμπειρίας. Ο Θεός μας καλεί να αποδείξουμε οι ίδιοι την πραγματικότητα του Λόγου Του, την αλήθεια των υποσχέσεών Του. Μας προσκαλεί να «δοκιμάσουμε και να δούμε ότι ο Κύριος είναι καλός» (Ψαλμός 34:8). Αντί να εξαρτόμαστε από τα λόγια άλλων, πρέπει να δοκιμάσουμε οι ίδιοι. Εκείνος δηλώνει: «Ζητήστε, και θα λάβετε» (Ιωάννης 16:24). Οι υποσχέσεις Του θα εκπληρωθούν. Ποτέ δεν έχουν αποτύχει, ποτέ δεν μπορούν να αποτύχουν. Και καθώς πλησιάζουμε τον Ιησού και χαιρόμαστε στην πληρότητα της αγάπης Του, οι αμφιβολίες και το σκοτάδι μας θα εξαφανιστούν στο φως της παρουσίας Του.
Ο απόστολος Παύλος λέει ότι ο Θεός «μας ελευθέρωσε από την εξουσία του σκότους και μας μετέφερε στο βασίλειο του αγαπημένου του Υιού» (Κολοσσαείς 1:13). Και όποιος έχει περάσει από το θάνατο στη ζωή μπορεί να «σφραγίσει ότι ο Θεός είναι αληθινός» (Ιωάννης 3:33). Μπορεί να μαρτυρήσει: «Χρειαζόμουν βοήθεια και την βρήκα στον Ιησού. Κάθε ανάγκη μου ικανοποιήθηκε, η πείνα της ψυχής μου χορτάστηκε· και τώρα η Αγία Γραφή είναι για μένα η αποκάλυψη του Ιησού Χριστού. Με ρωτάτε γιατί πιστεύω στον Ιησού; Επειδή είναι για μένα ο θεϊκός Σωτήρας. Γιατί πιστεύω στην Αγία Γραφή; Επειδή έχω διαπιστώσει ότι είναι η φωνή του Θεού στην ψυχή μου». Μπορούμε να έχουμε μέσα μας τη μαρτυρία ότι η Αγία Γραφή είναι αληθινή, ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Γνωρίζουμε ότι δεν ακολουθούμε πονηρά επινοημένους μύθους.
Ο Πέτρος προτρέπει τους αδελφούς του να «αυξάνονται στην χάρη και στη γνώση του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού» (2 Πέτρου 3:18). Όταν ο λαός του Θεού αυξάνεται στην χάρη, θα αποκτά συνεχώς μια σαφέστερη κατανόηση του Λόγου Του. Θα διακρίνει νέο φως και ομορφιά στις ιερές αλήθειες του. Αυτό ισχύει στην ιστορία της εκκλησίας σε όλες τις εποχές, και έτσι θα συνεχίσει μέχρι το τέλος. «Ο δρόμος των δικαίων είναι σαν το φως της αυγής, που λάμπει όλο και περισσότερο μέχρι την τέλεια ημέρα». Παροιμίες 4:18, R.V., περιθώριο.
Με πίστη μπορούμε να κοιτάξουμε το μέλλον και να κατανοήσουμε την υπόσχεση του Θεού για ανάπτυξη της διάνοιας, την ένωση των ανθρώπινων ικανοτήτων με τις θεϊκές και την άμεση επαφή κάθε δύναμης της ψυχής με την Πηγή του φωτός. Μπορούμε να χαρούμε που όλα όσα μας έχουν μπερδέψει στις πρόνοιες του Θεού θα γίνουν τότε σαφή, τα πράγματα που είναι δύσκολο να κατανοηθούν θα βρουν τότε μια εξήγηση και εκεί όπου οι πεπερασμένοι νους μας ανακάλυψαν μόνο σύγχυση και σπασμένους σκοπούς, θα δούμε την πιο τέλεια και όμορφη αρμονία. «Τώρα βλέπουμε μέσα από ένα γυαλί, σκοτεινά, αλλά τότε πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω εν μέρει, αλλά τότε θα γνωρίζω όπως και εγώ είμαι γνωστός». 1 Κορινθίους 13:12.
Χαίρετε στον Κύριο
Τα παιδιά του Θεού καλούνται να είναι εκπρόσωποι του Χριστού, δείχνοντας την καλοσύνη και το έλεος του Κυρίου. Όπως ο Ιησούς μας αποκάλυψε τον αληθινό χαρακτήρα του Πατέρα, έτσι και εμείς πρέπει να αποκαλύψουμε τον Χριστό σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζει την τρυφερή, συμπονετική αγάπη Του. «Όπως Εσύ με έστειλες στον κόσμο», είπε ο Ιησούς, «έτσι και εγώ τους έστειλα στον κόσμο». «Εγώ εν αυτοίς και Εσύ εν εμοί... ώστε ο κόσμος να γνωρίσει ότι Εσύ με έστειλες». Ιωάννης 17:18, 23. Ο απόστολος Παύλος λέει στους μαθητές του Ιησού: «Είστε φανερά η επιστολή του Χριστού», «γνωστή και αναγνωσμένη από όλους τους ανθρώπους». 2 Κορινθίους 3:3, 2. Σε κάθε ένα από τα παιδιά Του, ο Ιησούς στέλνει μια επιστολή στον κόσμο. Αν είσαι οπαδός του Χριστού, Εκείνος στέλνει μέσα από σένα μια επιστολή στην οικογένεια, στο χωριό, στον δρόμο όπου ζεις. Ο Ιησούς, που κατοικεί μέσα σου, επιθυμεί να μιλήσει στις καρδιές εκείνων που δεν Τον γνωρίζουν. Ίσως δεν διαβάζουν τη Βίβλο ή δεν ακούνε τη φωνή που τους μιλάει μέσα από τις σελίδες της· δεν βλέπουν την αγάπη του Θεού μέσα από τα έργα Του. Αλλά αν είστε αληθινός εκπρόσωπος του Ιησού, μπορεί μέσω εσάς να οδηγηθούν να κατανοήσουν κάτι από την καλοσύνη Του και να κερδηθούν για να Τον αγαπήσουν και να Τον υπηρετήσουν.
Οι χριστιανοί έχουν οριστεί ως φορείς του φωτός στο δρόμο προς τον ουρανό. Πρέπει να αντανακλούν στον κόσμο το φως που λάμπει πάνω τους από τον Χριστό. Η ζωή και ο χαρακτήρας τους πρέπει να είναι τέτοιοι ώστε μέσω αυτών οι άλλοι να αποκτήσουν μια σωστή αντίληψη για τον Χριστό και την υπηρεσία Του.
Αν εκπροσωπούμε τον Χριστό, θα κάνουμε τη διακονία Του να φαίνεται ελκυστική, όπως είναι στην πραγματικότητα. Οι χριστιανοί που συγκεντρώνουν θλίψη και μελαγχολία στις ψυχές τους, και γκρινιάζουν και παραπονιούνται, δίνουν στους άλλους μια ψευδή εικόνα του Θεού και της χριστιανικής ζωής. Δίνουν την εντύπωση ότι ο Θεός δεν χαίρεται να έχει τα παιδιά Του ευτυχισμένα, και με αυτό δίνουν ψευδή μαρτυρία κατά του ουράνιου Πατέρα μας.
Ο Σατανάς χαίρεται όταν μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά του Θεού στην απιστία και την απογοήτευση. Χαίρεται όταν μας βλέπει να μην εμπιστευόμαστε τον Θεό, να αμφιβάλλουμε για την προθυμία και τη δύναμή Του να μας σώσει. Του αρέσει να μας κάνει να νιώθουμε ότι ο Κύριος θα μας βλάψει με τις πρόνοιες Του. Είναι έργο του Σατανά να παρουσιάζει τον Κύριο ως έλλειψη συμπόνιας και οίκτου. Παραποιεί την αλήθεια σχετικά με Αυτόν. Γεμίζει τη φαντασία με ψευδείς ιδέες σχετικά με τον Θεό και, αντί να επικεντρωνόμαστε στην αλήθεια σχετικά με τον ουράνιο Πατέρα μας, πολύ συχνά στερεώνουμε το μυαλό μας στις παραποιήσεις του Σατανά και ατιμάζουμε τον Θεό, δυσπιστώντας Τον και γογγύζοντας εναντίον Του. Ο Σατανάς προσπαθεί πάντα να κάνει τη θρησκευτική ζωή μια ζωή θλίψης. Θέλει να την παρουσιάζει ως επίπονη και δύσκολη, και όταν ο χριστιανός παρουσιάζει αυτή την άποψη για τη θρησκεία στη ζωή του, με την απιστία του, υποστηρίζει την ψευδαίσθηση του Σατανά.
Πολλοί, περπατώντας στο μονοπάτι της ζωής, επικεντρώνονται στα λάθη, τις αποτυχίες και τις απογοητεύσεις τους, και η καρδιά τους γεμίζει με θλίψη και απογοήτευση. Όταν ήμουν στην Ευρώπη, μια αδελφή που έκανε αυτό και βρισκόταν σε βαθιά θλίψη, μου έγραψε ζητώντας μου κάποια λόγια ενθάρρυνσης. Τη νύχτα μετά που διάβασα το γράμμα της, ονειρεύτηκα ότι βρισκόμουν σε έναν κήπο και κάποιος που φαινόταν να είναι ο ιδιοκτήτης του κήπου με οδηγούσε στα μονοπάτια του. Μάζευα λουλούδια και απολάμβανα το άρωμά τους, όταν αυτή η αδελφή, που περπατούσε δίπλα μου, μου επέστησε την προσοχή σε μερικά άσχημα αγκάθια που της εμπόδιζαν το πέρασμα. Εκείνη θρηνούσε και λυπόταν. Δεν περπατούσε στο μονοπάτι, ακολουθώντας τον οδηγό, αλλά περπατούσε ανάμεσα στα αγκαθωτά και τα αγκάθια. «Ω», θρηνούσε, «δεν είναι κρίμα που αυτός ο όμορφος κήπος είναι χαλασμένος από αγκάθια;» Τότε ο οδηγός είπε: «Άσε τα αγκάθια, γιατί θα σε πληγώσουν. Μάζεψε τα τριαντάφυλλα, τα κρίνα και τα γαρύφαλλα».
Δεν υπήρξαν κάποια φωτεινά σημεία στην εμπειρία σας; Δεν είχατε κάποιες πολύτιμες στιγμές που η καρδιά σας χτυπούσε από χαρά ανταποκρινόμενη στο Πνεύμα του Θεού; Όταν κοιτάζετε πίσω στα κεφάλαια της εμπειρίας της ζωής σας, δεν βρίσκετε κάποιες ευχάριστες σελίδες; Δεν είναι οι υποσχέσεις του Θεού, όπως τα αρωματικά λουλούδια, που φυτρώνουν δίπλα στο μονοπάτι σας από κάθε πλευρά; Δεν θα αφήσετε την ομορφιά και τη γλυκύτητά τους να γεμίσουν την καρδιά σας με χαρά;
Τα αγκάθια και τα αγκαθιά θα σας πληγώσουν και θα σας θλίψουν μόνο. Και αν μαζέψετε μόνο αυτά τα πράγματα και τα παρουσιάσετε στους άλλους, δεν υποτιμάτε μόνο την καλοσύνη του Θεού, αλλά εμποδίζετε και τους γύρω σας να περπατήσουν στο μονοπάτι της ζωής;
Δεν είναι σοφό να μαζεύουμε όλες τις δυσάρεστες αναμνήσεις μιας προηγούμενης ζωής — τις αδικίες και τις απογοητεύσεις της — να τις συζητάμε και να τις θρηνούμε μέχρι να μας κατακλύσει η απογοήτευση. Μια αποθαρρυμένη ψυχή είναι γεμάτη σκοτάδι, αποκλείοντας το φως του Θεού από την ίδια της την ψυχή και ρίχνοντας σκιά στο μονοπάτι των άλλων.
Ευχαριστήστε τον Θεό για τις φωτεινές εικόνες που μας έχει παρουσιάσει. Ας συγκεντρώσουμε τις ευλογημένες διαβεβαιώσεις της αγάπης Του, ώστε να τις βλέπουμε συνεχώς: Ο Υιός του Θεού που άφησε τον θρόνο του Πατέρα Του, ντύνοντας τη θεότητά Του με ανθρωπότητα, για να σώσει τον άνθρωπο από τη δύναμη του Σατανά. Ο θρίαμβός Του για χάρη μας, ανοίγοντας τον ουρανό στους ανθρώπους, αποκαλύπτοντας στην ανθρώπινη όραση την αίθουσα παρουσίας όπου η Θεότητα αποκαλύπτει τη δόξα Του. Το πεσμένο γένος ανυψώθηκε από τον λάκκο της καταστροφής στον οποίο το είχε βυθίσει η αμαρτία, και επανήλθε σε επαφή με τον άπειρο Θεό, και αφού υπέμεινε τη θεία δοκιμασία μέσω της πίστης στον Λυτρωτή μας, ντυμένο με τη δικαιοσύνη του Χριστού, και εξυψωμένο στον θρόνο Του — αυτές είναι οι εικόνες που ο Θεός θέλει να συλλογιστούμε.
Όταν φαίνεται να αμφιβάλλουμε για την αγάπη του Θεού και να μην εμπιστευόμαστε τις υποσχέσεις Του, Τον ατιμάζουμε και θλίβουμε το Άγιο Πνεύμα Του. Πώς θα ένιωθε μια μητέρα αν τα παιδιά της διαμαρτύρονταν συνεχώς για αυτήν, σαν να μην τους ήθελε το καλό, ενώ όλη της η ζωή ήταν αφιερωμένη στο να προάγει τα συμφέροντά τους και να τους προσφέρει άνεση; Ας υποθέσουμε ότι αμφιβάλλουν για την αγάπη της. Αυτό θα της ράγιζε την καρδιά. Πώς θα ένιωθε οποιοσδήποτε γονιός αν τον αντιμετώπιζαν έτσι τα παιδιά του; Και πώς μπορεί ο ουράνιος Πατέρας μας να μας βλέπει όταν δεν εμπιστευόμαστε την αγάπη Του, η οποία Τον οδήγησε να δώσει τον μονογενή Υιό Του για να έχουμε ζωή; Ο απόστολος γράφει: «Αυτός που δεν φείστηκε τον δικό Του Υιό, αλλά Τον παρέδωσε για όλους μας, πώς δεν θα μας δώσει μαζί με Αυτόν και όλα τα άλλα;» Ρωμαίους 8:32. Και όμως, πόσοι, με τις πράξεις τους, αν όχι με τα λόγια τους, λένε: «Ο Κύριος δεν το εννοεί αυτό για μένα. Ίσως αγαπά τους άλλους, αλλά δεν αγαπά εμένα».
Όλα αυτά βλάπτουν την ψυχή σας, γιατί κάθε λέξη αμφιβολίας που προφέρετε προσκαλεί τις πειρασμούς του Σατανά, ενισχύει μέσα σας την τάση να αμφιβάλλετε και θλίβει τους αγγέλους που σας υπηρετούν. Όταν ο Σατανάς σας πειράζει, μην εκφράζετε ούτε λέξη αμφιβολίας ή σκοταδιού. Αν επιλέξετε να ανοίξετε την πόρτα στις προτάσεις του, το μυαλό σας θα γεμίσει με δυσπιστία και επαναστατικές ερωτήσεις. Αν εκφράζετε τα συναισθήματά σας, κάθε αμφιβολία που εκφράζετε δεν επηρεάζει μόνο εσάς, αλλά είναι ένας σπόρος που θα βλαστήσει και θα καρποφορήσει στη ζωή των άλλων, και μπορεί να είναι αδύνατο να αντισταθμίσετε την επίδραση των λόγων σας. Εσείς οι ίδιοι μπορεί να είστε σε θέση να ανακάμψετε από την περίοδο του πειρασμού και από την παγίδα του Σατανά, αλλά άλλοι που έχουν επηρεαστεί από την επιρροή σας μπορεί να μην είναι σε θέση να ξεφύγουν από την απιστία που τους έχετε υποδείξει. Πόσο σημαντικό είναι να λέμε μόνο εκείνα τα πράγματα που θα δώσουν πνευματική δύναμη και ζωή!
Οι άγγελοι ακούνε για να ακούσουν τι είδους αναφορά μεταφέρετε στον κόσμο για τον ουράνιο Κύριό σας. Ας είναι η συζήτησή σας για Εκείνον που ζει για να μεσιτεύει για σας ενώπιον του Πατέρα. Όταν παίρνετε το χέρι ενός φίλου, ας είναι ο ύμνος στον Θεό στα χείλη και στην καρδιά σας. Αυτό θα προσελκύσει τις σκέψεις του στον Ιησού.
Όλοι έχουν δοκιμασίες, θλίψεις που είναι δύσκολο να αντέξουν, πειρασμούς που είναι δύσκολο να αντισταθούν. Μην λέτε τα προβλήματά σας στους συνανθρώπους σας, αλλά φέρτε τα όλα στον Θεό με προσευχή. Κάντε κανόνα να μην εκφράζετε ποτέ ούτε μια λέξη αμφιβολίας ή αποθάρρυνσης. Μπορείτε να κάνετε πολλά για να φωτίσετε τη ζωή των άλλων και να ενισχύσετε τις προσπάθειές τους, με λόγια ελπίδας και ιερή ενθάρρυνση.
Υπάρχουν πολλές γενναίες ψυχές που πιέζονται σκληρά από τον πειρασμό, σχεδόν έτοιμες να λιποθυμήσουν στη σύγκρουση με τον εαυτό τους και με τις δυνάμεις του κακού. Μην αποθαρρύνετε έναν τέτοιο άνθρωπο στον σκληρό αγώνα του. Ενθαρρύνετέ τον με γενναία, ελπιδοφόρα λόγια που θα τον ωθήσουν στο δρόμο του. Έτσι, το φως του Χριστού μπορεί να λάμψει από εσάς. « Κανείς από μας δεν ζει για τον εαυτό του». Ρωμαίους 14:7. Με την ασυνείδητη επιρροή μας, οι άλλοι μπορεί να ενθαρρυνθούν και να ενισχυθούν, ή μπορεί να αποθαρρυνθούν και να απομακρυνθούν από τον Χριστό και την αλήθεια.
Υπάρχουν πολλοί που έχουν μια λανθασμένη ιδέα για τη ζωή και τον χαρακτήρα του Χριστού. Νομίζουν ότι ήταν στερημένος από ζεστασιά και χαρά, ότι ήταν αυστηρός, σκληρός και χωρίς χαρά. Σε πολλές περιπτώσεις, ολόκληρη η θρησκευτική εμπειρία είναι χρωματισμένη από αυτές τις μελαγχολικές απόψεις.
Συχνά λέγεται ότι ο Ιησούς έκλαιγε, αλλά ότι δεν ήταν γνωστό να χαμογελούσε ποτέ. Ο Σωτήρας μας ήταν πράγματι ένας Άνθρωπος Πονών και εξοικειωμένος με τη θλίψη, γιατί άνοιξε την καρδιά Του σε όλες τις συμφορές των ανθρώπων. Αλλά αν και η ζωή Του ήταν αυταπαρνητική και σκιασμένη από πόνο και μέριμνα, το πνεύμα Του δεν ήταν συντριμμένο. Το πρόσωπό Του δεν έδειχνε θλίψη και παραπονιές, αλλά πάντα μια ειρηνική γαλήνη. Η καρδιά Του ήταν πηγή ζωής και όπου κι αν πήγαινε, έφερνε ανάπαυση και ειρήνη, χαρά και ευτυχία.
Ο Σωτήρας μας ήταν βαθιά σοβαρός και έντονα ειλικρινής, αλλά ποτέ μελαγχολικός ή κατσούφης. Η ζωή εκείνων που Τον μιμούνται θα είναι γεμάτη από ειλικρινή σκοπό· θα έχουν ένα βαθύ αίσθημα προσωπικής ευθύνης. Η ελαφρότητα θα κατασταλεί. Δεν θα υπάρχει θορυβώδης ευθυμία, ούτε αγενείς αστεϊσμοί. Η θρησκεία του Ιησού δίνει ειρήνη σαν ποτάμι. Δεν σβήνει το φως της χαράς, δεν περιορίζει τη χαρά, ούτε σκιάζει το ηλιόλουστο, χαμογελαστό πρόσωπο. Ο Χριστός δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει. Και όταν η αγάπη Του βασιλεύει στην καρδιά, θα ακολουθήσουμε το παράδειγμά Του.
Αν κρατάμε στο μυαλό μας τις σκληρές και άδικες πράξεις των άλλων, θα μας είναι αδύνατο να τους αγαπάμε όπως ο Χριστός μας αγάπησε. Αν όμως οι σκέψεις μας επικεντρώνονται στην θαυμαστή αγάπη και το έλεος του Χριστού για μας, το ίδιο πνεύμα θα εκχυθεί και στους άλλους. Πρέπει να αγαπάμε και να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, παρά τα λάθη και τις ατέλειες που δεν μπορούμε να μην βλέπουμε. Πρέπει να καλλιεργούμε την ταπεινότητα και την αυτοαμφισβήτηση, καθώς και την υπομονετική τρυφερότητα απέναντι στα λάθη των άλλων. Αυτό θα εξαλείψει κάθε στενόμυαλο εγωισμό και θα μας κάνει μεγαλόκαρδους και γενναιόδωρους.
Ο ψαλμωδός λέει: «Εμπιστέψου στον Κύριο και κάνε το καλό, και θα κατοικήσεις στη γη, και αληθινά θα τραφείς». Ψαλμός 37:3. «Εμπιστέψου στον Κύριο». Κάθε μέρα έχει τα βάρη, τις έγνοιες και τις αμηχανίες της. Και όταν συναντιόμαστε, πόσο πρόθυμοι είμαστε να μιλήσουμε για τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες μας. Τόσα πολλά δανεισμένα προβλήματα εισβάλλουν, τόσες πολλές φοβίες επιτρέπουμε, τόσο μεγάλο βάρος ανησυχίας εκφράζουμε, που θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι δεν έχουμε έναν φιλεύσπλαχνο, αγαπητό Σωτήρα έτοιμο να ακούσει όλα τα αιτήματά μας και να μας βοηθήσει σε κάθε στιγμή ανάγκης.
Μερικοί φοβούνται πάντα και δανείζονται προβλήματα. Κάθε μέρα περιβάλλονται από τα σημάδια της αγάπης του Θεού, κάθε μέρα απολαμβάνουν τις ευλογίες της πρόνοιάς Του, αλλά παραβλέπουν αυτές τις παρούσες ευλογίες. Το μυαλό τους συνεχώς σκέφτεται κάτι δυσάρεστο που φοβούνται ότι μπορεί να συμβεί, ή κάποια δυσκολία που μπορεί πραγματικά να υπάρχει, η οποία, αν και μικρή, τυφλώνει τα μάτια τους για τα πολλά πράγματα που απαιτούν ευγνωμοσύνη. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, αντί να τους οδηγούν στον Θεό, την μόνη πηγή βοήθειας, τους απομακρύνουν από Αυτόν, επειδή ξυπνούν ανησυχία και δυσαρέσκεια.
Είναι σωστό να είμαστε τόσο δύσπιστοι; Γιατί να είμαστε αχάριστοι και δύσπιστοι; Ο Ιησούς είναι φίλος μας. Όλος ο ουρανός ενδιαφέρεται για την ευημερία μας. Δεν πρέπει να επιτρέπουμε στις αμηχανίες και τις ανησυχίες της καθημερινής ζωής να βασανίζουν το μυαλό μας και να σκιάζουν το μέτωπό μας. Αν το κάνουμε, θα έχουμε πάντα κάτι να μας ενοχλεί και να μας εκνευρίζει. Δεν πρέπει να επιδιδόμαστε σε μια ανησυχία που μόνο μας εκνευρίζει και μας εξαντλεί, αλλά δεν μας βοηθά να αντέξουμε τις δοκιμασίες.
Μπορεί να είστε μπερδεμένοι στις επιχειρήσεις σας, οι προοπτικές σας μπορεί να γίνονται όλο και πιο σκοτεινές και μπορεί να απειλείστε με απώλειες, αλλά μην αποθαρρύνεστε, ρίξτε τις έγνοιες σας στον Θεό και παραμείνετε ήρεμοι και χαρούμενοι. Προσευχηθείτε για σοφία ώστε να διαχειριστείτε τις υποθέσεις σας με σύνεση και έτσι να αποτρέψετε τις απώλειες και τις καταστροφές. Κάντε ό,τι μπορείτε από την πλευρά σας για να επιτύχετε ευνοϊκά αποτελέσματα. Ο Ιησούς έχει υποσχεθεί τη βοήθειά Του, αλλά όχι χωρίς τη δική μας προσπάθεια. Όταν, βασιζόμενοι στον Βοηθό μας, έχετε κάνει ό,τι μπορείτε, αποδεχτείτε το αποτέλεσμα με χαρά.
Δεν είναι θέλημα του Θεού να βαρύνει τον λαό Του με έγνοιες. Αλλά ο Κύριός μας δεν μας εξαπατά. Δεν μας λέει: «Μην φοβάστε, δεν υπάρχουν κίνδυνοι στο δρόμο σας». Ξέρει ότι υπάρχουν δοκιμασίες και κίνδυνοι, και μας μιλάει με ειλικρίνεια. Δεν προτείνει να βγάλει τον λαό Του από έναν κόσμο αμαρτίας και κακίας, αλλά τους δείχνει ένα καταφύγιο που δεν αποτυγχάνει ποτέ. Η προσευχή Του για τους μαθητές Του ήταν: «Δεν προσεύχομαι να τους πάρεις από τον κόσμο, αλλά να τους φυλάξεις από το κακό» (Ιωάννης 17:15). «Στον κόσμο», λέει, «θα έχετε θλίψεις, αλλά να είστε χαρούμενοι, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο» (Ιωάννης 16:33).
Στην επί του όρους ομιλία, ο Χριστός δίδαξε στους μαθητές Του πολύτιμα μαθήματα σχετικά με την ανάγκη να εμπιστεύονται τον Θεό. Αυτά τα μαθήματα είχαν ως σκοπό να ενθαρρύνουν τα παιδιά του Θεού σε όλες τις εποχές, και έχουν φτάσει μέχρι τις μέρες μας γεμάτα διδασκαλία και παρηγοριά. Ο Σωτήρας έδειξε στους οπαδούς Του τα πουλιά του ουρανού που κελαηδούσαν τα τραγούδια της δοξολογίας τους, χωρίς να τα βαραίνουν σκέψεις για φροντίδες, γιατί «δεν σπέρνουν ούτε θερίζουν». Και όμως, ο μεγάλος Πατέρας φροντίζει για τις ανάγκες τους. Ο Σωτήρας ρωτά: «Δεν είστε πολύ καλύτεροι από αυτά;» Ματθαίος 6:26. Ο μεγάλος Προμηθευτής του ανθρώπου και των ζώων ανοίγει το χέρι Του και προμηθεύει όλα τα πλάσματά Του. Τα πουλιά του ουρανού δεν είναι κάτω από την προσοχή Του. Δεν ρίχνει το φαγητό στα ράμφη τους, αλλά φροντίζει για τις ανάγκες τους. Πρέπει να μαζέψουν τους σπόρους που έχει σκορπίσει για αυτά. Πρέπει να προετοιμάσουν το υλικό για τις μικρές φωλιές τους. Πρέπει να ταΐσουν τα μικρά τους. Πηγαίνουν τραγουδώντας στη δουλειά τους, γιατί «ο ουράνιος Πατέρας σας τα ταΐζει». Και «δεν είστε πολύ καλύτεροι από αυτά;» Δεν είστε, ως έξυπνοι, πνευματικοί λατρευτές, πιο πολύτιμοι από τα πουλιά του ουρανού; Δεν θα φροντίσει ο Δημιουργός της ύπαρξής μας, ο Διατηρητής της ζωής μας, Αυτός που μας έπλασε κατ' εικόνα Του, για τις ανάγκες μας, αν απλώς Τον εμπιστευτούμε;
Ο Χριστός έδειξε στους μαθητές Του τα λουλούδια του αγρού, που φύονται σε πλούσια αφθονία και λάμπουν με την απλή ομορφιά που τους έχει δώσει ο ουράνιος Πατέρας, ως έκφραση της αγάπης Του για τον άνθρωπο. Είπε: «Θεωρήστε τα κρίνα του αγρού, πώς φύονται». Η ομορφιά και η απλότητα αυτών των φυσικών λουλουδιών ξεπερνούν κατά πολύ τη λαμπρότητα του Σολομώντα. Τα πιο υπέροχα ενδύματα που παράγονται από την τέχνη δεν μπορούν να συγκριθούν με τη φυσική χάρη και τη λαμπερή ομορφιά των λουλουδιών της δημιουργίας του Θεού. Ο Ιησούς ρωτά: «Αν ο Θεός ντύνει έτσι το χορτάρι του αγρού, που σήμερα υπάρχει και αύριο ρίχνεται στον φούρνο, δεν θα ντύσει πολύ περισσότερο εσάς, άνθρωποι μικρής πίστης;» Ματθαίος 6:30. Αν ο Θεός, ο θεϊκός Καλλιτέχνης, δίνει στα απλά λουλούδια που μαραίνονται σε μια μέρα τα ευαίσθητα και ποικίλα χρώματά τους, πόσο μεγαλύτερη φροντίδα θα έχει για εκείνους που έχουν δημιουργηθεί κατ' εικόνα Του; Αυτό το μάθημα του Χριστού είναι μια επίπληξη για τις ανήσυχες σκέψεις, την αμηχανία και την αμφιβολία της άπιστης καρδιάς.
Ο Κύριος θέλει όλοι οι γιοι και οι κόρες Του να είναι ευτυχισμένοι, ειρηνικοί και υπάκουοι. Ο Ιησούς λέει: «Την ειρήνη μου σας δίνω· όχι όπως την δίνει ο κόσμος, εγώ σας τη δίνω. Μην ταράζεται η καρδιά σας και μην φοβάται». Ιωάννης 14:27. «Αυτά σας τα είπα, για να μείνει η χαρά μου μέσα σας και να είναι πλήρης η χαρά σας». Ιωάννης 15:11.
Η ευτυχία που αναζητείται από εγωιστικά κίνητρα, έξω από το μονοπάτι του καθήκοντος, είναι ανισόρροπη, ασταθής και παροδική. Περνάει, και η ψυχή γεμίζει με μοναξιά και θλίψη. Αλλά υπάρχει χαρά και ικανοποίηση στην υπηρεσία του Θεού. Ο χριστιανός δεν αφήνεται να περπατά σε αβέβαια μονοπάτια. Δεν αφήνεται σε μάταιες λύπες και απογοητεύσεις. Αν δεν έχουμε τις απολαύσεις αυτής της ζωής, μπορούμε ακόμα να είμαστε χαρούμενοι κοιτάζοντας τη ζωή που θα έρθει.
Αλλά ακόμα και εδώ οι χριστιανοί μπορούν να έχουν τη χαρά της κοινωνίας με τον Χριστό. Μπορούν να έχουν το φως της αγάπης Του, την αιώνια παρηγοριά της παρουσίας Του. Κάθε βήμα στη ζωή μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στον Ιησού, μπορεί να μας δώσει μια βαθύτερη εμπειρία της αγάπης Του και μπορεί να μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην ευλογημένη πατρίδα της ειρήνης. Ας μην απομακρυνθούμε λοιπόν από την εμπιστοσύνη μας, αλλά ας έχουμε σταθερή βεβαιότητα, πιο σταθερή από ποτέ. «Μέχρι τώρα ο Κύριος μας βοήθησε» (1 Σαμουήλ 7:12) και θα μας βοηθήσει μέχρι το τέλος. Ας κοιτάξουμε τους μνημειώδεις πυλώνες, που μας θυμίζουν τι έχει κάνει ο Κύριος για να μας παρηγορήσει και να μας σώσει από το χέρι του καταστροφέα. Ας κρατήσουμε ζωντανή στη μνήμη μας όλη την τρυφερή ευσπλαχνία που μας έχει δείξει ο Θεός — τα δάκρυα που έχει σκουπίσει, τους πόνους που έχει απαλύνει, τις ανησυχίες που έχει απομακρύνει, τους φόβους που έχει διαλύσει, τις ανάγκες που έχει καλύψει, τις ευλογίες που έχει δώσει — ενισχύοντας έτσι τον εαυτό μας για όλα όσα μας περιμένουν στο υπόλοιπο της περιπλάνησής μας.
Δεν μπορούμε παρά να προσβλέπουμε σε νέες περιπλοκές στην επερχόμενη σύγκρουση, αλλά μπορούμε να κοιτάξουμε τόσο το παρελθόν όσο και το μέλλον και να πούμε: «Μέχρι τώρα ο Κύριος μας βοήθησε». «Όπως οι ημέρες σου, έτσι θα είναι και η δύναμή σου». Δευτερονόμιο 33:25. Η δοκιμασία δεν θα υπερβεί τη δύναμη που θα μας δοθεί για να την αντέξουμε. Ας αναλάβουμε λοιπόν το έργο μας ακριβώς εκεί που το βρίσκουμε, πιστεύοντας ότι ό,τι και αν συμβεί, θα μας δοθεί δύναμη ανάλογη με τη δοκιμασία.
Και σύντομα οι πύλες του ουρανού θα ανοίξουν για να δεχτούν τα παιδιά του Θεού, και από τα χείλη του Βασιλιά της δόξας η ευλογία θα πέσει στα αυτιά τους σαν η πιο πλούσια μουσική: «Ελάτε, ευλογημένοι του Πατέρα Μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που είναι προετοιμασμένη για σας από την ίδρυση του κόσμου». Ματθαίος 25:34.
Τότε οι λυτρωμένοι θα καλωσοριστούν στο σπίτι που ο Ιησούς προετοιμάζει για αυτούς. Εκεί, οι σύντροφοί τους δεν θα είναι οι αχρείοι της γης, οι ψεύτες, οι ειδωλολάτρες, οι ακάθαρτοι και οι άπιστοι, αλλά θα συναναστρέφονται με εκείνους που έχουν νικήσει τον Σατανά και, μέσω της θείας χάρης, έχουν διαμορφώσει τέλειους χαρακτήρες. Κάθε αμαρτωλή τάση, κάθε ατέλεια που τους βασανίζει εδώ έχει αφαιρεθεί από το αίμα του Χριστού, και η υπεροχή και η λαμπρότητα της δόξας Του, που υπερβαίνει κατά πολύ τη λάμψη του ήλιου, τους μεταδίδεται. Και η ηθική ομορφιά, η τελειότητα του χαρακτήρα Του, λάμπει μέσα από αυτούς, με αξία που υπερβαίνει κατά πολύ αυτή την εξωτερική λαμπρότητα. Είναι άμεμπτοι ενώπιον του μεγάλου λευκού θρόνου, μοιραζόμενοι την αξιοπρέπεια και τα προνόμια των αγγέλων.
Λαμβάνοντας υπόψη την ένδοξη κληρονομιά που μπορεί να είναι δική του, «τι θα δώσει ο άνθρωπος σε αντάλλαγμα για την ψυχή του;» (Ματθαίος 16:26). Μπορεί να είναι φτωχός, αλλά κατέχει μέσα του έναν πλούτο και μια αξιοπρέπεια που ο κόσμος δεν θα μπορούσε ποτέ να του προσφέρει. Η ψυχή που έχει λυτρωθεί και καθαριστεί από την αμαρτία, με όλες τις ευγενείς δυνάμεις της, αφιερωμένη στην υπηρεσία του Θεού, έχει ανυπέρβλητη αξία. Και υπάρχει χαρά στον ουρανό, στην παρουσία του Θεού και των αγίων αγγέλων, για κάθε ψυχή που έχει λυτρωθεί, μια χαρά που εκφράζεται με ύμνους αγίου θριάμβου.
Και είδα έναν καινούργιο ουρανό και μια καινούργια γη, γιατί ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη είχαν περάσει, και δεν υπήρχε πια θάλασσα. Και εγώ, ο Ιωάννης, είδα την άγια πόλη, τη νέα Ιερουσαλήμ, να κατεβαίνει από τον Θεό από τον ουρανό, προετοιμασμένη σαν νύφη στολισμένη για τον άντρα της. Και άκουσα μια μεγάλη φωνή από τον ουρανό που έλεγε: Ιδού, η σκηνή του Θεού είναι με τους ανθρώπους, και θα κατοικήσει μαζί τους, και αυτοί θα είναι ο λαός του, και ο ίδιος ο Θεός θα είναι μαζί τους, και θα είναι ο Θεός τους. Και ο Θεός θα σκουπίσει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους· και δεν θα υπάρχει πλέον θάνατος, ούτε θλίψη, ούτε κλάμα, ούτε πόνος· γιατί τα προηγούμενα πράγματα έχουν περάσει. Αποκάλυψη 21:1-4
ΤΕΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΧΡΙΑΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΒΙΒΛΟ
ΧΡΙΑΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΒΙΒΛΟ
Συγγραφέας: Ιωάννης Ζαρουχλιώτης
Beyond The Harvest
Copyright: 2025
Aθήνα, Ελλάς 2025
ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΓΡΑΦΕΣ
Οι Άγιες Γραφές, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, είναι ο γραπτός λόγος του Θεού που δόθηκε με θεία έμπνευση από αγίους ανθρώπους του Θεού, οι οποίοι μίλησαν και έγραψαν όπως τους οδηγούσε το Άγιο Πνεύμα. Σε αυτόν τον Λόγο, ο Θεός παρέδωσε στον άνθρωπο τη Γνώση που είναι απαραίτητη για τη σωτηρία. Οι Άγιες Γραφές είναι η αλάνθαστη αποκάλυψη του θελήματός Του. Είναι το πρότυπο του χαρακτήρα, η δοκιμασία της εμπειρίας, ο έγκυρος αποκαλυπτικός φορέας των δογμάτων και η αξιόπιστη καταγραφή των πράξεων του Θεού στην ιστορία.
Β' Τιμόθεον 3:15-17 "και ότι, από βρέφος γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα οποία μπορούν να σε σοφίσουν σε σωτηρία διαμέσου τής πίστης εν Xριστώ Iησού. Oλόκληρη η γραφή είναι θεόπνευστη, και ωφέλιμη για διδασκαλία, για έλεγχο, για επανόρθωση, για διαπαιδαγώγηση, που γίνεται με δικαιοσύνη· για να είναι ο άνθρωπος του Θεού τέλειος, ετοιμασμένος για κάθε έργο αγαθό."
Ο ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ
Υπάρχει ένας Θεός: Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα, μια ενότητα τριών αιώνιων προσώπων. Ο Θεός είναι αθάνατος, παντοδύναμος, παντογνώστης, υπεράνω όλων και πάντα παρών. Είναι άπειρος και πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση, αλλά είναι γνωστός μέσω της αυτοαποκάλυψής Του. Είναι για πάντα άξιος λατρείας, προσκύνησης και υπηρεσίας από ολόκληρη τη δημιουργία.
Ψαλμός 19:1, 7-10, 14 "Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα τού Θεού, και το στερέωμα αναγγέλλει το έργο των χεριών του. O νόμος τού Kυρίου είναι άμωμος, επιστρέφει ψυχή·
η μαρτυρία τού Kυρίου είναι πιστή, σοφίζει τον απλό τα διατάγματα του Kυρίου είναι ευθέα, ευφραίνουν την καρδιά·
η εντολή τού Kυρίου είναι λαμπρή, φωτίζει τα μάτια· ο φόβος τού Kυρίου είναι καθαρός, παραμένει στον αιώνα· οι κρίσεις τού Kυρίου είναι αληθινές, και ταυτόχρονα δίκαιες· πιο επιθυμητές και από το χρυσάφι, μάλιστα και από καθαρό χρυσάφι σε πλήθος. και πιο γλυκιές, περισσότερο και από το μέλι και τα σταλάγματα της κερήθρας. Aς είναι ευάρεστα τα λόγια τού στόματός μου και η μελέτη τής καρδιάς μου μπροστά σε σένα, Kύριε, φρούριό μου, και λυτρωτή μου."
Ο Θεός ο Αιώνιος, ο πατέρας είναι ο Δημιουργός ή Παλαιός των ημερών, είναι η πηγή, ο συντηρητής και ο Κυρίαρχος όλης της δημιουργίας. Είναι δίκαιος και άγιος, ελεήμων και φιλεύσπλαχνος, αργός στο θυμό και άφθονος σε σταθερή αγάπη και πίστη. Οι ιδιότητες και οι εξουσίες που παρουσιάζονται στον Υιό και το Άγιο Πνεύμα είναι επίσης αποκαλύψεις του πατέρα. Αυτός είναι επίσης εκείνος που εξετάζει τα βιβλία της ζωής κάθε ανθρώπου που έζησε ή ζει ακόμη στη γη.
Δανιήλ 7:9, 10 "Θωρούσα, μέχρις ότου τέθηκαν οι θρόνοι, και ο Παλαιός των ημερών κάθησε, του οποίου το ένδυμα ήταν λευκό σαν χιόνι, και οι τρίχες τού κεφαλιού του σαν καθαρό μαλλί· ο θρόνος του ήταν φλόγα φωτιάς· οι τροχοί του2 φωτιά που κατέκαιγε με φλόγες. Ποταμός φωτιάς έβγαινε και διαχεόταν από μπροστά του. Χίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν, και μύριες μυριάδες παραστέκονταν μπροστά του· το κριτήριο κάθησε, και τα βιβλία ανοίχτηκαν."
Ο Θεός Υιός
Ο Θεός, ο Αιώνιος Υιός, ενσαρκώθηκε στον Ιησού Χριστό. Μέσω Αυτού δημιουργήθηκαν τα πάντα, αποκαλύφθηκε ο χαρακτήρας του Θεού, επιτεύχθηκε η σωτηρία της ανθρωπότητας και κρίθηκε ο κόσμος. Για πάντα αληθινός Θεός, έγινε επίσης αληθινός άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός.
Συνελήφθη από το Άγιο Πνεύμα και γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία. Έζησε και βίωσε τον πειρασμό ως άνθρωπος, αλλά ενσάρκωσε τέλεια τη δικαιοσύνη και την αγάπη του Θεού. Με τα θαύματά Του φανέρωσε τη δύναμη του Θεού και πιστοποιήθηκε ως ο υποσχεθείς από τον Θεό Μεσσίας. Υπέφερε και πέθανε οικειοθελώς στο σταυρό για τις αμαρτίες μας και στη θέση μας, αναστήθηκε από τους νεκρούς και αναλήφθηκε για να υπηρετήσει στο ουράνιο αγιαστήριο για λογαριασμό μας. Θα έρθει ξανά σε δόξα για την τελική απελευθέρωση του λαού Του και την αποκατάσταση των πάντων.
Εβραίους 9:14, 15 "πόσο μάλλον το αίμα τού Xριστού, ο οποίος διαμέσου τού αιωνίου Πνεύματος πρόσφερε τον εαυτό του χωρίς ψεγάδι στον Θεό, θα καθαρίσει τη συνείδησή σας από νεκρά έργα, στο να λατρεύετε τον ζωντανό Θεό; Kαι γι’ αυτό είναι μεσίτης καινούργιας διαθήκης, ώστε, διαμέσου τού θανάτου, που έγινε για απολύτρωση των παραβάσεων κατά την πρώτη διαθήκη, να πάρουν την υπόσχεση οι καλεσμένοι τής αιώνιας κληρονομιάς."
Ιωάννη 3:16 "Eπειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή."
Ο ΘΕΟΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ
Ο Θεός, το αιώνιο Πνεύμα, έδρασε μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό στη Δημιουργία, την ενσάρκωση και τη λύτρωση. Αυτός ενέπνευσε τους συγγραφείς της Αγίας Γραφής. Γέμισε τη ζωή του Χριστού με δύναμη. Προσελκύει και πείθει τα ανθρώπινα όντα- και εκείνους που ανταποκρίνονται ανανεώνει και μεταμορφώνει στην εικόνα του Θεού. Αποσταλμένος από τον Πατέρα και τον Υιό για να είναι πάντοτε με τα παιδιά Του, επεκτείνει τα πνευματικά γίγνεσθαι στην εκκλησία, την ενδυναμώνει για να μαρτυρήσει για τον Χριστό και σε αρμονία με τις Γραφές την οδηγεί σε κάθε αλήθεια.
Ιωάννην 16:7-13 "Eγώ, όμως, σας λέω την αλήθεια· σας συμφέρει να αναχωρήσω εγώ· επειδή, αν δεν αναχωρήσω, ο Παράκλητος δεν θάρθει σε σας· αλλά, αφού αναχωρήσω, θα τον στείλω σε σας. Kαι όταν έρθει εκείνος, θα ελέγξει τον κόσμο για αμαρτία, και για δικαιοσύνη, και για κρίση· για αμαρτία μεν, επειδή δεν πιστεύουν σε μένα· για δικαιοσύνη δε, επειδή πηγαίνω προς τον Πατέρα μου, και δεν με βλέπετε πλέον· για κρίση δε, επειδή ο άρχοντας τούτου τού κόσμου έχει κριθεί.
Έχω πολλά ακόμα να σας πω, όμως δεν μπορείτε τώρα να τα βαστάζετε· αλλά, όταν έρθει εκείνος, το Πνεύμα τής αλήθειας, θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια· επειδή, δεν θα μιλήσει από τον εαυτό του, αλλά θα μιλήσει όσα πρόκειται να ακούσει, και θα σας αναγγείλει τα μέλλοντα. "
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Ο Θεός είναι ο Δημιουργός όλων των πραγμάτων και αποκάλυψε στην Αγία Γραφή την αυθεντική περιγραφή της δημιουργικής Του δραστηριότητας. Σε έξι ημέρες ο Κύριος δημιούργησε «τον ουρανό και τη γη» και όλα τα έμβια όντα πάνω στη γη και αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα αυτής της πρώτης εβδομάδας. Έτσι καθιέρωσε το Σάββατο ως αιώνια, ανάμνηση του ολοκληρωμένου δημιουργικού Του έργου. Ο πρώτος άνδρας και η πρώτη γυναίκα δημιουργήθηκαν κατ' εικόνα του Θεού ως επιστέγασμα της Δημιουργίας, τους δόθηκε η κυριαρχία επί του κόσμου και τους ανατέθηκε η ευθύνη να τον φροντίζουν. Όταν ο κόσμος ολοκληρώθηκε, ήταν "πολύ καλός, αναγγέλλοντας τη δόξα του Θεού.
Εβραίους 11:13 "Διαμέσου τής πίστης νοούμε ότι κτίστηκαν οι αιώνες με τον λόγο τού Θεού, ώστε αυτά που βλέπονται δεν έγιναν από εκείνα που φαίνονται."
Ψαλμός 8:3-6 "Όταν θωρώ τους ουρανούς σου, το έργο των δακτύλων σου, το φεγγάρι και τα αστέρια, που εσύ θεμελίωσες, τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να τον θυμάσαι; Ή, ο γιος τού ανθρώπου, ώστε να τον επισκέπτεσαι; Eσύ, μάλιστα, τον έκανες λίγο πιο κατώτερο από τους αγγέλους, όμως με δόξα και τιμή τον στεφάνωσες. Tον κατέστησες κυρίαρχο επάνω στα έργα των χεριών σου· όλα τα υπέταξες κάτω από τα πόδια του"
Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ο άνδρας και η γυναίκα δημιουργήθηκαν κατ' εικόνα του Θεού με ατομικότητα, με τη δύναμη και την ελευθερία να σκέφτονται και να πράττουν. Αν και δημιουργήθηκαν ελεύθερα όντα, ο καθένας είναι μια αδιαίρετη ενότητα σώματος, νου και πνεύματος, που εξαρτάται από τον Θεό για τη ζωή, την αναπνοή και όλα τα υπόλοιπα. Όταν οι πρώτοι γονείς μας παράκουσαν τον Θεό, αρνήθηκαν την εξάρτησή τους από Αυτόν και έπεσαν από την υψηλή θέση τους ενώπιον του Θεού. Η εικόνα του Θεού μέσα τους αμαυρώθηκε και έγιναν αντικείμενο του θανάτου. Οι απόγονοί τους μοιράζονται αυτή την πεσμένη φύση και τις συνέπειές της. Γεννιούνται με αδυναμίες και τάσεις προς το κακό.
Αλλά ο Θεός εν Χριστώ συμφιλίωσε τον κόσμο με τον εαυτό Του και με το Πνεύμα Του αποκαθιστά στους μετανοημένους θνητούς την εικόνα του Δημιουργού τους. Δημιουργημένοι για τη δόξα του Θεού, καλούνται να αγαπούν Αυτόν και ο ένας τον άλλον και να φροντίζουν το περιβάλλον τους.
Γένεσις 1:26 "Kαι είπε ο Θεός: Aς κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με τη δική μας ομοίωση· και ας εξουσιάζει επάνω στα ψάρια τής θάλασσας, και επάνω στα πουλιά τού ουρανού, και επάνω στα κτήνη, και επάνω σε ολόκληρη τη γη, και επάνω σε κάθε ερπετό, που σέρνεται επάνω στη γη."
Δευτερονόμιο 30:16, 20 "επειδή, εγώ σήμερα σε προστάζω να αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου, να περπατάς στους δρόμους του, και να τηρείς τις εντολές του, και τα διατάγματά του, και τις κρίσεις του, για να ζεις, και να πληθαίνεις· και για να σε ευλογήσει ο Kύριος ο Θεός σου στη γη, στην οποία μπαίνεις για να την κληρονομήσεις. για να αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου, για να υπακούς στη φωνή του, και για να είσαι προσηλωμένος σ’ αυτόν· επειδή, αυτό είναι η ζωή σου, και η μακρότητα των ημερών σου..."
Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΜΑΧΗ
Όλη η ανθρωπότητα εμπλέκεται τώρα σε μια μεγάλη διαμάχη μεταξύ του Χριστού και του Σατανά σχετικά με τον χαρακτήρα του Θεού, τον νόμο Του και την κυριαρχία Του πάνω στο σύμπαν. Αυτή η διαμάχη ξεκίνησε στον ουρανό, όταν ένα δημιουργημένο ον, προικισμένο με την ελευθερία της επιλογής, με αυτοεξευτελισμό έγινε ο Σατανάς, ο αντίπαλος του Θεού, και οδήγησε σε εξέγερση ένα μέρος των αγγέλων. Εισήγαγε το πνεύμα της εξέγερσης σε αυτόν τον κόσμο όταν οδήγησε τον Αδάμ και την Εύα στην αμαρτία. Αυτή η ανθρώπινη αμαρτία είχε ως αποτέλεσμα τη διαστρέβλωση της εικόνας του Θεού στην ανθρωπότητα, την αποδιοργάνωση του δημιουργημένου κόσμου και την τελική καταστροφή του κατά τον παγκόσμιο κατακλυσμό. Παρατηρούμενος από ολόκληρη τη δημιουργία, ο κόσμος αυτός έγινε η αρένα της παγκόσμιας σύγκρουσης, μέσα από την οποία θα δικαιωθεί τελικά ο Θεός της αγάπης. Για να βοηθήσει τον λαό Του σε αυτή τη διαμάχη, ο Χριστός στέλνει το Άγιο Πνεύμα και τους πιστούς αγγέλους για να τον καθοδηγήσουν, να τον προστατεύσουν και να τον στηρίξουν στον δρόμο της σωτηρίας.
Εφεσίους 6:11-13 "ντυθείτε την πανοπλία τού Θεού, για να μπορέσετε να σταθείτε ενάντια στις μεθοδείες τού διαβόλου επειδή, η πάλη μας δεν είναι ενάντια σε αίμα και σάρκα, αλλά ενάντια στις αρχές, ενάντια στις εξουσίες, ενάντια στους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου τού αιώνα, ενάντια στα πνεύματα της πονηρίας στα επουράνια. Γι’ αυτό, πάρτε στα χέρια σας την πανοπλία τού Θεού, για να μπορέσετε να αντισταθείτε κατά την πονηρή ημέρα, και αφού καταπολεμήσετε τα πάντα, να σταθείτε."
Α' Ιωάννου 3:4 "Kαθένας που πράττει την αμαρτία, πράττει και την ανομία· επειδή, η αμαρτία είναι η ανομία."
Ρωμαίους 6:23 "Eπειδή, ο μισθός τής αμαρτίας είναι θάνατος· το χάρισμα, όμως, του Θεού αιώνια ζωή διαμέσου τού Iησού Xριστού τού Kυρίου μας."
Α' Ιωάννην 2:3-6 "Kαι με τούτο γνωρίζουμε ότι τον γνωρίσαμε, αν τηρούμε τις εντολές του. Eκείνος που λέει ότι: Tον γνώρισα, και δεν τηρεί τις εντολές του, είναι ψεύτης, και μέσα σ’ αυτόν η αλήθεια δεν υπάρχει· όποιος, όμως, τηρεί τον λόγο του, η αγάπη τού Θεού μέσα σ’ αυτόν έφτασε πραγματικά σε τέλειο βαθμό. Mε τούτο γνωρίζουμε ότι μένομε ενωμένοι μ’ αυτόν. Όποιος λέει ότι μένει σ’ αυτόν, οφείλει, όπως εκείνος περπάτησε, έτσι και αυτός να περπατάει."
Η ΖΩΗ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Με τη ζωή του Χριστού στην τέλεια υπακοή στο θέλημα του Θεού, με το μαρτύριο, το θάνατο και την ανάστασή Του, ο Θεός παρείχε το μοναδικό μέσο εξιλέωσης για την ανθρώπινη αμαρτία, έτσι ώστε όσοι με πίστη αποδέχονται αυτή την εξιλέωση να έχουν αιώνια ζωή και ολόκληρη η δημιουργία να κατανοήσει καλύτερα την άπειρη και ιερή αγάπη του Δημιουργού. Αυτή η τέλεια εξιλέωση επικυρώνει τη δικαιοσύνη του νόμου του Θεού και την ευσπλαχνία του χαρακτήρα Του- διότι τόσο καταδικάζει την αμαρτία μας όσο και παρέχει τη συγχώρεσή μας. Ο θάνατος του Χριστού είναι αντικαταστατικός και εξιλαστήριος, συμφιλιωτικός και μεταμορφωτικός. Η ανάσταση του Χριστού διακηρύσσει τον θρίαμβο του Θεού επί των δυνάμεων του κακού και για όσους αποδέχονται την εξιλέωση εξασφαλίζει την τελική τους νίκη επί της αμαρτίας και του θανάτου. Διακηρύσσει την κυριαρχία του Ιησού Χριστού, μπροστά στον οποίο θα υποκλιθεί κάθε γόνατο στον ουρανό και στη γη.
Ιωάννην 3:16 "Eπειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή."
Αποκάλυψη 5:9 "και ψάλλουν μία καινούργια ωδή, λέγοντας: Άξιος είσαι, να πάρεις το βιβλίο, και να ανοίξεις τις σφραγίδες του· επειδή, σφάχτηκες, και μας αγόρασες στον Θεό με το αίμα σου, από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος"
Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ
Με άπειρη αγάπη και έλεος ο Θεός έκανε τον Χριστό, ο οποίος δεν γνώριζε αμαρτία, να γίνει αμαρτία για μας, ώστε μέσα σ' Αυτόν να γίνουμε δικαιοσύνη του Θεού. Καθοδηγούμενοι από το Άγιο Πνεύμα αισθανόμαστε την ανάγκη μας, αναγνωρίζουμε την αμαρτωλότητά μας, μετανοούμε για τις παραβάσεις μας και ασκούμε πίστη στον Ιησού ως Κύριο και Χριστό, ως Υποκατάστατο και Παράδειγμα. Αυτή η πίστη που λαμβάνει τη σωτηρία έρχεται μέσω της θείας δύναμης του Λόγου και είναι το δώρο της χάρης του Θεού. Μέσω του Χριστού δικαιωνόμαστε, υιοθετούμαστε ως γιοι και κόρες του Θεού και ελευθερωνόμαστε από την κυριαρχία της αμαρτίας. Μέσω του Πνεύματος αναγεννιόμαστε και αγιαζόμαστε- το Πνεύμα ανανεώνει τον νου μας, γράφει τον νόμο της αγάπης του Θεού στις καρδιές μας και μας δίνεται η δύναμη να ζούμε μια αγία ζωή. Παραμένοντας σ' Αυτόν γινόμαστε μέτοχοι της θείας φύσης και έχουμε τη βεβαιότητα της σωτηρίας τώρα και κατά την κρίση.
Α' Ιωάννην 1:8-10 "Aν πούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, εξαπατούμε τον εαυτό μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας. Aν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία. Aν πούμε ότι δεν αμαρτήσαμε, κάνουμε αυτόν ψεύτη και ο λόγος του δεν υπάρχει μέσα μας."
Β' Κορινθίους 5:20, 21 "Eίμαστε, λοιπόν, πρεσβευτές υπέρ τού Xριστού, ωσάν ο Θεός να σας παρακαλούσε μεταχειριζόμενος εμάς· δεόμαστε, λοιπόν, υπέρ τού Xριστού, συμφιλιωθείτε με τον Θεό. Eπειδή, εκείνον που δεν γνώρισε αμαρτία, τον έκανε για χάρη μας αμαρτία, για να γίνουμε εμείς δικαιοσύνη τού Θεού διαμέσου αυτού."
Β' Κορινθίους 3:18 "Kαι όλοι εμείς, βλέποντας σαν μέσα σε κάτοπτρο τη δόξα τού Kυρίου, με ξεσκεπασμένο πρόσωπο, μεταμορφωνόμαστε στην ίδια εικόνα, από δόξα σε δόξα, ακριβώς όπως από του Πνεύματος του Kυρίου."
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Η εκκλησία είναι η κοινότητα των πιστών που ομολογούν τον Ιησού Χριστό ως Κύριο και Σωτήρα. Σε συνέχεια του λαού του Θεού στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης, καλούμαστε έξω από τον κόσμο- και ενωνόμαστε για λατρεία, για συναναστροφή, για διδασκαλία στο Λόγο, για την τέλεση του Μυστικού Δείπνου του Κυρίου, για υπηρεσία προς όλη την ανθρωπότητα και για την παγκόσμια διακήρυξη του Ευαγγελίου. Η εκκλησία αντλεί την εξουσία της από τον Χριστό, ο οποίος είναι ο ενσαρκωμένος Λόγος, και από τις Γραφές που είναι ο γραπτός Λόγος. Η εκκλησία είναι η οικογένεια του Θεού- υιοθετημένη από Αυτόν ως παιδιά, τα μέλη της ζουν στη βάση της νέας διαθήκης. Η εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, μια κοινότητα πίστης της οποίας ο ίδιος ο Χριστός είναι η κεφαλή. Η εκκλησία είναι η νύφη για την οποία ο Χριστός πέθανε για να την αγιάσει και να την καθαρίσει. Κατά την επιστροφή Του θριαμβευτικά, θα την παρουσιάσει στον εαυτό Του μια ένδοξη εκκλησία, την πιστή όλων των αιώνων, την αγορά του αίματός Του, χωρίς να έχει κηλίδα ή ρυτίδα, αλλά αγία και χωρίς ψεγάδι.
Εβραίους 10:25 "μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί, όπως είναι συνήθεια σε μερικούς, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον· και, μάλιστα, τόσο περισσότερο όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα."
Εφεσίους 5:27 "για να την παραστήσει στον εαυτό του εκκλησία ένδοξη, χωρίς να έχει κάποια κηλίδα ή ρυτίδα ή κάτι παρόμοιο μ’ αυτά, αλλά για να είναι αγία και χωρίς ψεγάδι."
ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΤΗΣ ΜΗΝΥΜΑ
Η παγκόσμια εκκλησία αποτελείται από όλους όσοι πιστεύουν αληθινά στον Χριστό, αλλά στις έσχατες ημέρες, μια εποχή εκτεταμένης αποστασίας, ένα υπόλοιπο έχει κληθεί να τηρήσει τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού. Αυτό το υπόλοιπο αναγγέλλει την άφιξη της ώρας της κρίσης, διακηρύσσει τη σωτηρία μέσω του Χριστού και προαναγγέλλει την προσέγγιση της Δευτέρας Του Παρουσίας. Αυτή η διακήρυξη συμβολίζεται από τους τρεις αγγέλους της Αποκάλυψης 14. Συμπίπτει με το έργο της κρίσης στον ουρανό και καταλήγει σε έργο μετάνοιας και μεταρρύθμισης στη γη. Κάθε πιστός καλείται να συμμετάσχει προσωπικά σε αυτή την παγκόσμια μαρτυρία.
Αποκάλυψη 14:6-12 "KAI είδα έναν άλλον άγγελο να πετάει στο μέσον τού ουρανού, ο οποίος είχε ένα αιώνιο ευαγγέλιο, για να κηρύξει σ’ αυτούς που κατοικούν επάνω στη γη, και σε κάθε έθνος και φυλή και γλώσσα και λαό· και έλεγε με δυνατή φωνή: Φοβηθείτε τον Θεό, και δώστε δόξα σ’ αυτόν, επειδή ήρθε η ώρα τής κρίσης του· και προσκυνήστε αυτόν ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των νερών. Kαι ένας άλλος άγγελος ακολούθησε, λέγοντας: «Έπεσε, έπεσε η Bαβυλώνα, η μεγάλη πόλη· επειδή, από το κρασί τού θυμού τής πορνείας της πότισε όλα τα έθνη. Kαι ένας τρίτος άγγελος τους ακολούθησε, λέγοντας με δυνατή φωνή: Όποιος προσκυνάει το θηρίο και την εικόνα του, και παίρνει το χάραγμα επάνω στο μέτωπό του ή επάνω στο χέρι του, θα πιει και αυτός από το κρασί τού θυμού τού Θεού, που είναι κερασμένο ανόθευτο μέσα στο ποτήρι τής οργής του· και θα βασανιστεί με φωτιά και θειάφι μπροστά στους άγιους αγγέλους και μπροστά στο Aρνίο. Kαι ο καπνός τού βασανισμού τους ανεβαίνει σε αιώνες αιώνων· και δεν έχουν ανάπαυση ημέρα και νύχτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του, και όποιος παίρνει το χάραγμα του ονόματός του. Eδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές τού Θεού και την πίστη τού Iησού."
ΕΝΟΤΗΤΑ στο ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η εκκλησία είναι ένα σώμα με πολλά μέλη, που έχουν κληθεί από κάθε έθνος, φυλή, γλώσσα και λαό. Εν Χριστώ είμαστε μια νέα δημιουργία- οι διακρίσεις φυλής, πολιτισμού, μόρφωσης και εθνικότητας, καθώς και οι διαφορές μεταξύ υψηλών και χαμηλών, πλούσιων και φτωχών, ανδρών και γυναικών, δεν πρέπει να είναι διαιρετικές ανάμεσά μας. Είμαστε όλοι, ίσοι εν Χριστώ, ο οποίος με ένα Πνεύμα μας έχει συνδέσει σε μια κοινωνία μαζί Του και μεταξύ μας- πρέπει να υπηρετούμε και να υπηρετούμαστε χωρίς μεροληψία ή επιφύλαξη. Μέσω της αποκάλυψης του Ιησού Χριστού στις Γραφές, μοιραζόμαστε την ίδια πίστη και ελπίδα και απευθυνόμαστε με μία μαρτυρία σε όλους. Αυτή η ενότητα έχει την πηγή της στην ενότητα του Τριαδικού Θεού, ο οποίος μας έχει υιοθετήσει ως παιδιά του.
Ρωμαίους 15:5, 6 "Kαι ο Θεός τής υπομονής και της παρηγορίας είθε να σας δώσει να φρονείτε το ίδιο μεταξύ σας σύμφωνα με τον Iησού Xριστό· για να δοξάζετε με μία ψυχή, με ένα στόμα, τον Θεό και Πατέρα τού Kυρίου μας Iησού Xριστού."
Α' Κορινθίους 1:10 "Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, στο όνομα του Kυρίου μας Iησού Xριστού, να λέτε όλοι το ίδιο, και να μη υπάρχουν μεταξύ σας σχίσματα, αλλά να είστε εντελώς ενωμένοι, έχοντας το ίδιο πνεύμα και την ίδια γνώμη."
ΒΑΠΤΙΣΜΑ
Με το βάπτισμα ομολογούμε την πίστη μας στο θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού και μαρτυρούμε το θάνατό μας στην αμαρτία και την πρόθεσή μας να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή.
Έτσι αναγνωρίζουμε τον Χριστό ως Κύριο και Σωτήρα, γινόμαστε λαός Του και γινόμαστε δεκτοί ως μέλη από την εκκλησία Του. Το βάπτισμα αποτελεί σύμβολο της ένωσής μας με τον Χριστό, της συγχώρεσης των αμαρτιών μας και της υποδοχής του Αγίου Πνεύματος. Το βάπτισμα πραγματοποιείται με κατάδυση στο νερό και εξαρτάται από την επιβεβαίωση της πίστης στον Ιησού και την απόδειξη της μετάνοιας για την αμαρτία. Ακολουθεί διδασκαλία στις Άγιες Γραφές και αποδοχή των διδασκαλιών τους.
Ματθαίος 28:18-20 "Kαι καθώς ο Iησούς τούς πλησίασε, τους μίλησε, λέγοντας: Δόθηκε σε μένα κάθε εξουσία στον ουρανό και επάνω στη γη. Kαθώς, λοιπόν, πορευτείτε, να κάνετε μαθητές όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Yιού και του Aγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα παρήγγειλα σε σας· και προσέξτε, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του αιώνα. Aμήν."
Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ
Ο Μυστικός Δείπνος του Κυρίου είναι η συμμετοχή στα εμβλήματα του σώματος και του αίματος του Ιησού ως έκφραση της πίστης σ' Αυτόν, τον Κύριο και Σωτήρα μας. Σε αυτή την εμπειρία της Θείας Κοινωνίας ο Χριστός είναι παρών για να συναντήσει και να ενισχύσει τον λαό Του. Καθώς συμμετέχουμε, διακηρύσσουμε με χαρά τον θάνατο του Κυρίου μέχρι να έρθει ξανά. Η προετοιμασία για το Δείπνο περιλαμβάνει την αυτοεξέταση, τη μετάνοια και την εξομολόγηση. Ο Κύριος όρισε την υπηρεσία του πλυσίματος των ποδιών για να υποδηλώσει τον ανανεωμένο καθαρισμό, να εκφράσει την προθυμία να υπηρετήσουμε ο ένας τον άλλον με χριστιανική ταπεινότητα και να ενώσουμε τις καρδιές μας με αγάπη. Η λειτουργία της Θείας Κοινωνίας είναι ανοιχτή σε όλους τους πιστούς Χριστιανούς.
Ιωάννην 13:4, 5, 14, 15 "σηκώνεται από το δείπνο, και βγάζει τα ιμάτιά του, παίρνοντας δε μία πετσέτα, ζώστηκε ολόγυρα στη μέση. Έπειτα, βάζει νερό στη λεκάνη, και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών, και να τα σκουπίζει με την πετσέτα, που είχε ζωσμένη στη μέση. Aν, λοιπόν, εγώ, ο Kύριος και ο δάσκαλος, σας έπλυνα τα πόδια, και εσείς χρωστάτε να πλένετε ο ένας τα πόδια τού άλλου. Eπειδή, παράδειγμα έδωσα σε σας, για να κάνετε και εσείς, όπως εγώ έκανα σε σας."
Α' Κορινθίους 11:23-25 "Eπειδή, εγώ παρέλαβα από τον Kύριο εκείνο το οποίο και παρέδωσα σε σας, ότι ο Kύριος Iησούς κατά τη νύχτα που παραδινόταν, έλαβε άρτον, και αφού ευχαρίστησε έκοψε και είπε: Λάβετε, φάγετε· τούτο είναι το σώμα μου που κόβεται για χάρη σας· αυτό να κάνετε στη δική μου ανάμνηση. Παρόμοια και το ποτήρι, αφού δείπνησε, λέγοντας: Tούτο το ποτήρι είναι η καινή διαθήκη, με βάση το αίμα μου· τούτο να κάνετε, όσες φορές πίνετε, στη δική μου ανάμνηση."
ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ
Ένα από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος είναι η προφητεία. Αυτό το χάρισμα αποτελεί αναγνωριστικό γνώρισμα της εκκλησίας των υπολοίπων. Ακριβώς όπως οι προφητείες του Ησαΐα προέβλεψαν με ακρίβεια τον ερχομό του Μεσσία εκατοντάδες χρόνια πριν συμβεί, με τον ίδιο τρόπο τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης αποκαλύπτουν τα γεγονότα της χριστιανικής ιστορίας και το τι πρόκειται να συμβεί τις τελευταίες ημέρες της ιστορίας της γης μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Αυτά τα δύο βιβλία πρέπει να μελετηθούν προσεκτικά μαζί με ιστορικά γεγονότα για να κατανοήσουμε το νόημα των συμβόλων τους.
Β' Πέτρου 1:19-21 "Kαι έχουμε βεβαιότερο τον προφητικό λόγο, στον οποίο κάνετε καλά να προσέχετε, σαν σε λυχνάρι που φέγγει μέσα σε σκοτεινόν τόπο, μέχρις ότου έρθει η αυγή τής ημέρας, και ο φωσφόρος ανατείλει μέσα στις καρδιές σας, ξέροντας πρώτα τούτο, ότι καμία προφητεία τής γραφής δεν γίνεται από την προσωπική εξήγηση εκείνου που προφητεύει. Eπειδή, δεν ήρθε ποτέ προφητεία από θέλημα ανθρώπου, αλλά, από το Άγιο Πνεύμα οδηγούμενοι, μίλησαν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού."
Αποκάλυψη 14:12 "Eδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές τού Θεού και την πίστη τού Iησού."
Αποκάλυψη 19:10 "Kαι έπεσα μπροστά στα πόδια του για να τον προσκυνήσω· και μου λέει: Πρόσεχε, μη το κάνεις αυτό· εγώ είμαι σύνδουλός σου, και των αδελφών σου, που έχουν τη μαρτυρία τού Iησού· τον Θεό προσκύνησε· επειδή, η μαρτυρία τού Iησού είναι το πνεύμα τής προφητείας."
ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ
Μία από τις εξαιρετικές προφητείες που αποδεικνύουν την ακρίβεια της Βίβλου βρίσκεται στο βιβλίο του Δανιήλ, κεφάλαιο 2 και κεφάλαιο 7. Στο κεφάλαιο 2 του Δανιήλ, ο Δανιήλ εξηγεί στον βασιλιά Ναβουχοδονόσορα το όνειρό του και του δίνει την ερμηνεία του. Σύμφωνα με την εξήγηση του Δανιήλ το όνειρο περιελάμβανε 4 βασίλεια. Το κεφάλι από χρυσό αντιπροσώπευε τον βασιλιά της Βαβυλώνας, το στήθος από ασήμι αντιπροσώπευε τη Μηδοπερσία, οι μηροί από χαλκό αντιπροσώπευαν την Ελλάδα, τα σκέλη από σίδηρο αντιπροσώπευαν την ειδωλολατρική και θρησκευτική Ρώμη και τα δάχτυλα των ποδιών τα ευρωπαϊκά έθνη.
Στο κεφάλαιο 7 του Δανιήλ συναντάμε τα ίδια βασίλεια, αλλά αυτή τη φορά παρουσιάζονται ως θηρία. Η ιστορία αποκαλύπτει ότι η Βαβυλώνα συμβολιζόταν από ένα λιοντάρι, η Μηδοπερσία από μια αρκούδα, η Ελλάδα από μια λεοπάρδαλη και η ειδωλολατρική/παπική Ρώμη ως το θηρίο «υπερβολικά φοβερό, του οποίου τα δόντια ήταν σιδερένια».
Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΩΝ 2300 ΗΜΕΡΩΝ
Μια από τις πιο σημαντικές προφητείες για τους ανθρώπους που ζουν στις τελευταίες ημέρες της ιστορίας της γης είναι η προφητεία που βρίσκεται στο Δανιήλ 8:14. "Kαι μου είπε: Mέχρι 2.300 ημερονύκτια· τότε, το αγιαστήριο θα καθαριστεί."
Δεδομένου ότι το βιβλίο του Δανιήλ είναι ένα προφητικό βιβλίο με πολλούς συμβολισμούς, πρέπει να εξετάσουμε την αριθμητική σειρά των προφητειών. Στο Αριθμοί 14:34 διαβάζουμε: "σύμφωνα με τον αριθμό των ημερών, που κατασκοπεύσατε τη γη, 40 ημέρες, θεωρούμενης κάθε μιας ημέρας για έναν χρόνο, 40 χρόνια θα φέρετε επάνω σας τις ανομίες σας, και θα γνωρίσετε την εγκατάλειψή μου." Αυτό τονίζεται και στο Ιεζεκιήλ 4:6 που λέει: "Kαι αφού τις τελειώσεις, να πλαγιάσεις ξανά επάνω στο δεξί σου πλευρό, και θα βαστάξεις την ανομία τού οίκου Iούδα σαράντα ημέρες· σου προσδιόρισα κάθε μία ημέρα αντί για έναν χρόνο."
Αυτή η προφητεία συμπίπτει επίσης με την τελευταία ιστορική εποχή της ιστορίας της γης, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όπως αναφέρεται στην Αποκάλυψη.
Αποκάλυψη 3:14-18 "KAI προς τον άγγελο της εκκλησίας των Λαοδικέων, γράψε: Aυτά λέει ο Aμήν, ο πιστός και αληθινός μάρτυρας, η αρχή τής κτίσης τού Θεού. Ξέρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός· είθε να ήσουν ψυχρός ή ζεστός· έτσι, επειδή είσαι χλιαρός, και ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, πρόκειται να σε ξεράσω από το στόμα μου. Eπειδή, λες ότι: Eίμαι πλούσιος, και πλούτησα, και δεν έχω ανάγκη από τίποτε, και δεν ξέρεις ότι εσύ είσαι ο ταλαίπωρος, και ο ελεεινός, και ο φτωχός, και ο τυφλός και ο γυμνός· σε συμβουλεύω να αγοράσεις από μένα χρυσάφι δοκιμασμένο από τη φωτιά, για να πλουτήσεις· και ιμάτια λευκά για να ντυθείς, και να μη φανερωθεί η ντροπή τής γύμνιας σου· και να χρίσεις τα μάτια σου με κολλύριο, για να βλέπεις."
Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΩΝ 2300 ΗΜΕΡΩΝ
Για να ερμηνεύσουμε λοιπόν σωστά το Δανιήλ 8:14 πρέπει να συνειδητοποιήσουμε από αυτά τα 2 παραπάνω εδάφια ότι οι 2300 ημέρες είναι στην πραγματικότητα 2300 χρόνια. Τότε πότε άρχισαν αυτά τα 2300 χρόνια; Στο βιβλίο του Δανιήλ ο άγγελος που έδειξε το όραμα στον Δανιήλ εξηγεί την έναρξη της προφητείας των 2300 ετών στο Δανιήλ 9:25 που λέει:
«Γνώρισε, λοιπόν, και κατάλαβε, ότι από την έκδοση του προστάγματος για να ανοικοδομηθεί η Iερουσαλήμ, μέχρι του Xριστού τού Hγήτορα, θα είναι επτά εβδομάδες, και 62 εβδομάδες· θα οικοδομηθεί ξανά η πλατεία και το τείχος, μάλιστα σε καιρούς στενοχώριας.». Ιστορικά μιλώντας υπήρχαν διατάγματα που εκδόθηκαν για την αποκατάσταση και ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ και του ναού από τον Κύρο, τον Δαρείο και τον Αρταξέρξη.
Μελετώντας προσεκτικά τα βιβλία του Έσδρα και του Νεεμία, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το μόνο διάταγμα που μπορεί να θεωρηθεί με ασφάλεια είναι το διάταγμα του Αρταξέρξη, διότι βάσει αυτού του διατάγματος ολοκληρώθηκε τελικά το έργο. Αυτό το διάταγμα εκδόθηκε το 457 π.Χ., για την ακρίβεια, εκδόθηκε το φθινόπωρο του 457 π.Χ. Μετρώντας 2300 χρόνια από το 457 π.Χ. στο μέλλον φτάνουμε στο φθινόπωρο του 1844.
Επομένως, σύμφωνα με την προφητεία και την ιστορική καταγραφή, ο καθαρισμός του αγιαστηρίου ή η ημέρα του εξιλασμού ή η ημέρα της κρίσης άρχισε στο ουράνιο αγιαστήριο το φθινόπωρο του 1844.
Σύμφωνα με αυτή την προφητεία και την ιστορία, σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, η Κρίση άρχισε το 1844 και θα τελειώσει πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστο
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Οι μεγάλες αρχές του νόμου του Θεού ενσωματώνονται στις Δέκα Εντολές και παραδειγματίζονται στη ζωή του Χριστού. Εκφράζουν την αγάπη, το θέλημα και τους σκοπούς του Θεού όσον αφορά την ανθρώπινη συμπεριφορά και τις ανθρώπινες σχέσεις και είναι δεσμευτικές για όλους τους ανθρώπους σε κάθε εποχή. Αυτές οι εντολές αποτελούν τη βάση της διαθήκης του Θεού με τον λαό Του και το κριτήριο στην κρίση του Θεού. Με τη μεσολάβηση του Αγίου Πνεύματος επισημαίνουν την αμαρτία και ξυπνούν την αίσθηση της ανάγκης για Σωτήρα. Η σωτηρία είναι όλη χάρη και όχι έργα, αλλά ο καρπός της είναι η υπακοή στις εντολές. Αυτή η υπακοή αναπτύσσει τον χριστιανικό χαρακτήρα και έχει ως αποτέλεσμα την αίσθηση της ευημερίας. Αποτελεί απόδειξη της αγάπης μας για τον Κύριο και της μέριμνας μας για τους συνανθρώπους μας. Η υπακοή της πίστης καταδεικνύει τη δύναμη του Χριστού να μεταμορφώνει τις ζωές και, ως εκ τούτου, ενισχύει τη χριστιανική μαρτυρία.
"Mη νομίσετε ότι ήρθα για να καταργήσω τον νόμο ή τους προφήτες· δεν ήρθα να καταργήσω, αλλά να εκπληρώσω. Eπειδή, σας διαβεβαιώνω, μέχρις ότου παρέλθει ο ουρανός και η γη, ένα γιώτα ή μία κεραία δεν θα παρέλθει από τον νόμο, έως ότου όλα εκπληρωθούν. Όποιος, λοιπόν, αθετήσει μία από τούτες τις ελάχιστες εντολές, και διδάξει έτσι τους ανθρώπους, ελάχιστος θα ονομαστεί στη βασιλεία των ουρανών· όποιος, όμως, εκτελέσει και διδάξει, αυτός θα ονομαστεί μέγας στη βασιλεία των ουρανών" Ματθαίος 5:17-19
Ο Χριστός είπε στο Ματθαίον 22:37-40 "Kαι ο Iησούς τού είπε: «Θα αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου από όλη την καρδιά σου, και από όλη την ψυχή σου, και από όλη τη διάνοιά σου». Aυτή είναι πρώτη και μεγάλη εντολή. Δεύτερη, όμως, όμοια μ’ αυτή είναι: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Σ’ αυτές τις δύο εντολές κρέμονται ολόκληρος ο νόμος και οι προφήτες." Ο Χριστός απλά συνόψισε τις Δέκα Εντολές σε δύο. Οι τέσσερις πρώτες εκφράζουν την αγάπη του χριστιανού για τον Θεό και οι έξι τελευταίες εκφράζουν την αγάπη του χριστιανού για τον συνάνθρωπό του.
Α' Ιωάννην 5:2, 3 "Aπό τούτο γνωρίζουμε ότι αγαπάμε τα παιδιά τού Θεού, όταν αγαπάμε τον Θεό και τηρούμε τις εντολές του. Eπειδή, αυτή είναι η αγάπη τού Θεού, στο να τηρούμε τις εντολές του· και οι εντολές του δεν είναι βαριές."
Α' Ιωάννην 2:4 "Eκείνος που λέει ότι: Tον γνώρισα, και δεν τηρεί τις εντολές του, είναι ψεύτης, και μέσα σ’ αυτόν η αλήθεια δεν υπάρχει"
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ο Ιάκωβος 2:10 δηλώνει ξεκάθαρα: "Eπειδή, όποιος φυλάξει ολόκληρο τον νόμο, φταίξει όμως σε ένα, έγινε ένοχος σε όλα."
Για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή την έννοια, ας δούμε το νόμο σαν μια αλυσίδα με 10 κρίκους. Σκεφτείτε ότι τραβάτε ένα αυτοκίνητο με μια αλυσίδα δέκα κρίκων και αν σπάσει ένας κρίκος, τότε ολόκληρη η αλυσίδα είναι άχρηστη. Το ίδιο ισχύει και για τον νόμο του Θεού. Αν παραβιάσετε έστω και μία εντολή, τις έχετε παραβιάσει όλες.
Ένα πράγμα που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι, ως αντανάκλαση του χαρακτήρα του Θεού, ο νόμος των δέκα εντολών είναι ηθικός, πνευματικός και κατανοητός, καθώς περιέχει οικουμενικές αρχές. Εφόσον οι Δέκα Εντολές είναι αρχές που αντικατοπτρίζουν τον χαρακτήρα του Θεού, δεν μπορούν ποτέ να αλλάξουν, επειδή, όπως έχουμε ήδη μάθει, ο Θεός είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και για πάντα και δεν αλλάζει ποτέ.
Πολλοί Χριστιανοί έχουν εξαπατηθεί και πιστεύουν ότι, εφόσον σώζονται με τη χάρη μέσω της πίστης, δεν χρειάζονται τον νόμο. Το πρόβλημα με αυτή τη φιλοσοφία είναι ότι η Χάρη δίνεται επειδή παραβιάστηκε ο νόμος. Ο νόμος του Θεού είναι το θεμέλιο της κυβέρνησής του. Αν δεν υπήρχε νόμος, δεν θα μπορούσε να υπάρξει χάρη. Το να σωζόμαστε με χάρη σημαίνει να συμμορφωνόμαστε με τον χαρακτήρα του Θεού και να αντανακλάμε αυτόν τον χαρακτήρα με τη συμπεριφορά μας που αντιπροσωπεύεται από τον νόμο του. Στην Εβραίους 8:10 αναφέρεται:"Eπειδή, αυτή είναι η διαθήκη που θα κάνω προς τον οίκο τού Iσραήλ ύστερα από τις ημέρες εκείνες, λέει ο Kύριος: Θα δώσω τούς νόμους μου στη διάνοιά τους, και θα τους γράψω επάνω στην καρδιά τους, και θα είμαι σ’ αυτούς Θεός, και αυτοί θα είναι σε μένα λαός."
Ο λόγος που ο Θεός κάνει διάκριση μεταξύ νου και καρδιάς σε αυτό το εδάφιο είναι επειδή με το νου μας αποκτούμε τη διανοητική γνώση του χαρακτήρα του Θεού που περιέχεται στο νόμο του, τις Δέκα Εντολές, αλλά η καρδιά μας αντιπροσωπεύει τις σχέσεις. Επομένως, πρέπει να έχουμε τη διανοητική γνώση των 10 αρχών του Θεού, αλλά πρέπει επίσης να έχουμε τη σωστή σχέση αγάπης προς τον Θεό που αντιπροσωπεύεται από τις 4 πρώτες εντολές και προς τους συνανθρώπους μας που αντιπροσωπεύεται από τις 6 τελευταίες.
Ο νόμος του Θεού θα αντανακλάται από εκείνους που ακολουθούν τον Θεό κατά τις τελευταίες ημέρες της ιστορίας της γης: Αποκάλυψη 14:12 "Eδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές τού Θεού και την πίστη τού Iησού."
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Ο φιλάνθρωπος Δημιουργός, μετά τις έξι ημέρες της Δημιουργίας, αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα και καθιέρωσε το Σάββατο για όλους τους ανθρώπους ως ανάμνηση της Δημιουργίας. Η τέταρτη εντολή του αδιαμφισβήτητου νόμου του Θεού απαιτεί την τήρηση αυτού του Σαββάτου της έβδομης ημέρας ως ημέρα ανάπαυσης, λατρείας και διακονίας σε αρμονία με τη διδασκαλία και την πρακτική του Ιησού, του Κυρίου του Σαββάτου. Το Σάββατο είναι μια ημέρα απολαυστικής κοινωνίας με τον Θεό και μεταξύ μας. Αποτελεί σύμβολο της λύτρωσής μας εν Χριστώ, ένδειξη του αγιασμού μας, δείγμα της υποταγής μας και πρόγευση του αιώνιου μέλλοντός μας στη βασιλεία του Θεού. Το Σάββατο είναι το αιώνιο σημάδι του Θεού για την αιώνια διαθήκη Του μεταξύ Αυτού και του λαού Του. Η χαρούμενη τήρηση αυτού του ιερού χρόνου από βράδυ σε βράδυ, από ηλιοβασίλεμα σε ηλιοβασίλεμα, είναι μια γιορτή των δημιουργικών και λυτρωτικών πράξεων του Θεού.
Γένεσις 2:1-3 "Kαι συντελέστηκαν ο ουρανός και η γη, και ολόκληρη η στρατιά τους. Kαι ο Θεός είχε συντελεσμένα κατά την έβδομη ημέρα τα έργα του, που έκανε· και αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα από όλα τα έργα του, που έκανε. Kαι ο Θεός ευλόγησε την έβδομη ημέρα, και την αγίασε· επειδή, σ’ αυτήν αναπαύθηκε από όλα τα έργα του, που έκτισε και έκανε ο Θεός."
Εξοδος 20:8-11 "NA θυμάσαι την ημέρα τού σαββάτου, για να την αγιάζεις έξι ημέρες να εργάζεσαι, και να κάνεις όλα τα έργα σου η ημέρα, όμως, η έβδομη είναι σάββατο του Kυρίου τού Θεού σου· να μη κάνεις σ' αυτή κανένα έργο, ούτε εσύ ούτε ο γιος σου ούτε η θυγατέρα σου ούτε ο δούλος σου ούτε η δούλη σου ούτε το κτήνος σου ούτε ο ξένος σου, που βρίσκεται μέσα στις πύλες σου επειδή, σε έξι ημέρες δημιούργησε ο Kύριος τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα, και όλα όσα βρίσκονται μέσα σ’ αυτά· και κατά την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε· γι’ αυτό ο Kύριος ευλόγησε την ημέρα τού σαββάτου, και την αγίασε."
Το Σάββατο της έβδομης ημέρας καθιερώθηκε κατά τη δημιουργία για κάθε ανθρώπινο ον. Είναι μέρος του νόμου του Θεού, η μόνη ημέρα που καθαγιάστηκε από τον Θεό και μόνο ο Θεός έχει το δικαίωμα να την αλλάξει.
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Ας δούμε τώρα τι λέει η Καινή Διαθήκη για την έβδομη ημέρα του Σαββάτου.
Λουκάν 4:16 "Kαι ήρθε στη Nαζαρέτ, όπου είχε ανατραφεί· και, κατά τη συνήθειά του, μπήκε μέσα στη συναγωγή κατά την ημέρα τού σαββάτου, και σηκώθηκε να διαβάσει."
Ματθαίον 12:8 "Eπειδή, ο Yιός τού ανθρώπου είναι κύριος και του Σαββάτου."
Αποκάλυψη 1:10 "Kατά την ημέρα Kυριακή ήρθα σε πνευματική έκσταση..." σε αυτό το συγκεκριμένο εδάφιο, όταν ο Ιωάννης ήταν στο πνεύμα την ημέρα του Κυρίου, δεν μπορεί να σημαίνει κάποια άλλη ημέρα παρά το Σάββατο της έβδομης ημέρας, αφού η πρώτη ημέρα της εβδομάδας δεν αναγνωρίστηκε ως ημέρα του Κυρίου μέχρι το 321 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Ο Ιησούς Χριστός, ο γιος του Θεού, ήταν ικανός να αλλάξει αυτή την εντολή σχετικά με το Σάββατο από την έβδομη ημέρα στην πρώτη ημέρα της εβδομάδας για να τιμήσει την ανάστασή του. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη πουθενά μεταξύ των βιβλίων του Ματθαίου και της Αποκάλυψης ότι η ημέρα άλλαξε. Και για εκείνους που θα ισχυριστούν γιατί έχει τόση σημασία; Έχει σημασία γιατί είναι θέμα υπακοής. Αν ο Θεός ήθελε να δικαιολογήσει την παραβίαση της τέταρτης εντολής του ή οποιασδήποτε από τις άλλες εννέα λόγω ανυπακοής, θα έπρεπε επίσης να δικαιολογήσει τον Αδάμ και την Εύα για την ανυπακοή τους. Για 4321 χρόνια της ιστορίας της γης η έβδομη ημέρα λατρείας δεν αποτελούσε θέμα.
Αλλά έγινε θέμα το έτος 321 μ.Χ. όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος χρησιμοποίησε την πολιτική του εξουσία για να περάσει ένα νόμο ότι η ημέρα της λατρείας άλλαξε στην Κυριακή, την ημέρα του ήλιου. Στη συνέχεια, το 363 μ.Χ. στη σύνοδο της Λαοδικείας οι θρησκευτικοί ηγέτες της εποχής συγκεντρώθηκαν και ενέκριναν επίσης την αλλαγή της ημέρας της λατρείας.Το 538 μ.Χ. ο Ιουστινιανός καθιέρωσε διωγμό για το Σάββατο της έβδομης ημέρας και συνεχίστηκε για 1260 χρόνια μέχρι τη μεταρρύθμιση.
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Υπάρχουν τρία πολύ σημαντικά στοιχεία που περιέχονται στην εντολή του Σαββάτου της έβδομης ημέρας:
Στοιχείο 1: Θυμηθείτε.
Ο Θεός καθιέρωσε την έβδομη ημέρα του Σαββάτου για να υπενθυμίζει ότι είναι ο Δημιουργός και ο Θεός μας και ότι η ζωή μας πρέπει να εξαρτάται μόνο από αυτό
Στοιχείο 2: Ανάπαυση και λύτρωση.
Ο Θεός έδωσε το Σάββατο της έβδομης ημέρας στον κήπο της Εδέμ, ώστε ο Αδάμ και η Εύα να μπορέσουν να ξεκουραστούν. Μετά την είσοδο της αμαρτίας στον κόσμο, ο Θεός πρόσθεσε τη λύτρωση στο Σάββατο της έβδομης ημέρας. Μας λυτρώνει από τους εβδομαδιαίους κόπους και τις αδυναμίες μας. Υποτίθεται ότι είναι μια ημέρα πνευματικής ανανέωσης. Η έβδομη ημέρα του Σαββάτου μας υπενθυμίζει σαφώς τη δύναμη του Θεού εν Χριστώ που εκδηλώθηκε στη δημιουργία, και μαζί με αυτήν έρχεται η ευλογημένη διαβεβαίωση ότι αυτός που δημιούργησε έχει επίσης λυτρώσει. Ο Δημιουργός είναι και ο Λυτρωτής. Η δύναμη στη δημιουργία είναι η δύναμη στη λύτρωση.
Στοιχείο 3: Λατρεία
Η έβδομη ημέρα του Σαββάτου καθιερώθηκε ως εντολή λατρείας. Ιδιαίτερα για την εκκλησιαστική λατρεία. Στην επιστολή πρός Εβραίους 10:25 διαβάζουμε: "μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί, όπως είναι συνήθεια σε μερικούς, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον· και, μάλιστα, τόσο περισσότερο όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα."
Ενώ περιμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, πρέπει να λατρεύουμε ως ομάδα. Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι κατά τις έσχατες ημέρες το Σάββατο της έβδομης ημέρας θα γίνει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα σχετικά με τη λατρεία.
Η ΔΙΑΚΟΝΊΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΟΥΡΆΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΉΡΙΟ
Υπάρχει ένα αγιαστήριο στον ουρανό, η αληθινή σκηνή που έστησε ο Κύριος και όχι ο άνθρωπος. Σε αυτό ο Χριστός διακονεί για λογαριασμό μας, καθιστώντας διαθέσιμα στους πιστούς τα οφέλη της εξιλαστήριας θυσίας Του που προσφέρθηκε μια για πάντα στον σταυρό. Εγκαινιάστηκε ως ο μεγάλος Αρχιερέας μας και άρχισε τη μεσιτική διακονία Του την ώρα της ανάληψής Του. Το 1844, στο τέλος της προφητικής περιόδου των 2300 ημερών, εισήλθε στη δεύτερη και τελευταία φάση της εξιλαστήριας διακονίας Του. Πρόκειται για ένα έργο διερευνητικής κρίσης, το οποίο αποτελεί μέρος της τελικής διάταξης για κάθε αμαρτία, η οποία χαρακτηρίζεται από τον καθαρισμό του αρχαίου εβραϊκού αγιαστηρίου την Ημέρα του Εξιλασμού. Σε εκείνη την τυπική υπηρεσία το αγιαστήριο καθαριζόταν με το αίμα θυσίας ζώων, αλλά τα ουράνια πράγματα καθαρίζονται με την τέλεια θυσία του αίματος του Ιησού. Η διερευνητική κρίση αποκαλύπτει στις ουράνιες νοημοσύνες ποιοι από τους νεκρούς κοιμούνται στον Χριστό και επομένως, μέσα σ' Αυτόν, κρίνονται άξιοι να λάβουν μέρος στην πρώτη ανάσταση. Επίσης, καθιστά φανερό ποιοι από τους ζωντανούς παραμένουν στον Χριστό, τηρώντας τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού, και σε Αυτόν, ως εκ τούτου, είναι έτοιμοι για μετάβαση στην αιώνια βασιλεία Του. Αυτή η κρίση δικαιώνει τη δικαιοσύνη του Θεού για τη σωτηρία εκείνων που πιστεύουν στον Ιησού. Δηλώνει ότι όσοι παρέμειναν πιστοί στον Θεό θα λάβουν τη βασιλεία. Η ολοκλήρωση αυτής της διακονίας του Χριστού θα σηματοδοτήσει το τέλος της ανθρώπινης δοκιμασίας πριν από τη Δεύτερη Παρουσία.
Εβραίους 4:14-16 "EXONTAΣ, λοιπόν, έναν μεγάλο αρχιερέα, που έχει περάσει μέσα από τους ουρανούς, τον Iησού, τον Yιό τού Θεού, ας κρατάμε την ομολογία. Eπειδή, δεν έχουμε αρχιερέα, που δεν μπορεί να συμπαθήσει στις ασθένειές μας, αλλά ο οποίος πειράστηκε καθ’ όλα, κατά τη δική μας ομοιότητα, χωρίς αμαρτία. Aς πλησιάζουμε, λοιπόν, με παρρησία στον θρόνο τής χάρης, για να πάρουμε έλεος, και να βρούμε χάρη προς βοήθεια σε καιρό ανάγκης."
Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΉΡΙΟ
Εβραίους 8:1-6 "Συγκεφακαίωση δε όλων αυτών που λέγονται είναι τούτη: Έχουμε τέτοιου είδους αρχιερέα, ο οποίος κάθησε στα δεξιά τού θρόνου τής μεγαλοσύνης μέσα στους ουρανούς, λειτουργός στα άγια, και στην αληθινή σκηνή, την οποία ο Kύριος κατασκεύασε, και όχι άνθρωπος. Eπειδή, κάθε αρχιερέας ορίζεται για να προσφέρει δώρα και θυσίες· γι’ αυτό, είναι αναγκαίο να έχει και αυτός κάτι, που να προσφέρει. Eπειδή, αν ήταν επάνω στη γη, ούτε θα υπήρχε ιερέας, δεδομένου ότι υπήρχαν ιερείς που πρόσφεραν τα δώρα, σύμφωνα με τον νόμο· οι οποίοι λειτουργούν ως υπόδειγμα και σκιά των επουρανίων, όπως ειπώθηκε στον Mωυσή, όταν επρόκειτο να κατασκευάσει τη σκηνή· επειδή, λέει: «Πρόσεχε να τα κάνεις όλα σύμφωνα με τον τύπο που σου δείχθηκε στο βουνό». Tώρα, όμως, ο Xριστός έλαβε μία εξοχότερη υπηρεσία, καθόσον είναι και μεσίτης μιας ανώτερης διαθήκης, που νομοθετήθηκε με ανώτερες υποσχέσεις."
Ρωμαίους 8:34 "Ποιος θα είναι εκείνος που τους κατακρίνει; O Xριστός είναι αυτός που πέθανε, επιπλέον δε και αναστήθηκε, ο οποίος και είναι στα δεξιά τού Θεού, ο οποίος και μεσιτεύει για μας."
Δανιήλ 7:9 και 10 "Θωρούσα, μέχρις ότου τέθηκαν οι θρόνοι, και ο Παλαιός των ημερών κάθησε, του οποίου το ένδυμα ήταν λευκό σαν χιόνι, και οι τρίχες τού κεφαλιού του σαν καθαρό μαλλί· ο θρόνος του ήταν φλόγα φωτιάς· οι τροχοί του φωτιά που κατέκαιγε με φλόγες. Ποταμός φωτιάς έβγαινε και διαχεόταν από μπροστά του. Xίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν, και μύριες μυριάδες παραστέκονταν μπροστά του· το κριτήριο κάθησε, και τα βιβλία ανοίχτηκαν."
Σε αυτά τα εδάφια βλέπουμε ξεκάθαρα ότι υπάρχει πραγματικά ένα ουράνιο αγιαστήριο, ο Χριστός είναι ο Αρχιερέας μας και υπάρχει μια κρίση σε εξέλιξη μέσω των βιβλίων που εξετάζει ο Θεός Πατέρας, ενώ ο Χριστός είναι ο μεσίτης μας. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν οι περισσότερες θρησκευτικές οργανώσεις, η Αγία Γραφή τονίζει σαφώς ότι η κρίση διεξάγεται πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Ο θάνατος μπορεί να είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα θέματα σήμερα. Για πολλούς, ο θάνατος περιβάλλεται από μυστήριο και προκαλεί τρόμο, αβεβαιότητα και απελπισία. Άλλοι πιστεύουν ότι οι αποθανόντες αγαπημένοι τους δεν είναι καθόλου νεκροί, αλλά αντίθετα ζουν μαζί τους ή σε άλλες σφαίρες. Εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε σύγχυση σχετικά με τη σχέση μεταξύ του σώματος, του πνεύματος και της ψυχής. Αλλά έχει πραγματικά σημασία τι πιστεύετε; Ναι - απολύτως! Αυτό που πιστεύετε για τους νεκρούς θα έχει βαθύτατο αντίκτυπο στο τι θα σας συμβεί στο εγγύς μέλλον. «Kαι ο Kύριος ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από χώμα τής γης· και εμφύσησε στα ρουθούνια του πνοή ζωής, και έγινε ο άνθρωπος σε ψυχή που ζει.» (Γένεση 2:7).
Η ψυχή είναι ένα ζωντανό ον. Μια ψυχή είναι πάντα ένας συνδυασμός δύο πραγμάτων: σώμα συν αναπνοή. Μια ψυχή δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν συνδυαστούν το σώμα και η αναπνοή. Ο Λόγος του Θεού διδάσκει ότι είμαστε ψυχές - όχι ότι έχουμε ψυχές.
"και επιστρέψει τo χώμα στη γη, όπως ήταν, και τo πνεύμα επιστρέψει στoν Θεό, ο οποίος τo έδωσε." Εκκλησιάστης 12:7
Το σώμα ξαναγίνεται σκόνη και το πνεύμα επιστρέφει στον Θεό που το έδωσε. Το πνεύμα κάθε ανθρώπου που πεθαίνει -είτε σωσμένος είτε μη σωσμένος- επιστρέφει στον Θεό κατά τον θάνατο.
"Eπειδή, όπως το σώμα χωρίς πνεύμα είναι νεκρό, έτσι και η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή." Ιακώβου 2:26
"ότι, όλo τoν καιρό, ενόσω η πνoή μoυ είναι μέσα μoυ, και τo πνεύμα τoύ Θεoύ στα ρουθούνια μoυ," Ιώβ 27:3
Το πνεύμα που επιστρέφει στον Θεό κατά τον θάνατο είναι η πνοή της ζωής. Πουθενά σε όλη τη βίβλο το «πνεύμα» δεν έχει ζωή, σοφία ή συναίσθημα μετά τον θάνατο του ανθρώπου. Είναι η «πνοή της ζωής» και τίποτα περισσότερο.
"H ψυχή, αυτή που αμαρτάνει, αυτή θα πεθάνει" Ιεζεκιήλ 18:20
“και κάθε ζωντανή ύπαρξη πέθανε μέσα στη θάλασσα." Αποκάλυψη16:3
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού, οι ψυχές πεθαίνουν! Είμαστε ψυχές και οι ψυχές πεθαίνουν. Ο άνθρωπος είναι θνητός (Ιώβ 4:17).
Μόνο ο Θεός είναι αθάνατος (Α' Τιμόθεο 6:15, 16). Η έννοια της αιώνιας, αθάνατης ψυχής δεν συναντάται στη Βίβλο, η οποία διδάσκει ότι οι ψυχές υπόκεινται στο θάνατο.
Ιωάννην 5:28 "...όλοι εκείνοι που είναι μέσα στους τάφους, θα ακούσουν τη φωνή του"
Πράξεις 2:29, 34 "Άνδρες αδελφοί, μπορώ να σας πω ξεκάθαρα για τον πατριάρχη Δαβίδ, ότι και πέθανε και θάφτηκε, και ο τάφος του είναι μεταξύ μας μέχρι αυτή την ημέρα. Eπειδή, ο Δαβίδ δεν ανέβηκε στους ουρανούς..."
Ιώβ 17:13 "Aν πρoσμένω, o άδης είναι η κατoικία μoυ..."
Οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στον παράδεισο ή στην κόλαση όταν πεθαίνουν. Δεν πάνε πουθενά - αλλά περιμένουν στους τάφους τους την ανάσταση.
Εκκλησιάστης 9:5, 6, 10 "Eπειδή, oι ζωντανoί γνωρίζoυν ότι θα πεθάνoυν· oι νεκρoί, όμως, δεν γνωρίζoυν τίπoτε, oύτε έχoυν πλέoν απόλαυση· επειδή, η ανάμνησή τoυς λησμoνήθηκε. 6Aκόμα και η αγάπη τoυς, και τo μίσoς τoυς, και o φθόνoς τoυς, χάθηκε ήδη· και δεν θα έχoυν μερίδα στoν αιώνα σε όλα όσα γίνoνται κάτω από τoν ήλιo. Όλα όσα βρει τo χέρι σoυ να κάνει, κάνε σύμφωνα με τη δύναμή σoυ· επειδή, δεν υπάρχει πράξη oύτε λoγισμός oύτε γνώση oύτε σoφία, στoν άδη όπoυ πηγαίνεις."
Ψαλμός 115:17 "Oι νεκρoί δεν θα αινέσoυν τoν Kύριo oύτε όλoι εκείνoι πoυ κατεβαίνoυν σε τόπο τής σιωπής·"
Ο Θεός λέει ότι οι νεκροί δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτα! Υπάρχουν άτομα που πιστεύουν ότι έχουν επικοινωνήσει με αγαπημένα πρόσωπα μετά το θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων. Είναι αυτό αλήθεια, και επιπλέον είναι βιβλικό;
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Ιώβ 14:12, 21 "έτσι o άνθρωπoς, όταν κoιμηθεί, δεν σηκώνεται· μέχρις ότoυ δεν υπάρξoυν oι oυρανoί, δεν θα ξυπνήσoυν...Oι γιoι τoυ υψώνoνται, και αυτός δεν ξέρει· και ταπεινώνoνται, και αυτός δεν καταλαβαίνει τίπoτε απ’ αυτά."
"...δεν θα έχoυν μερίδα στoν αιώνα σε όλα όσα γίνoνται κάτω από τoν ήλιo." Εκκλησιαστής 9:6
Οι νεκροί δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τους ζωντανούς, ούτε γνωρίζουν τι κάνουν οι ζωντανοί. Είναι νεκροί. Οι σκέψεις τους έχουν χαθεί.
Ψαλμοί 146:4 "To πνεύμα τoυ βγαίνει από μέσα του· αυτός επιστρέφει στη γη τoυ· εκείνη την ίδια ημέρα oι συλλoγισμoί τoυ αφανίζoνται."
Το ψέμα του διαβόλου ότι δεν θα πεθάνουμε είναι ένας από τους πυλώνες της διδασκαλίας του. Για χιλιάδες χρόνια, έχει κάνει ισχυρά, παραπλανητικά θαύματα για να ξεγελάσει τους ανθρώπους και να τους κάνει να νομίζουν ότι λαμβάνουν μηνύματα από τα πνεύματα των νεκρών. (Παραδείγματα: Μάγοι της Αιγύπτου- Έξοδος 7:11- Γυναίκα του Ενδώρ-1 Σαμουήλ 28:3-25- Μάγοι-Δανιήλ 2:2- Μια σκλάβα-Πράξεις 16:16-18).
Στο εγγύς μέλλον, ο Σατανάς θα χρησιμοποιήσει και πάλι τη μαγεία - όπως έκανε στην εποχή του προφήτη Δανιήλ- για να εξαπατήσει τον κόσμο (Αποκάλυψη 18:23). Η μαγεία είναι μια υπερφυσική πράξη που ισχυρίζεται ότι λαμβάνει τη δύναμη και τη σοφία της από τα πνεύματα των νεκρών. Τις έσχατες ημέρες ο Σατανάς και οι άγγελοί του θα παριστάνουν τους θεοσεβείς αγαπημένους που έχουν πεθάνει, τους αγίους κληρικούς που είναι πλέον νεκροί, τους προφήτες της Βίβλου ή ακόμη και τους αποστόλους του Χριστού (Β΄ Κορινθίους 11:13), και ο Σατανάς και οι άγγελοί του θα εξαπατήσουν δισεκατομμύρια ανθρώπους. Όσοι πιστεύουν ότι οι νεκροί είναι ζωντανοί, με οποιαδήποτε μορφή, είναι πιθανό να εξαπατηθούν.
Αποκάλυψη 16:14 "επειδή, είναι πνεύματα δαιμόνων, που εκτελούν σημεία..."
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
«Eπειδή, θα σηκωθούν ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες, και θα δείξουν μεγάλα σημεία και τέρατα, ώστε να πλανήσουν, αν είναι δυνατόν, και τους εκλεκτούς.» Ματθαίος 24:24
Οι διάβολοι κάνουν απίστευτα πειστικά θαύματα (Αποκάλυψη 13:13, 14). Ο Σατανάς θα εμφανιστεί ως άγγελος φωτός (Β΄ Κορινθίους 11:14) και, ακόμη πιο συγκλονιστικό, ως ο ίδιος ο Χριστός (Ματθαίος 24:23, 24). Η οικουμενική αίσθηση θα είναι ότι ο Χριστός και οι άγγελοί Του οδηγούν σε μια φανταστική παγκόσμια αναγέννηση. Η όλη έμφαση θα φαίνεται τόσο πνευματική και θα είναι τόσο υπερφυσική που μόνο οι εκλεκτοί του Θεού δεν θα εξαπατηθούν. Η Αγία Γραφή είναι πολύ σαφής σε αυτό το θέμα:
«...δέχθηκαν τον λόγο με κάθε προθυμία, εξετάζοντας καθημερινά τις γραφές, αν έτσι έχουν αυτά. » Πράξεις 17:11)
“αν δεν μιλoύν σύμφωνα μ’ αυτό τoν λόγo, σίγoυρα δεν υπάρχει φως μέσα τoυς. (Ησαΐας 8:20)
Ο λαός του Θεού θα γνωρίζει από τη μελέτη της Βίβλου ότι οι νεκροί είναι νεκροί και όχι ζωντανοί. Θα γνωρίζουν ότι ένα
«πνεύμα» που ισχυρίζεται ότι είναι ένα αποθανόν αγαπημένο πρόσωπο είναι στην πραγματικότητα ένας δαίμονας! Ο λαός του Θεού θα απορρίψει όλους τους δασκάλους και τους θαυματοποιούς που ισχυρίζονται ότι λαμβάνουν ειδικό «φώς» ή κάνουν θαύματα επικοινωνώντας με τα πνεύματα των νεκρών. Και ο λαός του Θεού θα απορρίψει ομοίως ως επικίνδυνες και ψευδείς όλες τις διδασκαλίες που ισχυρίζονται ότι οι νεκροί είναι ζωντανοί σε οποιαδήποτε μορφή, οπουδήποτε.
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Υπάρχουν πολλοί σήμερα που πιστεύουν στη μετενσάρκωση, αλλά αυτή η διδασκαλία δεν είναι βιβλική.
«Eπειδή, oι ζωντανoί γνωρίζoυν ότι θα πεθάνoυν· oι νεκρoί, όμως, δεν γνωρίζoυν τίπoτε, oύτε έχoυν πλέoν απόλαυση· επειδή, η ανάμνησή τoυς λησμoνήθηκε. Aκόμα και η αγάπη τoυς, και τo μίσoς τoυς, και o φθόνoς τoυς, χάθηκε ήδη· και δεν θα έχoυν μερίδα στoν αιώνα σε όλα όσα γίνoνται κάτω από τoν ήλιo.» (Εκκλησιαστής 9:5, 6)
Σχεδόν οι μισοί άνθρωποι στη γη πιστεύουν στη μετενσάρκωση, μια διδασκαλία που λέει ότι η ψυχή δεν πεθαίνει ποτέ, αλλά αντίθετα ξαναγεννιέται συνεχώς σε ένα διαφορετικό είδος σώματος σε κάθε επόμενη γενιά. Αυτή η διδασκαλία, ωστόσο, είναι απατηλή και αντίθετη με τις Γραφές. η Αγία Γραφή λέει ξεκάθαρα Μετά το θάνατο ο άνθρωπος επιστρέφει στο χώμα (Ψαλμοί 104:29), δεν γνωρίζει τίποτα (Εκκλησιαστής 9:5), δεν διαθέτει καμία διανοητική δύναμη (Ψαλμοί 146:4), δεν έχει καμία σχέση με τίποτα στη γη (Εκκλησιαστής 9:6), δεν ζει (2 Βασιλέων 20:1), περιμένει στον τάφο (Ιώβ 17:13) και δεν συνεχίζει (Ιώβ 14:1, 2) Ο Σατανάς επινόησε τη διδασκαλία ότι οι νεκροί είναι ζωντανοί. Η μετενσάρκωση, το channeling, η επικοινωνία με πνεύματα, η λατρεία των πνευμάτων και η «αθάνατη ψυχή» είναι όλα εφευρέσεις του Σατανά, με έναν και μοναδικό στόχο να εξαπατήσουν και να πείσουν τους ανθρώπους ότι όταν πεθαίνεις δεν είσαι πραγματικά νεκρός. Ο Σατανάς θα εξαπατήσει εκείνους που πιστεύουν ότι οι νεκροί είναι ζωντανοί,
«πνεύματα δαιμόνων, που εκτελούν
σημεία,» (Αποκάλυψη 16:14) και, επομένως, παριστάνοντας τα πνεύματα των νεκρών θα μπορέσει να τους εξαπατήσει και να τους παραπλανήσει σχεδόν στο 100% των περιπτώσεων (Ματθαίος 24:24).
Η ΝΕΑ ΓΗ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΜΑΡΤΙΑ
Στη νέα γη, έναν κόσμο απαλλαγμένο από την αμαρτία, στον οποίο κατοικεί η δικαιοσύνη, ο Θεός θα παρέχει ένα αιώνιο σπίτι για τους λυτρωμένους και ένα τέλειο περιβάλλον για αιώνια ζωή, αγάπη, χαρά και μάθηση στην παρουσία Του. Διότι εδώ ο ίδιος ο Θεός θα κατοικεί με τον λαό Του και ο πόνος και ο θάνατος θα έχουν παρέλθει. Η μεγάλη διαμάχη θα τελειώσει, και η αμαρτία δεν θα υπάρχει πια. Όλα τα πράγματα, έμψυχα και άψυχα, θα δηλώνουν ότι ο Θεός είναι αγάπη-και θα βασιλεύει, για πάντα. Αμήν.
Ησαϊας 65:17, 21 "Eπειδή, δέστε, κτίζω καινoύργιoυς oυρανoύς, και καινoύργια γη· και δεν θα υπάρχει μνήμη των πρoηγoύμενων oύτε θάρθoυν στoν νoυ. Kαι θα oικoδoμήσoυν σπίτια, και θα κατoικήσoυν· και θα φυτέψoυν αμπελώνες, και θα φάνε τoν καρπό τoυς."
Revelation 22:1-5 "Kαι μου έδειξε έναν καθαρό ποταμό με νερό τής ζωής, λαμπερόν σαν κρύσταλλο, που έβγαινε από τον θρόνο τού Θεού και του Aρνίου. Στο μέσον τής πλατείας της, και του ποταμού, από εδώ και από εκεί, ήταν το δέντρο τής ζωής, που φέρνει δώδεκα καρπούς, κάνοντας κάθε έναν μήνα τον καρπό του· και τα φύλλα τού δέντρου είναι για θεραπεία των εθνών.
Kαι δεν θα υπάρχει κανένα ανάθεμα πλέον· και ο θρόνος τού Θεού και του Aρνίου θα είναι μέσα σ’ αυτή· και οι δούλοι του θα τον λατρεύσουν. Kαι θα δουν το πρόσωπό του, και το όνομά του θα είναι επάνω στα μέτωπά τους. Kαι νύχτα δεν θα υπάρχει εκεί· και δεν έχουν ανάγκη από λύχνο και φως τού ήλιου, επειδή ο Kύριος ο Θεός τούς φωτίζει· και θα βασιλεύσουν στους αιώνες των αιώνων."
Β' Τιμόθεον 2:15 "Φρόντισε με επιμέλεια να παραστήσεις τον εαυτό σου δόκιμον στον Θεό, ως εργάτην που δεν έχει το παραμικρό να ντρέπεται, ο οποίος ορθοτομεί τον λόγο τής αλήθειας. "
Αυτό το φυλλάδιο δημιουργήθηκε από το Beyond the Harvest Health Ministries, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό. Σκοπός του είναι να εκπαιδεύσει, να εμπνεύσει και να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να μελετήσουν τη Βίβλο. Βασίζεται στη Βίβλο και μόνο στη Βίβλο και είναι ένα μη δογματικό φυλλάδιο.
Αποκάλυψη 22:12 "Kαι δέστε, έρχομαι γρήγορα· και ο μισθός μου είναι μαζί μου, για να αποδώσω σε κάθε έναν όπως θα είναι το έργο του."
Οι Άγιες Γραφές, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, είναι ο γραπτός λόγος του Θεού που δόθηκε με θεία έμπνευση από αγίους ανθρώπους του Θεού, οι οποίοι μίλησαν και έγραψαν όπως τους οδηγούσε το Άγιο Πνεύμα. Σε αυτόν τον Λόγο, ο Θεός παρέδωσε στον άνθρωπο τη Γνώση που είναι απαραίτητη για τη σωτηρία. Οι Άγιες Γραφές είναι η αλάνθαστη αποκάλυψη του θελήματός Του. Είναι το πρότυπο του χαρακτήρα, η δοκιμασία της εμπειρίας, ο έγκυρος αποκαλυπτικός φορέας των δογμάτων και η αξιόπιστη καταγραφή των πράξεων του Θεού στην ιστορία.
Β' Τιμόθεον 3:15-17 "και ότι, από βρέφος γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα οποία μπορούν να σε σοφίσουν σε σωτηρία διαμέσου τής πίστης εν Xριστώ Iησού. Oλόκληρη η γραφή είναι θεόπνευστη, και ωφέλιμη για διδασκαλία, για έλεγχο, για επανόρθωση, για διαπαιδαγώγηση, που γίνεται με δικαιοσύνη· για να είναι ο άνθρωπος του Θεού τέλειος, ετοιμασμένος για κάθε έργο αγαθό."
Ο ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ
Υπάρχει ένας Θεός: Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα, μια ενότητα τριών αιώνιων προσώπων. Ο Θεός είναι αθάνατος, παντοδύναμος, παντογνώστης, υπεράνω όλων και πάντα παρών. Είναι άπειρος και πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση, αλλά είναι γνωστός μέσω της αυτοαποκάλυψής Του. Είναι για πάντα άξιος λατρείας, προσκύνησης και υπηρεσίας από ολόκληρη τη δημιουργία.
Ψαλμός 19:1, 7-10, 14 "Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα τού Θεού, και το στερέωμα αναγγέλλει το έργο των χεριών του. O νόμος τού Kυρίου είναι άμωμος, επιστρέφει ψυχή·
η μαρτυρία τού Kυρίου είναι πιστή, σοφίζει τον απλό τα διατάγματα του Kυρίου είναι ευθέα, ευφραίνουν την καρδιά·
η εντολή τού Kυρίου είναι λαμπρή, φωτίζει τα μάτια· ο φόβος τού Kυρίου είναι καθαρός, παραμένει στον αιώνα· οι κρίσεις τού Kυρίου είναι αληθινές, και ταυτόχρονα δίκαιες· πιο επιθυμητές και από το χρυσάφι, μάλιστα και από καθαρό χρυσάφι σε πλήθος. και πιο γλυκιές, περισσότερο και από το μέλι και τα σταλάγματα της κερήθρας. Aς είναι ευάρεστα τα λόγια τού στόματός μου και η μελέτη τής καρδιάς μου μπροστά σε σένα, Kύριε, φρούριό μου, και λυτρωτή μου."
Ο Θεός ο Αιώνιος, ο πατέρας είναι ο Δημιουργός ή Παλαιός των ημερών, είναι η πηγή, ο συντηρητής και ο Κυρίαρχος όλης της δημιουργίας. Είναι δίκαιος και άγιος, ελεήμων και φιλεύσπλαχνος, αργός στο θυμό και άφθονος σε σταθερή αγάπη και πίστη. Οι ιδιότητες και οι εξουσίες που παρουσιάζονται στον Υιό και το Άγιο Πνεύμα είναι επίσης αποκαλύψεις του πατέρα. Αυτός είναι επίσης εκείνος που εξετάζει τα βιβλία της ζωής κάθε ανθρώπου που έζησε ή ζει ακόμη στη γη.
Δανιήλ 7:9, 10 "Θωρούσα, μέχρις ότου τέθηκαν οι θρόνοι, και ο Παλαιός των ημερών κάθησε, του οποίου το ένδυμα ήταν λευκό σαν χιόνι, και οι τρίχες τού κεφαλιού του σαν καθαρό μαλλί· ο θρόνος του ήταν φλόγα φωτιάς· οι τροχοί του2 φωτιά που κατέκαιγε με φλόγες. Ποταμός φωτιάς έβγαινε και διαχεόταν από μπροστά του. Χίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν, και μύριες μυριάδες παραστέκονταν μπροστά του· το κριτήριο κάθησε, και τα βιβλία ανοίχτηκαν."
Ο Θεός Υιός
Ο Θεός, ο Αιώνιος Υιός, ενσαρκώθηκε στον Ιησού Χριστό. Μέσω Αυτού δημιουργήθηκαν τα πάντα, αποκαλύφθηκε ο χαρακτήρας του Θεού, επιτεύχθηκε η σωτηρία της ανθρωπότητας και κρίθηκε ο κόσμος. Για πάντα αληθινός Θεός, έγινε επίσης αληθινός άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός.
Συνελήφθη από το Άγιο Πνεύμα και γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία. Έζησε και βίωσε τον πειρασμό ως άνθρωπος, αλλά ενσάρκωσε τέλεια τη δικαιοσύνη και την αγάπη του Θεού. Με τα θαύματά Του φανέρωσε τη δύναμη του Θεού και πιστοποιήθηκε ως ο υποσχεθείς από τον Θεό Μεσσίας. Υπέφερε και πέθανε οικειοθελώς στο σταυρό για τις αμαρτίες μας και στη θέση μας, αναστήθηκε από τους νεκρούς και αναλήφθηκε για να υπηρετήσει στο ουράνιο αγιαστήριο για λογαριασμό μας. Θα έρθει ξανά σε δόξα για την τελική απελευθέρωση του λαού Του και την αποκατάσταση των πάντων.
Εβραίους 9:14, 15 "πόσο μάλλον το αίμα τού Xριστού, ο οποίος διαμέσου τού αιωνίου Πνεύματος πρόσφερε τον εαυτό του χωρίς ψεγάδι στον Θεό, θα καθαρίσει τη συνείδησή σας από νεκρά έργα, στο να λατρεύετε τον ζωντανό Θεό; Kαι γι’ αυτό είναι μεσίτης καινούργιας διαθήκης, ώστε, διαμέσου τού θανάτου, που έγινε για απολύτρωση των παραβάσεων κατά την πρώτη διαθήκη, να πάρουν την υπόσχεση οι καλεσμένοι τής αιώνιας κληρονομιάς."
Ιωάννη 3:16 "Eπειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή."
Ο ΘΕΟΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ
Ο Θεός, το αιώνιο Πνεύμα, έδρασε μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό στη Δημιουργία, την ενσάρκωση και τη λύτρωση. Αυτός ενέπνευσε τους συγγραφείς της Αγίας Γραφής. Γέμισε τη ζωή του Χριστού με δύναμη. Προσελκύει και πείθει τα ανθρώπινα όντα- και εκείνους που ανταποκρίνονται ανανεώνει και μεταμορφώνει στην εικόνα του Θεού. Αποσταλμένος από τον Πατέρα και τον Υιό για να είναι πάντοτε με τα παιδιά Του, επεκτείνει τα πνευματικά γίγνεσθαι στην εκκλησία, την ενδυναμώνει για να μαρτυρήσει για τον Χριστό και σε αρμονία με τις Γραφές την οδηγεί σε κάθε αλήθεια.
Ιωάννην 16:7-13 "Eγώ, όμως, σας λέω την αλήθεια· σας συμφέρει να αναχωρήσω εγώ· επειδή, αν δεν αναχωρήσω, ο Παράκλητος δεν θάρθει σε σας· αλλά, αφού αναχωρήσω, θα τον στείλω σε σας. Kαι όταν έρθει εκείνος, θα ελέγξει τον κόσμο για αμαρτία, και για δικαιοσύνη, και για κρίση· για αμαρτία μεν, επειδή δεν πιστεύουν σε μένα· για δικαιοσύνη δε, επειδή πηγαίνω προς τον Πατέρα μου, και δεν με βλέπετε πλέον· για κρίση δε, επειδή ο άρχοντας τούτου τού κόσμου έχει κριθεί.
Έχω πολλά ακόμα να σας πω, όμως δεν μπορείτε τώρα να τα βαστάζετε· αλλά, όταν έρθει εκείνος, το Πνεύμα τής αλήθειας, θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια· επειδή, δεν θα μιλήσει από τον εαυτό του, αλλά θα μιλήσει όσα πρόκειται να ακούσει, και θα σας αναγγείλει τα μέλλοντα. "
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Ο Θεός είναι ο Δημιουργός όλων των πραγμάτων και αποκάλυψε στην Αγία Γραφή την αυθεντική περιγραφή της δημιουργικής Του δραστηριότητας. Σε έξι ημέρες ο Κύριος δημιούργησε «τον ουρανό και τη γη» και όλα τα έμβια όντα πάνω στη γη και αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα αυτής της πρώτης εβδομάδας. Έτσι καθιέρωσε το Σάββατο ως αιώνια, ανάμνηση του ολοκληρωμένου δημιουργικού Του έργου. Ο πρώτος άνδρας και η πρώτη γυναίκα δημιουργήθηκαν κατ' εικόνα του Θεού ως επιστέγασμα της Δημιουργίας, τους δόθηκε η κυριαρχία επί του κόσμου και τους ανατέθηκε η ευθύνη να τον φροντίζουν. Όταν ο κόσμος ολοκληρώθηκε, ήταν "πολύ καλός, αναγγέλλοντας τη δόξα του Θεού.
Εβραίους 11:13 "Διαμέσου τής πίστης νοούμε ότι κτίστηκαν οι αιώνες με τον λόγο τού Θεού, ώστε αυτά που βλέπονται δεν έγιναν από εκείνα που φαίνονται."
Ψαλμός 8:3-6 "Όταν θωρώ τους ουρανούς σου, το έργο των δακτύλων σου, το φεγγάρι και τα αστέρια, που εσύ θεμελίωσες, τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να τον θυμάσαι; Ή, ο γιος τού ανθρώπου, ώστε να τον επισκέπτεσαι; Eσύ, μάλιστα, τον έκανες λίγο πιο κατώτερο από τους αγγέλους, όμως με δόξα και τιμή τον στεφάνωσες. Tον κατέστησες κυρίαρχο επάνω στα έργα των χεριών σου· όλα τα υπέταξες κάτω από τα πόδια του"
Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ο άνδρας και η γυναίκα δημιουργήθηκαν κατ' εικόνα του Θεού με ατομικότητα, με τη δύναμη και την ελευθερία να σκέφτονται και να πράττουν. Αν και δημιουργήθηκαν ελεύθερα όντα, ο καθένας είναι μια αδιαίρετη ενότητα σώματος, νου και πνεύματος, που εξαρτάται από τον Θεό για τη ζωή, την αναπνοή και όλα τα υπόλοιπα. Όταν οι πρώτοι γονείς μας παράκουσαν τον Θεό, αρνήθηκαν την εξάρτησή τους από Αυτόν και έπεσαν από την υψηλή θέση τους ενώπιον του Θεού. Η εικόνα του Θεού μέσα τους αμαυρώθηκε και έγιναν αντικείμενο του θανάτου. Οι απόγονοί τους μοιράζονται αυτή την πεσμένη φύση και τις συνέπειές της. Γεννιούνται με αδυναμίες και τάσεις προς το κακό.
Αλλά ο Θεός εν Χριστώ συμφιλίωσε τον κόσμο με τον εαυτό Του και με το Πνεύμα Του αποκαθιστά στους μετανοημένους θνητούς την εικόνα του Δημιουργού τους. Δημιουργημένοι για τη δόξα του Θεού, καλούνται να αγαπούν Αυτόν και ο ένας τον άλλον και να φροντίζουν το περιβάλλον τους.
Γένεσις 1:26 "Kαι είπε ο Θεός: Aς κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με τη δική μας ομοίωση· και ας εξουσιάζει επάνω στα ψάρια τής θάλασσας, και επάνω στα πουλιά τού ουρανού, και επάνω στα κτήνη, και επάνω σε ολόκληρη τη γη, και επάνω σε κάθε ερπετό, που σέρνεται επάνω στη γη."
Δευτερονόμιο 30:16, 20 "επειδή, εγώ σήμερα σε προστάζω να αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου, να περπατάς στους δρόμους του, και να τηρείς τις εντολές του, και τα διατάγματά του, και τις κρίσεις του, για να ζεις, και να πληθαίνεις· και για να σε ευλογήσει ο Kύριος ο Θεός σου στη γη, στην οποία μπαίνεις για να την κληρονομήσεις. για να αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου, για να υπακούς στη φωνή του, και για να είσαι προσηλωμένος σ’ αυτόν· επειδή, αυτό είναι η ζωή σου, και η μακρότητα των ημερών σου..."
Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΜΑΧΗ
Όλη η ανθρωπότητα εμπλέκεται τώρα σε μια μεγάλη διαμάχη μεταξύ του Χριστού και του Σατανά σχετικά με τον χαρακτήρα του Θεού, τον νόμο Του και την κυριαρχία Του πάνω στο σύμπαν. Αυτή η διαμάχη ξεκίνησε στον ουρανό, όταν ένα δημιουργημένο ον, προικισμένο με την ελευθερία της επιλογής, με αυτοεξευτελισμό έγινε ο Σατανάς, ο αντίπαλος του Θεού, και οδήγησε σε εξέγερση ένα μέρος των αγγέλων. Εισήγαγε το πνεύμα της εξέγερσης σε αυτόν τον κόσμο όταν οδήγησε τον Αδάμ και την Εύα στην αμαρτία. Αυτή η ανθρώπινη αμαρτία είχε ως αποτέλεσμα τη διαστρέβλωση της εικόνας του Θεού στην ανθρωπότητα, την αποδιοργάνωση του δημιουργημένου κόσμου και την τελική καταστροφή του κατά τον παγκόσμιο κατακλυσμό. Παρατηρούμενος από ολόκληρη τη δημιουργία, ο κόσμος αυτός έγινε η αρένα της παγκόσμιας σύγκρουσης, μέσα από την οποία θα δικαιωθεί τελικά ο Θεός της αγάπης. Για να βοηθήσει τον λαό Του σε αυτή τη διαμάχη, ο Χριστός στέλνει το Άγιο Πνεύμα και τους πιστούς αγγέλους για να τον καθοδηγήσουν, να τον προστατεύσουν και να τον στηρίξουν στον δρόμο της σωτηρίας.
Εφεσίους 6:11-13 "ντυθείτε την πανοπλία τού Θεού, για να μπορέσετε να σταθείτε ενάντια στις μεθοδείες τού διαβόλου επειδή, η πάλη μας δεν είναι ενάντια σε αίμα και σάρκα, αλλά ενάντια στις αρχές, ενάντια στις εξουσίες, ενάντια στους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου τού αιώνα, ενάντια στα πνεύματα της πονηρίας στα επουράνια. Γι’ αυτό, πάρτε στα χέρια σας την πανοπλία τού Θεού, για να μπορέσετε να αντισταθείτε κατά την πονηρή ημέρα, και αφού καταπολεμήσετε τα πάντα, να σταθείτε."
Α' Ιωάννου 3:4 "Kαθένας που πράττει την αμαρτία, πράττει και την ανομία· επειδή, η αμαρτία είναι η ανομία."
Ρωμαίους 6:23 "Eπειδή, ο μισθός τής αμαρτίας είναι θάνατος· το χάρισμα, όμως, του Θεού αιώνια ζωή διαμέσου τού Iησού Xριστού τού Kυρίου μας."
Α' Ιωάννην 2:3-6 "Kαι με τούτο γνωρίζουμε ότι τον γνωρίσαμε, αν τηρούμε τις εντολές του. Eκείνος που λέει ότι: Tον γνώρισα, και δεν τηρεί τις εντολές του, είναι ψεύτης, και μέσα σ’ αυτόν η αλήθεια δεν υπάρχει· όποιος, όμως, τηρεί τον λόγο του, η αγάπη τού Θεού μέσα σ’ αυτόν έφτασε πραγματικά σε τέλειο βαθμό. Mε τούτο γνωρίζουμε ότι μένομε ενωμένοι μ’ αυτόν. Όποιος λέει ότι μένει σ’ αυτόν, οφείλει, όπως εκείνος περπάτησε, έτσι και αυτός να περπατάει."
Η ΖΩΗ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Με τη ζωή του Χριστού στην τέλεια υπακοή στο θέλημα του Θεού, με το μαρτύριο, το θάνατο και την ανάστασή Του, ο Θεός παρείχε το μοναδικό μέσο εξιλέωσης για την ανθρώπινη αμαρτία, έτσι ώστε όσοι με πίστη αποδέχονται αυτή την εξιλέωση να έχουν αιώνια ζωή και ολόκληρη η δημιουργία να κατανοήσει καλύτερα την άπειρη και ιερή αγάπη του Δημιουργού. Αυτή η τέλεια εξιλέωση επικυρώνει τη δικαιοσύνη του νόμου του Θεού και την ευσπλαχνία του χαρακτήρα Του- διότι τόσο καταδικάζει την αμαρτία μας όσο και παρέχει τη συγχώρεσή μας. Ο θάνατος του Χριστού είναι αντικαταστατικός και εξιλαστήριος, συμφιλιωτικός και μεταμορφωτικός. Η ανάσταση του Χριστού διακηρύσσει τον θρίαμβο του Θεού επί των δυνάμεων του κακού και για όσους αποδέχονται την εξιλέωση εξασφαλίζει την τελική τους νίκη επί της αμαρτίας και του θανάτου. Διακηρύσσει την κυριαρχία του Ιησού Χριστού, μπροστά στον οποίο θα υποκλιθεί κάθε γόνατο στον ουρανό και στη γη.
Ιωάννην 3:16 "Eπειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή."
Αποκάλυψη 5:9 "και ψάλλουν μία καινούργια ωδή, λέγοντας: Άξιος είσαι, να πάρεις το βιβλίο, και να ανοίξεις τις σφραγίδες του· επειδή, σφάχτηκες, και μας αγόρασες στον Θεό με το αίμα σου, από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος"
Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ
Με άπειρη αγάπη και έλεος ο Θεός έκανε τον Χριστό, ο οποίος δεν γνώριζε αμαρτία, να γίνει αμαρτία για μας, ώστε μέσα σ' Αυτόν να γίνουμε δικαιοσύνη του Θεού. Καθοδηγούμενοι από το Άγιο Πνεύμα αισθανόμαστε την ανάγκη μας, αναγνωρίζουμε την αμαρτωλότητά μας, μετανοούμε για τις παραβάσεις μας και ασκούμε πίστη στον Ιησού ως Κύριο και Χριστό, ως Υποκατάστατο και Παράδειγμα. Αυτή η πίστη που λαμβάνει τη σωτηρία έρχεται μέσω της θείας δύναμης του Λόγου και είναι το δώρο της χάρης του Θεού. Μέσω του Χριστού δικαιωνόμαστε, υιοθετούμαστε ως γιοι και κόρες του Θεού και ελευθερωνόμαστε από την κυριαρχία της αμαρτίας. Μέσω του Πνεύματος αναγεννιόμαστε και αγιαζόμαστε- το Πνεύμα ανανεώνει τον νου μας, γράφει τον νόμο της αγάπης του Θεού στις καρδιές μας και μας δίνεται η δύναμη να ζούμε μια αγία ζωή. Παραμένοντας σ' Αυτόν γινόμαστε μέτοχοι της θείας φύσης και έχουμε τη βεβαιότητα της σωτηρίας τώρα και κατά την κρίση.
Α' Ιωάννην 1:8-10 "Aν πούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, εξαπατούμε τον εαυτό μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας. Aν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία. Aν πούμε ότι δεν αμαρτήσαμε, κάνουμε αυτόν ψεύτη και ο λόγος του δεν υπάρχει μέσα μας."
Β' Κορινθίους 5:20, 21 "Eίμαστε, λοιπόν, πρεσβευτές υπέρ τού Xριστού, ωσάν ο Θεός να σας παρακαλούσε μεταχειριζόμενος εμάς· δεόμαστε, λοιπόν, υπέρ τού Xριστού, συμφιλιωθείτε με τον Θεό. Eπειδή, εκείνον που δεν γνώρισε αμαρτία, τον έκανε για χάρη μας αμαρτία, για να γίνουμε εμείς δικαιοσύνη τού Θεού διαμέσου αυτού."
Β' Κορινθίους 3:18 "Kαι όλοι εμείς, βλέποντας σαν μέσα σε κάτοπτρο τη δόξα τού Kυρίου, με ξεσκεπασμένο πρόσωπο, μεταμορφωνόμαστε στην ίδια εικόνα, από δόξα σε δόξα, ακριβώς όπως από του Πνεύματος του Kυρίου."
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Η εκκλησία είναι η κοινότητα των πιστών που ομολογούν τον Ιησού Χριστό ως Κύριο και Σωτήρα. Σε συνέχεια του λαού του Θεού στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης, καλούμαστε έξω από τον κόσμο- και ενωνόμαστε για λατρεία, για συναναστροφή, για διδασκαλία στο Λόγο, για την τέλεση του Μυστικού Δείπνου του Κυρίου, για υπηρεσία προς όλη την ανθρωπότητα και για την παγκόσμια διακήρυξη του Ευαγγελίου. Η εκκλησία αντλεί την εξουσία της από τον Χριστό, ο οποίος είναι ο ενσαρκωμένος Λόγος, και από τις Γραφές που είναι ο γραπτός Λόγος. Η εκκλησία είναι η οικογένεια του Θεού- υιοθετημένη από Αυτόν ως παιδιά, τα μέλη της ζουν στη βάση της νέας διαθήκης. Η εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, μια κοινότητα πίστης της οποίας ο ίδιος ο Χριστός είναι η κεφαλή. Η εκκλησία είναι η νύφη για την οποία ο Χριστός πέθανε για να την αγιάσει και να την καθαρίσει. Κατά την επιστροφή Του θριαμβευτικά, θα την παρουσιάσει στον εαυτό Του μια ένδοξη εκκλησία, την πιστή όλων των αιώνων, την αγορά του αίματός Του, χωρίς να έχει κηλίδα ή ρυτίδα, αλλά αγία και χωρίς ψεγάδι.
Εβραίους 10:25 "μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί, όπως είναι συνήθεια σε μερικούς, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον· και, μάλιστα, τόσο περισσότερο όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα."
Εφεσίους 5:27 "για να την παραστήσει στον εαυτό του εκκλησία ένδοξη, χωρίς να έχει κάποια κηλίδα ή ρυτίδα ή κάτι παρόμοιο μ’ αυτά, αλλά για να είναι αγία και χωρίς ψεγάδι."
ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΤΗΣ ΜΗΝΥΜΑ
Η παγκόσμια εκκλησία αποτελείται από όλους όσοι πιστεύουν αληθινά στον Χριστό, αλλά στις έσχατες ημέρες, μια εποχή εκτεταμένης αποστασίας, ένα υπόλοιπο έχει κληθεί να τηρήσει τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού. Αυτό το υπόλοιπο αναγγέλλει την άφιξη της ώρας της κρίσης, διακηρύσσει τη σωτηρία μέσω του Χριστού και προαναγγέλλει την προσέγγιση της Δευτέρας Του Παρουσίας. Αυτή η διακήρυξη συμβολίζεται από τους τρεις αγγέλους της Αποκάλυψης 14. Συμπίπτει με το έργο της κρίσης στον ουρανό και καταλήγει σε έργο μετάνοιας και μεταρρύθμισης στη γη. Κάθε πιστός καλείται να συμμετάσχει προσωπικά σε αυτή την παγκόσμια μαρτυρία.
Αποκάλυψη 14:6-12 "KAI είδα έναν άλλον άγγελο να πετάει στο μέσον τού ουρανού, ο οποίος είχε ένα αιώνιο ευαγγέλιο, για να κηρύξει σ’ αυτούς που κατοικούν επάνω στη γη, και σε κάθε έθνος και φυλή και γλώσσα και λαό· και έλεγε με δυνατή φωνή: Φοβηθείτε τον Θεό, και δώστε δόξα σ’ αυτόν, επειδή ήρθε η ώρα τής κρίσης του· και προσκυνήστε αυτόν ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των νερών. Kαι ένας άλλος άγγελος ακολούθησε, λέγοντας: «Έπεσε, έπεσε η Bαβυλώνα, η μεγάλη πόλη· επειδή, από το κρασί τού θυμού τής πορνείας της πότισε όλα τα έθνη. Kαι ένας τρίτος άγγελος τους ακολούθησε, λέγοντας με δυνατή φωνή: Όποιος προσκυνάει το θηρίο και την εικόνα του, και παίρνει το χάραγμα επάνω στο μέτωπό του ή επάνω στο χέρι του, θα πιει και αυτός από το κρασί τού θυμού τού Θεού, που είναι κερασμένο ανόθευτο μέσα στο ποτήρι τής οργής του· και θα βασανιστεί με φωτιά και θειάφι μπροστά στους άγιους αγγέλους και μπροστά στο Aρνίο. Kαι ο καπνός τού βασανισμού τους ανεβαίνει σε αιώνες αιώνων· και δεν έχουν ανάπαυση ημέρα και νύχτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του, και όποιος παίρνει το χάραγμα του ονόματός του. Eδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές τού Θεού και την πίστη τού Iησού."
ΕΝΟΤΗΤΑ στο ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η εκκλησία είναι ένα σώμα με πολλά μέλη, που έχουν κληθεί από κάθε έθνος, φυλή, γλώσσα και λαό. Εν Χριστώ είμαστε μια νέα δημιουργία- οι διακρίσεις φυλής, πολιτισμού, μόρφωσης και εθνικότητας, καθώς και οι διαφορές μεταξύ υψηλών και χαμηλών, πλούσιων και φτωχών, ανδρών και γυναικών, δεν πρέπει να είναι διαιρετικές ανάμεσά μας. Είμαστε όλοι, ίσοι εν Χριστώ, ο οποίος με ένα Πνεύμα μας έχει συνδέσει σε μια κοινωνία μαζί Του και μεταξύ μας- πρέπει να υπηρετούμε και να υπηρετούμαστε χωρίς μεροληψία ή επιφύλαξη. Μέσω της αποκάλυψης του Ιησού Χριστού στις Γραφές, μοιραζόμαστε την ίδια πίστη και ελπίδα και απευθυνόμαστε με μία μαρτυρία σε όλους. Αυτή η ενότητα έχει την πηγή της στην ενότητα του Τριαδικού Θεού, ο οποίος μας έχει υιοθετήσει ως παιδιά του.
Ρωμαίους 15:5, 6 "Kαι ο Θεός τής υπομονής και της παρηγορίας είθε να σας δώσει να φρονείτε το ίδιο μεταξύ σας σύμφωνα με τον Iησού Xριστό· για να δοξάζετε με μία ψυχή, με ένα στόμα, τον Θεό και Πατέρα τού Kυρίου μας Iησού Xριστού."
Α' Κορινθίους 1:10 "Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, στο όνομα του Kυρίου μας Iησού Xριστού, να λέτε όλοι το ίδιο, και να μη υπάρχουν μεταξύ σας σχίσματα, αλλά να είστε εντελώς ενωμένοι, έχοντας το ίδιο πνεύμα και την ίδια γνώμη."
ΒΑΠΤΙΣΜΑ
Με το βάπτισμα ομολογούμε την πίστη μας στο θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού και μαρτυρούμε το θάνατό μας στην αμαρτία και την πρόθεσή μας να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή.
Έτσι αναγνωρίζουμε τον Χριστό ως Κύριο και Σωτήρα, γινόμαστε λαός Του και γινόμαστε δεκτοί ως μέλη από την εκκλησία Του. Το βάπτισμα αποτελεί σύμβολο της ένωσής μας με τον Χριστό, της συγχώρεσης των αμαρτιών μας και της υποδοχής του Αγίου Πνεύματος. Το βάπτισμα πραγματοποιείται με κατάδυση στο νερό και εξαρτάται από την επιβεβαίωση της πίστης στον Ιησού και την απόδειξη της μετάνοιας για την αμαρτία. Ακολουθεί διδασκαλία στις Άγιες Γραφές και αποδοχή των διδασκαλιών τους.
Ματθαίος 28:18-20 "Kαι καθώς ο Iησούς τούς πλησίασε, τους μίλησε, λέγοντας: Δόθηκε σε μένα κάθε εξουσία στον ουρανό και επάνω στη γη. Kαθώς, λοιπόν, πορευτείτε, να κάνετε μαθητές όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Yιού και του Aγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα παρήγγειλα σε σας· και προσέξτε, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του αιώνα. Aμήν."
Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ
Ο Μυστικός Δείπνος του Κυρίου είναι η συμμετοχή στα εμβλήματα του σώματος και του αίματος του Ιησού ως έκφραση της πίστης σ' Αυτόν, τον Κύριο και Σωτήρα μας. Σε αυτή την εμπειρία της Θείας Κοινωνίας ο Χριστός είναι παρών για να συναντήσει και να ενισχύσει τον λαό Του. Καθώς συμμετέχουμε, διακηρύσσουμε με χαρά τον θάνατο του Κυρίου μέχρι να έρθει ξανά. Η προετοιμασία για το Δείπνο περιλαμβάνει την αυτοεξέταση, τη μετάνοια και την εξομολόγηση. Ο Κύριος όρισε την υπηρεσία του πλυσίματος των ποδιών για να υποδηλώσει τον ανανεωμένο καθαρισμό, να εκφράσει την προθυμία να υπηρετήσουμε ο ένας τον άλλον με χριστιανική ταπεινότητα και να ενώσουμε τις καρδιές μας με αγάπη. Η λειτουργία της Θείας Κοινωνίας είναι ανοιχτή σε όλους τους πιστούς Χριστιανούς.
Ιωάννην 13:4, 5, 14, 15 "σηκώνεται από το δείπνο, και βγάζει τα ιμάτιά του, παίρνοντας δε μία πετσέτα, ζώστηκε ολόγυρα στη μέση. Έπειτα, βάζει νερό στη λεκάνη, και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών, και να τα σκουπίζει με την πετσέτα, που είχε ζωσμένη στη μέση. Aν, λοιπόν, εγώ, ο Kύριος και ο δάσκαλος, σας έπλυνα τα πόδια, και εσείς χρωστάτε να πλένετε ο ένας τα πόδια τού άλλου. Eπειδή, παράδειγμα έδωσα σε σας, για να κάνετε και εσείς, όπως εγώ έκανα σε σας."
Α' Κορινθίους 11:23-25 "Eπειδή, εγώ παρέλαβα από τον Kύριο εκείνο το οποίο και παρέδωσα σε σας, ότι ο Kύριος Iησούς κατά τη νύχτα που παραδινόταν, έλαβε άρτον, και αφού ευχαρίστησε έκοψε και είπε: Λάβετε, φάγετε· τούτο είναι το σώμα μου που κόβεται για χάρη σας· αυτό να κάνετε στη δική μου ανάμνηση. Παρόμοια και το ποτήρι, αφού δείπνησε, λέγοντας: Tούτο το ποτήρι είναι η καινή διαθήκη, με βάση το αίμα μου· τούτο να κάνετε, όσες φορές πίνετε, στη δική μου ανάμνηση."
ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ
Ένα από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος είναι η προφητεία. Αυτό το χάρισμα αποτελεί αναγνωριστικό γνώρισμα της εκκλησίας των υπολοίπων. Ακριβώς όπως οι προφητείες του Ησαΐα προέβλεψαν με ακρίβεια τον ερχομό του Μεσσία εκατοντάδες χρόνια πριν συμβεί, με τον ίδιο τρόπο τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης αποκαλύπτουν τα γεγονότα της χριστιανικής ιστορίας και το τι πρόκειται να συμβεί τις τελευταίες ημέρες της ιστορίας της γης μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Αυτά τα δύο βιβλία πρέπει να μελετηθούν προσεκτικά μαζί με ιστορικά γεγονότα για να κατανοήσουμε το νόημα των συμβόλων τους.
Β' Πέτρου 1:19-21 "Kαι έχουμε βεβαιότερο τον προφητικό λόγο, στον οποίο κάνετε καλά να προσέχετε, σαν σε λυχνάρι που φέγγει μέσα σε σκοτεινόν τόπο, μέχρις ότου έρθει η αυγή τής ημέρας, και ο φωσφόρος ανατείλει μέσα στις καρδιές σας, ξέροντας πρώτα τούτο, ότι καμία προφητεία τής γραφής δεν γίνεται από την προσωπική εξήγηση εκείνου που προφητεύει. Eπειδή, δεν ήρθε ποτέ προφητεία από θέλημα ανθρώπου, αλλά, από το Άγιο Πνεύμα οδηγούμενοι, μίλησαν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού."
Αποκάλυψη 14:12 "Eδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές τού Θεού και την πίστη τού Iησού."
Αποκάλυψη 19:10 "Kαι έπεσα μπροστά στα πόδια του για να τον προσκυνήσω· και μου λέει: Πρόσεχε, μη το κάνεις αυτό· εγώ είμαι σύνδουλός σου, και των αδελφών σου, που έχουν τη μαρτυρία τού Iησού· τον Θεό προσκύνησε· επειδή, η μαρτυρία τού Iησού είναι το πνεύμα τής προφητείας."
ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ
Μία από τις εξαιρετικές προφητείες που αποδεικνύουν την ακρίβεια της Βίβλου βρίσκεται στο βιβλίο του Δανιήλ, κεφάλαιο 2 και κεφάλαιο 7. Στο κεφάλαιο 2 του Δανιήλ, ο Δανιήλ εξηγεί στον βασιλιά Ναβουχοδονόσορα το όνειρό του και του δίνει την ερμηνεία του. Σύμφωνα με την εξήγηση του Δανιήλ το όνειρο περιελάμβανε 4 βασίλεια. Το κεφάλι από χρυσό αντιπροσώπευε τον βασιλιά της Βαβυλώνας, το στήθος από ασήμι αντιπροσώπευε τη Μηδοπερσία, οι μηροί από χαλκό αντιπροσώπευαν την Ελλάδα, τα σκέλη από σίδηρο αντιπροσώπευαν την ειδωλολατρική και θρησκευτική Ρώμη και τα δάχτυλα των ποδιών τα ευρωπαϊκά έθνη.
Στο κεφάλαιο 7 του Δανιήλ συναντάμε τα ίδια βασίλεια, αλλά αυτή τη φορά παρουσιάζονται ως θηρία. Η ιστορία αποκαλύπτει ότι η Βαβυλώνα συμβολιζόταν από ένα λιοντάρι, η Μηδοπερσία από μια αρκούδα, η Ελλάδα από μια λεοπάρδαλη και η ειδωλολατρική/παπική Ρώμη ως το θηρίο «υπερβολικά φοβερό, του οποίου τα δόντια ήταν σιδερένια».
Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΩΝ 2300 ΗΜΕΡΩΝ
Μια από τις πιο σημαντικές προφητείες για τους ανθρώπους που ζουν στις τελευταίες ημέρες της ιστορίας της γης είναι η προφητεία που βρίσκεται στο Δανιήλ 8:14. "Kαι μου είπε: Mέχρι 2.300 ημερονύκτια· τότε, το αγιαστήριο θα καθαριστεί."
Δεδομένου ότι το βιβλίο του Δανιήλ είναι ένα προφητικό βιβλίο με πολλούς συμβολισμούς, πρέπει να εξετάσουμε την αριθμητική σειρά των προφητειών. Στο Αριθμοί 14:34 διαβάζουμε: "σύμφωνα με τον αριθμό των ημερών, που κατασκοπεύσατε τη γη, 40 ημέρες, θεωρούμενης κάθε μιας ημέρας για έναν χρόνο, 40 χρόνια θα φέρετε επάνω σας τις ανομίες σας, και θα γνωρίσετε την εγκατάλειψή μου." Αυτό τονίζεται και στο Ιεζεκιήλ 4:6 που λέει: "Kαι αφού τις τελειώσεις, να πλαγιάσεις ξανά επάνω στο δεξί σου πλευρό, και θα βαστάξεις την ανομία τού οίκου Iούδα σαράντα ημέρες· σου προσδιόρισα κάθε μία ημέρα αντί για έναν χρόνο."
Αυτή η προφητεία συμπίπτει επίσης με την τελευταία ιστορική εποχή της ιστορίας της γης, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όπως αναφέρεται στην Αποκάλυψη.
Αποκάλυψη 3:14-18 "KAI προς τον άγγελο της εκκλησίας των Λαοδικέων, γράψε: Aυτά λέει ο Aμήν, ο πιστός και αληθινός μάρτυρας, η αρχή τής κτίσης τού Θεού. Ξέρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός· είθε να ήσουν ψυχρός ή ζεστός· έτσι, επειδή είσαι χλιαρός, και ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, πρόκειται να σε ξεράσω από το στόμα μου. Eπειδή, λες ότι: Eίμαι πλούσιος, και πλούτησα, και δεν έχω ανάγκη από τίποτε, και δεν ξέρεις ότι εσύ είσαι ο ταλαίπωρος, και ο ελεεινός, και ο φτωχός, και ο τυφλός και ο γυμνός· σε συμβουλεύω να αγοράσεις από μένα χρυσάφι δοκιμασμένο από τη φωτιά, για να πλουτήσεις· και ιμάτια λευκά για να ντυθείς, και να μη φανερωθεί η ντροπή τής γύμνιας σου· και να χρίσεις τα μάτια σου με κολλύριο, για να βλέπεις."
Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΩΝ 2300 ΗΜΕΡΩΝ
Για να ερμηνεύσουμε λοιπόν σωστά το Δανιήλ 8:14 πρέπει να συνειδητοποιήσουμε από αυτά τα 2 παραπάνω εδάφια ότι οι 2300 ημέρες είναι στην πραγματικότητα 2300 χρόνια. Τότε πότε άρχισαν αυτά τα 2300 χρόνια; Στο βιβλίο του Δανιήλ ο άγγελος που έδειξε το όραμα στον Δανιήλ εξηγεί την έναρξη της προφητείας των 2300 ετών στο Δανιήλ 9:25 που λέει:
«Γνώρισε, λοιπόν, και κατάλαβε, ότι από την έκδοση του προστάγματος για να ανοικοδομηθεί η Iερουσαλήμ, μέχρι του Xριστού τού Hγήτορα, θα είναι επτά εβδομάδες, και 62 εβδομάδες· θα οικοδομηθεί ξανά η πλατεία και το τείχος, μάλιστα σε καιρούς στενοχώριας.». Ιστορικά μιλώντας υπήρχαν διατάγματα που εκδόθηκαν για την αποκατάσταση και ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ και του ναού από τον Κύρο, τον Δαρείο και τον Αρταξέρξη.
Μελετώντας προσεκτικά τα βιβλία του Έσδρα και του Νεεμία, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το μόνο διάταγμα που μπορεί να θεωρηθεί με ασφάλεια είναι το διάταγμα του Αρταξέρξη, διότι βάσει αυτού του διατάγματος ολοκληρώθηκε τελικά το έργο. Αυτό το διάταγμα εκδόθηκε το 457 π.Χ., για την ακρίβεια, εκδόθηκε το φθινόπωρο του 457 π.Χ. Μετρώντας 2300 χρόνια από το 457 π.Χ. στο μέλλον φτάνουμε στο φθινόπωρο του 1844.
Επομένως, σύμφωνα με την προφητεία και την ιστορική καταγραφή, ο καθαρισμός του αγιαστηρίου ή η ημέρα του εξιλασμού ή η ημέρα της κρίσης άρχισε στο ουράνιο αγιαστήριο το φθινόπωρο του 1844.
Σύμφωνα με αυτή την προφητεία και την ιστορία, σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, η Κρίση άρχισε το 1844 και θα τελειώσει πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστο
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Οι μεγάλες αρχές του νόμου του Θεού ενσωματώνονται στις Δέκα Εντολές και παραδειγματίζονται στη ζωή του Χριστού. Εκφράζουν την αγάπη, το θέλημα και τους σκοπούς του Θεού όσον αφορά την ανθρώπινη συμπεριφορά και τις ανθρώπινες σχέσεις και είναι δεσμευτικές για όλους τους ανθρώπους σε κάθε εποχή. Αυτές οι εντολές αποτελούν τη βάση της διαθήκης του Θεού με τον λαό Του και το κριτήριο στην κρίση του Θεού. Με τη μεσολάβηση του Αγίου Πνεύματος επισημαίνουν την αμαρτία και ξυπνούν την αίσθηση της ανάγκης για Σωτήρα. Η σωτηρία είναι όλη χάρη και όχι έργα, αλλά ο καρπός της είναι η υπακοή στις εντολές. Αυτή η υπακοή αναπτύσσει τον χριστιανικό χαρακτήρα και έχει ως αποτέλεσμα την αίσθηση της ευημερίας. Αποτελεί απόδειξη της αγάπης μας για τον Κύριο και της μέριμνας μας για τους συνανθρώπους μας. Η υπακοή της πίστης καταδεικνύει τη δύναμη του Χριστού να μεταμορφώνει τις ζωές και, ως εκ τούτου, ενισχύει τη χριστιανική μαρτυρία.
"Mη νομίσετε ότι ήρθα για να καταργήσω τον νόμο ή τους προφήτες· δεν ήρθα να καταργήσω, αλλά να εκπληρώσω. Eπειδή, σας διαβεβαιώνω, μέχρις ότου παρέλθει ο ουρανός και η γη, ένα γιώτα ή μία κεραία δεν θα παρέλθει από τον νόμο, έως ότου όλα εκπληρωθούν. Όποιος, λοιπόν, αθετήσει μία από τούτες τις ελάχιστες εντολές, και διδάξει έτσι τους ανθρώπους, ελάχιστος θα ονομαστεί στη βασιλεία των ουρανών· όποιος, όμως, εκτελέσει και διδάξει, αυτός θα ονομαστεί μέγας στη βασιλεία των ουρανών" Ματθαίος 5:17-19
Ο Χριστός είπε στο Ματθαίον 22:37-40 "Kαι ο Iησούς τού είπε: «Θα αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου από όλη την καρδιά σου, και από όλη την ψυχή σου, και από όλη τη διάνοιά σου». Aυτή είναι πρώτη και μεγάλη εντολή. Δεύτερη, όμως, όμοια μ’ αυτή είναι: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Σ’ αυτές τις δύο εντολές κρέμονται ολόκληρος ο νόμος και οι προφήτες." Ο Χριστός απλά συνόψισε τις Δέκα Εντολές σε δύο. Οι τέσσερις πρώτες εκφράζουν την αγάπη του χριστιανού για τον Θεό και οι έξι τελευταίες εκφράζουν την αγάπη του χριστιανού για τον συνάνθρωπό του.
Α' Ιωάννην 5:2, 3 "Aπό τούτο γνωρίζουμε ότι αγαπάμε τα παιδιά τού Θεού, όταν αγαπάμε τον Θεό και τηρούμε τις εντολές του. Eπειδή, αυτή είναι η αγάπη τού Θεού, στο να τηρούμε τις εντολές του· και οι εντολές του δεν είναι βαριές."
Α' Ιωάννην 2:4 "Eκείνος που λέει ότι: Tον γνώρισα, και δεν τηρεί τις εντολές του, είναι ψεύτης, και μέσα σ’ αυτόν η αλήθεια δεν υπάρχει"
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ο Ιάκωβος 2:10 δηλώνει ξεκάθαρα: "Eπειδή, όποιος φυλάξει ολόκληρο τον νόμο, φταίξει όμως σε ένα, έγινε ένοχος σε όλα."
Για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή την έννοια, ας δούμε το νόμο σαν μια αλυσίδα με 10 κρίκους. Σκεφτείτε ότι τραβάτε ένα αυτοκίνητο με μια αλυσίδα δέκα κρίκων και αν σπάσει ένας κρίκος, τότε ολόκληρη η αλυσίδα είναι άχρηστη. Το ίδιο ισχύει και για τον νόμο του Θεού. Αν παραβιάσετε έστω και μία εντολή, τις έχετε παραβιάσει όλες.
Ένα πράγμα που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι, ως αντανάκλαση του χαρακτήρα του Θεού, ο νόμος των δέκα εντολών είναι ηθικός, πνευματικός και κατανοητός, καθώς περιέχει οικουμενικές αρχές. Εφόσον οι Δέκα Εντολές είναι αρχές που αντικατοπτρίζουν τον χαρακτήρα του Θεού, δεν μπορούν ποτέ να αλλάξουν, επειδή, όπως έχουμε ήδη μάθει, ο Θεός είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και για πάντα και δεν αλλάζει ποτέ.
Πολλοί Χριστιανοί έχουν εξαπατηθεί και πιστεύουν ότι, εφόσον σώζονται με τη χάρη μέσω της πίστης, δεν χρειάζονται τον νόμο. Το πρόβλημα με αυτή τη φιλοσοφία είναι ότι η Χάρη δίνεται επειδή παραβιάστηκε ο νόμος. Ο νόμος του Θεού είναι το θεμέλιο της κυβέρνησής του. Αν δεν υπήρχε νόμος, δεν θα μπορούσε να υπάρξει χάρη. Το να σωζόμαστε με χάρη σημαίνει να συμμορφωνόμαστε με τον χαρακτήρα του Θεού και να αντανακλάμε αυτόν τον χαρακτήρα με τη συμπεριφορά μας που αντιπροσωπεύεται από τον νόμο του. Στην Εβραίους 8:10 αναφέρεται:"Eπειδή, αυτή είναι η διαθήκη που θα κάνω προς τον οίκο τού Iσραήλ ύστερα από τις ημέρες εκείνες, λέει ο Kύριος: Θα δώσω τούς νόμους μου στη διάνοιά τους, και θα τους γράψω επάνω στην καρδιά τους, και θα είμαι σ’ αυτούς Θεός, και αυτοί θα είναι σε μένα λαός."
Ο λόγος που ο Θεός κάνει διάκριση μεταξύ νου και καρδιάς σε αυτό το εδάφιο είναι επειδή με το νου μας αποκτούμε τη διανοητική γνώση του χαρακτήρα του Θεού που περιέχεται στο νόμο του, τις Δέκα Εντολές, αλλά η καρδιά μας αντιπροσωπεύει τις σχέσεις. Επομένως, πρέπει να έχουμε τη διανοητική γνώση των 10 αρχών του Θεού, αλλά πρέπει επίσης να έχουμε τη σωστή σχέση αγάπης προς τον Θεό που αντιπροσωπεύεται από τις 4 πρώτες εντολές και προς τους συνανθρώπους μας που αντιπροσωπεύεται από τις 6 τελευταίες.
Ο νόμος του Θεού θα αντανακλάται από εκείνους που ακολουθούν τον Θεό κατά τις τελευταίες ημέρες της ιστορίας της γης: Αποκάλυψη 14:12 "Eδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που φυλάττουν τις εντολές τού Θεού και την πίστη τού Iησού."
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Ο φιλάνθρωπος Δημιουργός, μετά τις έξι ημέρες της Δημιουργίας, αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα και καθιέρωσε το Σάββατο για όλους τους ανθρώπους ως ανάμνηση της Δημιουργίας. Η τέταρτη εντολή του αδιαμφισβήτητου νόμου του Θεού απαιτεί την τήρηση αυτού του Σαββάτου της έβδομης ημέρας ως ημέρα ανάπαυσης, λατρείας και διακονίας σε αρμονία με τη διδασκαλία και την πρακτική του Ιησού, του Κυρίου του Σαββάτου. Το Σάββατο είναι μια ημέρα απολαυστικής κοινωνίας με τον Θεό και μεταξύ μας. Αποτελεί σύμβολο της λύτρωσής μας εν Χριστώ, ένδειξη του αγιασμού μας, δείγμα της υποταγής μας και πρόγευση του αιώνιου μέλλοντός μας στη βασιλεία του Θεού. Το Σάββατο είναι το αιώνιο σημάδι του Θεού για την αιώνια διαθήκη Του μεταξύ Αυτού και του λαού Του. Η χαρούμενη τήρηση αυτού του ιερού χρόνου από βράδυ σε βράδυ, από ηλιοβασίλεμα σε ηλιοβασίλεμα, είναι μια γιορτή των δημιουργικών και λυτρωτικών πράξεων του Θεού.
Γένεσις 2:1-3 "Kαι συντελέστηκαν ο ουρανός και η γη, και ολόκληρη η στρατιά τους. Kαι ο Θεός είχε συντελεσμένα κατά την έβδομη ημέρα τα έργα του, που έκανε· και αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα από όλα τα έργα του, που έκανε. Kαι ο Θεός ευλόγησε την έβδομη ημέρα, και την αγίασε· επειδή, σ’ αυτήν αναπαύθηκε από όλα τα έργα του, που έκτισε και έκανε ο Θεός."
Εξοδος 20:8-11 "NA θυμάσαι την ημέρα τού σαββάτου, για να την αγιάζεις έξι ημέρες να εργάζεσαι, και να κάνεις όλα τα έργα σου η ημέρα, όμως, η έβδομη είναι σάββατο του Kυρίου τού Θεού σου· να μη κάνεις σ' αυτή κανένα έργο, ούτε εσύ ούτε ο γιος σου ούτε η θυγατέρα σου ούτε ο δούλος σου ούτε η δούλη σου ούτε το κτήνος σου ούτε ο ξένος σου, που βρίσκεται μέσα στις πύλες σου επειδή, σε έξι ημέρες δημιούργησε ο Kύριος τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα, και όλα όσα βρίσκονται μέσα σ’ αυτά· και κατά την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε· γι’ αυτό ο Kύριος ευλόγησε την ημέρα τού σαββάτου, και την αγίασε."
Το Σάββατο της έβδομης ημέρας καθιερώθηκε κατά τη δημιουργία για κάθε ανθρώπινο ον. Είναι μέρος του νόμου του Θεού, η μόνη ημέρα που καθαγιάστηκε από τον Θεό και μόνο ο Θεός έχει το δικαίωμα να την αλλάξει.
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Ας δούμε τώρα τι λέει η Καινή Διαθήκη για την έβδομη ημέρα του Σαββάτου.
Λουκάν 4:16 "Kαι ήρθε στη Nαζαρέτ, όπου είχε ανατραφεί· και, κατά τη συνήθειά του, μπήκε μέσα στη συναγωγή κατά την ημέρα τού σαββάτου, και σηκώθηκε να διαβάσει."
Ματθαίον 12:8 "Eπειδή, ο Yιός τού ανθρώπου είναι κύριος και του Σαββάτου."
Αποκάλυψη 1:10 "Kατά την ημέρα Kυριακή ήρθα σε πνευματική έκσταση..." σε αυτό το συγκεκριμένο εδάφιο, όταν ο Ιωάννης ήταν στο πνεύμα την ημέρα του Κυρίου, δεν μπορεί να σημαίνει κάποια άλλη ημέρα παρά το Σάββατο της έβδομης ημέρας, αφού η πρώτη ημέρα της εβδομάδας δεν αναγνωρίστηκε ως ημέρα του Κυρίου μέχρι το 321 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Ο Ιησούς Χριστός, ο γιος του Θεού, ήταν ικανός να αλλάξει αυτή την εντολή σχετικά με το Σάββατο από την έβδομη ημέρα στην πρώτη ημέρα της εβδομάδας για να τιμήσει την ανάστασή του. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη πουθενά μεταξύ των βιβλίων του Ματθαίου και της Αποκάλυψης ότι η ημέρα άλλαξε. Και για εκείνους που θα ισχυριστούν γιατί έχει τόση σημασία; Έχει σημασία γιατί είναι θέμα υπακοής. Αν ο Θεός ήθελε να δικαιολογήσει την παραβίαση της τέταρτης εντολής του ή οποιασδήποτε από τις άλλες εννέα λόγω ανυπακοής, θα έπρεπε επίσης να δικαιολογήσει τον Αδάμ και την Εύα για την ανυπακοή τους. Για 4321 χρόνια της ιστορίας της γης η έβδομη ημέρα λατρείας δεν αποτελούσε θέμα.
Αλλά έγινε θέμα το έτος 321 μ.Χ. όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος χρησιμοποίησε την πολιτική του εξουσία για να περάσει ένα νόμο ότι η ημέρα της λατρείας άλλαξε στην Κυριακή, την ημέρα του ήλιου. Στη συνέχεια, το 363 μ.Χ. στη σύνοδο της Λαοδικείας οι θρησκευτικοί ηγέτες της εποχής συγκεντρώθηκαν και ενέκριναν επίσης την αλλαγή της ημέρας της λατρείας.Το 538 μ.Χ. ο Ιουστινιανός καθιέρωσε διωγμό για το Σάββατο της έβδομης ημέρας και συνεχίστηκε για 1260 χρόνια μέχρι τη μεταρρύθμιση.
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Υπάρχουν τρία πολύ σημαντικά στοιχεία που περιέχονται στην εντολή του Σαββάτου της έβδομης ημέρας:
Στοιχείο 1: Θυμηθείτε.
Ο Θεός καθιέρωσε την έβδομη ημέρα του Σαββάτου για να υπενθυμίζει ότι είναι ο Δημιουργός και ο Θεός μας και ότι η ζωή μας πρέπει να εξαρτάται μόνο από αυτό
Στοιχείο 2: Ανάπαυση και λύτρωση.
Ο Θεός έδωσε το Σάββατο της έβδομης ημέρας στον κήπο της Εδέμ, ώστε ο Αδάμ και η Εύα να μπορέσουν να ξεκουραστούν. Μετά την είσοδο της αμαρτίας στον κόσμο, ο Θεός πρόσθεσε τη λύτρωση στο Σάββατο της έβδομης ημέρας. Μας λυτρώνει από τους εβδομαδιαίους κόπους και τις αδυναμίες μας. Υποτίθεται ότι είναι μια ημέρα πνευματικής ανανέωσης. Η έβδομη ημέρα του Σαββάτου μας υπενθυμίζει σαφώς τη δύναμη του Θεού εν Χριστώ που εκδηλώθηκε στη δημιουργία, και μαζί με αυτήν έρχεται η ευλογημένη διαβεβαίωση ότι αυτός που δημιούργησε έχει επίσης λυτρώσει. Ο Δημιουργός είναι και ο Λυτρωτής. Η δύναμη στη δημιουργία είναι η δύναμη στη λύτρωση.
Στοιχείο 3: Λατρεία
Η έβδομη ημέρα του Σαββάτου καθιερώθηκε ως εντολή λατρείας. Ιδιαίτερα για την εκκλησιαστική λατρεία. Στην επιστολή πρός Εβραίους 10:25 διαβάζουμε: "μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί, όπως είναι συνήθεια σε μερικούς, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον· και, μάλιστα, τόσο περισσότερο όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα."
Ενώ περιμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, πρέπει να λατρεύουμε ως ομάδα. Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι κατά τις έσχατες ημέρες το Σάββατο της έβδομης ημέρας θα γίνει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα σχετικά με τη λατρεία.
Η ΔΙΑΚΟΝΊΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΟΥΡΆΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΉΡΙΟ
Υπάρχει ένα αγιαστήριο στον ουρανό, η αληθινή σκηνή που έστησε ο Κύριος και όχι ο άνθρωπος. Σε αυτό ο Χριστός διακονεί για λογαριασμό μας, καθιστώντας διαθέσιμα στους πιστούς τα οφέλη της εξιλαστήριας θυσίας Του που προσφέρθηκε μια για πάντα στον σταυρό. Εγκαινιάστηκε ως ο μεγάλος Αρχιερέας μας και άρχισε τη μεσιτική διακονία Του την ώρα της ανάληψής Του. Το 1844, στο τέλος της προφητικής περιόδου των 2300 ημερών, εισήλθε στη δεύτερη και τελευταία φάση της εξιλαστήριας διακονίας Του. Πρόκειται για ένα έργο διερευνητικής κρίσης, το οποίο αποτελεί μέρος της τελικής διάταξης για κάθε αμαρτία, η οποία χαρακτηρίζεται από τον καθαρισμό του αρχαίου εβραϊκού αγιαστηρίου την Ημέρα του Εξιλασμού. Σε εκείνη την τυπική υπηρεσία το αγιαστήριο καθαριζόταν με το αίμα θυσίας ζώων, αλλά τα ουράνια πράγματα καθαρίζονται με την τέλεια θυσία του αίματος του Ιησού. Η διερευνητική κρίση αποκαλύπτει στις ουράνιες νοημοσύνες ποιοι από τους νεκρούς κοιμούνται στον Χριστό και επομένως, μέσα σ' Αυτόν, κρίνονται άξιοι να λάβουν μέρος στην πρώτη ανάσταση. Επίσης, καθιστά φανερό ποιοι από τους ζωντανούς παραμένουν στον Χριστό, τηρώντας τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού, και σε Αυτόν, ως εκ τούτου, είναι έτοιμοι για μετάβαση στην αιώνια βασιλεία Του. Αυτή η κρίση δικαιώνει τη δικαιοσύνη του Θεού για τη σωτηρία εκείνων που πιστεύουν στον Ιησού. Δηλώνει ότι όσοι παρέμειναν πιστοί στον Θεό θα λάβουν τη βασιλεία. Η ολοκλήρωση αυτής της διακονίας του Χριστού θα σηματοδοτήσει το τέλος της ανθρώπινης δοκιμασίας πριν από τη Δεύτερη Παρουσία.
Εβραίους 4:14-16 "EXONTAΣ, λοιπόν, έναν μεγάλο αρχιερέα, που έχει περάσει μέσα από τους ουρανούς, τον Iησού, τον Yιό τού Θεού, ας κρατάμε την ομολογία. Eπειδή, δεν έχουμε αρχιερέα, που δεν μπορεί να συμπαθήσει στις ασθένειές μας, αλλά ο οποίος πειράστηκε καθ’ όλα, κατά τη δική μας ομοιότητα, χωρίς αμαρτία. Aς πλησιάζουμε, λοιπόν, με παρρησία στον θρόνο τής χάρης, για να πάρουμε έλεος, και να βρούμε χάρη προς βοήθεια σε καιρό ανάγκης."
Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΉΡΙΟ
Εβραίους 8:1-6 "Συγκεφακαίωση δε όλων αυτών που λέγονται είναι τούτη: Έχουμε τέτοιου είδους αρχιερέα, ο οποίος κάθησε στα δεξιά τού θρόνου τής μεγαλοσύνης μέσα στους ουρανούς, λειτουργός στα άγια, και στην αληθινή σκηνή, την οποία ο Kύριος κατασκεύασε, και όχι άνθρωπος. Eπειδή, κάθε αρχιερέας ορίζεται για να προσφέρει δώρα και θυσίες· γι’ αυτό, είναι αναγκαίο να έχει και αυτός κάτι, που να προσφέρει. Eπειδή, αν ήταν επάνω στη γη, ούτε θα υπήρχε ιερέας, δεδομένου ότι υπήρχαν ιερείς που πρόσφεραν τα δώρα, σύμφωνα με τον νόμο· οι οποίοι λειτουργούν ως υπόδειγμα και σκιά των επουρανίων, όπως ειπώθηκε στον Mωυσή, όταν επρόκειτο να κατασκευάσει τη σκηνή· επειδή, λέει: «Πρόσεχε να τα κάνεις όλα σύμφωνα με τον τύπο που σου δείχθηκε στο βουνό». Tώρα, όμως, ο Xριστός έλαβε μία εξοχότερη υπηρεσία, καθόσον είναι και μεσίτης μιας ανώτερης διαθήκης, που νομοθετήθηκε με ανώτερες υποσχέσεις."
Ρωμαίους 8:34 "Ποιος θα είναι εκείνος που τους κατακρίνει; O Xριστός είναι αυτός που πέθανε, επιπλέον δε και αναστήθηκε, ο οποίος και είναι στα δεξιά τού Θεού, ο οποίος και μεσιτεύει για μας."
Δανιήλ 7:9 και 10 "Θωρούσα, μέχρις ότου τέθηκαν οι θρόνοι, και ο Παλαιός των ημερών κάθησε, του οποίου το ένδυμα ήταν λευκό σαν χιόνι, και οι τρίχες τού κεφαλιού του σαν καθαρό μαλλί· ο θρόνος του ήταν φλόγα φωτιάς· οι τροχοί του φωτιά που κατέκαιγε με φλόγες. Ποταμός φωτιάς έβγαινε και διαχεόταν από μπροστά του. Xίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν, και μύριες μυριάδες παραστέκονταν μπροστά του· το κριτήριο κάθησε, και τα βιβλία ανοίχτηκαν."
Σε αυτά τα εδάφια βλέπουμε ξεκάθαρα ότι υπάρχει πραγματικά ένα ουράνιο αγιαστήριο, ο Χριστός είναι ο Αρχιερέας μας και υπάρχει μια κρίση σε εξέλιξη μέσω των βιβλίων που εξετάζει ο Θεός Πατέρας, ενώ ο Χριστός είναι ο μεσίτης μας. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν οι περισσότερες θρησκευτικές οργανώσεις, η Αγία Γραφή τονίζει σαφώς ότι η κρίση διεξάγεται πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Ο θάνατος μπορεί να είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα θέματα σήμερα. Για πολλούς, ο θάνατος περιβάλλεται από μυστήριο και προκαλεί τρόμο, αβεβαιότητα και απελπισία. Άλλοι πιστεύουν ότι οι αποθανόντες αγαπημένοι τους δεν είναι καθόλου νεκροί, αλλά αντίθετα ζουν μαζί τους ή σε άλλες σφαίρες. Εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε σύγχυση σχετικά με τη σχέση μεταξύ του σώματος, του πνεύματος και της ψυχής. Αλλά έχει πραγματικά σημασία τι πιστεύετε; Ναι - απολύτως! Αυτό που πιστεύετε για τους νεκρούς θα έχει βαθύτατο αντίκτυπο στο τι θα σας συμβεί στο εγγύς μέλλον. «Kαι ο Kύριος ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από χώμα τής γης· και εμφύσησε στα ρουθούνια του πνοή ζωής, και έγινε ο άνθρωπος σε ψυχή που ζει.» (Γένεση 2:7).
Η ψυχή είναι ένα ζωντανό ον. Μια ψυχή είναι πάντα ένας συνδυασμός δύο πραγμάτων: σώμα συν αναπνοή. Μια ψυχή δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν συνδυαστούν το σώμα και η αναπνοή. Ο Λόγος του Θεού διδάσκει ότι είμαστε ψυχές - όχι ότι έχουμε ψυχές.
"και επιστρέψει τo χώμα στη γη, όπως ήταν, και τo πνεύμα επιστρέψει στoν Θεό, ο οποίος τo έδωσε." Εκκλησιάστης 12:7
Το σώμα ξαναγίνεται σκόνη και το πνεύμα επιστρέφει στον Θεό που το έδωσε. Το πνεύμα κάθε ανθρώπου που πεθαίνει -είτε σωσμένος είτε μη σωσμένος- επιστρέφει στον Θεό κατά τον θάνατο.
"Eπειδή, όπως το σώμα χωρίς πνεύμα είναι νεκρό, έτσι και η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή." Ιακώβου 2:26
"ότι, όλo τoν καιρό, ενόσω η πνoή μoυ είναι μέσα μoυ, και τo πνεύμα τoύ Θεoύ στα ρουθούνια μoυ," Ιώβ 27:3
Το πνεύμα που επιστρέφει στον Θεό κατά τον θάνατο είναι η πνοή της ζωής. Πουθενά σε όλη τη βίβλο το «πνεύμα» δεν έχει ζωή, σοφία ή συναίσθημα μετά τον θάνατο του ανθρώπου. Είναι η «πνοή της ζωής» και τίποτα περισσότερο.
"H ψυχή, αυτή που αμαρτάνει, αυτή θα πεθάνει" Ιεζεκιήλ 18:20
“και κάθε ζωντανή ύπαρξη πέθανε μέσα στη θάλασσα." Αποκάλυψη16:3
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού, οι ψυχές πεθαίνουν! Είμαστε ψυχές και οι ψυχές πεθαίνουν. Ο άνθρωπος είναι θνητός (Ιώβ 4:17).
Μόνο ο Θεός είναι αθάνατος (Α' Τιμόθεο 6:15, 16). Η έννοια της αιώνιας, αθάνατης ψυχής δεν συναντάται στη Βίβλο, η οποία διδάσκει ότι οι ψυχές υπόκεινται στο θάνατο.
Ιωάννην 5:28 "...όλοι εκείνοι που είναι μέσα στους τάφους, θα ακούσουν τη φωνή του"
Πράξεις 2:29, 34 "Άνδρες αδελφοί, μπορώ να σας πω ξεκάθαρα για τον πατριάρχη Δαβίδ, ότι και πέθανε και θάφτηκε, και ο τάφος του είναι μεταξύ μας μέχρι αυτή την ημέρα. Eπειδή, ο Δαβίδ δεν ανέβηκε στους ουρανούς..."
Ιώβ 17:13 "Aν πρoσμένω, o άδης είναι η κατoικία μoυ..."
Οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στον παράδεισο ή στην κόλαση όταν πεθαίνουν. Δεν πάνε πουθενά - αλλά περιμένουν στους τάφους τους την ανάσταση.
Εκκλησιάστης 9:5, 6, 10 "Eπειδή, oι ζωντανoί γνωρίζoυν ότι θα πεθάνoυν· oι νεκρoί, όμως, δεν γνωρίζoυν τίπoτε, oύτε έχoυν πλέoν απόλαυση· επειδή, η ανάμνησή τoυς λησμoνήθηκε. 6Aκόμα και η αγάπη τoυς, και τo μίσoς τoυς, και o φθόνoς τoυς, χάθηκε ήδη· και δεν θα έχoυν μερίδα στoν αιώνα σε όλα όσα γίνoνται κάτω από τoν ήλιo. Όλα όσα βρει τo χέρι σoυ να κάνει, κάνε σύμφωνα με τη δύναμή σoυ· επειδή, δεν υπάρχει πράξη oύτε λoγισμός oύτε γνώση oύτε σoφία, στoν άδη όπoυ πηγαίνεις."
Ψαλμός 115:17 "Oι νεκρoί δεν θα αινέσoυν τoν Kύριo oύτε όλoι εκείνoι πoυ κατεβαίνoυν σε τόπο τής σιωπής·"
Ο Θεός λέει ότι οι νεκροί δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτα! Υπάρχουν άτομα που πιστεύουν ότι έχουν επικοινωνήσει με αγαπημένα πρόσωπα μετά το θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων. Είναι αυτό αλήθεια, και επιπλέον είναι βιβλικό;
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Ιώβ 14:12, 21 "έτσι o άνθρωπoς, όταν κoιμηθεί, δεν σηκώνεται· μέχρις ότoυ δεν υπάρξoυν oι oυρανoί, δεν θα ξυπνήσoυν...Oι γιoι τoυ υψώνoνται, και αυτός δεν ξέρει· και ταπεινώνoνται, και αυτός δεν καταλαβαίνει τίπoτε απ’ αυτά."
"...δεν θα έχoυν μερίδα στoν αιώνα σε όλα όσα γίνoνται κάτω από τoν ήλιo." Εκκλησιαστής 9:6
Οι νεκροί δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τους ζωντανούς, ούτε γνωρίζουν τι κάνουν οι ζωντανοί. Είναι νεκροί. Οι σκέψεις τους έχουν χαθεί.
Ψαλμοί 146:4 "To πνεύμα τoυ βγαίνει από μέσα του· αυτός επιστρέφει στη γη τoυ· εκείνη την ίδια ημέρα oι συλλoγισμoί τoυ αφανίζoνται."
Το ψέμα του διαβόλου ότι δεν θα πεθάνουμε είναι ένας από τους πυλώνες της διδασκαλίας του. Για χιλιάδες χρόνια, έχει κάνει ισχυρά, παραπλανητικά θαύματα για να ξεγελάσει τους ανθρώπους και να τους κάνει να νομίζουν ότι λαμβάνουν μηνύματα από τα πνεύματα των νεκρών. (Παραδείγματα: Μάγοι της Αιγύπτου- Έξοδος 7:11- Γυναίκα του Ενδώρ-1 Σαμουήλ 28:3-25- Μάγοι-Δανιήλ 2:2- Μια σκλάβα-Πράξεις 16:16-18).
Στο εγγύς μέλλον, ο Σατανάς θα χρησιμοποιήσει και πάλι τη μαγεία - όπως έκανε στην εποχή του προφήτη Δανιήλ- για να εξαπατήσει τον κόσμο (Αποκάλυψη 18:23). Η μαγεία είναι μια υπερφυσική πράξη που ισχυρίζεται ότι λαμβάνει τη δύναμη και τη σοφία της από τα πνεύματα των νεκρών. Τις έσχατες ημέρες ο Σατανάς και οι άγγελοί του θα παριστάνουν τους θεοσεβείς αγαπημένους που έχουν πεθάνει, τους αγίους κληρικούς που είναι πλέον νεκροί, τους προφήτες της Βίβλου ή ακόμη και τους αποστόλους του Χριστού (Β΄ Κορινθίους 11:13), και ο Σατανάς και οι άγγελοί του θα εξαπατήσουν δισεκατομμύρια ανθρώπους. Όσοι πιστεύουν ότι οι νεκροί είναι ζωντανοί, με οποιαδήποτε μορφή, είναι πιθανό να εξαπατηθούν.
Αποκάλυψη 16:14 "επειδή, είναι πνεύματα δαιμόνων, που εκτελούν σημεία..."
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
«Eπειδή, θα σηκωθούν ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες, και θα δείξουν μεγάλα σημεία και τέρατα, ώστε να πλανήσουν, αν είναι δυνατόν, και τους εκλεκτούς.» Ματθαίος 24:24
Οι διάβολοι κάνουν απίστευτα πειστικά θαύματα (Αποκάλυψη 13:13, 14). Ο Σατανάς θα εμφανιστεί ως άγγελος φωτός (Β΄ Κορινθίους 11:14) και, ακόμη πιο συγκλονιστικό, ως ο ίδιος ο Χριστός (Ματθαίος 24:23, 24). Η οικουμενική αίσθηση θα είναι ότι ο Χριστός και οι άγγελοί Του οδηγούν σε μια φανταστική παγκόσμια αναγέννηση. Η όλη έμφαση θα φαίνεται τόσο πνευματική και θα είναι τόσο υπερφυσική που μόνο οι εκλεκτοί του Θεού δεν θα εξαπατηθούν. Η Αγία Γραφή είναι πολύ σαφής σε αυτό το θέμα:
«...δέχθηκαν τον λόγο με κάθε προθυμία, εξετάζοντας καθημερινά τις γραφές, αν έτσι έχουν αυτά. » Πράξεις 17:11)
“αν δεν μιλoύν σύμφωνα μ’ αυτό τoν λόγo, σίγoυρα δεν υπάρχει φως μέσα τoυς. (Ησαΐας 8:20)
Ο λαός του Θεού θα γνωρίζει από τη μελέτη της Βίβλου ότι οι νεκροί είναι νεκροί και όχι ζωντανοί. Θα γνωρίζουν ότι ένα
«πνεύμα» που ισχυρίζεται ότι είναι ένα αποθανόν αγαπημένο πρόσωπο είναι στην πραγματικότητα ένας δαίμονας! Ο λαός του Θεού θα απορρίψει όλους τους δασκάλους και τους θαυματοποιούς που ισχυρίζονται ότι λαμβάνουν ειδικό «φώς» ή κάνουν θαύματα επικοινωνώντας με τα πνεύματα των νεκρών. Και ο λαός του Θεού θα απορρίψει ομοίως ως επικίνδυνες και ψευδείς όλες τις διδασκαλίες που ισχυρίζονται ότι οι νεκροί είναι ζωντανοί σε οποιαδήποτε μορφή, οπουδήποτε.
Η ΜΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Υπάρχουν πολλοί σήμερα που πιστεύουν στη μετενσάρκωση, αλλά αυτή η διδασκαλία δεν είναι βιβλική.
«Eπειδή, oι ζωντανoί γνωρίζoυν ότι θα πεθάνoυν· oι νεκρoί, όμως, δεν γνωρίζoυν τίπoτε, oύτε έχoυν πλέoν απόλαυση· επειδή, η ανάμνησή τoυς λησμoνήθηκε. Aκόμα και η αγάπη τoυς, και τo μίσoς τoυς, και o φθόνoς τoυς, χάθηκε ήδη· και δεν θα έχoυν μερίδα στoν αιώνα σε όλα όσα γίνoνται κάτω από τoν ήλιo.» (Εκκλησιαστής 9:5, 6)
Σχεδόν οι μισοί άνθρωποι στη γη πιστεύουν στη μετενσάρκωση, μια διδασκαλία που λέει ότι η ψυχή δεν πεθαίνει ποτέ, αλλά αντίθετα ξαναγεννιέται συνεχώς σε ένα διαφορετικό είδος σώματος σε κάθε επόμενη γενιά. Αυτή η διδασκαλία, ωστόσο, είναι απατηλή και αντίθετη με τις Γραφές. η Αγία Γραφή λέει ξεκάθαρα Μετά το θάνατο ο άνθρωπος επιστρέφει στο χώμα (Ψαλμοί 104:29), δεν γνωρίζει τίποτα (Εκκλησιαστής 9:5), δεν διαθέτει καμία διανοητική δύναμη (Ψαλμοί 146:4), δεν έχει καμία σχέση με τίποτα στη γη (Εκκλησιαστής 9:6), δεν ζει (2 Βασιλέων 20:1), περιμένει στον τάφο (Ιώβ 17:13) και δεν συνεχίζει (Ιώβ 14:1, 2) Ο Σατανάς επινόησε τη διδασκαλία ότι οι νεκροί είναι ζωντανοί. Η μετενσάρκωση, το channeling, η επικοινωνία με πνεύματα, η λατρεία των πνευμάτων και η «αθάνατη ψυχή» είναι όλα εφευρέσεις του Σατανά, με έναν και μοναδικό στόχο να εξαπατήσουν και να πείσουν τους ανθρώπους ότι όταν πεθαίνεις δεν είσαι πραγματικά νεκρός. Ο Σατανάς θα εξαπατήσει εκείνους που πιστεύουν ότι οι νεκροί είναι ζωντανοί,
«πνεύματα δαιμόνων, που εκτελούν
σημεία,» (Αποκάλυψη 16:14) και, επομένως, παριστάνοντας τα πνεύματα των νεκρών θα μπορέσει να τους εξαπατήσει και να τους παραπλανήσει σχεδόν στο 100% των περιπτώσεων (Ματθαίος 24:24).
Η ΝΕΑ ΓΗ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΜΑΡΤΙΑ
Στη νέα γη, έναν κόσμο απαλλαγμένο από την αμαρτία, στον οποίο κατοικεί η δικαιοσύνη, ο Θεός θα παρέχει ένα αιώνιο σπίτι για τους λυτρωμένους και ένα τέλειο περιβάλλον για αιώνια ζωή, αγάπη, χαρά και μάθηση στην παρουσία Του. Διότι εδώ ο ίδιος ο Θεός θα κατοικεί με τον λαό Του και ο πόνος και ο θάνατος θα έχουν παρέλθει. Η μεγάλη διαμάχη θα τελειώσει, και η αμαρτία δεν θα υπάρχει πια. Όλα τα πράγματα, έμψυχα και άψυχα, θα δηλώνουν ότι ο Θεός είναι αγάπη-και θα βασιλεύει, για πάντα. Αμήν.
Ησαϊας 65:17, 21 "Eπειδή, δέστε, κτίζω καινoύργιoυς oυρανoύς, και καινoύργια γη· και δεν θα υπάρχει μνήμη των πρoηγoύμενων oύτε θάρθoυν στoν νoυ. Kαι θα oικoδoμήσoυν σπίτια, και θα κατoικήσoυν· και θα φυτέψoυν αμπελώνες, και θα φάνε τoν καρπό τoυς."
Revelation 22:1-5 "Kαι μου έδειξε έναν καθαρό ποταμό με νερό τής ζωής, λαμπερόν σαν κρύσταλλο, που έβγαινε από τον θρόνο τού Θεού και του Aρνίου. Στο μέσον τής πλατείας της, και του ποταμού, από εδώ και από εκεί, ήταν το δέντρο τής ζωής, που φέρνει δώδεκα καρπούς, κάνοντας κάθε έναν μήνα τον καρπό του· και τα φύλλα τού δέντρου είναι για θεραπεία των εθνών.
Kαι δεν θα υπάρχει κανένα ανάθεμα πλέον· και ο θρόνος τού Θεού και του Aρνίου θα είναι μέσα σ’ αυτή· και οι δούλοι του θα τον λατρεύσουν. Kαι θα δουν το πρόσωπό του, και το όνομά του θα είναι επάνω στα μέτωπά τους. Kαι νύχτα δεν θα υπάρχει εκεί· και δεν έχουν ανάγκη από λύχνο και φως τού ήλιου, επειδή ο Kύριος ο Θεός τούς φωτίζει· και θα βασιλεύσουν στους αιώνες των αιώνων."
Β' Τιμόθεον 2:15 "Φρόντισε με επιμέλεια να παραστήσεις τον εαυτό σου δόκιμον στον Θεό, ως εργάτην που δεν έχει το παραμικρό να ντρέπεται, ο οποίος ορθοτομεί τον λόγο τής αλήθειας. "
Αυτό το φυλλάδιο δημιουργήθηκε από το Beyond the Harvest Health Ministries, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό. Σκοπός του είναι να εκπαιδεύσει, να εμπνεύσει και να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να μελετήσουν τη Βίβλο. Βασίζεται στη Βίβλο και μόνο στη Βίβλο και είναι ένα μη δογματικό φυλλάδιο.
Αποκάλυψη 22:12 "Kαι δέστε, έρχομαι γρήγορα· και ο μισθός μου είναι μαζί μου, για να αποδώσω σε κάθε έναν όπως θα είναι το έργο του."
ΤΕΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ
Κιάτο
Κορινθίας |
+30 69 40 83 6046
(whatsapp available) |
|